Errare humanum est.

Την ώρα που ο θάνατος σε αγκαλιάζει ποιά μουσική είναι αυτή που θες ν' ακούς; Όταν ο ήλιος δύει και κοιμούνται τα λουλούδια. Το νιώθω να με σφίγγει πιο γέρα, απόψε θέλει κάτι από εμένα. Άραγε, πώς θα μας βρει η ανατολή; Τα δάκρυα έχουν πια γίνει ανάμνηση και γελάς με την καινούργια σου ζωή [...]

Ψίθυροι ακούστηκαν μέσα στους τάφους, οι νεκροί περιγελούν. Έχω ανάγκη τα λόγια τους, μια παρουσία εξώκοσμης δύναμης για να με αγκαλιάσει τρυφερά, μια ώρα σαν κι αυτή. Ψάχνω δυνάμεις και ο χρόνος φαίνεται φειδωλός, ποτέ δεν ήταν με το μέρος μου. Η ζωή κερνάει αλήθειες κι εγώ στη μέθη τους φοβάμαι.