Περί μοναξιάς…

Η ελληνική μυθολογία λέει πως αρχικά οι άνθρωποι δεν είχαν φύλο αρσενικό ή θηλυκό, αλλά ανήκαν σ’ ένα τρίτο φύλο. Αφού το ανθρώπινο γένος έκλεψε τη φωτιά απ’ τους θεούς, ο Δίας θέλησε να τιμωρήσει τον άνθρωπο και μετά έχουμε την εμφάνιση των δύο φύλων. Υπάρχει μια ωραία ιστορία πάνω σ’ αυτόν το μύθο, λέει λοιπόν η ιστορία: “Οι άνθρωποι ήταν ενωμένοι σ’ ένα και μόνο φύλο, έτσι ήταν ολοκληρωμένοι κι ευτυχισμένοι χωρίς ανάγκες για θυσίες. Ο Δίας θέλοντας να τους τιμωρήσει γι′ αυτήν τους την απιστία έριξε έναν κεραυνό στη γη και τους χώρισε στα δύο παρόντα φύλα. Από τότε το κάθε φύλο ψάχνει πάνω στη γη το άλλο του μισό.” Μου αρέσει πολύ αυτή η παραδοχή. Έτσι, την είχα πει και στην πρώην κοπέλα μου. Αυτή κοιτώντας με στα μάτια μου είπε “Εγώ το βρήκα…”. Όμως στην προσφώνησή της από εμένα έχει μπει η λέξη “πρώην”. Ήταν ένα απόγευμα που μου είπε να χωρίσουμε.
 Περνάω κάτι βράδια μοναξιάς που προσπαθώ να τα γεμίσω φέρνοντας στο νου στιγμές που έχω ζήσει ή που θα ήθελα να ζήσω, στέλνοντας μηνύματα σε γνωστούς για έναν σύντομο αλλά σημαντικό διάλογο, στο δεξί μου χέρι ένα τσιγάρο που αργοκαίγεται δείχνει σιωπηλή και καλή συντροφιά. Μ’ αρέσει να μένω μόνος αλλά πάντα αποζητώ την παρέα.
Γενικά οι άνθρωποι νιώθουν μοναξιά, όπως είχε πει ένας Έλληνας τραγουδοποιός “Για να ζεις μόνος πρέπει να είσαι ή θηρίο ή Θεός” συμφωνώ απόλυτα, λέγοντας τη λέξη “μόνος” δεν εννοεί μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά. Γενικά οι άνθρωποι προσπαθούν να γεμίσουν το κενό που προκαλεί η μοναξιά ή εθελοτυφλούν και την αποδιώχνουν κάνοντας οτιδήποτε τους κάνει να την ξεχνούν.