|
|
Πρώτ’ απ’ όλα, δηλώνω πως σιχαίνομαι να βγαίνω 6 η ώρα απ’τη δουλειά και να’ναι βράδυ. Εντάξει, δε το αντιμετωπίζω πρώτη φορά στη ζωή μου αυτό το φαινόμενο, έχω δει και χειρότερα, π.χ βγαίνεις στις 4.30 με αφόρητη συννεφιά και να’ναι βράδυ, ενώ έχεις μπει σε black box απ’τις 7 το πρωί –σκοτάδι ακόμα-για practice. [...]
Ευτυχώς που δεν έγραφα τόσο καιρό. Θα γέμιζα κι άλλες σελίδες με λέξεις και νοήματα διαλεγμένες σκόπιμα να σχηματίσουν απόγνωση και δυστυχία. Κάτι τόσο γνώριμο σε μένα. Γύρισα σπίτι στις 8. Δούλευα, Κυριακάτικα, από τις 8 το πρωί. Σχόλασα στις 6 και παρόλο που ήθελα σα τρελός να γυρίσω σπίτι, σκέφτηκα πως θα είχα να [...]
Τόσο άγρια και τόσο άσχημα. Και τι να πεις? Όλα μέσα σε μια βόλτα έγιναν και ήσουν και μόνος σου… Λίγο ανόητο δεν είναι? Είναι αλήθεια. Τους έχεις ξεγελάσει όλους μια χαρά. Πιστεύουν πως φοβάσαι περισσότερο το θάνατο από τη ζωή. Το γράφεις ανώνυμα και το στέλνεις στον εαυτό σου, σαν ένα είδος γελοίας, αυτοκαταστροφικής-με [...]
Με δύναμη με δύναμη κλείνω τα μάτια τ’ άσχημα σε ποια όχθη βρίσκονται δε λέω με δύναμη ψάχνω μια νέα νέα εικόνα φτιαγμένη από φύκια δε ψάχνω δε λέω που βρίσκονται μάτια μου πες μου ένα όνειρό σου πες μου τη χειρότερη ανάμνηση ταπείνωσης να λέω δικιά μου είναι στους επισκέπτες σ’ ένα κόσμο βαθιά [...]
Αρχικώς σκέφτηκα πως είναι τραγικό το πόσο ρατσίστρια είμαι και το πόσο υποκριτικό βρίσκω, να οικτήρω τους ομοίους μου. Γιατί, αν δεν είμαι ρατσίστρια τη στιγμή που στο εξωτερικό φοβάμαι τους μουσουλμάνους, στην Ελλάδα το βράδυ όταν περπατώ μόνη μου, άμα ακούσω να μιλάνε άλλη γλώσσα, σκιάζομαι και το οτι ξενέρωσα που στο τραπεζάκι υποδοχής [...]
Θα μπορούσα να εξαντλήσω ένα ολόκληρο post-αρκετά μακροσκελές- γράφοντας τίτλους για το θέμα και ειλικρινά θα ήταν αρκετά αποκαλυπτικοί. Έτσι, δε θα χρειαζόταν να μπω καν στο θέμα, αλλά είναι γνωστό το πόσο-μεταξύ άλλων- φλύαρη είμαι. Ήδη από τον τίτλο, θα καταλάβατε πως είμαι μια αφερέγγυα, ταπεινή γυναίκα. Φυσικά, δεν έκανα δηλώσεις τύπου «ποτέ ξανά» [...]
Κάποια πράγματα γίνονται τρομακτικά, επειδή –έστω και προς στιγμήν- δε δείχνουν να έχουν μια λογική εξήγηση. Για όσους παρακολουθούν την πορεία αυτού του blog από γεννησιμιού του, θα έχουν πέσει σε κάποιες περιγραφές μου σχετικά με τους αλλόκοτους ιδιοκτήτες της μικρής πανάρχαιας πολυκατοικίας που μένω στην καρδιά αυτής της πόλης. Δεν τους ξέρω όλους, γιατί [...]
Όταν γύρισα στην Αθήνα, μετά την ανάρρωση έπεσα κατευθείαν στη δουλειά. Δούλευα τότε σε ένα μεγάλο project και γνώρισα τρεις κοπέλες και γίναμε μία παρέα. Βρισκόμαστε που και που και πάμε για χορό ή για cocktails και φαγητό. Κι επειδή όλοι μας έχουμε διάφορα πρόσωπα και ανάγκες κάθε φορά, η συγκεκριμένη παρέα είναι της βαθιάς [...]
Για όσους ακούν ράδιο, θα είναι γνωστές οι αλήστου μνήμης διαφημίσεις των καταστημάτων Jumbo. Πραγματικά, θέλω δημοσίως να συγχαρώ το creative όποιας εταιρίας έχει αναλάβει την προώθηση των εν λόγω καταστημάτων. Τόσα χρόνια τα σποτάκια χαρακτηρίζονται από μία συγκλονιστικά κιτς αισθητική, που αγγίζει ευθαρσώς τα όρια της cult τελειότητας και μετά από το πρώτο σοκ [...]
Ήταν μια βαριά μέρα η χθεσινή. Μετά τη δουλειά, πήγα για ψώνια, μπας και φτιάξει η διάθεση. Βέβαια, δεν αγόρασα τίποτε δυνατό, για να ενθουσιαστώ. Αυτό, με έριξε ακόμα περισσότερο. Γυρνώντας από τα μαγαζιά, πήγα και στο μάρκετ. Εκεί, έχω έναν θαυμαστή. Είναι ένα ψιλόλιγνο, χαριτωμένο πιπίνι, ακαθορίστου ηλικίας. Ζυγίζει τα λαχανικά. Άμα με δει [...]
|
|
michos