Το καλύτερο μέρος.

Προχθές συνάντησα τυχαία ένα γνωστό μου, είχα καιρό να τον δω, του είπα να πάμε να πιούμε καμία μπύρα για να τα πούμε κι αυτός δέχτηκε.

Αφού οι μπύρες είχαν αντικατασταθεί από καινούργιες αρχίσαμε να μιλάμε για το καλοκαίρι που πέρασε… Μου είπε για τα μέρη που επισκέφτηκε με την κοπέλα του και μερικούς άλλους και για τον τσακωμό του με την κοπέλα του που προκλήθηκε όταν θέλησαν ν’ αποφασίσουν σε ποιο μέρος θα πήγαιναν μόνοι τους διακοπές, ένας τσακωμός που επέφερε τον χωρισμό τους.

Ακούγοντας την κατάληξη στεναχωρήθηκα κι αφού έκανα ένα νεύμα στην ομολογουμένως συμπαθητική σερβιτόρα για να μας φέρει άλλες δύο μπύρες, του είπα μια ιστορία.

“Συναντήθηκαν κάποτε τρεις γνωστοί, ένας σεφ, ένας αρχαιολόγος κι ένας γέρος που μετρούσε τη σοφία στα χρόνια του. Αφού άρχισαν να κουβεντιάζουν, υπήρξε μια διαφωνία για το ποιο είναι το καλύτερο μέρος για να πάει κανείς. Ο σεφ υποστήριζε πως αυτό είναι η Γαλλία, <<έχει τη μεγαλύτερη ποικιλία από γεύσεις και οσμές, την παραγωγή των καλύτερων τυριών και κρασιών, η γαλλική σαμπάνια είναι προέκταση του ουρανίσκου>>. Ο αρχαιολόγος έλεγε πως το καλύτερο μέρος είναι η Ελλάδα <<έχει τα τελειότερα αρχαιολογικά ευρήματα, τον πλουσιότερο αρχαίο πολιτισμό και αν η σαμπάνια είναι προέκταση του ουρανίσκου, ο Παρθενώνας είναι προέκταση της κόρης του ματιού>>. Ο τρίτος δε μίλαγε αλλά χαμογελούσε μ’ αυτά που άκουγε. Οι άλλοι δύο του ζήτησαν να πει κι αυτός τη γνώμη του, τότε αυτός τους είπε: << Είστε και οι δυο ανόητοι, γιατί το καλύτερο μέρος είναι αυτό που θα το επισκεφτείς με την καλύτερη παρέα>>, οι άλλοι δύο έμειναν σαστισμένοι ακούγοντάς τον, <<μόνο τότε θα μπορείς ν’ απολαύσεις τα παράγωγα και τ’ αγαθά του τόπου>> είπε στην κατακλείδα του.

Ο γνωστός μου ακούγοντας την ιστορία και επηρεασμένος πιθανόν από το οινόπνευμα της μπύρας, θέλησε να στείλει ένα μήνυμα στην πρώην κοπέλα του λέγοντάς της πως θέλει να τη δει. Αυτή δέχτηκε. Αυτός αφού μ’ ευχαρίστησε για την αφήγηση με χαιρέτησε εγκάρδια και μου ζήτησε να τον συγχωρέσω αλλά έπρεπε να φύγει.

Κάπνισα ένα τσιγάρο, τελείωσα την μπύρα μου και σηκώθηκα να φύγω. Λίγο πριν την έξοδο με σταμάτησε η προαναφερόμενη σερβιτόρα για να μου πει πως είχα ξεχάσει τον αναπτήρα μου, την ευχαρίστησα και της ευχήθηκα καλό βράδυ. Κοιτώντας τη να φεύγει σκέφτηκα πως η ομορφιά των ανθρώπων κάνει ένας μέρος να δείχνει όμορφο, όμως το μέρος, τους βοηθά να την αναδεικνύουν.