Χρόνος

Ο χρόνος παίρνει πίσω ό,τι μου δίνει. Μετά ακούω το γέλιο του, νιώθει ικανοποιημένος που με ξεγέλασε ακόμη μια φορά.

Ένιωσα για μια στιγμή τα μάτια των αγγέλων να με κοιτούν. Δυστυχώς όμως ήταν μόνο για μια στιγμή. Και οι στιγμές όταν φεύγουν χάνονται μέσα στις άλλες και δείχνουν τόσο ίδιες μεταξύ τους…

Μακάρι να ήταν διαφορετικά. Το μακάρι είναι μια πονεμένη λέξη, κοιτάς το Θεό όταν την προφέρεις γιατί νιώθεις αδύναμος ν’ αλλάξεις όσα συμβαίνουν, όσα έχουν συμβεί. Είναι λυπηρή η αδυναμία των ανθρώπων. Το αλκοόλ μου κλέβει στιγμές, μνήμες που αγκαλιάζονται τόσο γλυκά από σκοτάδι κι εγώ τις θυσιάζω εκούσια σ’ αυτό και στη λήθη, χωρίς να σκεφτώ πως θα χαθώ κι εγώ μαζί τους, χωρίς αντίσταση σα να περιμένω το αναπόφευκτο. Τις ζω μ' αυτό, ίσως για να δώσει κάτι απ’ τη μαγεία του σ’ αυτές αλλά ξεχνώ πως στο τέλος το ερωτεύονται και φεύγουν μαζί του. Αστείο μοιάζει να ζητώ εγώ τη μαγεία. Νιώθω μόνος. Θ’ ανάψω ένα τσιγάρο για να νιώσω τη συντροφιά του, έχω ανάγκη μια συντροφιά τώρα.

Παρακολουθώ τη φλόγα του σπίρτου καθώς ανάβει, δεν το βλέπω να σβήνει, δε θέλω. Κοιτάζω μόνο τον καπνό που μένει σαν ανάμνηση αυτής της φλόγας.