Κρίμα.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο. Έναν κόσμο άδικο, γεμάτο ανισότητες αλλά τόσο όμορφα παρουσιασμένο που σε κάνει ν’ αγαπάς αυτό το “περιτύλιγμα”. Αν όμως κοιτάξεις λίγο εν των έσω τότε θα γεννηθεί μέσα σου το μίσος.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο. Έφηβοι ερωτεύονται, νιώθουν, δίνουν και παίρνουν αγάπη. Ανταλλάσουν όρκους, κλαίνε, γελάνε και χαμογελάνε. Κάνουν όνειρα. Άνθρωποι κάνουν παιδιά, έτοιμοι να τους δώσουν την αγάπη τους και τα βλέπουν να τρέχουν, να παίζουν, να κρύβονται στην ασφαλή αγκαλιά τους και πάντα να γελούν. Ηλικιωμένοι ν’ αναπολούν ωραίες στιγμές δημιουργώντας ένα μειδίαμα στο πρόσωπό τους. Να νιώθουν γεμάτοι από ζωή βλέπωντας τους νέους και τα λουλούδια που κι αυτήν την άνοιξη θ’ ανθίσουν.

Ζούμε σ έναν κόσμο. Μια κοπέλα λέει ψέματα στ’ αγόρι της κι έχει μυστικά μαζί με άλλους κρυφά απ’ αυτό. Μια γυναίκα μεθάει και χτυπάει δημόσια το μικρό κοριτσάκι της, αυτό δεν κλαίει, δεν έχει δύναμη για κλάματα. Δύο παιδιά βρίζουν και χτυπάνε μια γριούλα, μια ηλικιωμένη γυναίκα που έχει ζήσει στιγμές που αυτά δεν μπορούν να τις σεβαστούν.