Τι ζούδιο είμαι…

Λειψός ύπνος σήμερα. Έπεσα στο κρεβάτι κατά τις 2.30. Τύλιξα την κουβέρτα γύρω μου για να δημιουργήσω το πολυπόθητο εφέ «κάμπια» ή αλλιώς «πιτόγυρο». Πάνω στη στιγμή που τα μέλη μου χαλάρωναν και ένιωθα μια γλυκιά ζέστη να με κοιμίζει ήρθε ΑΥΤΟ. Πλησίασε απειλητικά το πρόσωπό μου. Το ένιωθα να χαιδεύει τα μάγουλά μου. Παρήγαγε έναν απόκοσμο θόρυβο. Ζζζζζζζζζζζ……Ήταν το κουνούπι.

Πετάχτηκα έντρομη από το κρεβάτι και άνοιξα το φως που με τύφλωσε απότομα. Το έψαξα στους τοίχους. Κούνησα την κουρτίνα. Τα ρούχα στην κρεμάστρα. Τελικά το εντόπισα να περιμένει ύπουλα στην στρατηγική κρυψώνα πίσω από το κεφαλάρι του κρεβατιού. Το σκότωσα με κτηνώδη μανία. Θαύμασα για λίγο το τρόπαιό μου και επαίνεσα τον εαυτό μου για το μικρό λιθαράκι που έβαλα στον αγώνα της εξέλιξης «άνθρωποι εναντίων κουνουπιών». Το βλέμμα μου έπεσε μετά στο κεφαλάρι του κρεβατιού. Ήταν αρκετά πιο μπροστά από τον τοίχο και κάπως στο πλάι. Αποτέλεσμα  των ερωτικών συνευρέσεων. Το επανέφερα στη σεμνή του θέση κολλητά στον τοίχο και έπεσα να συνεχίσω τον αγνό μου ύπνο.  Φευ!!!

(εδώ θα κάνω ένα μικρό διάλειμα για να θαυμάσω τον εαυτό μου που μόλις χρησιμοποίησε το «φευ»)

Οι σκέψεις των ερωτικών συνευρέσεων με πλημμύρισαν. Για κάποιους ο έρωτας περνάει από το στομάχι. Για άλλους από λίγο παρακάτω. Σνιφ. Κλαψ. Λυγμ. Και ξαφνικά ζζζζζζζζζζζζζζζζ. Άλλο ένα ζωντανό κουνούπι. Όλη η μαγεία της μελαγχολικής μιζέριας χάθηκε μονομιάς. Σηκώθηκα έξαλη. Έψαξα στους τοίχους, στις κουρτίνες, στα κρεμασμένα ρούχα, στο κεφαλάρι. Σε μια απελπισμένη προσπάθεια κλότσησα το κρεβάτι για να εξωθήσω το μιασμένο έντομο να αποκαλυφθεί. Ετσακήσθην οδυνηρώς. Ήθελα να διαρρήξω τας πιτζάμας μου από την αγανάκτηση. Αποφάσισα να περιμένω. Η ώρα ήταν πλέον τέσσερις. Κάθισα στον κρεβάτι με ανοιχτό το φως προσποιούμενη την κοιμισμένη. Πλήρης ακινησία. Και τότε ξεπρόβαλε. Όχι από το ίδιο το δωμάτιο, αλλά από τον σκοτεινό προθάλαμο που αποκαλούμε χωλ. Το μικροσκοπικό και εύθραυστο αυτό έντομο παρουσίαζε σημάδια ανώτερης ευφυίας. Αποπειράθηκα να το προσεγγίσω. Εξαφανίστηκε πάλι στο σκότος της μεγαλοπρεπούς οικίας μου, αθόρυβα.

Και για να μην το πολυκουράζουμε με το πιο βαρετό ποστ στη γη, έχω πήξει στο κουνούπι!!! Το λέω και δεν με πιστεύουνε. Τη στήνουνε στην εξώπορτα του σπιτιού και όταν ανοίγω μπαίνουν μέσα.  Τα έχω δει! Να, κάποιο από τα σημερινά με τσίμπισε στο σαγόνι, προσθέτοντας πόντους στην αβάσταχτη γοητεία μου. Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει μόνο στο δικό που σπίτι χειμωνιάτικα. Ίσως είναι μέρος της σκοτεινής παγκόσμιας συνωμοσίας «Να τι θα πάθεις τώρα που τόλμησες και πήρες πτυχίο» από τις εκδόσεις Λιακόπουλος. Φέρτε την κάμερα σε μένα! Μαζί με το «Να τι θα πάθεις τώρα που τόλμησες και πήρες πτυχίο» εντελώς δωρεάν Το Ξύπνημα της Κόκκινης Αρκούδας και Ζουν Ανάμεσά Μας. Τα χαρίζω φίλοι και φίλες!!

Πριν κάνα διβδόμαδο ρώτησα και τον γείτονα στο διπλανό διαμέρισμα αν έχει κουνούπια. Πήρε ένα απορρημένο ύφος σαν να τον ρώτησα αν κάνει συλλογή από αλληλογραφίες. Αν κρίνω από την πολυλογία του τελευταία μάλλον το θεώρησε απόπειρα να του την πέσω. Τι μας λες ρε φίλε, ξέρεις που έχει εκτιναχθεί εμένα η ερωτική μου ζωή;; Τελευταία έχω γίνει το απόλυτο σεξουαλικό βοήθημα για άτακτα ζευγάρια που γουστάρουν πειραματισμούς. Σε μια περίοδο που η θέα ζευγαριών μου είναι πιο απεχθής και από το κατ’ επανάληψη άκουσμα όλων των hit του ελληνικού συγκροτήματος Vegas, δεκάδες ζευγάρια εκεί έξω αποφασίζουν να φιληθούν πάνω μου. Όχι δίπλα μου, πάνω μου. Κολάνε όσο πιο κοντά μου γίνεται σε τρόλευ, ηλεκτρικό και μετρό και αποφασίζουν ότι η ευλογημένη παρουσία μου θα τους φέρει καλοτυχία και γονιμότητα. Νιώθω σαν παθητικός τρίτος σε παρτούζα. Με την πολύ κακή έννοια.

Πέρα από τα ζευγάρια, τώρα συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο είναι να βρεις τραγούδια χωρίς ερωτικό νόημα ή συνειρμούς. Μέχρι στιγμής έχω ανακαλύψει μόνο δύο. Το πασίγνωστο Gangsta’s Paradise του Coolio και το «Χτυπούν απόψε στην ταράτσα τον Αντρέα». Το πρώτο κερδίζει την προτίμησή μου γιατί το συνδιάζω με νέο, εμπλουτισμένο χορευτικό και το τραγουδάω με ελληνική, βαριά αρτινή προφορά:

Κιπ σπέντινγκ μοστ άουαρ λάιβς λίβινγκ ιν ε γκάνγκστας παραντάις

Κέφι, πάρτυ, χαμός. Η σημερινή μου προσφορά στους αναγνώστες είναι το παρακάτω βίντεο. Το χειρότερο, ηλιθιωδέστερο (δηλαδή το καλύτερο)  τελεμάρκετινγκ που έχετε δει ποτέ. Εγγυώμαι προσωπικά για αυτό. Είναι, ω τι έκπληξη, ένα μηχάνημα που κόβει τρόφιμα. Το είδα πριν λίγο καιρό στον alpha (εννοείται αργά..) και το προβάλουν ακριβώς έτσι όπως το βλέπετε παρακάτω:

Προχθές το απόγευμα έμαθα τα ευχάριστα! Πήρα (επιτέλους) το πτυχίο μου! Αυτό που ένιωσα ήταν ένα απίστευτο βάρος να φεύγει από το στήθος μου. Παρ’ολα αυτά καμία νοσταλγία για τη σχολή. Τα φοιτητικά μου χρόνια τα έζησα και με το παραπάνω. Με τα ξενύχτια, τις αφηρημάδες, το ατελείωτο κάψιμο, τις φλου μέρες. Τα οποία φυσικά μεταφράστηκαν σε κάποια μαζεμένα μαθήματα και βράδυα που πάλευα με την ύλη. Για μένα η φοιτητική ζωή σταμάτησε ψυχολογικά και ουσιαστικά πριν κάνα χρόνο από τώρα. Όταν αποφάσισα ότι θα έπρεπε να συγκεντρώσω τις δυνάμεις μου για να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο. Ξέχασα και τα πολλά τα έξω, τις άνευ λόγου βόλτες, την γενικότερη «ότι να ναι″ νοοτροπία. Τον Σεπτέμβρη μπορώ να πω ότι πραγματικά ξεπέρασα τον εαυτό μου περνώντας μαζί έξι από τα πιο δύσκολα μαθήματα, μιας αντικειμενικά δύσκολης σχολής. Δεν ήταν τόσο το διάβασμα που με δυσκόλευε, όσο ο φόβος, το άγχος και η ζήλια, μην μείνω πίσω. Κάποιες φορές αρρώστησα στην κυριολεξία από αυτό το άγχος. Τα χθεσινά νέα τα υποδέχτηκα με μια χλιαρή χαρά. Τί μου συνέβαινε; Είχα προσπαθήσει τόσον καιρό, είχα εξαντληθεί ψυχολογικά για να πάρω τώρα αυτή την μέτρια χαρά; Ναι, γιατί ήταν όνειρο του ενός. Εδώ και πολύ καιρό είχα ξεμάθει να κάνω όνειρα του ενός.

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με περίεργα αντικείμενα. Βάζα με περίεργα σχέδια από την Ιαπωνία, ξύλινα ινδικά γλυπτά, τασάκια από ελεφαντόδοντο, κινέζικα φωτιστικά από ριζόχαρτο και άλλα πολλά μυστήρια από τα ταξίδια του πατέρα μου, ο οποίος μέχρι πριν παντρευτεί στα 32 του ήταν ναυτικός. Τον θαύμαζα και τον ζήλευα για αυτό. Και στα δικά μου όνειρα από πολύ μικρή έκανα όλα αυτά τα ταξίδια. Περιέργως τα όνειρα αυτά δεν συμπεριλαμβάνανε κάποιον άλλο, παρά μόνο εμένα. Πριν 1-2 χρόνια μια φίλη μου με ρώτησε με ποιον άθρωπο θα ήθελα να κάνω το γύρω του κόσμου. Με κανένα. Εγώ, τα μέρη και οι άνθρωποι που θα γνώριζα. Δεν έχω κάτι ενάντια στους ανθρώπους ή τη συντροφικότητα. Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν ότι είμαι πολύ συντροφική, και ότι αγαπάω βαθιά και ανιδιοτελώς. Είχα όμως πάντα μια προτίμηση στα προσωπικά όνειρα, όπου η καλύτερη παρέα μου ήμουν εγώ.

Και ξαφνικά βρέθηκα κάτω από ένα πάπλωμα, με δυο ζεστά χέρια να με αγγαλιάζουνε. Ήταν πολύ όμορφα. Όσο πιο πολλές φορές βρισκόμουν εκεί, τόσο καλύτερα αισθανόμουν. Πάπλωμα στο πάπλωμα, αγγαλιά στην αγγαλιά περνούσε ο καιρός. Τα ζεστά χέρια, ηθελημένα ή άθελά τους, αρχίσανε να μιλάνε. Λέγανε για κοινά ταξίδια, για καινούριες ζωές κάπου μακριά από δω. Γαι πράγματα που δεν ήταν ακατόρθωτα, γιατί είχαν αγάπη. Τότε ήταν που έκανα το μεγαλύτερο λάθος μου σε αυτή τη σχέση. Με μια κλοτσιά πέταξα κάτω από το πάπλωμα όλα εκείνα τα όνειρα του ενός που τόσο αγαπούσα, σαν να μην τα είχα κάνει ποτέ. Τα έσπρωξα κάτω από το κρεβάτι και αραχνιάζανε, δεν είχαν χώρο στα όνειρα των δύο. Μου αρκούσε να ήμουν στην ασφάλεια της «φωλίτσας», εκεί όπου σκέφτεσαι πάντα για δύο.

Και άλλαξα. Κάπως σαν να έχασα το κέφι μου. Το μυαλό μου γέμισε σκέψεις. Οι σκέψεις αυτές δεν με κάνανε απαραίτητα πιο ευτυχισμένη, ήταν απλά σκέψεις για το πώς θα πραγματοποιηθούν αυτά τα όνειρα των δύο. Οι σκέψεις γίνανε πράξεις, οι πράξεις υποχωρήσεις. Άλλες που ξέρει και άλλες που ούτε καν φαντάζεται. Οι υποχωρήσεις γίνανε σταθερή συνήθεια και πάψανε να έχουνε την ίδια αξία. Ώσπου κάποια στιγμή τα όνειρα των δύο βρέθηκε να τα συντηρεί ένας. Με ακόμα περισσότερη προσπάθεια. Ένιωθα ένα δυσάρεστο κενό, χωρίς να ξέρω το γιατί. Μάλλον επειδή σταδιακά και ασυναίσθητα έγινα κάτι που δεν ήμουνα και δεν ευχήθηκα ποτέ να γίνω. Από ελεύθερο πνεύμα έγινα ένας γλυκανάλατος παντοφλίτσας παπλωματάκιας χωρίς δικές του ουσιαστικά επιθυμίες, που αντλούσε χαρά μόνο από τις πράξεις των άλλων. Αυτό το βλέπανε όλοι οι άλλοι, εκτός από μένα. Το βλέπανε φίλοι μου,και μου το εκμυστηρευτήκανε πρόσφατα, ότι είχα πάψει να βλέπω τη ζωή με την ίδια ανυπομονησία. Το έβλεπε η οικογένειά μου. Μέχρι και οι αστρολόγοι το βλέπανε. «Δίδυμοι ανοίξτε πάλι τα φτερά σας». Άι παράτα μας Πανόπουλε. Δεν θέλω να είμαι πουλί, θέλω να γίνω η γάτα του καναπέ.

Είμαι σίγουρη ότι κι ο ίδιος το έβλεπε. Τίποτα δεν είναι πιο απωθητικό από έναν άνθρωπο που περιμένει άπραγος να έρθει κάποιος άλλος να τον σώσει. Που προσδιορίζει την ευτυχία του πρώτα μέσα από τις πράξεις και τις σκέψεις των άλλων, και μετά μέσα από το τι μπορεί να κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του. Ειδικά αν αυτός ο άνθρωπος αλλάζει στην πορεία, και χορεύει πια σε ένα ρυθμό που δεν του πάει. Και έτσι το πράγμα τελείωσε.. Στην αρχή έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Όχι μόνο εξαιτίας της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά γιατί πλέον τίποτα δεν μπορούσε να μου δώσει χαρά. Είχα δώσει όλη μου την ενέργεια στα κοινά όνειρα. Αυτά σκεφτόμουν πριν κοιμηθώ και έπαιρνα δύναμη για την επόμενη μέρα. Η αγάπη μου για τα ψυχρά βόρεια τοπία, τους άγνωστους ακόμα ξανθούς έρωτες, τα αναπάντεχα, αράχνιαζε κάτω από το κρεββάτι και δεν είχε πια τίποτα να μου προσφέρει.

Ώσπου την Τρίτη το απόγευμα ήρθε η συνειδητοποίηση και το ταρακούνημα. Δεν μπορούσα να χαρώ με το ίδιο μου το πτυχίο! Αχαριστία ως προς τη ζωή και τον ίδιο μου τον εαυτό. Σκέφτηκα πολύ το βράδυ. Κοιμήθηκα επιτέλους χωρίς να ζητάω κλαίγοντας να ξανανιώσω το ίδιο σώμα να ξαπλώνει δίπλα μου. Τα όνειρα του ενός ξαναζωντανέψανε πιο όμορφα από ποτέ και το βήμα μου έγινε πιο ελαφρύ, με μια ελευθερία που μου την χρωστούσα από καιρό.

ΥΓ: Το πάπλωμα της φωλίτσας το ανέβασα στην ντουλάπα. Όχι όμως και την αγάπη μου για σένα. Αυτή έμεινε στην καρδιά μου. Ελπίζω και στη ζωή μου.

Χώρισα μετά από ένα χρόνο σχέσης. Προχθές. Ή αλλιώς μια μέρα μετά το βίντεο της Τζούλιας, για όσους από δω και πέρα θα το χρησιμοποιούνε για να μετράνε το χρόνο που περνάει. Το βίντεο το είδα, και δίνω και τα θερμά μου συγχαρητήρια στη Τζούλια για την αξιοπρεπέστατη εμφάνιση και την πλήρη απουσία κυτταρίτιδας.

Από μια άλλη οπτική χώρισα ένα μήνα και τέσσερις μέρες μετά το διαζύγιο Μενεγάκη-Λάτσιος. Αφού ήθελε που ήθελε από καιρό να με χωρίσει, χάθηκε ο κόσμος να το έκανε τη μέρα ανακοίνωσης του διαζυγίου; Θα είχε μια άλλη αξία. Όπως τα ρεπορτάζ την πρωτοχρονιά για τη γέννηση του πρώτου παιδιού του νέου έτους. Θα είμασταν το πρώτο ζευγάρι που χώριζε μετά το διαζύγιο. Θα με καλούσαν στα κανάλια στα πλαίσια της χωρισμο-μανίας να δώσω τη δική μου οπτική. Ίσως να με καλούσε στη βίλα της και η ίδια η Μενεγάκη να κάψουμε μαζί φωτογραφίες και να δούμε σερί όλα τα επεισόδια sex and the city.  Όχι, δεν θα σκεφτώ και γω το κάπως ανόητο «ήταν ο Mr Big μου». Έλεος! Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η πλειοψηφία των γυναικών το κάνει αυτό. Προσωπικά μου θυμίζει τα εφτάχρονα που τρέχουν πάνω κάτω και φωνάζουν «είμαι ο μπάτμααααααν!!!!!»εγώ είμαι ο σούπερμααααααν!!» «είμαι πάουερ ρέιντζεεεεεερ!!!». Ο μόνος χαρακτήρας με τον οποίο κάπως συμπάσχω είναι ο έρμος ο Έηνταν, ο not big enough, που έπαιρνε μονίμως τον δεν-ξέρω-τί-θέλω πούλο της μαλάκως της Κάρυ.

Αρκέτα πλατειάσαμε. Υποσχέθηκα φράσεις κλισέ. Τις οποίες τώρα που χώρισα υποψιάζομαι ότι θα ακούσω με το τσουβάλι από τους παρηγορητές, οι οποίοι θα μπορούσαν κάλιστα να μου δώσουν 100 ευρώ να κάνω επιδρομή στα hondos αντί για κάτι από τα παρακάτω:

«Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός»

Δεν διαφωνώ..Ο γιατρός-χρόνος θυμίζει όμως κάπως τον Dr House. Σίγουρα θα βρει τί έχεις. Σίγουρα θα σε κάνει καλά. Ωστόσο πριν από αυτό θα σε ξεκοιλιάσει χωρίς αναισθησία, θα κάνει τις φλέβες σου σερμπατίνες, θα σε βρίσει, θα σε υποτιμήσει, θα σε κοροϊδέψει και θα χτυπήσει με μανία το κεφάλι σου στον τοίχο μέχρι να σου χυθούν τα μυαλά. Τότε όντως θα βρει τον όγκο στην πατούσα. Ε, κι αν εν τω μεταξύ εσύ έχεις μείνει και λίγο παράλυτος από τα βασανιστήρια σιγά το πράγμα..Έξω από το ιατρείο μου!

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Θέλετε δηλαδή να μου πείτε ότι τελικά θα γίνω καλά. Φυσικά αφού περάσουν πρώτα τα ζόρια. Για να σκεφτώ… Νιώθω κάπως καλύτερα;; ΟΧΙ.

(Ας μην ξεχνάμε φυσικά και ότι ο χρόνος μαζί με τα μήλα, που τον γιατρό τον κάνουν πέρα, είναι οι κυριότεροι ανταγωνιστές του phantom. Αυτός τουλάχιστον πιστεύω θα με καταλάβει.)

«Μετά από κάθε εμπειρία βγαίνεις καλύτερος»

Όχι. Μετά από έναν ξυλοδαρμό βγαίνεις δαρμένος. Μετά από έναν βιασμό βιασμένος. Μετά από μια ληστεία άφραγκος. Νομίζω ήμουν σαφής. Αρκετά πια με τους motionistas χορηγούς θετικής ενέργειας.

«Όλα γίνονται για κάποιο λόγο»

Ω απέραντη σοφία!!!! Ανεκτίμητο απόσταγμα σκέψης!! Δεν γίνεται τίποτα για κάποιο λόγο. Απλά όλα έχουν συνέπειες και επακόλουθα. Η μεγαλειώδης αυτή φράση δεν μας εξηγεί ένα βασικό ζητούμενο. Καλό ή κακό λόγο;; Πάρτε για παράδειγμα τους σεισμούς. Ο περίφημος «λόγος» είναι ότι οι τεκτονικές πλάκες κάνουν τα δικά τους. Βγείτε τώρα καλοί μου Αϊτιανοί από τα συντρίμια, πιαστείτε χέρι χέρι και κοιτάξτε τον γαλάζιο ουρανό. Αγγαλιαστείτε με τους γείτονες που σας κατουρούσαν τα φυτά και φωνάξτε. «Όλα γίνονται για κάποιο λόγο….» Νιώθετε την ευτυχία, έτσι δεν είναι;

«Ο έρωτας σε περιμένει στη γωνία»

Αυτός που σε περιμένει αυτή τη στιγμή στη γωνία είναι ο ανώμαλος της γειτονιάς που παίζει λαχανιασμένος το πουλί του και βγάζει άναρθρες κραυγές. Δεν θα τον έλεγα ακριβώς έρωτα…

«Τίποτα δεν κρατάει για πάντα»

Το AIDS κρατάει για πάντα.

«Ζήσε την κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία σου»

Ίσως η μεγαλύτερη μαλακία. Θα την κράταγα για το τέλος αλλά δεν μου κολάει για τον επίλογο. Ας πούμε ότι ακολουθείς στη ζωή σου αυτή την φράση απόλυτης αμερικανιάς. Θα ήθελες την τελευταία μέρα της ζωής σου να δουλεύεις; Όχι βέβαια! Πας λοιπόν στο γραφείο του διευθυντή, του ρίχνεις ένα βρίσιμο και απολύεσαι. Με τα λεφτά της απόλυσης αγοράζεις την prada τσάντα που ονειρευόσουνα, γιατί είπαμε..Είναι η τελευταία σου μέρα και σου αξίζει. Θέλοντας να ικανοποιήσεις κάθε απωθημένο κερατώνεις τον γκόμενό σου με οτιδήποτε σου γυαλίσει. Μαζεύεις τους κοντινούς σου ανθρώπους και τους λες πόσο πολύ τους αγαπάς, αλλά και όλες τις μαλακίες που τους έχεις κάνει γιατί δεν αξίζει να ζήσεις την τελευταία σου μέρα με τύψεις και κρυφές σκέψεις. Κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσεις τη ΔΕΗ. Ουρές και μαλακίες την τελευταία μέρα; Όχι βέβαια, καλύτερα να πας να ξαπλώσεις κάτω από τα δεντράκια και να ακούσεις το θρόισμα σου ανέμου. Σού κόβουν το ρεύμα. Χρωστάς τόσα πολλά που σου παίρνουν και το σπίτι. Τώρα ζεις όντως κάτω από το δέντρο. Και όλοι οι δικοί σου σε μισούν. Σε δολοφονούν για να σου πάρουν την prada. Συγχαρητήρια, έφτασες στο στόχο σου. Ήταν όντως η τελευταία μέρα της ζωής σου.

«Όλοι οι άντρες είναι μαλάκες»

Όχι, οι άντρες είναι μια χαρά. Απλά πρέπει να βρω έναν.

«Σε αυτή τη ζωή ότι δίνεις παίρνεις»

Το βλέπω.

Σύλβια, τα χρόνια της νιότης

Η Σύλβια μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Ποτέ δεν έμαθε την ταυτότητα των γονιών της. Τα χρόνια περνούσαν και η Σύλβια μεγάλωνε στους δρόμους. Με το λιγοστό της χαρτζιλίκι τρέφονταν με πατατάκια και κρουασάν champion. Έκανε μπάνιο κάθε χριστούγεννα και πάσχα για να απαλλαγεί από την οσμή των ποντικών οι οποίοι ήταν οι μοναδικοί της φίλοι. Και ενώ κανείς θα περίμενε ότι με τόσο junk food και απλυσιά θα γίνονταν κάποτε μια τεράστια λιπώδης μάζα με σπυριά και σταφυλόκοκκο, η Σύλβια ήταν πλέον στα 18 της μια φτωχιά, πλην εντυπωσιακή καλλονή.
Και τότε η τύχη της άλλαξε. Ένας μυστηριώδης χρηματοδότης εξασφάλισε στη Σύλβια μια υποτροφία για να σπουδάσει Διαχείρηση Εφοδιαστικής Αλυσίδας με ειδίκευση στο τουρσί. Κανείς ποτέ δεν χρειάστηκε να μάθει το πραγματικό όνομα του χρηματοδότη. Η φανταστική μεσημεριανή γραφειοκρατεία ήταν πολύ ελαστική. Έτσι σε όλα τα απαραίτητα έγγραφα αναγράφονταν ως «μυστηριώδης χρηματοδότης».

Σύλβια, η ανέλιξη

Μετά το πέρας των σπουδών της η Σύλβια έψαχνε για δουλειά. Κύκλωνε στις εφημερίδες με φλούο μαρκαδόρο. Δεν υπάρχει άλλωστε το μεσημεριανό karriera.gr. Απογοητευμένη, μοιραζόταν τον πόνο της με τον Μελέσιο, τον τυφλό και ημίτρελο κουλουρτζή της γειτονιάς με τον οποίο τους ένωνε μια βαθιά φιλία. Ο κουλουρτζής ήταν πολύ αθώος για να διανοηθεί έστω να της πιάσει λίγο το καλωράκι. Μια μέρα είχε ευχάριστα νέα για την Σύλβια.
-Σου βρήκα δουλειά περιστεράκιιιι…
Είπε με την παράξενη τσιριχτή φωνή του, γιατί όλοι οι περιθωριακοί χαρακτήρες πρέπει να έχουν παράξενη τσιριχτή φωνή. Διηγήθηκε στην Σύλβια πώς τον πλησίασε για να αγοράσει κουλούρι ένας μεγιστάνας του πλούτου και του παραπονιόταν παράλληλα ότι δεν βρίσκει κάποιον διαχειριστή εφοδιαστικής αλυσίδας με ειδίκευση στο τουρσί για να στελεχώσει την παντοδύναμη επιχείρησή του. Επίσης ότι το πακέτο που έστειλε στην εκπομπή της Βίκης Χατζηβασιλείου για να βρει τη χαμένη του κόρη δεν παραδόθηκε ποτέ. Ενθουσιασμένος ο Μελέσιο πρότεινε τη Σύλβια. Όχι για κόρη, για τη δουλειά. Επειδή όλοι οι μεγιστάνες του πλούτου δίνουν μεγάλη σημασία στην άποψη των τυφλών ημίτρελων κουλουρτζίδων, του υποσχέθηκε να κλείσει μια συνέντευξη με τη Σύλβια. Ο Μελέσιο δεν είχε κανένα στοιχείο του μεγιστάνα και επιπλέον δεν μπόρεσε να τον δει λόγω της τύφλας του. Παρ’όλα αυτά την επόμενη ακριβώς μέρα η ηρωίδα πέρναγε την αστραφτερή πύλη της «Παντοδύναμης ΑΕ» για να συναντήσει τον διάσημο Χρυσοβαλάντη Ύψιστο, τον σκληρόκαρδο και αμείλικτο μεγιστάνα και ιδρυτή της Παντοδύναμης.
Παρά την θλιβερή της φτώχεια, παρουσιάστηκε στη συνέντευξη με γόβες από τον Καλογήρου, συνολάκι από την μπουτίκ Bettina και μαλλιά κομμωτηρίου. Ο Χρυσοβαλάντης Ύψιστος την υποδέχτηκε με το βλοσυρό του ύφος. Το γραφείο κοσμούσε η φωτογραφία της εξαφανισμένης γυναίκας του. Είχε το πρόσωπο της Σύλβιας με άλλο μαλλί. Πιο δίπλα η φωτογραφία ενός μωρού. Είχε και αυτή το πρόσωπο της Σύλβιας, αλλά με πιπίλα. Μια μύγα πέταξε πάνω από κεφάλι του. Την κοίταξε σκεπτικός και θλιμένος.
-Ξέρετε δεσποινίς Σύλβια, μου είχαν πει κάποτε ότι η ζωή είναι ένα δύσωσμο σάπιο μανταρίνι…
-….που στροβιλίζεται στην γαλαζωπή πάχνη του πρωϊνού!
Το πρόσωπο του μεγιστάνα φωτίστηκε. Μοιράζονταν τη ίδια άποψη για τη ζωή!
-Δεσποινίς Σύλβια εμείς οι δύο μοιάζουμε πολύ. Μου θυμίζετε τον εαυτό μου όταν ήμουν νέος, την εξαφανισμένη μου γυναίκα με τη οποία μοιάζετε απόλυτα για κάποιο λόγο, την εξαφανισμένη κόρη μου με την οποία επίσης μοιάζετε, τον ξάδερφό μου μου τον Τάκη που πέθανε στην κατοχή και μια τύπισα από την ταινία που έβλεπα χτες. Η θέση είναι δική σας! Αύριο ξεκινάτε!
Ξέχασε βεβαίως να τη ρωτήσει αν γνωρίζει γραφή και ανάγνωση, αν μπορεί να ανοίξει υπολογιστή και αν έχει πάρει έστω lower. Αλλά τί σημασία έχουν αυτά στη μεσημεριανή ζώνη…Όταν μιλάνε οι ψυχές τα προσόντα σιωπούν.

Σύλβια, ο απαγορευμένος έρωτας

Την επομένη η Σύλβια έπιασε δουλειά. Δεν χρειάστηκε φυσικά να πάει στο μεσημεριανό ΙΚΑ να ανοίξει μητρώο. Ούτε μια φωτοτυπία ταυτότητας δεν έβγαλε. Απλά βολεύτηκε στο υπέροχο γραφείο της. Πάνω στο γραφείο δεν υπήρχαν ούτε χαρτιά ούτε καν ένα στυλό. Υπήρχε όμως ένα μπαλάκι αντιστρές. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει ο γοητευτικός Αλέξιος Ύψιστος, γιος του Χρυσοβαλάντη και κληρονόμος της αυτοκρατορίας του. Για την ακρίβεια μπήκε πρώτα το τεράστιο πέος του και σιγά σιγά μπήκε και ο ίδιος.
-Εσύ είσαι η Ντέπη η καυλιάρα καθαρίστρια;
Η Σύλβια δεν μίλησε. Την βουτάει ο Αλέξιος και κάνουν σεξ πάνω στο γραφείο. Να λοιπόν γιατί τα μεσημεριανά γραφεία δεν έχουν χαρτιά και στυλό. Μέχρι να τα μετακινήσεις χάνεται η μεσημεριανή μαγεία. Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν η Σύλβια απλά απαντούσε ότι όχι, δεν είναι η Ντέπη η καυλιάρα καθαρίστρια. Δεν το έκανε όμως. Ας μην αναρωτηθούμε τον λόγο γιατί δεν θα έπρεπε να μας αφορά κάτι τόσο λογικό.
Μετά το σεξ, ο Αλέξιος βόλευε την υπερφυσική του απόφυση στο σώβρακο. Επειδή έπρεπε να κάνει πολλές μανούβρες για να γίνει κάτι τέτοιο, πέφτει από την τσέπη του ένα φυλαχτό. Η Σύλβια το βλέπει και της έρχεται μια φώτιση. Μνήμες ξεπηδούν από το μυαλό της. Το φυλαχτό της θυμίζει κάτι από τα παιδικά της χρόνια πριν το ορφανοτροφείο. Θυμάται αμυδρά τον πατέρα της. Το όνομά του άρχιζε από Χ και δεν ήταν Χρήστος. Ήταν πολύ πλούσιος. Θυμάται τη μητέρα της και τον μεγάλο της αδερφό. Το όνομά του άρχιζε από Α και δεν του έβρισκαν παντελόνι να του κάνει στον καβάλο. Μα τί να σημαίνουν όλα αυτά;;; Τί προσπαθεί να μου πει το ένστικτό μου;;;;

Η καθόλου προβλεπόμενη συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο.

Στη μέχρι τώρα ζωή μου έχω πραγματικά μετανιώσει τρεις φορές. Ακούγονται λίγες.. Μετανιώνω ελαφρώς και για άλλα πράγματα βέβαια, πιο καθημερινά. Αλλά μακροπρόθεσμα δεν κάνει καμία διαφορά.  Συχνά, μια κακή πράξη μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο καλή έκβαση. Ή να αποκαλύψει αδυναμίες και σαθρές υποδομές που απλά χρειάζονται αλλαγή και προσοχή. Ή να είναι αποτέλεσμα των πράξεων των άλλων, χωρίς αυτό φυσικά να τις αναιρεί, αλλά σίγουρα τις απαλύνει. Τρεις φορές μετάνιωσα λοιπόν, και αυτό επειδή είχα το φταίξιμο εξ’ ολοκλήρου δικό μου και δεν υποκινήθηκα από συνθήκες αλλά από καθαρή κακία και στενοκεφαλιά.

Μια από αυτές ήταν εναντίων της μητέρας μου. Η μητέρα μου μεγάλωσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Την εποχή που όλοι ήταν φτωχοί, αυτή άνηκε στους φτωχότερους των φτωχών. Έτσι έμαθε να αρκείται στα απλά και να απορρίπτει οτιδήποτε περιττό. Περιττά στολίδια, περιττές σκέψεις, ακόμα και περιττές γνώσεις. Για αυτό το λόγο κάποτε συγκέντρωνε όλη της την ενέργεια στο να βρει κάτι να φάει. Αργότερα στο να σπουδάσει και να ξεφύγει από το σενάριο που ήθελε τα παιδιά των φτωχών, και μάλιστα τα κορίτσια, να παντρεύονται από τα 18 για να ζήσουν πιο άνετα, αλλά με τα λεφτά του άντρα τους. Όταν ήρθα στη ζωή της, ήταν πια απόλυτα συγκεντρωμένη στην οικογένεια. Αξία είχε μόνο ότι σχετίζονταν άμεσα με την ευτυχία της οικογένειας. Παρά το γεγονός ότι δούλευε δεν θυμάμαι ούτε μια μέρα που να μην μαγείρεψε, τα σεντόνια  ήταν πάντα καθαρά και ατσαλάκωτα και τα παιδιά διαβασμένα. Χώρια η φροντίδα των γερόντων και η βοήθεια στα αγροτικά. Για να τα κάνει όλα αυτά είχε πάλι αποκλείσει από τη ζωή της τα περιττά.

Αυτά τα περιττά ήταν όμως που ζήλεψα εγώ. Τότε ήμουν νομίζω κάπου εφτά χρονών. Περνούσα πολλά απογεύματα στις ξαδέρφες μου. Η θεία μου η Β. ήταν ακριβώς το αντίθετο από τη νύφη της, τη μάνα μου δηλαδή. Όταν πηγαίναμε σπίτι της μας έβαφε τα νύχια και μας έκανε χτενίσματα. Διάβαζε περιοδικά, ήξερε τους τραγουδιστές και δεν μάλωνε ποτέ τις κόρες της. Τα μεσημέρια μας παρείγγελνε πίτσα. Στο σπίτι τους τρώγανε πίτσα δυο φορές τη βδομάδα για μεσημεριανό. Όλα αυτά για μένα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό και το διασκέδαζα. Στο δικό μας σπίτι η πίτσα ήταν μια έξτρα χάρη μια φορά το δίμηνο ή και λιγότερο. Τρώγαμε τρεις φορές τη βδομάδα όσπρια, δύο κρέας, μία ψάρι και την Κυριακή κάτι σπέσιαλ που έφτανε το πολύ μέχρι παστίτσιο ή μαγειρικούς πειραματισμούς του πατέρα μου. Δεν βαφόμασταν. Τα καλλυντικά της μητέρας μου ήταν όσο ένα μικρό νεσεσέρ και τα χρησιμοποιούσε με μέτρο μόνο όταν είχε να πάει σε γιορτές κλπ. Η θεία μου αντίθετα είχε τρία συρτάρια με ότι μπορείς να φανταστείς. Τα κοίταζα και θάμπωνα. Βάφονταν κάθε μέρα, ακόμη και στο σπίτι. Κάποιες φορές γυρνούσε από τα ψώνια φορτωμένη σακούλες με ρούχα. Ντύνονταν νεανικά και φόραγε πάντα τακούνια. Ένιωθα άσχημα για τη δική μου μητέρα, που δεν βάφονταν, δεν φορούσε μίνι και πολλά κοσμήματα, δεν έβαφε τα μαλλιά της, μας μάλωνε, μας τάιζε αρακά  και τόσα άλλα για τα οποία θεωρούσα τη θεία Β. υπόδειγμα μητέρας.

Μια μέρα η μάνα μου ετοιμάζονταν για μια επίσκεψη. Κατέβασα το νεσεσέρ από την ντουλάπα. «Βάψου!» της φώναξα. Μου είπε ότι δεν βρίσκει το λόγο να βαφτεί. Τότε δεν άντεξα και το ξεστόμησα:

«Δεν σε θέλω για μαμά. Θέλω τη θεία. Εσύ είσαι άσχημη και χαζή!»

Έμεινε σύξηλη. Μπόρεσε μόνο να ψιθυρίσει ένα «εγώ για σας τα κάνω όλα» και έβαλε τα κλάματα. Όταν γύρισε ο πατέρας μου από το κτήμα τη βρήκε να κλαίει. Εγώ ήμου κλεισμένη στο δωμάτιο και έπαιζα με ένα μανό που μου χάρισε η θεία. Ο πατέρας μου ήρθε να μου μιλήσει. Μου είπε ότι η μάνα μου είναι η πιο όμορφη και έξυπνη γυναίκα που υπάρχει και δεν θα έπρεπε να την κάνω να κλαίει. Του απάντησα ότι κλαίει με τα χάλια της. Εισέπραξα δυο γερές μπάτσες. Μου άξιζαν. Το μανό έπεσε από τα χέρια μου και έσπασε σαν να ήταν το ίδιο το είδωλο της λατρείας του φανταχτερού.

Όλο μου το πρόσωπο έκαιγε. Όχι από τις μπάτσες, αλλά από την ντροπή. Κατάλαβα ότι είχα κάνει κάτι πολύ κακό. Τότε απλώς το κατάλαβα. Το συνειδητοποίησα ουσιαστικά μέσα μου περνώντας κάπως τα χρόνια, σταδιακά. Όταν άρχισα να βλέπω ότι η μητέρα μου δεν ήταν σαν τις παραφορτωμένες γυναίκες στα περιοδικά. Ήταν ακόμα πιο όμορφη. Όταν η θεία μου φορούσε κρέμες για τις ρυτίδες και μπογιές, η μητέρα μου απλά γελούσε και γινόταν πάλι όσο όμορφη ήταν και στα 20. Ο χρόνος δεν πέρναγε από πάνω της. Τα μαλλιά της μέχρι πρόσφατα δεν είχαν ούτε μια άσπρη τρίχα. Και τολμούσα τότε να τα συγκρίνω με τα ξεπλυμένα ξανθά και τις γκρίζες ρίζες των κυριών. Γύριζε από τα ψώνια με τα απολύτως απαραίτητα και πότε πότε έραβε κάνα ταγιέρ. Ίσως για αυτό όταν προέκυπταν πολυέξοδα και κρίσιμα προβλήματα υγείας παρατηρούσα έκπληκτη ότι οι γονείς μου με τη λιτή ζωή, είχαν παρ’όλα αυτά οικονομίες. Οικονομίες που δεν έγιναν κρέμες ματιών και περιποιήσεις σε αισθητικούς για να θρέψουν ένα γερασμένο εγώ. Γίνονταν όμως ανακούφιση και βοήθεια στα δύσκολα. Άργησα να συνειδητοποιήσω με πόση χαρά έτρωγαν οι ξαδέρφες μου τα ρεβύθια όταν έρχονταν σπίτι μας, γιατί οι πίτσες ήταν απλά οι μέρες που η μητέρα τους είχε ξεμείνει για κουβέντα στο κομμωτήριο. Αργότερα ακόμα κατάλαβα πως όταν γυρνάς από τη δουλειά το τελευταίο που θες είναι να μεγειρεύεις,να πλένεις και να διαβάζεις δυο ζωηρά παιδιά, ενώ θα μπορούσες να κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση.

Κάποια στιγμή μεγαλώνοντας, ρώτησα τη μητέρα μου γιατί δεν έχει φίλες. Οι γονείς μου βγαίνανε μια στο τόσο για φαγητό με συγγενείς και οικογένειες συναδέλφων, αλλά η μητέρα μου δεν αναφερόταν σε φίλες της. Κάτι κυρίες από τη δουλειά της κάνανε καμιά φορά επισκέψεις και τα προβλήματά της τα μοιραζόταν ουσιαστικά με την αδερφή της. Μου απάντησε ότι ο καλύτερός της φίλος ήταν ο πατέρας μου. Και ότι οι φιλίες θέλουν χρόνο, που προτιμούσε να τον δίνει στα παιδιά της για να είναι ευτυχισμένα και να κάνουν αυτά όσους φίλους δεν μπόρεσε να κρατήσει η ίδια.

Τόσες στερήσεις και δυσκολίες που θεωρούνται δεδομένες. Καμιά φορά ξεχνάμε ότι οι γονείς μας είχαν κάποτε λαμπερά όνειρα που θα μας φαινόταν αστεία. Νομίζουμε ότι είναι δικό μας μονοπώλειο. Μπορεί να σκότωσαν με χαρά τα όνειρά τους για μας, για να κάνουμε εμείς τα δικά μας. Μπορεί και μεις να χρειστεί να κάνουμε το ίδιο στο μέλλον για τα δικά μας παιδιά. Αυτός ο κύκλος από όνειρα που θυσιάζονται ίσως να είναι η αγάπη.

Συγχώρεσέ με. Θα γίνω εγώ η φίλη σου.

Χωρίς πολλά πολλά…Πάω κατευθείαν στα ενοχλητικά.

Ενοχλητικό 1

Πληρώνεις στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και η ταμίας σου δίνει τα ρέστα.  Έχεις απλώσει ωραιότατα το χέρι και αντί να σου τα δώσει τα αφήνει χύμα μπροστά της. Και καλά να είναι ένα ευρώ και κάνα χαρτονόμισμα. Συνήθως όμως  απλώνει με νεύρα στον πάγκο ένα σωρό χάλκινα ψιλούλια και πρέπει εσύ να τα μαζέψεις ένα ένα. Και να μην ξεκολάνε τα cent από την επιφάνεια και να περιμένουν και άλλοι δέκα στην ουρά. Τόσο δύσκολο είναι να σου τα αφήσει στο χέρι;

Ενοχλητικό 2

Γιατί κόψανε τα δωράκια στα Hondos; Κάποτε και μια μπατονέτα να αγόραζες τσίμπαγες μαντηλάκια και στυλό. Με είκοσι ευρώ αγορές ένα σωρό μαντηλάκια, 2-3 αναπτήρες και στυλό. Άμα δε έκανες καμιά πενηντάρα λογαριασμό έπαιρνες και ωραιότατο αφρόλουτρο κανονικό μέγεθος, συν όλα τα υπόλοιπα. Για παραπάνω δεν ξέρω, γιατί δεν έχω αξιωθεί να κάνω μεγάλο τζίρο. Παρατήρησα όμως ότι εδώ και κάνα χρόνο δεν δίνουν τίποτα. Με σαράντα ευρώ πήρα 3 μαντηλάκια. Γιατί είσαι αχάριστος ρε Honde;; Και χωρίς ανταγωνισμό, και αχάριστος…Biatch honde!!

Ενοχλητικό 3

Τώρα που πήρα φόρα με τα hondos θα περιλάβω και τις πωλήτριες. Πού είναι τα δείγματα οεο;;; Όταν θέλω να αγοράσω μέικ απ, το να μου το απλώσεις στο χέρι δίπλα σε άλλους δέκα χρωματισμούς δεν λέει τίποτα. Κάπως έτσι καταλήγεις να το αγοράσεις και όταν το βάλεις να είσαι σαν ερυθρόδερμος φύλαρχος με επικάλυψη γλίτσας ή κατάχλωμος σαν τον τυπά από το twilight. Ή δοκιμάζεις στο μαγαζί άρωμα άνθη κερασιάς και μετά από μια ώρα μυρίζει σαν καθαριστικό φούρνου. Στα ακριβά προϊόντα που δεν «δείχνουν» αμέσως απλά οφείλεις αν σου ζητηθεί να δίνεις δείγμα. Για αυτό άλλωστε τα δίνουν οι εταιρίες, όχι για να μπορεί η πωλήτρια να φτιάξει τον δικό της μίνι hondo με όλα τα είδη και να τα μοιράζει στις γειτόνισσες. Άμα ζητήσεις δείγμα σε κοιτάνε σαν τον γύφτουλα που πάει να τους κλέψει. Σόρυ κιόλας που δεν δίνω 40 ευρώ για γουρούνι στο σακί.

Ενοχλητικό 4

Σε κάθε σχολή υπάρχει κάτι που λέγεται «το μάθημα των μαθημάτων». Είναι αυτό το οποίο περνάς με την έβδομη-όγδοη και η εξέταση λειτουργεί σαν reunion των παλιών, που πλέον δεν έχουν κανέναν άλλο λόγο να πατάνε στη σχολή πέρα από το να δίνουν ξανά και ξανά αυτή τη μαλακία. Στο δικό μας τμήμα το μάθημα των μαθημάτων δεν είναι καν σχετικό με το βασικό γνωστικό αντικείμενο ενός οικονομικού πανεπιστημίου. Είναι το εμπορικό δίκαιο, με όλα τα παρακλάδια, δίκαιο εταιριών, ναυτικό, ασφαλιστικό πτωχευτικό,αστικό με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Μαζί με το πτυχίο θα έπρεπε να δίνεται δωρεάν και 1/4 πτυχίου νομικής. Μόνο και μόνο εξαιτίας αυτού του μαθήματος, από το οποίο μάλιστα δεν ζητείται απλή κατανόηση, αλλά απόλυτη αποστήθηση ένα σωρό βιβλίων.

Τι πιο λογικό λοιπόν, είναι το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο, όπως και σχεδόν όλων. Το έδωσα τώρα το φλεβάρη τελευταία (ελπίζω) φορά και πήγα στο γραφείο του καθηγητή να πω το ποίημα. Στο ποίημα λες ότι είναι το τελευταίο σου μάθημα, ότι αν πας πάλι για σεπτέμβρη θα χάσεις μια ολόκληρη χρονιά, ότι θες να κάνεις μεταπτυχιακό, ελπίζοντας σε μια πιο ελαστική βαθμολόγηση. Μόνο που στη δική μου περίπτωση το ποίημα είναι αληθινό.

Περιμένω λοιπόν έξω από το γραφείο και σκάνε μύτη και δυο παιδούλες. Την υποψιάζομαι τη μαλακία..Τους πιάνω κουβέντα. Ήταν όντως δευτεροετείς παιδούλες. Τις ρώτησα για πιο λόγο περιμένανε όσο πιο ήρεμα μπορούσα, γιατί κατά βάθος ήθελα να βγάλω τα αθώα παιδικά ματάκια τους και να τα βάλω σε ένα βάζο με φορμόλη για σουβενίρ. Δεν έπεσα έξω τελικά. ΘΕΛΑΝΕ ΝΑ ΠΟΥΝΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ! Όχι φυσικά ότι τελειώνουνε, πρώτη φορά το δώσανε, αλλά τέλος πάντων να πιέσουνε κάπως την κατάσταση. Όχι αγγελούδια μου, δεν έχει όποιος κι όποιος δικαίωμα να λέει ποίημα! Σαν πολλοί δεν μαζευτήκαμε;; Δώστο και συ ένα σκασμό φορές, κι όταν φτάσεις στο αμήν σε κάποιο σεβαστό έτος >4, πήγαινε και συ και πες το. Μην μειώνεις τη διαπραγματευτική δύναμη του βετεράνου. Γιατί άμα μαζευτεί όλο το άσχετο μπούγιο, να δούμε ποιον θα πρωτοακούσει ο καθηγητής.

Ήτανε από αυτές τις χαρακτηριστικές φάτσες που για κάποιο λόγο θυμίζουνε μυρμήγκια ή κολεόπτερα. Όσοι έχουν αυτή τη φάτσα παρατήρησα ότι εμφανίζουν και παρόμοια συμπεριφορά. Θεωρούν τη σχολή και τους καθηγητές τα άγια των αγίων. Πετάγονται μέσα στο μάθημα κάθε δεκάλεπτο σαν τσουτσούνες για να ρωτήσουν απορίες που μόνο απορίες δεν είναι. Επαναλαμβάνουν τα λόγια του καθηγητή προσθέτοντας στο τέλος ερωτηματικό. «Δηλαδή θέλετε να πείτε ότι + λόγια καθηγητή + ερωτηματικό» λες και παίζουν στη Λάμψη και προσπαθούν να τραβήξουν ένα επεισόδιο με τον διάλογο Θεοχάρη-Λεβένταγα για τη σύλληψη του Ευλογητού. Στο διάλειμα αν μπορούσαν θα τον ακολουθούσαν και στην τουαλέτα να του σκουπίσουν την τελευταία σταγόνα. Και φυσικά όταν έρθει η ώρα εργασιών, ασκήσεων, εξετάσεων μπορούν να σε κατασπαράξουν σαν ύαινες, να σε καρφώσουν, να σε σαμποτάρουν και να πουλήσουν και τη μάνα τους για ένα μπράβο. Σε μας είναι πολυπληθέστατοι γιατί την έχουν δει και εξέκιουτιβ από τα 20 τρομάρα τους.

Τι γίνεται, θα μου πείτε, ζηλεύουμε;; Όχι, δεν ζηλεύουμε. Το θεωρώ πιο υγιές στα 20 να σκέφτεσαι τα γκομενιλίκια, παρά να λες φράσεις όπως «η καριέρα μου» και η πιο ωραία στιγμή της μέρας σου να είναι αυτή που φαντάζεσαι τον εαυτό σου να απολύει τον Bill Gates. Σοβάρεψα και εγώ, όταν ήρθε η ώρα μου, αλλά ζώντας τότε την ηλικία μου και μαθαίνοντας από αυτό, χωρίς να κολάω στη μπλούζα μου post it με το όνομά μου και από κάτω CEO.

Ενοχλητικό 5

Είμαι άρρωστη. Εντελώς μαλακία το ποστ, πάω να ξαπλώσω.

Είναι περίεργο όταν ξεκινάς ένα ποστ χωρίς θέμα. Το χαζό είναι ότι νιώθεις κάπως σαν να μιλάς στον εαυτό σου.  Προσωπικά δεν μπορώ να λέω ψέματα στον εαυτό μου. Ούτε μπορώ να δημιουργήσω μια τύπου «alter ego persona» και να κάθομαι να σας γράφω πόσο λαμπερή, sexy, glamorous και τέτοια νιώθω αυτή τη στιγμή. Γιατί απλά δεν νιώθω. Νιώθω ότι βαριέμαι αφόρητα. Νιώθω αυτή την πίεση του Σαββάτου, που όλοι περιμένουν από σένα να πας να ζήσεις τα απίστευτα.. Και μάλλον κάτι τέτοιο συμβαίνει με τους υπόλοιπους γιατί στην τηλεόραση δεν αξιώθηκαν να βάλουν τίποτα καλό.

Σήμερα θα μπορούσα να βγω, αλλά δεν το έκανα λόγω τύψεων. Δεν έχω τύψεις για κάτι αυτή τη στιγμή, αλλά όταν βγουν τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων μαθημάτων που περιμένω για το πτυχίο, ξέρω ότι αν δεν είναι καλά, πάντα θα κατηγορώ εκείνη την τελευταία βραδυά του Ιανουαρίου που δεν έστρωσα τον κώλο μου σπίτι. Ακόμα κι αν το να βγω ένα βράδυ δεν θα επηρρεάσει ούτε στο ελάχιστο τα αποτελέσματα, εγώ θα έχω ήδη βρει έναν ακόμα λόγο να τιμωρώ τον εαυτό μου.

Και η τηλεόραση δεν έχει τίποτα…Η τηλεόραση δεν έχει τίποτα…Η τελεόραση….Μα ναι! Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!!!!!

Να το το θέμα μου!!! Θα βάλω ένα τέλος σε αυτό το ντελίριο μιζέριας στο οποίο έχω παρασύρει τον εαυτό μου και όποιον πιθανό αναγνώστη, θα ασχοληθώ με τις διαφημίσεις!!!

Διαφημίσεις ποτών

Once giants lived on earth, ναι, οκ, την είδαμε κι αυτή την παπάρα.  Try a different angle, ότι πεις. Μα πάνε με τα καλά τους; Οι διαφημίσεις ουισκιών ακολουθούν το ίδιο (λανθασμένο) μοτίβο. Ένας πανέμορφος, υπεργοητευτικός άντρας γύρω στα 30 που ξαφνικά του χαμογέλασε η ζωή και έγινε εξέκιουτιβ, για αυτό ποτέ δεν έχασε αυτό το αλήτικο, το ανέμελο του απλού παιδιού, εξ ου και το λύσιμο της γραβάτας τη στιγμή που απλώνει το χέρι για να απολαύσει το ουίσκι του. Αν δεν πρωταγωνιστεί αυτό το φοβερό πλην απόλυτα επιτυχημένο τυπάκι, θα πρωταγωνιστεί ο πατέρας του. Όχι ο κύριος Στάθης που έχει το περίπτερο στην γωνία, αλλά ο ιδεατός, διαφημιστικός πατέρας του. Ένας πενηντακάτι, με βαθιές ρυτίδες, αλλά όχι απο εκείνες που σε δείχνουν κακομοίρη, αλλά απο εκείνες που σε δείχνουν σοφό και γοητευτικό. Πρέπει παράλληλα να φαίνεται ότι αυτός  έκανε κάτι πολύ σπουδαίο πριν πιεί το ουίσκι, όπως κυβέρνησε τον κόσμο και τέτοια. Ενοείται βεβαίως ότι παρά την ηλικία του μπορεί να μας γαμήσει όλες. Και μαζί. Αυτός δεν περνάει το ανέμελο του αποπάνω, δεν λύνει γραβάτες και τέτοια. Απλά προσπαθεί να μας δείξει ότι η επιλογή της συγκεκριμένης μάρκας είναι αποτέλεσμα της σοφίας που αποκόμισε κυβερνώντας το σύμπαν.

Τα ουίσκια αυτά πίνονται σε μάλλον περίεργα μέρη, σε βαθμό που μπορεί να θεωρηθεί σουρρεαλιστικό. Σε κάτι ταράτσες, σε ακτές της ανταρκτικής την ώρα που παρακολουθούν ένα παγόβουνο να διασχίζει τη θάλασσα, σε φυλλοβόλα δάση του βορρά, και άλλα τέτοια απολύτως φυσιολογικά. Αρκεί ένα βλακωδώς άσχετο μέρος, με μόνη προυπόθεση να κάνει απίστευτο ψόφο. Σκασίλα τους για τον ψόφο, γιατί αφ’ ενός είναι πολύ άντρες, αφ’ ετέρου είναι μια πολύ αγαπημένη αντροπαρέα, αδέρφια θα έλεγα, και δεν φοβούνται τίποτα όταν είναι μαζί. Απλά κάθονται στον ψόφο και κάνουν λεβεντιές όπως honesty, royalty, believe in your dreams και άλλα τέτοια προσκοπικά που η διαφήμιση φροντίζει να μας υπενθυμίζει μέσω της βαθιάς φωνής του αφηγητή.

Και πού είναι το κακό κυρία μου;; Ωραίους άντρες δεν βλέπεις; Τί άλλο θες; Όχι, δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό. Υπάρχει όμως κάτι γελοίο! Και κάτι το προδοτικό. Όταν κάθεσαι και δείχνεις τον φλώρο που τριγυρνάει στα φυλλοβόλα σαν το πρότυπο του ουισκάνθρωπου, ε πώς να το κάνουμε, είναι σαν να κοροιδεύεις μες στα μούτρα του αυτόν που κρατάει τόσα χρόνια τις πωλήσεις σου στα ύψη. Τον ανώνυμο καμμένο πενηντάρη του καφενείου με το μεγάλο νυχάκι που έχασε στον ιππόδρομο και πνίγει τον πόνο του στο σκατς (scotch). Τον ανώνυμο χωρισμένο-πληγωμένο. Τον στιχουργό του τραγουδιού «ένα μπουκάλι τζόνι τη μοναξιά σκοτώνει″. Σιγά μην πάει τώρα ο απόλυτος αυτοκράτωρ του σύμπαντος να αγοράσει ουίσκι του εμπορίου.

Τι;; Δεν θέλεις να δείχνεις καθημερινές σκατόφατσες και μιζέρια στις διαφημίσεις σου;;; Αφού αυτοί σε πίνουν ψεύτη! Να ήσουνα η dom perignon να έδειχνες τον διάδοχο.

Τρόφιμα

Οι πρωταγωνιστές των διαφημίσεων ανοίγουν διακριτικά το σακουλάκι. Ούτε χρατς δεν κάνει. Πιάνουν ένα πατατάκι με τα ακροδάχτυλά τους, αλλά τόσο ελάχιστα, που είναι σαν να μην το πιάνουν. Και το τρώνε χωρίς να κάνουν τον παραμικρό θόρυβο. Άλλη μια προδοσία! Ο κανονικός άνθρωπος τρώει τα πατατάκια δυο-δυο, τρία-τρία, όπως τον βολεύει. Φυσικά και κάνει χρούτσου-χρούτσου και μετά σκουπίζει και τα χέρια του από τις πιτζάμες.

Για να μην αναφερθώ στις σοκολάτες! Κάποιος ηλίθιος σε ανύποπτο χρόνο σκέφτηκε να συνδιάσει τις σοκολάτες με τους ερωτευμένους. Όλοι ξέρουμε ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Σοκολάτες τρως όταν χωρίζεις. Πας και πέρνεις τρεις-τεσσερις από τις μεγάλες για να μασουλάς και να κλαις βλέποντας τελεμάρκετινγκ. Εκείνη τη στιγμή, που το σώμα σου αποτελείται από 70% σοκολάτα, γιατί έχεις αφυδατωθεί από το κλάμα, το τελευταίο που θες να δεις είναι άλλο ένα ζευγάρι να τρώει σοκολάτα στο παγκάκι κάνοντας ζουζουνιές.

Γάλατα-βούτηρα-γιαούρτια. Εδώ πρωταγωνιστούν οικογένειες ντυμένες στα λευκά, λες και είναι τρόφιμοι ψυχιατρείου. Το χαρακτηριστικότερο είναι ότι οι γονείς έχουν με τα παιδιά τους το πολύ δεκαπέντε χρόνια διαφορά. Το παιδί  πίνει το γάλα του για να πάει για ύπνο αλλά οι γονείς έχουν ξενύχτι γιατί δίνουν πανελλήνιες. Για να ξεπεραστεί αυτό το λογικό χάσμα θα πρότεινα να πρωταγωνιστούν μόνο οικογένειες τσιγγάνων που είναι και η μόνη περίπτωση να έχουν με τα παιδιά τους δεκαπέντε χρόνια διαφορά

Στις διαφημίσεις τροφίμων είναι όλοι λεπτοί. Λεπτούς να δείχνει μόνο το περιέ που δεν έχει και θερμίδες.

Καρτοκινητά

Σκέφτομαι σοβαρά να ξεκόψω από τις παρέες μου. Δεν έχουμε ούτε έναν τυπά με αφάνα, ούτε έναν σκεϊτερά και τα αγόρια δεν φοράνε παντελόνια που να δείχνουν το σώβρακο. Επιπλέον δεν ασχολούμαστε με το γράφιτι. Ούτε έχουμε alternative rock μπάντα. Ούτε βλακώδη μαλλιά. Οι διαφημίσεις για καρτοκινητά μου περνάνε το μήνυμα ότι είμαι πολύ νορμάλ για να είμαι νέα στα 23 μου. Ίσως με κατατάσουν σε αυτούς των γαλακτοκομικών. Σε αυτή την περίπτωση καληνυχτίζω, γιατί ποιος πάει αύριο τον μικρό στο ωδείο…

Η ώρα ήταν δώδεκα. Είχα φάει, είχα δει next top model και ολίγον από Παπακαλιάτη. Είχα βάλει τα ρούχα στο πληντύριο, είχα καληνυχτίσει το αγόρι μου, τη μάνα μου, τον πατέρα μου και τους what's up φίλους. Ωραία τυπική Δευτέρα, και ήμουν έτοιμη για ύπνο. Η αρχή του κακού έγινε όταν πήγα στο μπάνιο να πάρω τα πλυμένα. Στεγνά τα πλυμένα! Δεν γίνεται..Αποκλείεται ένα όνειρο ετών να έγινε δια μαγείας παραγματικότητα (Πάντα ήθελα στεγνωτήριο. Είμαι τόσο πλύνε-βάλε που καμιά φορά τα στεγνώνω με το πιστολάκι. Μπορεί να φταίει και το ότι η Μπάρμπι μου είχε πλυντήριο-στεγνωτήριο και μου βγαίνει τώρα υποσηνείδητα η ανάγκη). Τελικά το μίνι ξεκατίνιασμα της Χριστίνας και του Ραμόνα λίγο μετά την αποχώρηση με παρέσυρε τόσο πολύ με την ιντριγγαριστική του δύναμη που έβαλα ρούχα, απορρυπαντικά και λοιπά ξεχνώντας να βάλω μπρος το πλυντήριο.
Ώρα δυόμιση. Τα ρούχα απλωμένα. Ξαπλώνω επιτέλους για τις τεσσερισίμιση ώρες ύπνου που είχα ως τις 7

Τον Ζαμπούνη τον πειράζει η θέση των πηρουνιών. Εγώ όμως δεν είμαι καθόλου Ζαμπούνης. Άλλα είναι αυτά που με πειράζουν όσων αφορά το πολυαγαπημένο φαγητό. Ανήθικοι του φαγητού παρουσιαστείτε!!!!

Οι Μπαλσαμικοί Εξτρεμιστές
Ανάθεμα την ώρα που βγήκε αυτό το ξύδι μπαλσάμικο. Το μπαλσάμικο είναι σαν τη Θεσσαλονίκη. Σε όλους έχει τύχει να πάνε Θεσσαλονίκη και να έχουν ακριβώς τον παρακάτω διάλογο:
- Δεν είναι πολύ ωραία η Θεσσαλονίκη;;
- Ναι.
- Σοβαρά τώρα, δεν είναι πολύ ωραία;;;
- Ναι. Το είπα. Είναι.
- Δεν είναι πιο ωραία από την Αθήνα;;;
- Ανάλογα…
- Δεν χωράει σύγκριση, είναι πολύ ωραία, πες το!
Ας κάνουμε copy paste τον ίδιο ακριβώς διάλογο:
- Δεν είναι πολύ ωραίο το μπαλσάμικο;;
- Ναι.
- Σοβαρά τώρα, δεν είναι πολύ ωραίο;;;
- Ναι. Το είπα. Είναι.
- Δεν είναι πιο ωραίο από το κανονικό ξύδι;;;
- Ανάλογα…
- Δεν χωράει σύγκριση, είναι πολύ ωραίο, πες το!
Αυτή η επιμονή των Μπαλσαμικών Εξτρεμιστών είναι εκνευριστική. Λες και κάθε φορά που παραδέχεσαι ότι είναι ωραίο ο θεός του μπαλσάμικου τους χαρίζει ένα χρόνο ζωής επειδή μεταδόσανε τη διδασκαλία του στους βάρβαρους της φυλής Καιτοπαλιοξυδικαλοειναι. Αίσχος.

The Lemons
O μεγαλύτερος Lemon που έχω γνωρίσει ποτέ είναι ο θείος μου ο Γ. Βγαίναμε συχνά για κάνα κοψίδι οι δυο οικογένειες, και με το που φτάνανε τα κρέατα έπιανε από δυο λεμονόκουπες σε κάθε χέρι και άρχιζε να στύβει λίτρα πάνω από τα κρέατα. Χωρίς να ρωτήσει φυσικά! Σπάραζε η καρδιά μου κάθε φορά που το έκανε. Για το θεό, δείξε λίγο σεβασμό Σ Τ Ο  Κ Ρ Ε Α Σ!!!
Υπάρχουν φυσικά κι αυτοί που ρωτάνε.
- Να βάλω λεμόνι;;
- Όχι.
Αυτό ήταν…Όλη η παρέα γυρνάει και σε κοιτάει με φρίκη λες και μόλις αποκάλυψες ότι κακοποιείς νεογέννητα κουτάβια.
-Δεν σου αρέσει το λεμόνι;;
-Το λεμόνι μου αρέσει πολύ. Στύβω και σκέτα λεμόνια και πίνω. Στο κρέας δεν μου αρέσει.
-Γιατί;;;;;;;;;;;;;
- ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ. ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΜΟΥ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΚΡΕΑΤΙΛΑ ΚΑΙ ΓΙΔΙΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΤΙΛΑ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΑΣ ΓΑΜΩΤΟ, ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΛΑΣ. ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΗΣΥΧΗ!!
Οι γονείς από τα διπλανά τραπέζια κλείνουν τα αυτιά των παιδιών τους και εσύ μένεις για πάντα στιγματισμένος ως το ανώμαλο άτομο που δεν θέλει λεμόνι στο κρέας. Αν το λεμόνι θεωρούνταν δεδομένο θα μας το φέρνανε στυμένο σε κανάτες να χουμε να ρίχνουμε. Μετά φυσικά σε αγνοούν και αρχίζουν το στύψιμο. Γιατί αυτοί ξέρουν για σένα, πριν από σένα!

Οι Εξολοθρευτές του Λίπους
Το τι έχουν δει τα μάτια μου, θεέ!!! Δεν λέω, ούτε εμένα μου αρέσει να έχω μπροστά μου ένα κοτόπουλο με πέτσα μισοάψητη και άσπρη-άσπρη, όπως δεν μου αρέσουν και τα φαγητά που κολυμπάνε στο λίπος ή μια μπριζόλα που είναι 90% ξύγκι, 10% κρέας. Άλλο αυτό, και άλλο να έρχεται το φαϊ στο τραπέζι και να ακούς μια κραυγή "Έχει λιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπος!!!!!!!!!!!!" λες και έσκασε μύτη στο πιάτο το τέρας της αποκαλύψεως.
Για να φάει ο Εξολοθρευτής του Λίπους, ο οποίος συνήθως είναι κοπέλα, όχι απαραίτητα τέρμα fit, και εδώ που τα λέμε μπορεί να είναι και ξαδέρφη μου (….) πρέπει ο γενναίος πατήρ του εξολοθρευτή να πάρει το κρέας, να το απαλλάξει από τα μικρογραμμάρια λίπους που διαθέτει, κοβωντάς το σε μικρά μικρά κομματάκια και να καθαρίσει το πιάτο από οποιοδήποτε ίχνος. Ο εξολοθρευτής επιστρέφει από την τουαλέτα όπου πήγε να ξεράσει (ή να κάνει πως ξερνάει) και κοιτάει με αηδία τους υπόλοιπους που τρώνε χαλαροί. Τρώει 2-3 μπουκιές και μετά το αφήνει γιατί "έχει ακόμα λιιιιιιιιιιιιπος"
Και τώρα λίγο freak show! Έχω δει Εξολοθρευτή Λίπους να χωρίζει το κρέας με το πηρούνι σε ίνες πολύ μικρές, με ακρίβεια χειρούργου. Κάθε ίνα κρέατος που ξεχωρίζει την περνάει από πάνω με το πηρούνι προσεκτικά για να φύγει το "λιιιιιιιιιιπος". Αφού έχει κάνει όλο το κρέας του σαν περμεζάνα τριμένη, και ενώ έχει περάσει μισή ώρα, αποφασίζει επιτέλους να φάει.
Ο Εξολοθρευτής σχεδόν πάντα σηκώνεται από το τραπέζι πεινασμένος και παραγγέλνει κλαμπ σάντουιτς, προτηγανισμένες πατάτες και σοκολατίνα. Συγχαρητήρια. Γλίτωσες το λίπος από το φαί της μάνας σου και τώρα θα φας τα κορεσμένα Χ 10.

Οι "Ξεχωριστοί"
Οι Ξεχωριστοί απαντώνται παντού, αλλά μια πολύ καλή ευκαιρία για παρατήρηση είναι το "Κάτι ψήνεται". Είναι αυτοί που κάθε τρεις και λίγο αναφέρουν κάτι που δεν τρώνε. Αυτό δεν το τρώω. Το άλλο δεν το τρώω. Ε και τι στο διάολο τρως;;; Συνήθως πιάνονται από κάτι μικρές λεπτομέρειες και σπασαρχιδίζουνε. Π.χ. βγάζουνε τη φλούδα από τη ντομάτα στη χωριάτικη και κοιτάνε με αηδία τους άλλους που την τρώνε κάνοντας γκριμάτσες. Ανοίγουνε τις πάστες στα δυο και βγάζουνε τη μαρμελάδα. Παραγγέλνουν πίτσα απ'όλα, πετάνε από πάνω τα μανιτάρια, το ζαμπόν, το τυρί, τις πιπεριές, τη σάλτσα και τρώνε τη ζύμη. Το να μην τρως 1-2 πράγματα δεν σε κατατάσσει στους ξεχωριστούς. Ο Ξεχωριστός έχει πολλά που δεν τρώει και νιώθει και υπεράνω όλων για αυτό, δηλώνοντας το με υπερηφάνεια, λες και κάθε φορά που αφαιρεί ένα αμύγδαλο από τον κουραμπιέ εμβολιάζεται ένα παιδί του τρίτου κόσμου. Μη μου πουλάς εμένα ιδιαιτερότητα! Βγες και πες το. ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ!

Το ποστ αυτό γράφτηκε για πλάκα και γιατί είμαι άρρωστη και βαριέμαι. Δεν έχω πρόθεση να προσβάλλω κανένα. Όλοι οι αποπάνω μπορεί να είναι μια χαρά άτομα.
(ψέμα!!! τους μισώ!!!)
Περιμένω και τις δικές σας προτάσεις
ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΜΙΣΙΩΜΑΣΤΕ

Εντάξει. Όλοι μισούμε το last christmas. Οκ, το εμπεδώσαμε αυτό. Είναι όμως μια στιγμή, μαγική θα έλεγα, που όχι μόνο δεν μισώ το last christmas, αλλά κάθομαι και το ακούω εκστατικά, συνήθως παρέα με κάποιο σφουγγάρι – δεν πρόκειται περί ανώμαλης σφουγγαρολαγνείας, απλά όταν πλένω τα πιάτα ή κάνω μπάνιο, ακούω πάντα ραδιόφωνο.
Εκείνη τη στιγμή ανασύρω από τα βάθη της μνήμης μου όλες τις χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις. Είναι η πρώτη φορά της εκάστοτε χρονιάς, κάπου αρχές Δεκεμβρίου, που ακούω το last christmas.
Πρώτη γυμνασίου, και ζω τον απόλυτο "έρωτα" με τον Μ. που πήγαινε δευτέρα. Αυτό που θυμάμαι εντονότερα από αυτό τον "έρωτα" ήταν τα άπειρα λίτρα νερού που κατανάλωνα κάθε μέρα. Ο Μ. ήταν αυτό που εκείνη την εποχή (90's) ήταν γνωστό σαν κουλ, φοβερός, άπαιχτος και "τζάμι". Σαν τζάμι που ήταν, αυτός και η παρέα του είχαν δικη τους, άτυπα κατοχυρωμένη θέση στην αυλή του σχολίου. Η οποία στάθηκε μοιραία για την άψογη (τότε…) σωματική μου κατάσταση, καθώς ήταν δίπλα στη βρύση. Να χαμε 5 διαλλείματα τη μέρα;;; Κάπου τόσα. Τα διαλλείματα αυτά είτε θα πέρναγα όλο το δεκάλεπτο πίνοντας ακατάπαυστα νερό λες και περιπλανιόμουν στην έρημο σαν τον Λώρενς της Αραβίας, είτε θα διέσχιζα καμιά εικοσαριά φορές την αυλή για να πιώ ακόμα περισσότερο νερό, να πλύνω τα χέρια μου, να συνοδεύσω οποιονδήποτε γνωστό μου ήθελε να πιει νερό και άλλα τέτοια του ύδατος πράγματα.
Κάπου τα χριστούγεννα, και ενώ είτε δεν με είχε προσέξει καθόλου, είτε νόμιζε ότι πάσχω από κάποια σπάνια ασθένεια με τόσο νερό που έπινα, αποφάσισα να εκδηλωθώ.
Μέσα σε μια έκρηξη βλακείας ακολουθώ τη συμβουλή των φίλων μου και γράφω το last christmas στο πίσω μέρος ενός περιτυλίγματος lacta. Το γεγονός ότι τα προηγούμενα χριστούγεννα δεν τον γνώριζα, φυσικά και δεν είχε καμία σημασία. Εδώ θα μου πεις αυτός δεν με γνώριζε ούτε εκείνα τα χριστούγεννα…ΜΑ ΤΙ ΙΔΕΑ!!! ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΑΠΟ LACTA!!! Όλες τρελαθήκανε με την ευφυέστατη αυτή έμπνευση και η επιτυχία του εγχειρήματος θεωρούνταν σίγουρη και κάτι παραπάνω. Κάποια ώρα που είχανε γυμναστική πάω κρυφά στην τάξη τους και το αφήνω μέσα στην τσάντα του. Σε φακελάκι φυσικά! Ναι, ροζ…Και με επιγραφή απέξω, όνομα και τμήμα. Για να πάρω και τα credits της απίστευτης ιδέας μου, τρομάρα.
Στο επόμενο διάλλειμα έρχεται στην τάξη (όπου φυσικά κρυβόμουνα) και μου ξαναδίνει το χαρτάκι. Στο κάτω μέρος είχα ζωγραφίσει μια καρδούλα. Από εκείνες φυσικά, που τις περνάει ένα βέλος και τρέχουνε τα αίματα. Και δίπλα στην καρδούλα…ΜΙΑ ΠΟΥΤΣΑ! Ναι, είχε ζωγραφίσει μια πούτσα…
Το χαρτάκι της ντροπής το ξαναβρήκα πολλά χρόνια μετά. Και αυτή την φορά γέλασα με το πόσο εκείνοι οι πρώτοι έρωτες ήταν για μας θέματα παγκοσμίου σημασίας, με τις ώρες αγγαλιά με το ραδιόφωνο, με τα τάδε+τάδε=LFE και κυρίως με την πεποίθηση ότι ο "τζάμι" τύπος από το Β1 με τον οποίο κοιταχτήκαμε στο κυλικείο ήταν σίγουρα ο απόλυτος έρωτας της ζωής μας τον οποίο δεν θα ξεχνούσαμε ούτε μετά κι από τρία Gordons Space.
Last Christmas i gave you my heart…Και την ξαναδίνεις και του χρόνου, και του παραχρόνου, πάντα σίγουρος ότι δεν θα την ξαναδώσεις ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι το ωραίο με τους εφηβικούς έρωτες, νοιάζονται μόνο για το τώρα. Δεν έχουν υποχρεώσεις, δεν υπάρχουν αταίριαστα ζευγάρια, οι αποστάσεις είναι όσο μια σχολική αυλή, και το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι μια πούτσα σε ένα χαρτάκι.

ΣΕ ΑΓΑΠΏ LAST CHRISTMAS! ΕΙΣΑΙ Η ΠΡΏΤΗ ΜΟΥ ΧΥΛΟΠΙΤΑ!!

(Ίσως και ολίγη ξεφτίλα…13 τότε, και με τα λιγοστά αγγλικά μου σε συνδιασμό με την από πάντα άθλια ακοή μου το είχα κάνει το θαύμα μου. Αντί για "i'm hiding from you and your soul of ice" είχα γράψει "i'm hiding from you and your soul office". Soul office???? Κρύβομαι από σένα και το γραφείο της ψυχής σου…Δεν βαριέσαι, υγεία!!!)

Για να μην σας αναγκάσω να ακούσετε για άλλη μια φορά το μισητό, παραθέτω το μεγαλύτερο ίσως τραγούδι-κλισέ των εφηβικών μας αισθημάτων..Αίσχος…:-)