Errare humanum est.

Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

Τον κοίταξε και του είπε «σ’ αγαπώ». Δεν είχε τι να της απαντήσει κι ας περίμενε για να τ’ ακούσει. Δε συσχέτιζε τον χρόνο με τα συναισθήματα. Δε φοβόταν τις λέξεις, αλλά τις είχε ανάγκη. Το άκουσμα τους.

Πέρασε καιρός, ξαφνικά, όπως διαβάζεται. Το άσπρο έφυγε από τα χέρια του κι έμεινε κόκκινο για να κοιτάζει. [...]

Καμιά φορά κοιτάνε τ' αστέρια.  Ερωτεύονται τα κρεβάτια τους.  Ντρέπονται εκεί που δεν χρειάζεται.  Φοβούνται τα μεγάλα.  Κρατάνε κλειδιά.  Ονειρεύονται για να ξεφεύγουν.  Χωρίζουν δίχως αντίο.  Κλείνουν τα μάτια.  Πεθαίνουν.
οι 'μέρες περνούν, θα 'ρθει πάλι η νύχτα

<a href="<a href='<img

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της [...]

Την είδα πάλι. Έμοιαζε μ’ αυτή που γνώριζα. Φοβάμαι να τη ρωτήσω αν είναι η ίδια. Φαίνεται πως με γνωρίζει. Φαίνεται πως τη γνωρίζω. Το γέλιο της είναι ίδιο. Τα λόγια όμως έχουν αλλάξει. Η απουσία αλλάζει τον άνθρωπο. Μάλλον τότε γίνεται εμφανής η αλλαγή.

Την είδα πάλι. Αυτή με κάλεσε. Μου πρότεινε να χορέψουμε αλλά [...]

Ο χρόνος παίρνει πίσω ό,τι μου δίνει. Μετά ακούω το γέλιο του, νιώθει ικανοποιημένος που με ξεγέλασε ακόμη μια φορά.

Ένιωσα για μια στιγμή τα μάτια των αγγέλων να με κοιτούν. Δυστυχώς όμως ήταν μόνο για μια στιγμή. Και οι στιγμές όταν φεύγουν χάνονται μέσα στις άλλες και δείχνουν τόσο ίδιες μεταξύ τους…

Μακάρι να ήταν διαφορετικά. [...]

Την ώρα που ο θάνατος σε αγκαλιάζει ποιά μουσική είναι αυτή που θες ν' ακούς; Όταν ο ήλιος δύει και κοιμούνται τα λουλούδια. Το νιώθω να με σφίγγει πιο γέρα, απόψε θέλει κάτι από εμένα. Άραγε, πώς θα μας βρει η ανατολή; Τα δάκρυα έχουν πια γίνει ανάμνηση και γελάς με την καινούργια σου ζωή [...]

Ψίθυροι ακούστηκαν μέσα στους τάφους, οι νεκροί περιγελούν. Έχω ανάγκη τα λόγια τους, μια παρουσία εξώκοσμης δύναμης για να με αγκαλιάσει τρυφερά, μια ώρα σαν κι αυτή. Ψάχνω δυνάμεις και ο χρόνος φαίνεται φειδωλός, ποτέ δεν ήταν με το μέρος μου. Η ζωή κερνάει αλήθειες κι εγώ στη μέθη τους φοβάμαι.

Η ζωή μου καταρρέει κι εγώ είμαι ένας απλός παρατηρητής αυτής της κατάρρευσης. Δεν ξέρω πλέον πώς να την σταματήσω. Δε γνωρίζω γιατί όλα πήραν τέτοια κατηφορική πορεία. Γιατί και πως πνίγηκαν κάποια στεγανά που είχα μέσα μου. Πλέον απλώς επιβιώνω, δε ζω. Δεν μπορώ να ψυχολογήσω την αντίδραση μου όταν βρεθώ αντιμέτωπος με τις [...]