nu

«Κι ήταν πάντα η νύχτα»
Πασαλειμμένο μπλε τουρκουάζ στα βλέφαρα των αστεριών
Αλμύρα που δεν φαγώθηκε με τα δόντια
Κοχύλια αμαρτίες που αναβοσβήνουν
Σημάδια ενός ήλιου , που κάνει τον κύκλο του γύρω από τη γη
Γύρω από το κορμί
Ή μήπως το αντίθετο;
Τι μας νοιάζει;
Το σκοτάδι μετράει.
Η νύχτα.
Αντέχουν λίγοι
Είμαστε λίγοι μωρό μου
Μικροί και τεράστιοι μαζί
Σκουριασμένος εσύ
Σκουριάζεις τα λόγια μου
Κολλάει η σκουριά;
Η νύχτα μωρό μου! Η νύχτα!
Που κοιτάς; Κοίτα τη νύχτα
Έτοιμη να σκορπίσω
Είμαι!
Γυαλιστερό δέρμα
Ανάσες καπνισμένες
2 καπνισμένα χείλη
Χείλη μου.
Τι μπορεί να γίνει;
Να γυαλίζω
Ν’ αλατίζω
τις λέξεις

πσ. η φωτό δική μου , δεν την «έκλεψα»
πσ.1 μου λείψατε ρεεεε!

Διάβαζα χθες ένα ενδιαφέρον άρθρο για τις εποχές των παγετώνων στο Βήμα.
Ένα κινεζάκι ανακάλυψε σου λέει κάτι σπηλιές , πέφτοντας μέσα τους κατά λάθος , που εκτός από κάτι χόμο ερέκτους είχαν και σταλαγμίτες ή το ανάποδο!
Στάση πρώτη : τελευταία όλα τα παράξενα γίνονται στην Κίνα έτσι; Τυχαίο; Δεν νομίζω!
Επίσης τον χομο ερέκτους γιατί τον φαντάζομαι με στύση πάντα; Τυχαίο ; πάλι δεν νομίζω!

Ψάχνουν σου λέει τώρα οι επιστήμονες να βρούνε γιατί οι εποχές των παγετώνων κρατάνε 100.000 χρόνια! Είναι πολλά 100.000 χρόνια ρε γαμώτο! Έχουν ημερομηνία λήξης οι εποχές. Κάτι γίνεται και τσουπ λιώνουν οι πάγοι , και μετά ένα κινεζάκι πέφτει μέσα στη τρύπα κι ανακαλύπτει τον άνθρωπο με τη στύση.
Πεθαμένα πράματα , πεθαμένες λέξεις , πεθαμένες γλώσσες και μια εποχή που αλλάζει…αλλά όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν φίλε!

Σκέφτομαι τον νεαρό Βέρθερο του Γκαίτε όταν το βράδυ του Σαββάτου βρίσκομαι στο πέρασμα ενός ρέματος , στο υπέροχο κλάμπ ενός φίλου. Φυσάει κι απέναντι στη θάλασσα φαίνονται οι αστραπές μια καταιγίδας που δεν μας πλησίασε. Φυσάει και βλέπω τα δέντρα να κουνιούνται απέναντι στο ρέμα. Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου, έρχονται στο νου μου όταν γνώριμα πρόσωπα στραφταλίζουν τα πάθη τους στα μάτια τους, συζητάμε και πίνουμε μαργαρίτες, μια παρέα κοριτσιών με παράξενα μαλλιά αναλώνεται σε αυτό-φωτογραφήσεις με κινητό τηλέφωνο. Αξόδευτα πάθη! Πιφ!
Και τότε πέφτει το τραγούδι και η ατάκα : love is a room full of strangers! Φάκ φίλε! Υπέροχο τραγούδι είχα χρόνια να το ακούσω!
Love is a suitcase filled with danger
Frightened by the world!

Και θυμάμαι και το φιλί και τα λόγια! Χα!

Οι μέρες πριν τις διακοπές είναι πάντα περίεργες!
Το mojo μου ανεβοκατεβαίνει σαν τον δείκτη του χρηματιστηρίου κι εγώ δεν ξέρω ποιου (όλα σκατά δεν πάνε;).
Η κούραση , η βαρεμάρα , οι άνθρωποι της δουλειάς , τα νεύρα. Όλα υπέρ-μεγεθύνονται!
Το ανησυχητικό είναι ότι άρχισε να μην με ενοχλεί τόσο η αφραγκία μου! Τυχαίο; Δεν νομίζω! Όπως θα έλεγε και το μικρό κομμουνιστάκι που έχω μέσα στο μυαλό μου! Αυτός είναι ο σκοπός της εργοδοσίας και του κεφαλαίου να σε τρομοκρατεί με τα χειρότερα και να μην σκέφτεσαι ότι σιγά –σιγά και αβίαστα παραδίδεσαι! Εεεε? Είχα ανησυχήσει για το κομμουνιστάκι μου γιατί τώρα τελευταία κάνει παρέα με το 5% του καγκούρικου DNA μου και το νοιάζει μόνο να καλοπερνάει! Μουαχαχαχα! Όπως θα έλεγε ο Σπύρος Καλογήρου στη Μαρία της Σιωπής!
Fuck dude! Δεν είμαι η Μαρία της σιωπής! Αν και τώρα τελευταία το προτιμώ.
Δεν θέλω να συμμετέχω ρε παιδί μου!
Το παιδί μου κι εγώ! Ο Πάρις έκλεισε τα 6 κι «άνοιξε» τα 7 όπως λέει. Σταδιακά χάνει τα μπροστινά δοντάκια και είναι σε διακοπές πριν ξεκινήσει το δημοτικό σχολείο!
Το ψάρι είναι η αλήθεια λέει ένας φίλος που ακόμα δεν έχω καταλάβει αν είναι ένας ή πολλοί. Αλλά όλοι είμαστε πολλοί μέσα μας! Σωστά; Σωστά!
Το ψάρι λοιπόν λέει την αλήθεια. Όχι όποια αλήθεια το βολεύει. Προσαρμόζεται στη συνθήκη! Βουτώντας στα γαλάζια νερά , παρακάλεσα για πολλοστή φορά το σύμπαν να μου δώσει βράγχια! Να μπορώ να τα χρησιμοποιήσω όποτε θέλω!
Είναι υπέροχα να ακολουθείς τα μικρά ψαράκια του βυθού! Αν και τα μπασταρδάκια έχουν απίστευτη κίνηση , έχουν και όπισθεν! Εμείς γιατί δεν έχουμε όπισθεν στο βυθό; Έχουμε ζουμερά οπίσθια. Οκ δεν μπορείς να τα έχεις όλα!
Τι έλεγα; Ααα ναι! Βράγχια! Φύκια! Καβουράκια που κρύβονται σε μικρά κοχύλια! Έχει απίστευτη ηρεμία ο βυθός!
Και φυσικά αυτό που γουστάρω πιο πολύ από όλα είναι η σχεδόν άδεια μου παραλία κι ένα βιβλίο! Μεσημέρι ντάλα! Με τον ήλιο να με καίει! Διαβάζω το 16 του Κορτώ! Μ’ αρέσει αυτός ο τύπος! Είναι ταλαντούχος! Και μπορεί και γράφει πολλά και διαφορετικά πράγματα! Το 16 είναι μια μουσική συμφωνία ενός Ρώσου συνθέτη που μετά θάνατον (sic) κατηγορείται ότι αποτελεί την αιτία για δεκάδες χιλιάδες αυτομολήσεις στη δύση!
Αφήνω το βιβλίο με το κόκκινο εξώφυλλο και πάω για μερικές αυτομολήσεις στο βυθό! Το απόγευμα στο μπαλκόνι μου , ανοίγω το i-phone και διαβάζω παλιά ποστ! Μερικά μοιάζουν τόσο μακρινά! Χα! Το feeling είναι το ίδιο όμως! Ακόμα πιο χα!
Στην επιστροφή προς Θεσσαλονίκη ακούμε jazz και Λευτέρη Κογκαλίδη , ένα τραγούδι έχει τον τίτλο : ποιος έριξε το ουίσκι στο πηγάδι! Η μαμά μου με κράζει να βάλουμε κάτι πιο ζωντανό.
Αλλάζω σταθμό και παίζει Μαντόνα: the day the music die!
American pie! Τι ηλίθια ρίμα!
Μπλουμ!

enjoy!!!

πσ. βούτα με!!!