χαιρετώ το όνειρό μου

Είναι άραγε συνετό να κάνουμε όνειρα; Όταν γνωρίζουμε πως αν δεν πραγματοποιηθούν ο πόνος που επιφέρουν είναι μεγαλύτερος από την χαρά της ελπίδας που δίνουν. Άραγε, με μια ανάσα πεθαίνουν τα όνειρα; Ίσως. Ίσως έτσι άπλα να χάνονται, όπως εμφανίζονται, ξαφνικά, αδόκητα. Άραγε τα ωραιότερα όνειρα δεν επαληθεύονται γιατί έτσι θα έχαναν τη γοητεία τους; Αγαπάμε τα όνειρα γιατί μερικές στιγμές δείχνουν μια ψευδαίσθηση πραγματικότητας, μας αφήνουν μια χαραμάδα και πιστεύουμε πως από ‘κει χωράει το φως της αλήθειας.

Δυστυχώς, τα όνειρα δε γίνονται πραγματικότητα, δε γίνονται ζωή. Ίσως επειδή ο άνθρωπος από τη φύση του δε νιώθει κορεσμό και ζητάει συνεχώς περισσότερα, ίσως πάλι γιατί κάποιος μας παίζει μια φάρσα και δανείζει τα όνειρα μας αλλού κι άλλος χαίρεται τη ζωή μας κι εμείς κάποιου άλλου.

Άραγε ποιο είναι πιο δύσκολο, το καλωσόρισμα του ονείρου ή ο αποχαιρετισμός;