Errare humanum est.

Ξυπνάω.

Με σύμμαχο το φεγγάρι, κοιτάζω στα εσώψυχα των ανθρώπων. Μα το σκότος βαθύ. Έχω μια προσδοκία, πως λάμψη μπορεί να γεννηθεί μέσα τους, πως έχουν τη δύναμη αυτή.
Κι εσύ πως μιλάς γι′ αυτό; Έχεις μορφή ανθρώπου, η ψυχή σου άραγε δε θα είναι το ίδιο σκοτεινή με των άλλων;
Κλείνω τα μάτια μου.

Έχω το προφίλ του καταθλιπτικού. Ναι αλήθεια είναι, έτσι είμαι. Έτσι ζω και πλέον δεν μπορώ να το αλλάξω, ίσως το αποζητώ κάποτε, ίσως… Ξέρετε δεν ήμουν πάντα έτσι, κάποτε χαμογέλαγα. Ξέρετε κάποτε ήμουν μικρό παιδί με όνειρα κι ελπίδες, που τότε φάνταζαν ένα σίγουρο μέλλον. Ανέπνεα κι εγώ, χωρίς να μολύνω τον αέρα. Όμως [...]

Υπήρχε κάποτε μια κοπέλα μελαγχολική μ’ ένα χλωμό πρόσωπο, μακριά μαύρα μαλλιά και πελώρια καστανά μάτια. Είχε μια παράξενη ομορφιά που σου γεννούσε συναισθήματα πραότητας και ηρεμίας. Η κοπέλα αυτή ήταν πολύ ερωτευμένη μ’ ένα νεαρό ο οποίος ήταν απλώς ένας εργάτης ενώ η νέα άνηκε σε ανώτερη κοινωνική τάξη. Τ’ αδέρφια της καθώς πληροφορήθηκαν [...]