Την είδα πάλι. Έμοιαζε μ’ αυτή που γνώριζα. Φοβάμαι να τη ρωτήσω αν είναι η ίδια. Φαίνεται πως με γνωρίζει. Φαίνεται πως τη γνωρίζω. Το γέλιο της είναι ίδιο. Τα λόγια όμως έχουν αλλάξει. Η απουσία αλλάζει τον άνθρωπο. Μάλλον τότε γίνεται εμφανής η αλλαγή.
Την είδα πάλι. Αυτή με κάλεσε. Μου πρότεινε να χορέψουμε αλλά ευγενικά αρνήθηκα, ποτέ δεν ήμουν καλός χορευτής, τότε αυτή αγκάλιασε το σώμα της και άρχισε να κινείται ρυθμικά στον χώρο. Άρχισε έναν αργό χορό μόνη της κι εγώ έστεκα εκεί ακίνητος κοιτάζοντας την.
Την είδα πάλι. Είχα ξεχάσει την ύπαρξή της. Μόλις τη θυμήθηκα άρχισα να ζηλεύω. Επειδή υπάρχει και τη βλέπουν, επειδή τους αφήνει να τη βλέπουν και δε γίνεται αόρατη. Επειδή κάποια στιγμή θα ξαναφύγει και δεν ξέρω πότε θα την ξαναδώ και φοβάμαι να κάνω στον εαυτό μου την ερώτηση αν θέλω να την ξαναδώ.
Την είδα πάλι. Της είπα πως χορεύω όταν σταματάει η μουσική και σε απολαμβάνω όταν σε χάνω. Κι όταν η μουσική ακούγεται, με ρώτησε, τι κάνεις; Ίσως το μυαλό μου μ' εγκαταλείπει αυτές τις στιγμές, της είπα χωρίς να σκεφτώ τα λόγια μου. Σε λίγο θα την χαιρετίσω, δεν μπορώ να της πω να μείνει. Θέλω να της πω ότι δεν έπρεπε να φύγει. Ο χρόνος πλέον μετράει αντίστροφα κι εγώ ήδη ζω τις επόμενες στιγμές μακριά της. Ίσως επειδή ξέρω πως πλέον δεν την έχω.
Την είδα πάλι. Ήταν όμορφη όπως και τότε, δυστυχώς.
o_magos
ναι…αν θέλει κάποια να σου κάνει την ζωή (ακόμα πιο) δύσκολη, μπορεί…και μάλιστα άνετα…μερικά ερωτικά λικνίσματα και πύρινα βλέμματα και όλα περνάνε μπροστά από τα μάτια σου…αλλά τελικά όλα γίνονται για κάποιο σκοπό…τα πισωγυρίσματα είναι άσχημα. Καλημέρα
περίεργη η ζωή και όμορφη ταυτόχρονα όμως ε;
Τι κρίμα.. Ίσως κι εκείνη να έγραψε ένα κείμενο λέγοντας “τον είδα πάλι″. Δειλοί είμαστε οι άνθρωποι και εγκλωβιζόμαστε στις ίδιες τις επιλογές μας..
Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:
α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο “Για την Αμαλία”.
β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο Για την Αμαλία – http://giatinamalia-blog.blogspot.com/. Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε
Διάβασα ένα βιβλίο που με ενθουσίασε και σκέφτηκα να δώσω την πληροφορία σε ανθρώπους που αγαπούν τα βιβλία, μέσω του ΙΝΤΕΡΝΕΤ και των ελεύθερων sites.
ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
“Στίχοι που ίσως γίνονται τραγούδια – και Σχόλια”.
Το βιβλίο, είναι των Εκδόσεων ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ και κατά τη γνώμη μου έχει καταπληκτικό περιεχόμενο και ως προς τους στίχους και ως προς τα σχόλιά του.
Είναι το αγαπημένο μου βιβλίο, γιατί και με αναπαύει και με προβληματίζει θετικά.
Τα σχόλιά του προσγειώνουν τον άνθρωπο στην πραγματική αιτία της ύπαρξής του. Βάζουν πνευματικό φρένο στην ξέφρενη πορεία της σημερινής «ανεξήγητης» κατηφόρας που οδηγείται η ανθρωπότητα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ο απλός και συγχρόνως ο βαθυστόχαστος τρόπος γραψίματος καθώς επίσης και τα κρυμένα νοήματα των στίχων.
Το κομμάτι “Σαν να ΄ναι τελευταία κάθε μέρα μου θα ζω” είναι συνταρακτικό και δίνει την πραγματικότητα της ζωής.
Σας το γράφω:
Σαν νά ΄ναι τελευταία κάθε μέρα μου θα ζω
Ότι με πόνεσε πολύ, εγώ το ευχαριστώ
ψέμα και πίκρα στη ζωή, μου μάθαν πως να ζω
τώρα πολλά πιά δε ζητώ, για μένανε αξίζει
ότι με κάνει και γελώ και δε με απελπίζει
***
Ότι με πλήγωσε πολύ, εγώ το συγχωρώ
αν δεν πονούσα στη ζωή, μυαλό θά ΄χα τυφλό
κι ίσως δεν έβλεπα ποτέ, το τι πρέπει να ζήσω
κι ίσως δε μάθαινα ποτέ, τι πρέπει ν΄ αγαπήσω
***
Σαν νά ΄ναι τελευταία κάθε μέρα μου θα ζω
στ΄ ασήμαντα, στα ψεύτικα δε θα ξαναπνιγώ
τα πρέπει και τα θέλω μου εγώ θα τα ορίζω
θα ζήσω όπως θέλω γω, λεπτό δε χαραμίζω
Για τα ναρκωτικά γράφει:
Θ΄ αντισταθώ
Για ένα λάθος παιδικό
για ένα πάθος τραγικό,
τα πάντα χάνω
Μα ήρθ΄ η ώρα για να δω
μα ήρθ΄ η ώρα να σωθώ,
δε θα πεθάνω
***
Ληγμένα νειάτα της ντροπής
θλιμένα μάτια της ψυχής,
γιατί να έχω
Ζωή με όριο κοντινό
κορμί εμπόριο και νεκρό,
δεν τα αντέχω
***
Θ΄ αντισταθώ στον πειρασμό
θ΄ αντισταθώ στον ξεπεσμό,
θέλω να ζήσω
Θέλω κι εγώ ν΄ αγωνισθώ
θέλω κι εγώ ν΄ αγαπηθώ
και ν΄ αγαπήσω
Θέλω κι εγώ να είμαι γω
ΚΑΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΩ
Για την αγάπη γράφει:
Σ΄ αγαπώ,
γιατί σειρήνες πληρωμένες
απ΄ τους καιρούς τους πονηρούς
δε σε ξεγέλασαν
Σ΄ αγαπώ,
γιατί ψυχές ξεπουλημένες
δεν έχεις κάνει αρχηγούς
όσα κι αν σ΄ έταξαν
***
Σ΄ αγαπώ,
γιατί γελούν με ειρωνία
που θέλεις λίγα στη ζωή
και δε ταράζεσαι
Σ΄ αγαπώ,
που της ζωής σου την πορεία
την βγάζουν λάθος και τρελή
μα δε προσβάλεσαι
***
Σ΄ αγαπώ γι΄ αυτό που είσαι
που ποτέ δεν προσποιείσαι
σ΄ αγαπώ γιατί μ΄ αγγίζεις
κατευθείαν στη ψυχή
Σ΄ αγαπώ γιατί γνωρίζεις
τα κενά μου να γεμίζεις
σ΄ αγαπώ γιατί δε ξέρεις
τι θα πουν εγωισμοί
Δείτε και μερικά ακόμη αποσπάσματα από το περιεχόμενο το βιβλίου.
—————————————————————————-
Ίσως τα θέλω μου
για μένα είναι γιορτή
ίσως το γέλιο μου
να μην είναι ντροπή
σκέψου το λίγο
Ίσως στη θέση μου
να ήσουνα εσύ
ίσως στα μέρη μου
να σύχναζες κι εσύ
μη λες να φύγω
——————————————————————
Κάτι σωτήρες μας χαρίσανε παγίδα
και μεις την πήραμε γιατί ήταν χρυσή,
λέξη δεν είπανε για την καταιγίδα
που θα μας έβρισκε μες την παγίδα αυτή
——————————————————————
Άντρας – γυναίκα, μια ζωή
στον ίδιο ήλιο και στη γη
στην ίδια χάνονται στροφή
μέσα στο ίδιο άρμα,
μην ψάχνεις για διαφορές
άνδρας – γυναίκα δυο καρδιές
με ίδιους πόνους και χαρές
στου έρωτα το θαύμα
—————————-
Λιβάδια και αστροφεγγιές
ποτάμια, λίμνες, χαραυγές
χαθήκαν οι ρομαντικές
στιγμές απ΄ τη ζωή μας
Οι σύγχρονες οι εποχές
αλλού μας πάνε εκδρομές
και μεις χωρίς αναστολές
πουλάμε τη ψυχή μας
——————————————–
Αν τα δάκρυά μου δε στερεύαν
θα σβήναν του πολέμου τις φωτιές
θα πνίγαν όσους θα γυρεύαν
να πάψουν της αλήθειας οι φωνές
————————————————
Πες μου γιατί να περιμένω τη νυκτιά
στα σκοτεινά να ξεγελώ τη μοναξιά
γιατί να ανασταίνω τη ψυχή μου
τις ώρες που θυμάσαι το κορμί μου
——————————————————————
Θεσσαλονίκη δε θα βγεις ποτέ από την καρδιά μου
στην αγκαλιά σου πάντα ζω τα πιο κρυφά όνειρά μου
στον πύργο το λευκό σου τα ραντεβού μου κλείνεις
και στα λαδάδικά σου σε πίνω και με πίνεις
————————————————–
Απ΄ το μηδέν ξεκίνησα
γη κι ουρανό ΄μως κίνησα
κι άλλαξα τα γραμμένα
της μοίρας μου για μένα
———————————————–