Αυτό που δεν θέλουν οι γυναίκες!

Ήρθε η ώρα που θα γινόταν κι αυτό. Με βαριά καρδιά και πόνο ψυχής εγκαταλείπω την blogo-παρέα της Athens Voice και βάζω πλώρη για την πρωτεύουσα, το blogspot.

Αυτό τον Μάιο θα έκλεινα 3 χρόνια σαν blogger της AV και σαν blogger γενικά. Είμαι παιδί της Athens Voice, γέννημα θρέμμα από τους πρώτους σκληροπυρηνικούς καμένους bloggers. Μοιράστηκα συναισθήματα, σκέψεις, άκουσα λύσεις για προσωπικά προβλήματα, γνώρισα κόσμο, ερωτεύτηκα, πληγώθηκα, πλήγωσα, δάκρυσα, γέλασα. Από τότε όμως που ξεκίνησα το blogging μέχρι τώρα, πολλά έχουν αλλάξει. Όχι μόνο σε μένα, ή στα blogs αλλά κυρίως στην ίδια την εφημερίδα. Από εκεί που διάβαζα μέχρι και τις αγγελίες για συνοικέσια, πλέον δε μου κάνει ενδιαφέρον να τη διαβάσω ούτε για 10 λεπτά στην τουαλέτα.

Η φωνή της Αθήνας δεν προέρχεται μόνο από νέους gay αιώνιους φοιτητές που φοράνε καρό φαρδιά ρούχα, all-star, κάνουν skate, ζωγραφίζουν γκράφιτι, ψηφίζουν ΠαΣοκ και ψάχνουν το επόμενο νέο εναλλακτικό μαγαζί για να ξοδεύσουν το χαρτζιλίκι του μπαμπά.

Αλλά ποιος είμαι εγώ να κρίνω την εφημερίδα? Nobody. Ό,τι δε μου αρέσει δεν το διαβάζω. Αυτό που έχω ήδη κρίνει είναι η συμπεριφορά της εφημερίδας απέναντι σε εμάς τους bloggers, με αποκορύφωμα την ξαφνική (αλλά προγραμματισμένη) κατάρρευση του site και των blogs μας τον Γενάρη χωρίς καμία ενημέρωση.

Έκτοτε οι αλλαγές είναι πάμπολλες κι οι περισσότερες προς το καλύτερο. Έφυγαν οι άπειρες διαφημίσεις spam κάθε φορά που άνοιγες το site, βελτιώθηκε κι η ταχύτητα με την οποία άνοιγαν οι σελίδες (παλιότερα το site σερνόταν πιο αργά κι από γκαστρωμένη χελώνα).Το ξενέρωμα όμως για το «κρέμασμα» παρέμεινε. Νέα προσθήκη στο cast είναι η ύπαρξη του admin, μια φωνή στην οποία μπορούμε να απευθυνόμαστε για οποιαδήποτε απορία, αλλά τι να σου κάνει κι αυτός. Φατσαμπουκόπαιδο φαίνεται, οπότε αυτή την περίοδο διανύουμε την περίοδο facebook αισθητικής. Η ενημέρωση των bloggers πάλι ασθενεί, για 3 μέρες δε μπορούσα να λάβω σχόλιο λόγω κάποιας ασυμφωνίας της λειτουργίας captcha με το template μου κι αν δε με είχε ενημερώσει ο Τρικ, ακόμα θα αναρωτιόμουν ποιό τσουνάμι έπνιξε τους αναγνώστες και δε σχολιάζει κανείς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του παραλογισμού που επικρατεί είναι πως ο αγαπητός παλιός blogger rolling soul για τον οποίο είχε γίνει ΕΚΤΕΝΕΣ ρεπορτάζ στην εφημερίδα επειδή παντρεύτηκε με blogger που γνώρισε μέσα από τα blogs της voice (την michos), δε μπορεί να κάνει log in στο blog του με αποτέλεσμα να δηλώνει «ό,τι και να βάλω δεν μπορώ να κάνω login…είναι μαλακία…πάει άχρηστος τόσος κόπος 3 ετών…και η μαλακία είναι δεν ξέρω που να απευθυνθώ…».

Επειδή δε μου αρέσει να γκρινιάζω και δε θέλω να χρωστάω χάρες ή να παρακαλάω άλλους για τα αυτονόητα, ούτε εις βάρος του καψίματός μου να πλουτίζουν άτομα και επιχειρήσεις χωρίς να μου το αναγνωρίζουν, μετακομίζω σε μια πλατφόρμα όπου αφεντικό και σπιτονοικοκύρης είμαι εγώ.

Στην παρέα των blogs της Athens Voice θα παραμείνω, θα μπαίνω να σχολιάζω και να τα λέμε γιατί υπάρχουν εδώ μέσα άτομα με των οποίων τα γραπτά έχω εθιστεί. Τα κείμενά μου όμως θα ανεβαίνουν σε νέο σπιτικό.

Όπως λέει κι ο Τσαλίκης, δεν υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας.

Όποτε θες να περάσεις να μας επισκεφτείς η νέα διεύθυνση είναι:

http://phantom-av.blogspot.com/

Κι επειδή αχάριστος δεν είμαι δε θα ξεχάσω τη φιλοξενία που μου πρόσφερε το site τόσο καιρό, κι ούτε πρόκειται να ξεχάσω από πού ξεκίνησα και πού γνώρισα άτομα με τα οποία τα μυαλά μας εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος και μερικά από αυτά μου άλλαξαν τη ζωή, γιαυτό έχωσα το av δίπλα από το phantom στη νέα διεύθυνση στο blogspot.

Αποθήκευσε τη νέα διεύθυνση στους σελιδοδείκτες σου και σε περιμένω να τα πούμε εκεί (με νέο φρέσκο ποστ ζεστό ζεστό)

Καταρχάς έχω ξενερώσει με το blog μου. Ναι όπως τ’ακούς. Το προηγούμενο template που μια χαρά μου άρεσε, για κάποιον άγνωστο λόγο που μόνο ο Θεός κι ο admin ξέρουν δεν εμφάνιζε τα σχόλια των αναγνωστών. Το παρόν template το θεωρώ ξενέρωτο αλλά είναι το μόνο υποφερτό ανάμεσα στα υπόλοιπα αμέτρητα κακόγουστα που υπάρχουν, ενώ το βασικότερο παράπονό μου έγκειται στο ότι τα παλιά μου ποστ (Δεκέμβρη 2009 και κάτω), όσο κι αν προσπαθήσω, δε μπορούν να γίνουν aligned στο πλάι με αποτέλεσμα κάθε προσπάθεια ανάγνωσής τους να είναι εξαντλητική. Κατά συνέπεια έχουν αχρηστευτεί.

Τα blogs δεν είναι απλά λέξεις… είναι σύνολο λέξεων, εικόνων και παρουσίασης. Κάθε κενό, κάθε τελεία, κάθε χρωματισμός έχει το νόημά του. Αντί να πειραματιζόσαστε με facebook επιρροές δεν κοιτάτε να εμπλουτίσουμε λίγο την ποικιλία των templates? Ε admin? Αλλιώς είναι σαν να ζωγραφίζεις σε ένα καμβά και μετά να σου λέει ο τύπος που θα το παρουσιάσει στην γκαλερί του «Ξέρεις, δεν μπορώ να βάλω τον καμβά με το έργο σου, αλλά θα κάνω εγώ ένα πρόχειρο αντίγραφο-σχεδιάκι πατ κιουτ και θα παρουσιάσω το δικό μου».

Επειδή λοιπόν έχω ξενερώσει που δε μπορώ να κάνω align τα παλιά ποστ, που εδώ μέσα έχουν δανειστεί την αισθητική facebook (μόνο poke δεν έχουμε αρχίσει να κάνουμε μεταξύ μας ακόμα), που δε μπορώ να καταλήξω σε ένα αξιοπρεπές template της προκοπής και που μπαίνω να διαβάσω τα τριγύρω blogs κι ανοίγω κάτι βιντεάκια με τσιμπούκια και συζητήσεις για χύσια, θα γράψω για τις διακοπές του Πάσχα κι ας είναι θέμα περσινά ξινά σταφύλια. Έχει παραδίπλα φρέσκο σπέρμα, feel free to enjoy.

Φουουου φουου (βαθιές ανάσες για ηρεμία)

Συνήθως τις μέρες των διακοπών του Πάσχα, για συμπαράσταση στο μαρτύριο του Χριστού, πηγαίνουμε οικογενειακώς στο χωριό της mother για να βιώσουμε τα δικά μας πάθη της Μεγάλης Εβδομάδας. Αν και υποψιάζομαι πως κι ο Χριστός ο ίδιος θα προτιμούσε τη σταύρωση από το να πρέπει να υποστεί τις ορδές των αφηνιασμένων γιαγιάδων που μουρμουρίζουν και κουτσομπολεύουν γύρω από τα στριφογυριστά αρνιά. Τη στιγμή που θα τον είχαν καθίσει με το ζόρι σε αυτές τις άσπρες πλαστικές καρέκλες που πάντα είναι σπασμένες και μπαλατζάρουν, θα τον ποτίζουν τσίπουρα και ούζα και θα τον έχουν μπουκώσει με υπερλιπαρά κομμάτια ψητού αρνιού με ορμόνες, ανάμεσα στις φωνές των κουτσομπολιών και τα «τίνος είσαι συ?» θα κοιτούσε με λύπη τον ουρανό και με μπουκωμένο στόμα θα αναφωνούσε «Συγχώρεσε τους Κύριε, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».

Είναι φορές που όταν βρίσκομαι ανάμεσα στα σόγια νιώθω σαν μύγα μες στο γάλα, σαν το λιονταράκι που το έχει αγγίξει ανθρώπινο χέρι και πλέον δεν ταιριάζει με την αγέλη γιατί κάτι το έχει αλλάξει. Δεν είναι ότι είναι κακοί άνθρωποι ή ότι δεν τους νοιάζομαι, απλά επειδή μοιράζεσαι το ίδιο αίμα δεν σημαίνει ότι μοιράζεσαι και κοινά ενδιαφέροντα. Τους φίλους τους επιλέγεις, τους συγγενείς και τους έρωτες όχι. Έτσι ξεκινήσαμε με τον αδερφό τη Μ. Παρασκευή με τις χειρότερες προσδοκίες.

Όταν πλησιάζεις στο χωριό καταλαβαίνεις ότι μπήκες στον κεντρικό δρόμο του χωριού γιατί νιώθεις τα βλέμματα των ντόπιων να γλύφουν το αυτοκίνητο γεμάτα περιέργεια να δουν ποιός ήρθε και τι κουτσομπολιό γνωρίζουν για τον νεοφερμένο μπας και ανοίξει νέα κουβέντα στο καφενείο. Φτάνοντας σπίτι και ξεπακετάροντας τη βαλίτσα τοποθέτησα το λάπτοπ σε ένα αμφιβόλου σταθερότητας τραπεζάκι κι έψαξα μήπως υπήρχε ανοιχτό wi-fi στη γειτονιά. Ήταν τόσο άσκοπο όσο κι αν έψαχνα στρέιτ αγόρια στο Γκάζι.

Το βράδυ φορέσαμε τα καλά μας με τον αδερφό και πήγαμε να βρούμε τους γονείς που είχαν πάει από νωρίς στη μικρή εκκλησία του χωριού για να πάμε όλοι μαζί στην περιφορά του Επιταφίου. Φτάνοντας στην εκκλησία ακουγόταν από τα μεγάφωνα η μονότονη λειτουργία του παπά με background εκρήξεις από δυναμιτάκια, οι ντόπιοι μπουρλοτιέρηδες έκαναν προθέρμανση για το βράδυ της Ανάστασης.

Τα περισσότερα νεαρά άτομα βρίσκονταν έξω από την εκκλησία και με βαριεστημένο ύφος περίμεναν τους μεσήλικες γονείς και συγγενείς τους να βγουν από την εκκλησία για να βολτάρουμε όλοι μαζί πίσω από τον Επιτάφιο. Την ντόπια νεολαία του χωριού την ξεχωρίζεις επειδή σχηματίζουν πηγαδάκια πίσω-πίσω με τις τσέπες τους να φουσκώνουν από τις γουρούνες και τα δυναμιτάκια. Ο αδερφός που τον γνωρίζουν ακόμα κι οι πέτρες στο χωριό βρήκε κάτι γνωστούς κι έσπευσε να τους χαιρετήσει ξεχνώντας εντελώς την παρουσία μου κι αφήνοντάς με μόνο μου. Οπότε είχα 2 επιλογές: ή να τον ακολουθήσω και να του γίνω κολλιτσίδα με την ελπίδα να με συστήσει στα ντόπια τσογλάνια με τα δυναμιτάκια ή να μπω μόνος στην εκκλησία και να βρω τους γονείς που θα προσεύχονταν πότε θα πάρω πτυχίο.

Αποφάσισα το δεύτερο. Σπρώχνοντας ευγενικά με τους αγκώνες άνοιξα δρόμο μέσα σε μια θάλασσα από κυρίες με ταγιέρ και μαλλί-καούκα με τόνους λακ και μην έχοντας ανάψει κερί γιατί ξέχασα να ρίξω κανα ψιλό στις τσέπες του καλού παντελονιού έφτασα στο μέσον της εκκλησίας και προσπαθούσα να βρω ένα οικείο πρόσωπο. Ξεχώρισα την καράφλα του μπαμπά και πήγα και μπαστακώθηκα δίπλα του.

Μετά από κανα 20λεπτο «βαθιάς κατάνυξης» όπου χάζευα από τις λάμπες του πολυέλαιου μέχρι τα κορδόνια των παπουτσιών μου μας έδωσαν το σύρμα να βγούμε όλοι έξω για να μπορέσει να βγει κι ο Επιτάφιος. Πήρα τον father και τη mother και βγήκαμε στο προαύλιο κι αφού εντοπίσαμε με ευκολία τον bro (ξεχώριζε από μακριά γιατί ήταν ο πιο ψηλός με το σκουλαρίκι στο αυτί του να γυαλίζει στη νύχτα σαν μάτι γάτας) ξεκινήσαμε την περιφορά.

Στην περιφορά συναντούσαν οι γονείς διάφορους γνωστούς οπότε μετά τις συστάσεις της μάνας: «από δω ο μπασκετμπολίστας και ο γιατρός» θα άκουγες ή «Πωπωωω τι ψηλός που είσαι!»-για τον αδερφό ή «ένα σαράντα το ζάχαρό μου είναι καλά?»-σε μένα. Τόσα χρόνια που θυμάμαι τον αδερφό όλοι του έλεγαν τι ψηλός που είναι. Οκέι είναι ψηλός, δεν ανακάλυψε και το εμβόλιο της πολυομυελίτιδας. Και κατά πάσα πιθανότητα το ξέρει ότι είναι ψηλός. Το να του το λες συνέχεια δεν του προσφέρει κάτι. Είναι ψηλός. Deal with it.

Η Μ. Παρασκευή πέρασε όπως-όπως. Το Μ. Σάββατο το cast μεγάλωσε. Το πρωί ήρθε ο θείος με τη θεία μαζί με τις κλασικές favourite ξαδέρφες μου, η μία φωνακλού τρελιάρα κι η άλλη ψυχαναγκαστική σε βαθμό μανιακού δολοφόνου, ενώ το απόγευμα ήρθαν και 2 θείες από την Καρδίτσα, η μια θεούσα η άλλη μοντέρνα ενώ μαζί τους ήρθε μια ξαδέρφη η οποία τρέχει σε ράλι. Ένα πράγμα σίγουρα θαυμάζει κάποιος στο σόι μου, υπάρχει ποικιλία.

Επειδή είχαμε να ειδωθούμε κάμποσο καιρό προσπαθούσαμε να αναπληρώσουμε το χαμένο χρόνο λέγοντας ο καθένας τα νέα του. Οι μεγάλοι συζητούσαν πάνω από 2 σφαγμένα αρνιά προσπαθώντας ταυτόχρονα να δέσουν το αρνί στη σούβλα και να φτιάξουν το κοκορέτσι. Η νεολαία συζητούσαμε κυρίως τα γκομενικά του καθενός προσέχοντας πότε σώπαινε η παρέα των μεγάλων γιατί σήμαινε ότι είχαν στήσει αυτί για να μας ακούσουν.

Το μονοπώλιο της κουβέντας το είχε κυρίως η ψυχαναγκαστική-ξαδέρφη, μας έλεγε τον κατάλογο με τις νευρώσεις από τις οποίες είχε διαπιστώσει ότι πάσχει. Στο χωριό οι κάτοικοι έχουν ένα θέμα με το γάμο. Θεωρούν ξοφλημένη μια γυναίκα ανύπαντρη άνω των 30. Η ψυχαναγκαστική-ξαδέρφη όντας 32 και single ήταν στην black list των ντόπιων, οπότε απέφευγε κάθε νύξη στο θέμα αυτό. «Έχω επιλεκτική αλαλία» μας έλεγε, «κάνω τη μουγκή όποτε με βολεύει».

Αφού της έμαθα κι άλλες ψυχιατρικές έννοιες μήπως τυχόν της φανούν χρήσιμες όπως την ηχολαλία (όταν επαναλαμβάνεις λέξεις με τον ίδιο ήχο) ή την κοπρολαλία (όταν δεν ελέγχεις τις βρισιές που βγαίνουν από το στόμα σου-αυτό πίστευε ότι μάλλον το έχει) ξεκίνησε να μας λέει για τις συναισθηματικές κακοποιήσεις που βιώνουμε ως παιδιά. Σε μια φάση που μας έκανε την ψυχανάλυσή της ερχόταν προς το μέρος μας ο θείος μου και πατέρας της.

«Εδώ είναι ο χώρος της νεολαίας μπαμπά» του λέει «δεν έχεις θέση εδώ».

«Ααααχ βρε όταν πεθάνω θα μετανιώνετε έτσι που μου μιλάτε παλιόπαιδα» είπε ο θείος με προσποιητό παράπονο.

«Να το ακούσατε αυτό?» είπε η ψυχαναγκαστική-ξαδέρφη. «Αυτό ήταν ψυχολογικός εκβιασμός! Τι σας έλεγα?»

Κατά πάσα πιθανότητα αν ο θείος πνιγόταν και της ζητούσε ένα ποτήρι νερό, η ψυχαναγκαστική-ξαδέρφη ανάμεσα στον έντονο βήχα του και στις απεγνωσμένες πνιχτές κραυγές του για νερό θα απαντούσε κάτι του στυλ «θα το κάνω όταν και αν θελήσω εγώ, δεν πρέπει να μου δημιουργείς κόμπλεξ και άγχη εκβιάζοντάς με συναισθηματικά, η νεολαία έχει χειραφετηθεί αγαπητέ πατέρα!». Στο τέλος ο θείος μάλλον θα πέθαινε ή από βήχα ή από τη στεναχώρια για το σαλεμένο παιδί του.

Το βράδυ στολιστήκαμε και πήγαμε στην Ανάσταση. Οι μεγάλοι πήγαν λίγο πιο νωρίς, η τρελοκαμπέρο-ξαδέρφη πήγε μαζί με τον αδερφό στο πηγαδάκι με τα ρεμάλια του χωριού κι εγώ ξέμεινα με την ψυχαναγκαστική-ξαδέρφη και την ξαδέρφη-ράλι. Δεν μπήκαμε στην εκκλησία γιατί γινόταν το αδιαχώρητο, είχαμε στριμωχτεί σε μια γωνιά του προαυλίου μαζί με το υπόλοιπο πλήθος για να μην είμαστε στο βεληνεκές των μικρών που πετούσαν τα δυναμιτάκια. Η ξαδέρφη-ράλι μου έλεγε αστεία που ακουγόντουσαν ακόμα πιο αστεία με τη γλυκιά αλλά βαριά καρδιτσιώτικη προφορά της, ενώ η ψυχαναγκαστική-ξαδέρφη κοιτούσε αγχωμένη το έδαφος ψάχνοντας τα υπολείμματα από σκασμένα δυναμιτάκια γιατί κάπου είχε ακούσει ότι μερικά δε σκάνε όταν τα ανάβεις αλλά ξεμένουν και σκάνε αργότερα αν τα πατήσεις.

Τη στιγμή της Ανάστασης ανάμεσα στον πανικό από τα δυναμιτάκια συνειδητοποίησα το εξής: είναι αδύνατο να κρατήσεις τα μάτια σου κλειστά όταν κοντά σου σκάει δυναμιτάκι. Προσπάθησέ το, δε θα τα καταφέρεις. Ζορίστηκα τόσο να προσπαθώ να τα κρατήσω ανοιχτά που άρχισα να ανησυχώ πως σε λίγο θα δάκρυζα φαιά ουσία.

Μετά την Ανάσταση κάτσαμε να κοινωνήσουμε, το συνηθίζουμε. Οι περισσότεροι πάνε στην εκκλησία 12 παρά 5 και φεύγουν 12και10, εμείς κάνουμε τη διαφορά και καθόμαστε μέχρι να το σφυρίξει ο παπάς και να λήξει το γύρω στις 2. Μετά από καμιά εκατοστή χασμουρητά κι άλλα τόσα Χριστός Ανέστη ακούστηκε το «Λάβετε, φάγετε». Όταν ήρθε η σειρά μου για να κοινωνήσω υποτίθεται πως έπρεπε να πεις στον παπά το όνομά σου για να το συμπληρώσει στην φράση «Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού (fill the gap with your name)». Επειδή έγινε ένα μπέρδεμα με κάτι γιαγιάδες και την κόκκινη πετσέτα που κρατάς για να μη χυθεί σταγόνα από τη Θεία Κοινωνία φώναζε σε όλους «Κρατάτε με τα 2 χέρια την πετσέτα, μα για όνομα!» οπότε το δικό μου όνομα δεν το άκουσε όταν του το είπα και άρα κοινώνησα χωρίς να με συστήσει στο Θεό.

Γυρίσαμε σπίτι γύρω στις 2.30 φέρνοντας μαζί και τις λαμπάδες με το Άγιο φως προσέχοντας μη μας σβήσουν κι αφού είχαν στάξει στα καλά μου παπούτσια σχηματίζοντας στάμπες παραφίνης, όπου τσακίσαμε ό,τι κρεατικό υπήρχε.

Την Κυριακή του Πάσχα σηκωθήκαμε σκασμένοι από το φαί της προηγούμενης νύχτας για να ψήσουμε τα αρνιά και τα κοκορέτσια. Με το δικό μας οικογενειακό αρνί είχαμε ένα πρόβλημα. Ήταν πιο μακρύ από τη ψησταριά μας και δε χώραγε. Πανικοβληθήκαμε γιατί δε θα είχαμε πού να το ψήσουμε, θα πήγαιναν στράφι όλες οι ετοιμασίες που κάναμε και θα έπρεπε να το πηγαίναμε στο φούρνο. Σε κάτι τέτοιες στιγμές η οικογένεια στρέφεται σε μένα μπας κι έχω καμιά ιδέα γιατί η φαντασία μου μερικές φορές μπορεί να δώσει λύση. Αγουροξυπνημένος και βαρυστομαχιασμένος όπως ήμουν, δεν το βασάνισα ιδιαίτερα. Τους είπα να κόψουν το κεφάλι.Θα χώραγε μια χαρά. Σολομώντεια λύση.

Ευτυχώς μας πρόλαβε ένας γείτονας πριν το αποκεφαλίσουμε όπως έκαναν οι Ρωμαίοι στους ειδωλολάτρες, άρπαξε το αρνί, το έσπρωξε από μπρος, το έσπρωξε από πίσω τα κατάφερε και το στούμπωσε, το μίκρυνε και το χωρέσαμε στην ψησταριά. Βάλαμε το μηχάνημα να μας το γυρίζει κι ασχοληθήκαμε με το να κοιτάμε πότε θα ψηνόταν το κοκορέτσι για να του επιτεθούμε.

Η ξαδέρφη-ράλι δε βγήκε από το σπίτι γιατί ήθελε να δει τη φόρμουλα στον alpha, η μοντέρνα θεία από την Καρδίτσα με ψάρευε να της πω για τα κορίτσια της ζωής μου, ενώ η θεούσα θεία από την Καρδίτσα μου έλεγε τις εμπειρίες της από την εκδρομή στους Αγίους Τόπους πριν κάτι χρόνια. Με έκανε να σκεφτώ πως η θρησκεία έχει εξελιχτεί σε βιομηχανία που αποφέρει τεράστια κέρδη. Ίσως έπρεπε να γίνω παπάς. Μου πάνε και τα γένια.

Το cast αυξήθηκε κι άλλο μιας και ήρθαν 2 συνάδελφοι του αδερφού που θα τους φιλοξενούσαμε κι αυτούς για ένα βράδυ. Κοινόβιο το καταντήσαμε το σπίτι στο χωριό, ευτυχώς είχαμε χώρο. Την ώρα του φαγητού στριμωχτήκαμε όλος αυτός ο λαός σε ένα τεράστιο τραπέζι, όπου έπρεπε να κάνεις αίτηση με χαρτόσημα για να βρεθεί κάποιος να σου δώσει το πιατάκι με το τζατζίκι ή το ψωμί που θα βρισκόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού.

Την ώρα που διαμελίζαμε το άρτι αφιχθέν εκ της ψησταριάς αρνί, η θεούσα θεία άρπαξε τις 2 ωμοπλάτες και τις μελετούσε. Είχα δει και τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου να το κάνει αυτό, υποτίθεται πως προβλέπει κάτι. Εγώ είμαι πάντα περίεργος για αυτά τα μεταφυσικά οπότε την πλησίασα να μου εξηγήσει τι κάνει.

«Η δεξιά ωμοπλάτη δείχνει πράγματα για την οικογένεια» μου έλεγε «η αριστερή ωμοπλάτη δείχνει για το σόι». Προφανώς το σόι το έχουμε γραμμένο γιατί την αριστερή την αγνόησε. Έπιασε τη δεξιά ωμοπλάτη και την κοίταξε στο φως σαν ακτινογραφία. «Στο μεγάλο σημείο στο κέντρο αν δεις τρύπα σημαίνει πως κάποιος θα πεθάνει»-thank God τρύπες πουθενά. «Το σημάδι εδώ αν είναι μικρότερο από το μέγεθος του αντίχειρα σημαίνει ότι θα πεθάνει σε λιγότερο από ένα χρόνο» come on θεία αφού είπαμε δεν πεθαίνει κανείς. Μου έδειξε και κανα 2 άλλα μυστικά που είναι δύσκολο να σου αποκαλύψω τώρα (γιατί δεν τα θυμάμαι), αλλά όλη αυτή η ανάλυση στο οστό μού θύμισε τις εξετάσεις της ανατομίας στο πρώτο έτος όπου καθόμασταν και ξεψαχνίζαμε τα αληθινά ανθρώπινα οστά. Αναρωτιέμαι με μια μεταφυσική ματιά τι θα μας αποκάλυπταν αυτά για τον κάτοχό τους. Χμμ μάλλον όχι κάτι ευοίωνο αν σκεφτείς ότι για να ξεψαχνίζουμε τα οστά κάποιου, αυτός ο κάποιος μόνο μία εξέλιξη μπορεί να είχε (τα θυμαράκια).

Όταν ανεβάσαμε τετραψήφιο αριθμό χοληστερίνης και νιώσαμε ότι το στομάχι δε χωρούσε άλλο αρνί κι οι τροφές που μασούσαμε φτάνανε μέχρι τον οισοφάγο και δε μπορούσαν να κατεβούν παρακάτω γιατί δεν υπήρχε άλλη χωρητικότητα, σταματήσαμε να μασουλάμε. Το απόγευμα η νεολαία πήγαμε στο beach bar σε μια από τις παραλίες του χωριού όπου κανείς δεν σερβιρίστηκε αυτό που παρήγγειλε, μέτριο φραπέ ζήταγες σκέτο έφερναν, παγωτό βανίλια ζήταγες φράουλα έφερναν και προσπαθούσαμε να συζητήσουμε διακόπτοντας συνεχώς τις φράσεις μας για να συγκρατήσουμε τα ρεψίματα που κάθε τόσο αναδύονταν απρόσκλητα από το στομάχι.

Η θέα από το beach bar.

Το βράδυ βγήκαμε για ποτό στο μοντέρνο καφέ μπαρ του χωριού που ονομάζεται Λίθος αλλά επειδή είναι κάπως παράξενα γραμμένο άλλοι το διαβάζουν μύθος, ανθός, λάθος, πάθος κτλ, όπου εκεί ο σερβιτόρος δε μπορούσε να κάνει απλή πρόσθεση/αφαίρεση και πηγαινοερχόταν συνέχεια μέσα έξω για να συνεννοηθεί με τον ταμία πόσα χρωστάμε και τι ρέστα πρέπει να μας δώσει.

Όταν γυρίσαμε επειδή παραήμασταν πολλά άτομα και δε μας έφταναν τα κρεβάτια εξορίσαμε τη mother σε ένα στρώμα στο πάτωμα και κοιμήθηκα εγώ στο ίδιο κρεβάτι με τον μπαμπά. Ένα θα σου πω για την εμπειρία αυτή. Αν το ροχαλητό ενός μέσου ανθρώπου είναι τρομπέτα, το ροχαλητό του μπαμπά είναι η φιλαρμονική του δήμου. Νομίζω μετά από εκείνο το βράδυ έχω μόνιμη κώφωση από το αριστερό αυτί.

Δευτέρα του Πάσχα ο αδερφός κι εγώ πήραμε το δρόμο του γυρισμού και για να αποφύγουμε τις ουρές χιλιομέτρων στα διόδια επιστρέψαμε από την παλαιά εθνική οδό κάτι που όπως απεδείχθη ήταν εξαιρετική ιδέα γιατί δεν παιδευτήκαμε καθόλου. Έχοντας τιγκάρει το πορτ-μπαγκάζ με υπολείμματα αρνιού, κόκκινων αυγών και λουκάνικων, οι μυρωδιές δραπέτευαν κι είχαν ποτίσει όλο το αυτοκίνητο. Μετά από αυτό το ταξίδι δε θέλω να μυρίσω ή να φάω κρέας για περίπου ένα μήνα. Και μάλλινο πουλόβερ να δω θα μου θυμίσει το αρνί και θα θέλω να ξεράσω.

Ελπίζω οι υπόλοιποι να περάσατε ακόμα καλύτερα, μην πτοείστε που τέλειωσαν οι διακοπές του Πάσχα, τώρα που έφτιαξε ο καιρός και άλλαξε κι η ώρα μπαίνουμε σιγά σιγά σε mood καλοκαιρινών διακοπών!

Υ.Γ. Το δέντρο στην πρώτη φωτό είναι το αιωνόβιο γιγάντιο πεύκο που κοσμεί την αυλή του σπιτιού στο χωριό και που το χρησιμοποιούν σαν καταφύγιο τα πουλάκια που μας καταχέζουν τα αυτοκίνητα όταν τα παρκάρουμε από κάτω.

Σύμφωνα με τις στατιστικές ο μέσος άνθρωπος λέει ψέματα 4000 φορές τη μέρα. Ή κάτι τέτοιο φαντάζομαι. Δεν ξέρω τον ακριβή αριθμό αλλά όταν  γράφεις ένα ποστ είναι απαραίτητο να ακουστείς απόλυτος και βέβαιος στην αρχική σου παράγραφο, οπότε προσποιήθηκα ψέματα ότι ήξερα το νούμερο.  Η ουσία είναι μία: οι άνθρωποι λέμε ψέματα. Η αλήθεια είναι σκληρή.

Δεν αποτελώ εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα: βασικά μπορεί να λέω περισσότερα ψέματα από τους υπόλοιπους. Συνήθως είναι αυτά τα white lies κοπλιμέντα κυρίως («τι είναι αυτό που ψόφησε στο κεφάλι σου? Α είναι το νέο σου κούρεμα?… Τι όμορφο που σε κάνειειειει!»), αν και οποιαδήποτε κουβέντα μου που έστω υπονοεί ότι δίνω δεκάρα για οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον εαυτό μου είναι σίγουρα ψέμα. Θα συμπεριλάμβανα και την πλειοψηφία των εκφράσεων του προσώπου μου σαν white-lies ψέματα: τις συνήθεις εκφράσεις ενδιαφέροντος, τις σοβαρές μάσκες έντονης συγκέντρωσης, τα ευγενικά-χαχα-γελάκια, you name it, όλα ψέματα. Αν ήταν κοινωνικά αποδεκτό θα κυκλοφορούσα σοβαρός και αγέλαστος με μια κενή έκφραση σαν τον Σβαρτζενέγκερ στο Terminator. Βασικά σαν τον Σβαρτζενέγκερ σε οποιαδήποτε ταινία έχει παίξει.

Μπορεί να χαμογελούσα πού και πού. Μου αρέσουν τα χαμόγελα.

Το αγαπημένο μου είδος ψεμάτων είναι αυτά που δεν έχουν κανένα απολύτως σκοπό ή αντίκρισμα αλλά περιλαμβάνουν μεγάλη χρήση φαντασίας. Το είδος αυτό των φανταστικών ιστοριών που τις πετάς σε μια συζήτηση χωρίς κανένα σκοπό να εντυπωσιάσεις ή να κερδίσεις κάτι, απλά για το τζέρτζελο. Για παράδειγμα κάθε φορά που γυρίζω από διακοπές και με ρωτάνε αν έγινε κάτι ενδιαφέρον συνηθίζω να λέω ότι είδα τη Μαρία Ιωαννίδου (τη γυμνάστρια που κάνει χαπ χαπ) να πεθαίνει από έμφραγμα σε μια υπαίθρια επίδειξη γυμναστικής στην πλατεία του χωριού. Είναι μια ιστορία που αν την πλασάρεις καλά και επίμονα μπορεί να την πιστέψει κάποιος. Θα ανακαλύψουν την αλήθεια μήνες ή χρόνια αργότερα, την επόμενη φορά που θα βγει στην τηλεόραση και μέχρι τότε θα έχουν ξεχάσει ποιός τους είχε πει την ιστορία αρχικά- πφ οι βλάκες.

Είναι αστείο παιχνιδάκι. Παρόλο που δε μπορείς να δεις τους καρπούς της εργασίας σου από την αρχή (γιατί το καλό ψέμα είναι σπόρος που σιγά σιγά αναπτύσσεται ακόμα κι αν εσύ βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακριά), το να λες ασήμαντες ιστορίες-απατεωνιές βελτιώνει την ποιότητα της ζωής σου 5-6% (δική μου έρευνα) οπότε το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Ορίστε μερικές ιδέες που θα σε βοηθήσουν να ξεκινήσεις.

-Την επόμενη φορά που θα πας σινεμά με κάποιον που δεν ξέρει τίποτα σχετικό με την ταινία πες του «πάω στοίχημα ότι θα βρω εγώ πρώτος ποιός είναι το cyborg» με το που ξεκινά η ταινία. Θα περάσει την υπόλοιπη διάρκεια της ταινίας μελετώντας έναν-έναν τους ηθοποιούς, σκεφτόμενος τελείως άσχετα πράγματα με την υπόθεση. Το είχα δοκιμάσει με την ταινία Twilight και την βελτίωσε κατά πολύ.

-Στείλε ένα μήνυμα τυχαία σε ένα φίλο σου και γράψε: «Γιουχουου! Αυτή τη στιγμή που σου στέλνω είμαι σε ελικόπτερο!». Το έκαναν σε μένα, δούλεψε μια χαρά. Δοκίμασέ το κι εσύ. Τώρα. Έλα στείλτο σε κάποιον.

-Όταν περνάς έξω από ένα νεκροταφείο πες χωρίς πολλές φανφάρες και τελείως σοβαρά ότι εδώ είναι θαμμένος ο Κολοκοτρώνης. Θα σοκαριστείς με τον αριθμό των ατόμων που το πιστεύουν.

-Εσύ κι ένας φίλος σου ακούτε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Πριν τελειώσει το τραγούδι πες «Καλά δεν πιστεύω τι τραγούδι πήγε κι έβγαλε ο Νταλάρας- το έχει χάσει τελείως ο άνθρωπος» μετά επέμεινε ότι είναι ο Νταλάρας, μα ναι σίγουρα αυτός είναι το είχα διαβάσει κάπου, το έχω ξανακούσει. Συνέχισε αυτό το θέατρο όσο πιο πολύ μπορείς, μην ενδώσεις κι αποκαλύψεις ότι λες ψέματα, όσες διαμαρτυρίες κι αν προβάλλουν, ακόμα κι αν είναι γυναίκα που τραγουδάει. Πες ότι το έκανε για ένα ραδιοφωνικό μαραθώνιο για την ψυχική υγεία των τρελών αγελάδων. Τσαντίσου αν δε σε πιστεύουν.

Κάποια στιγμή θα το πιστέψουν. Πάντα το πιστεύουν.

Βγες λοιπόν κορόιδεψε κάποιον. Σήμερα, αύριο, όποτε σου έρθει. Κάνει καλό!

Υ.Γ.1 Άλλαξα πάλι το template γιατί μετά από τη σωτήρια παρέμβαση του Τρικ (ο οποίος απότι βλέπω έχει γίνει ο τεχνικός φύλακας άγγελος της Voice αφιλοκερδώς και χωρίς να του αναγνωρίζεται) με ειδοποίησε ότι μετά την εισαγωγή των captcha ( αυτής της παπαρίτσας με τα 4 γράμματα που πρέπει να τα πληκτρολογήσεις για να αφήσεις σχόλιο και που συνήθως ποτέ δεν τα πετυχαίνεις σωστά με την πρώτη φορά) δε μπορούσε να αφήσει κανείς σχόλιο προσωρινά. Το πρόβλημα τώρα διορθώθηκε με την αλλαγή του template. Την επόμενη βδομάδα όλο και κάτι άλλο θα παρουσιαστεί, στη Voice είμαστε…

Υ.Γ.2 Έχω μια ντουζίνα ψιλοάσχετες φωτό τραβηγμένες από το κινητό μου οπότε λέω να τις πετάξω εδώ, για να έχεις κάπου να χαζεύεις όταν έχεις γλαρώσει και βαρυστομαχιάσει από το αρνί σε 3 μέρες.

Οικονομική κρίση είναι η κρίση που σε πιάνει όταν βλέπεις την τιμή από το φόρεμα!

Καρντούλες

Χάπι-καρδιά (out of focus)

Μέχρι και σοκολατάκι καρδιά διαθέτουμε..

Σάσα Μπάστα

Πάντα αντισηπτικό σε δεσπόζουσα θέση

Δέντρο με καρπούς από αυγά

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Υ.Γ.3 Αύριο φεύγω για το χωριό. ΤΟ σκυλοβάρεμα. Χέλπ…

Θα συρθώ για μια στιγμή από τη σκοτεινή γωνιά του γραφείου μου πίσω από τις στοίβες ιατρικών βιβλίων και προχειρογραμμένων σημειώσεων και θα αναγκάσω το μυαλό μου να κατέβει από το συννεφάκι της αγάπης στο οποίο ταξιδεύει όλον αυτό τον τελευταίο καιρό για να διαμαρτυρηθώ κι εγώ για μια μεγάλη αδικία που επιτελέστηκε πρόσφατα.

Δεν αναφέρομαι στην ήττα του Παναθηναϊκού μες στην έδρα μας από τους γαύρους παρόλο που το αποτέλεσμα ήταν πιο άδικο κι από τα παιδάκια που πεθαίνουν στην Αφρική.

Αναφέρομαι στο κλείσιμο του gamato.info.

Όπως ξέρουν όλοι (ακόμα κι οι γιαγιάδες της διαφήμισης της Cosmote με τη Νίνα την -employee of the month-κατσίκα) το gamato.info ακολουθώντας τη γραμμή άπειρων site του εξωτερικού όπως το piratebay, ήταν το μεγαλύτερο ελληνικό site όπου μπορούσες να κατεβάζεις δωρεάν (ή παράνομα -εξαρτάται πώς το βλέπεις) μέσω torrents κάθε λογής τραγούδια, ταινίες, βιβλία, προγράμματα κ.ο.κ. Τους διαχειριστές του site πριν λίγο καιρό μπούκαρε η αστυνομία και τους συνέλαβε. Το ίδιο έγινε και με ένα άλλο παρόμοιο site το greek-fun.com. Συνέλαβαν κι εκεί το διαχειριστή του.

Κάποιοι λένε ότι οι αρχές ζήτησαν τη βοήθεια της Ιντερπόλ.

Για να μην κοροϊδευόμαστε η φράση «Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική» έχει ίδια αξία με τη φράση «Η ωραία κοιμωμένη ξύπνησε όταν τη φίλησε ο πρίγκιπας». Είναι και τα δύο παραμύθια.

Αν εξαιρέσεις μερικούς μεμονωμένους μίζερους σαν τον τύπο που θα αγόραζε ένα cd από τον μαύρο στην καφετέρια μόνο και μόνο για να έχει κάτι να παίζει στο αμάξι, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που κατεβάζουν παράνομα μουσική από το ίντερνετ το κάνουν επειδή αγαπούν αληθινά τη μουσική. Καταφεύγουν στο παράνομο κατέβασμα είτε γιατί λυπούνται να δώσουν 20 ευρώ για 10 τραγούδια ή 3 ευρώ για ένα τραγούδι (από νόμιμα μουσικά site), είτε γιατί αυτό που ψάχνουν δεν υπάρχει στα δισκοπωλεία και πρέπει να το παραγγείλουν για να έρθει στο μαγαζί μετά από μια βδομάδα και αν, είτε γιατί έχει διαρρεύσει στο ίντερνετ αλλά δεν έχει κυκλοφορήσει επίσημα και είναι πολύ ανυπόμονοι για να περιμένουν.

Όταν κυκλοφόρησε το τελευταίο cd των offspring έτρεξα στα fnac να το αγοράσω την επίσημη μέρα κυκλοφορίας του σε όλη την Ευρώπη. Το τυπάκι ο πωλητής μού είπε πως στην Ελλάδα θα κυκλοφορούσε μετά από κανα μήνα. Τελικά το βρήκα στα ράφια μετά από 2 μήνες. Φυσικά το είχα ήδη κατεβάσει.

Το θέμα είναι ότι αυτοί που κατεβάζουν παράνομα δεν είναι κλέφτες αλλά αφοσιωμένοι fans: είναι το ίδιο κοινό που πριν 15-20 χρόνια καθόταν στημένο με τις ώρες στο ραδιόφωνο για να ακούσει το τραγούδι που του άρεσε και να το ηχογραφήσει σε κασέτα. Ο Ατλαντίς στην καλή του εποχή ή ο Jeronimo Groovy αποτελούσαν το μεγαλύτερο file-sharing δίκτυο στην Ελλάδα με εκατοντάδες χρήστες-ακροατές συντονισμένους ταυτόχρονα να κάνουν ανελέητα «download» από το ραδιόφωνο στις κασέτες τους.

Η κυβέρνηση και η μουσική βιομηχανία θα πρέπει να δει αυτούς τους ανθρώπους όχι σαν κλέφτες αλλά σαν πρόθυμα νέα άτομα εθισμένα στο προϊόν τους. Άφησέ τους να πάρουν τη δωρεάν γεύση τους και να γνωρίσουν την ποικιλία των συγκροτημάτων, των ταινιών, των βιβλίων εκεί έξω και μόλις «κολλήσουν» τότε αφαίμαξε την τσέπη τους: είτε όταν έχουν λεφτά και την πολυτέλεια να αγοράσουν το cd, είτε όταν γίνει εφικτό να βρίσκουμε τα τραγούδια σε λογικές τιμές μέσω της νόμιμης οδού, είτε όταν πάνε σε μια συναυλία ή σε ένα μαγαζί για να παρακολουθήσουν ένα συγκρότημα που ανακάλυψαν τυχαία όταν σέρφαραν και κατέβαζαν από το ίντερνετ (όπου θα πληρώσουν 30 ευρώ για την είσοδο, 30 ευρώ για τα ποτά και 30 ευρώ για αφίσα,t-shirt)

Αλλά όχι. Αντί να βάλουν την Interpol να βρει τον Χριστοφοράκο και να ονομάσει ποιοι πολιτικοί έβγαλαν δισεκατομμύρια από τις μίζες, την έβαλαν να φυλακίσει τα παιδιά του gamato. Λες και δε μπορώ με ένα κλικ να μπω σε άλλα site και να συνεχίσω το παράνομο κατέβασμα. Εντάξει ας κλείσει το site, αλλά να βάλουν φυλακή τους διαχειριστές είναι εξωφρενικό! Αν είχα τις τεχνικές γνώσεις θα ήμουν περήφανος να ήμουν ένας από αυτούς που βοηθούν στο να διανέμονται ελεύθερα τέχνες σαν τη μουσική και τον κινηματογράφο.

Το να κοστολογείς ακριβά ένα cd είναι σαν να βάζεις πανάκριβο εισιτήριο σε ένα μουσείο. Και μετά να φυλακίζεις αυτόν που έβγαλε φωτογραφία το άγαλμα και το μοίρασε να το δουν κι οι υπόλοιποι.

Πρέπει να το πάρουν χαμπάρι πως αν δεν υπήρχε το gamato, το piratebay ή οι συμπαθέστατοι μαύροι  στις καφετέριες οι μόνες μουσικές που θα ξέραμε θα ήταν από τη Βίσση, τον Πλούταρχο κι αυτά τα gay-friendly soft rock που παίζουν μέρα νύχτα τα ραδιόφωνα επειδή θέλουν να τα προωθήσουν οι εταιρίες. Με την ελεύθερη διακίνηση ανοίγουν τα μάτια και τα αυτιά του λαού, διευρύνονται τα γούστα, οι επιλογές και οι προτιμήσεις του και παύει να είναι υποχείριο των εταιριών που προσπαθούν μαζικά να μας επιβάλλουν ακόμα και τη μουσική που θα ακούμε δωροδοκώντας μέρα-νύχτα τηλεοράσεις και ραδιόφωνα να μας προβάλλουν το νέο «ταλέντο» τους βομβαρδίζοντας σε λούπα τα αυτιά μας με το κάθε νέο τραγούδι-ξέρασμα μέχρι να το συνηθίσουμε. Αυτό δηλαδή είναι πιο θεμιτό σαν πρακτική από το «παράνομο» κατέβασμα?

Δηλαδή το επόμενο βήμα ποιό θα είναι? Να εντοπίζουν κάθε έναν που κατεβάζει παράνομα και να του κόβουν τη σύνδεση? Να ζητάνε πνευματικά δικαιώματα αν σιγομουρμουράς το ρυθμό από ένα τραγούδι? Να πρέπει να πληρώσεις για να κάνεις καραόκε? Μήπως να προσλάβουν κι έναν αστυνόμο να μπουκάρει κάθε δέκα λεπτά στο σπίτι σου και να σου κλωτσάει το ποντίκι από το χέρι πριν προλάβεις να κάνεις κλικ στο download?

Ας σοβαρευτούμε.

Για να μη νομίσεις ότι μόνο να γκρινιάζω ξέρω, κλείνοντας αυτό το ποστ θα σου αποκαλύψω τη λύση όχι μόνο να εξαφανιστεί η «πειρατεία» αλλά να αγοράζει και cd ο κόσμος, να πηγαίνει και συχνά σινεμά και να είναι όλοι κερδισμένοι.

Ρίξτε τις τιμές.

Αν αντί για 20 ευρώ, το cd έχει 7 ευρώ και δε χρειάζεται να γυρίσεις τη μισή Αθήνα και να πάρεις πίπα από τον κάθε βαριεστημένο πωλητή για να στο βρει, θα δεις τι ουρές θα υπάρχουν στα δισκάδικα και στα καταστήματα. Μπορούν να ακολουθήσουν πρακτικές όπως να δημιουργήσουν νόμιμα peer-to-peer site βγάζοντας χρήματα από τις διαφημίσεις στο πλάι, ή κάτι παρόμοιο με αυτό που γίνεται με τις ταινίες που προβάλλονται από την τηλεόραση. Θα είναι σαν να προσφέρεις δωρεάν παγωτό και να βγάζεις λεφτά από τα διαφημιστικά που θα υπάρχουν πάνω στο χωνάκι.

Βασικά, δε θα ήταν άσχημη ιδέα αυτή για να την υιοθετήσουν επακριβώς κι οι παγωτοβιομηχανίες.

Till then, το να φυλακίζουν ή να κλείνουν τα site που υποβοηθούν το ελεύθερο download έχει την ίδια λογική με το να γκρεμίζει κάποιος τις ντουλάπες του σπιτιού του για να μην έχει η γυναίκα του πού να κρύψει τους εραστές της.

Υ.Γ.1 Επειδή είδα κι εγώ το βιντεάκι με τα υβριστικά συνθήματα των ΟΥΚάδων στην παρέλαση, όταν έπαψα να αναρωτιέμαι αν τελείωσαν δημοτικό αυτοί οι φαντάροι (μιας και την 25η Μαρτίου 1821 δεν πολεμήσαμε εναντίον των Αλβανών αλλά εναντίον των Τούρκων, heloooooo τους Τούρκους θα έπρεπε να βρίζουν) θυμήθηκα το σύνθημα που διάβασα στο blog της apthas η οποία με τη σειρά της το είδε κάπου γραμμένο.

Έλληνας δε γίνεσαι, ούτε γεννιέσαι. Καταντάς.

Υ.Γ.2 Εμείς συνεχίζουμε γερά ε, we keep smiling!

Πήγαμε στο Lidl χθες το πρωί. Ήθελα να πάρω ένα σκασμό νηστίσιμα μπισκότα γιατί υποτίθεται νηστεύω τη σαρακοστή. Μέχρι τώρα έχω σπάσει τη νηστεία κι έχω φάει κρέας γύρω στις 20 φορές. Καλά το πάμε.

Το Lidl ήταν σχεδόν άδειο. Χρειάστηκα γύρω στα 2 με 3 λεπτά για να συνειδητοποιήσω το λόγο. And then it hit me. Μποϋκοτάρουμε τα γερμανικά προϊόντα.

Μας έπληξαν την εθνική μας περηφάνια κι η Ελλάδα ενώθηκε εναντίον των ξένων απολίτιστων βαρβάρων.

Νομίζω πως έχουμε το σύνδρομο του κακομαθημένου δήθεν έφηβου επαναστάτη. Είμαστε συνέχεια οργισμένοι(πορείες), ξοδεύουμε άσκοπα το χαρτζιλίκι μας(ευρωπαϊκές επιδοτήσεις), σνομπάρουμε όσους αποδεδειγμένα ξέρουν κάτι παραπάνω και στα πολύ σκούρα ζητάμε τη βοήθεια της μαμάς (Ευρώπης).

Έγινε σάλος με όσα γράφτηκαν για την Ελλάδα από το γερμανικό περιοδικό Focus, τόλμησαν μάλιστα να photoshopάρουν την Αφροδίτη της Μήλου βάζοντάς την να μας κάνει κωλοδάκτυλο. Μεγάλη προσβολή. Βγήκαν οι διανοούμενοι της Ελλάδας να απαντήσουν: «εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία», «όταν εμείς φτιάχναμε πολιτισμό εσείς ήσασταν ακόμα πίθηκοι», «τους Έλληνες δεν έχουν δικαίωμα να τους κρίνουν οι Ναζί».

Παρόλο που δε διαβάζω ελληνικές εφημερίδες, όταν έχω χρόνο μου αρέσει να διαβάζω τις πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις από ξένα ενημερωτικά site. Κάπου στο σερφάρισμα μερικών ειδήσεων από όλο τον κόσμο έπεσα σε ένα ανοιχτό γράμμα που έστειλε η γερμανική tabloid Bild στο πρωθυπουργό μας κατά την επίσκεψή του στη Γερμανία όταν πήγε για να συναντηθεί με την Μέρκελ. Είναι σύντομο κι ενδεικτικό κι επειδή είναι μετριοπαθές και δε δίνει αφορμές για εντάσεις και συζητήσεις σε τηλε-παράθυρα δε θα τύχει ιδιαίτερης προβολής από τα κανάλια οπότε θα το βάλω εδώ σε δική μου ελεύθερη μετάφραση.

«Αγαπητέ Πρωθυπουργέ,

Αν το διαβάζετε αυτό, σημαίνει πως βρίσκεστε σε μια χώρα διαφορετική από τη δική σας.

Καλώς ήρθατε στη Γερμανία.

Σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι δουλεύουν μέχρι τα 67 τους και δεν υπάρχει 14ος μισθός για τους δημοσίους υπαλλήλους. Όπου κανείς δε χρειάζεται να δωροδοκήσει με 1000 ευρώ το νοσοκομείο για να του βρει ένα κρεβάτι.

Τα βενζινάδικά μας έχουν ταμειακές μηχανές, οι ταξιτζήδες κόβουν αποδείξεις κι οι αγρότες μας δεν κλέβουν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις δηλώνοντας εκατομμύρια ανύπαρκτα ελαιόδεντρα.

Και η Γερμανία έχει τεράστια χρέη αλλά τα βγάζει πέρα. Αυτό γιατί σηκωνόμαστε νωρίς το πρωί και δουλεύουμε όλη μέρα.

Θέλουμε να είμαστε φίλοι και να βοηθήσουμε τους Έλληνες. Γι’αυτό κι η Γερμανία από τότε που εισήλθε στην ευρωπαϊκή ένωση έχει δώσει στη χώρα σας συνολικά 50 δισεκατομμύρια».

Η δική μας απάντηση στο γράμμα θα ήταν κάτι του στυλ «αν ζητούσαμε πνευματικά δικαιώματα για τη φιλοσοφία που προσφέραμε τόσα χρόνια, τώρα θα πληρώνατε ακόμα». Αυτό βασικά είναι αληθινή δήλωση που την άκουσα με τα αυτιά μου από τον αδερφό του Άδωνη Γεωργιάδη όταν την είπε στην εκπομπή που έχουν και κάνουν τους επίμονους πλασιέ βιβλίων.

Το Δεκέμβρη του 2008 όλη η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους κι επαναστάτησε επειδή ένας πλούσιος νεαρός έκανε την επανάστασή του πουλώντας μαγκιά στους μπάτσους και κατέληξε δολοφονημένος από το χέρι του ειδικού φρουρού.  Πολύ καλά έκανε και ο άτυχος νεαρός και όλοι όσοι ξεσηκώθηκαν. Τις προάλλες όμως ένας 25χρονος Αλβανός υδραυλικός που μόλις είχε σχολάσει από τη δουλειά του στο Βύρωνα είχε την ατυχία να βρεθεί στο ίδιο σημείο όπου διεξήγαγε η αντι-τρομοκρατική μια επιχείρηση σύλληψης δύο δραπετών. Ένας αστυνομικός μπερδεύτηκε και γάζωσε το νεαρό υδραυλικό.  9 σφαίρες βρέθηκαν στο άψυχο κορμί του σύμφωνα με την ιατροδικαστική μελέτη.

Γιαυτόν τον νεαρό κανένα σχολείο δεν έκλεισε, καμία βιτρίνα δεν έσπασε, καμία πορεία δεν έγινε. Ο νεαρός Αλβανός ήταν παντρεμένος κι είχε ένα νεογέννητο παιδάκι. Ο υπεύθυνος για το θάνατο του νεαρού αστυνομικός δεν τιμωρήθηκε.

Σε ένα χωριό των Χανίων μια νεαρή δασκάλα έκανε μάθημα σε παιδάκια μεταναστών. Ένα βράδυ άγνωστοι της επιτέθηκαν και χάραξαν στην πλάτη της 2 αγκυλωτούς σταυρούς.

Αυτά συμβαίνουν δίπλα μας, γύρω μας. Αλλά στην Ελλάδα του φραπέ και των μπουζουκιών η μόνη μας ασχολία είναι να βρίζουμε την κυβέρνηση και να ασχολούμαστε με το πορνό της Τζούλιας. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι όλοι ασχολούμαστε με μια πουτάνα. Μεγαλύτερη διαφήμιση σε τσοντο-βίντεο δεν έχει ξαναγίνει, 100.000 αντίτυπα πούλησε λέει σε μια βδομάδα στην τιμή των 20 ευρώ.

Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι. Έχουν θεοποιήσει κάθε πόρνη πολυτελείας και μας τις πετάνε στη μάπα μας μέρα νύχτα πιπιλίζοντας το μυαλό μας, υπνωτίζοντάς μας θέλοντας και μη να ασχοληθούμε μαζί της. Με ποιον γαμήθηκε η Τζούλια, ποιος νεόπλουτος γκόμενός της δάγκωσε το αυτί του αντίζηλου, γιατί χώρισε η εθνική μας ξανθιά που έκανε καριέρα κάνοντας την ηλίθια. Βάλε Nova.

Είχα πετύχει τη Τζούλια ένα βράδυ που περίμενα στην ουρά για να βγάλω εισιτήρια στα Village του Φαλήρου. Περπατούσε απέξω με ύφος χιλίων καρδιναλίων ενώ πίσω της έτρεχαν σαν πεινασμένα σκυλάκια πίσω από ένα κόκκαλο 3 μάνατζερ- αδερφές- δημοσιογράφοι. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν προς το μέρος της διασημότητας.

Καούρα νομίζεις είχε ο Έλληνας να δει τσόντα? ΄Ένα κλικ στο youporn και θα έβρισκε ένα εκατομμύριο ξεκωλιάσματα. Απλά η Τζούλια είναι η πιο πολυδιαφημισμένη πουτάνα αυτή την περίοδο.

Υπάρχουν δύο ειδών τηλεθεατές. Το ένα είδος είναι αυτοί που νιώθουν ανώτεροι άνθρωποι και ικανοποίηση με τον εαυτό τους βλέποντας τιβί περσόνες να καταρρέουν (εδώ ανήκουν όσοι παρακολουθούν με αγωνία το διαζύγιο της Μενεγάκη, το «δράμα» με το «κλεμμένο» βίντεο της Τζούλιας, τους τσακωμούς Κούγια-Βατίδου και γενικά όλα τα σκάνδαλα).

Το άλλο είδος είναι αυτοί που νιώθουν ικανοποίηση και ανώτεροι άνθρωποι κράζοντας και κοροϊδεύοντας τις τιβί περσόνες, στυλ ράδιο Αρβύλα ή ακόμα κι ο Λαζόπουλος. Το να κοροϊδεύεις  μια εγκεφαλικά καμένη πόρνη που λέει τον καιρό σε κατεβάζει στην ίδια κατηγορία με αυτήν. Ειδικά όταν την κάνεις μόδα παρασύροντας όλη την Ελλάδα στο να λέει τις φράσεις της όπως «Οοοοο σουλταααν» ή «Φιλάκια ρουφηχτά!».

Ο μόνος τρόπος αυτά τα άτομα να πάρουν την αξία που τους αξίζει είναι να πάψεις να ασχολείσαι. Αγνόησέ τα και θα εξαφανιστούν σαν κακό όνειρο. Το να κοροιδεύεις κάποιον δε σε κάνει αυτομάτως καλύτερο από αυτόν. Σε εξισώνει με αυτόν και σε υποβιβάζει.

Μερικοί δημοσιογράφοι που προσποιούνται τους ηθικούς βγάζουν στη φόρα τα σκάνδαλα με τη δικαιολογία ότι ο κόσμος έχει δικαίωμα να τα μάθει γιατί αφορούν προσωπικότητες που αποτελούν ινδάλματα και παραδείγματα για τα παιδιά. Έτσι για να προστατεύσουν τα παιδιά μας, δείχνουν μέρα νύχτα δηλώσεις και συνεντεύξεις της Τζούλιας με περιγραφές ή πλάνα από τις ερωτικές της περιπτύξεις με πολύ απλά και κατανοητά για τα παιδιά λόγια και φυσικά μέρα-μεσημέρι που όλα τα παιδιά έχουν επιστρέψει από το σχολείο και δεν έχουν τι να κάνουν κι ανοίγουν την τηλεόραση.

Από την άλλη αν τα παιδιά μας έπαιρναν ως πρότυπο τους δημοσιογράφους θα κατέληγαν είρωνες ματάκηδες που κοροϊδεύουν τους πάντες και ασχολούνται με την προσωπική ζωή των πιο ασήμαντων προσώπων της κοινωνίας ξοδεύοντας τη μισή τους ζωή ψάχνοντας ακόμα και στα σκουπίδια για ακόμα ένα στοιχείο από την προσωπική ζωή των διασήμων. Αν είχα τέτοιο παιδί θα το έδινα για υιοθεσία. Ή θα το σκότωνα. Ό,τι είναι φθηνότερο.

Να χαρείς λοιπόν την Ελλάδα σου με την Πετρούλα, τη Τζούλια, τους φτωχούς συνταξιούχους και τα νεόπλουτα κακομαθημένα. Η Τζούλια κι η Πετρούλα αξίζουν πολύ μεγαλύτερη προβολή από  τον Οδυσέα Τσενάι ας πούμε, έναν πολλά υποσχόμενο wannabe νεαρό επιστήμονα από την Αλβανία που δε βρήκε φιλοξενία στην χώρα μας καθώς λύσσαγαν οι Ελληναράδες μην κρατήσει τη σημαία μας παρόλο που είχε βγάλει υψηλότερο βαθμό από τα παιδιά τους κι οποίος έμαθα πρόσφατα ότι τελικά έφυγε με υποτροφία για σπουδές στη Βοστώνη.

Μείνε λοιπόν αναπολώντας το ένδοξο παρελθόν σου, με το καθάριο ελληνικό αίμα να κυλά στις φλέβες σου, να παπαγαλίζεις συνέχεια το θα πηδηχτώ από το παράθυρο και να γελάς, να διαμαρτύρεσαι να μη σου κόψουν τον ένα μισθό παρόλο που η χώρα οδηγείται σε χρεωκοπία, να ξέρεις πως υπάρχουν 300 κλέφτες στη Βουλή αλλά να βαριέσαι να κατέβεις στην πορεία να διαδηλώσεις.

Αυτή είναι η Ελλάδα μας. Γιατί έτσι μας αξίζει.

Είναι εντυπωσιακό το πώς συνηθίζει ο άνθρωπος την τεχνολογική αλλαγή. Μέσα σε 2 χρόνια άρχισα να βλέπω το WiFi από περιττή πολυτέλεια βγαλμένη από το διάστημα σε αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμά μου. Πλέον κάθε είδους καλώδιο ανήκει στην παλαιολιθική εποχή μαζί με τις γραφομηχανές, τα φαξ, τα βίντεο, τους βομβητές και το αλέτρι.

Μόνο με μια συσκευή είχα μείνει κολλημένος ακόμα στο παρελθόν. Την τηλεόραση. Τόσο καιρό είχα στο δωμάτιό μου μια Grundig 21 ιντσών τόσο παλιά που αν τη γύριζες ανάποδα θα έβρισκες απομεινάρια από εξαφανισμένα κολεόπτερα ή τίποτα βέλη ιθαγενών. Τουλάχιστον ήταν έγχρωμη. Όποτε άλλαζες κανάλι έκανε ένα δυνατό Γκχχχχχ μέχρι να σταθεροποιηθεί στη νέα συχνότητα σαν ηλικιωμένος που γκρινιάζει κάθε φορά που ανεβαίνει ένα σκαλί.

Και όπως κάθε ηλικιωμένος έτσι και η τιβί μια μέρα εντελώς ξαφνικά τα τίναξε. Έκανε ένα απαλό αξιοπρεπές τσαφ και η ψυχή της έφυγε από τα εγκόσμια. Δεν ανταποκρινόταν στα ραδιοκύματα του τηλεκοντρόλ. Έφυγε σε ένα καλύτερο κόσμο να ζήσει παρέα με τη χαλασμένη μας τοστιέρα, το παλιό Ford που αποσύραμε και τον Wall-E.

Προσωρινά τη γριά Grundig την αντικαταστήσαμε με μια παλιά Philips 14 ιντσών που ξεθάψαμε από το πατάρι. Το κινητό μου φαινόταν να έχει μεγαλύτερη οθόνη. Παρακολουθούσες ποδοσφαιρικό αγώνα και έμοιαζε λες κι έπαιζες Game Boy. Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως έπαιρνε από κάπου μπαταρίες και γινόταν φορητή, να την έπαιρνα μαζί μου στα λεωφορεία.

Αποφασίσαμε λοιπόν σαν οικογένεια να κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας και να πάρουμε μια καινούργια τιβι για το δωμάτιό μου.  Η δουλειά του father συνεργαζόταν με τον Κωτσόβολο οπότε είχαμε μια υποτυπώδη έκπτωση κι έτσι ένα πρωί ύστερα από ένα κυκεώνα συζητήσεων με βαριεστημένους πωλητές και μεγάλες αναμονές σε ουρές ταμείων ιδού η καινούργια μου αγάπη.

Lg 32 ιντσών.

Πρόσεξε την ειρωνία. Μπροστά ακριβώς από μια βιβλιοθήκη γεμάτη με βιβλία εμείς βάλαμε την τηλεόραση…

Στην αρχή βιώσαμε ένα πολιτισμικό σοκ, δεν είναι μικρό πράγμα να αντικαθιστάς τη μικροσκοπική 14αρα τηλεόραση με μια γιγαντιαία 32αρα επίπεδη Lg. Έκανα 2 μέρες να βγω από το σπίτι, καθόμουν και χάζευα τα χρώματα υπνωτισμένος αλλάζοντας τα κανάλια με θρησκευτική ευλάβεια. Η εικόνα ήταν τόσο υπέροχη που ένιωθα λες κι έβλεπα το μεγαλείο του Θεού. Ένιωσα το δέος που θα ένιωθε ο πρώτος προϊστορικός άνθρωπος που είδε για πρώτη φορά κεραυνό.

Μαζί με την τιβί πήραμε και μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή οπότε ετοιμάσου να βλέπεις ένα κάρο άσχετες φωτογραφίες που θα ανεβάζω για να δικαιολογήσω τα λεφτά της.

Με την αγορά της νέας τηλεόρασης και της φωτογραφικής μηχανής όμως η ζημιά είχε γίνει. Αγγίξαμε το μεγαλείο, εθιστήκαμε και θέλαμε κι άλλο. Αποφασισμένοι η ανακαίνιση στα ηλεκτρικά του σπιτιού να είναι πλήρης, η οικογένεια phantom συνεδρίασε και αποφάσισε πως χρειαζόμασταν κι ένα καινούργιο πλυντήριο.

Κι εδώ τα πράγματα άρχισαν να περιπλέκονται. Αν έφτιαχνες μια λίστα με την απόλαυση που σου προσφέρουν κάποιες δραστηριότητες, η δραστηριότητα του να ψάχνεις να αγοράσεις πλυντήριο κατατάσσεται κάπου ανάμεσα στο μαζεύω ραδίκια από το βουνό και καθαρίζω τα πατάκια από το αμάξι. Το πλυντήριο δεν είναι μια συσκευή που θα την ερωτευτείς όπως ένα κινητό ή μια τηλεόραση. Είναι ένα άσπρο κουτί με ένα κυκλικό στόμα όπου πετάς μέσα βρώμικα παντελόνια.

Είναι πολύ πιο εύκολο ας πούμε να διαλέξεις κινητό τηλέφωνο παρά πλυντήριο, γιατί μερικά κινητά έχουν την αξιοπρέπεια να φαίνονται άσχημα, απλοποιώντας έτσι τη διαδικασία επιλογής. Σε αντίθεση με τα πλυντήρια που όλα μοιάζουν το ίδιο. Μερικά υποτίθεται πως έχουν μεγαλύτερη χωρητικότητα –τρώνε περισσότερα παντελόνια- ή έχουν πιο περίπλοκες επιλογές προ-πλυσίματος ή στεγνώματος.  Τι μας λες. Πάω στοίχημα ότι όλα είναι μια απάτη. Πάω στοίχημα ότι υπάρχει μόνο ένας τύπος πλυντηρίου στον πλανήτη και τα φτιάχνουν και μας τα φέρνουν όλα από το ίδιο εργοστάσιο απλά τα τοποθετούν σε διαφορετικές συσκευασίες, τους κοτσάρουν διαφορετικά αυτοκόλλητα δήθεν άλλης μάρκας και τα πουλάνε σε τυχαίες τιμές.

Η επιλογή των ηλεκτρικών συσκευών της οικογένειας είναι δική μου αρμοδιότητα. Είναι κοινώς αποδεκτό πως οι γνώσεις μου στα ηλεκτρονικά είναι οι περισσότερες συγκριτικά με των υπόλοιπων μελών. Στην ουσία δεν έχω ιδέα, απλά οι υπόλοιποι είναι ακόμα πιο τεχνολογικά ανίδεοι, φαντάσου. Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Έτσι βγήκα να διαλέξω πλυντήριο με την ίδια λογική με την οποία παραγγέλνω κρασί στα κυριλέ εστιατόρια: αποφεύγω το πιο φθηνό με την υποψία ότι θα είναι νεροζούμι, αποφεύγω το δεύτερο πιο φθηνό γιατί θα είναι εξίσου απαίσιο, αποφεύγω τα πολύ ακριβά με τη βεβαιότητα ότι σίγουρα θα είναι υπερεκτιμημένα και δε θα αξίζουν τα λεφτά τους και καταλήγω να διαλέγω τυχαία κάτι από τη μέση.

Για να σε κάνουν να νιώσεις ακόμα πιο αβέβαιος όταν αγοράζεις ένα πλυντήριο, δεν τους έχουν δώσει πρακτικές ονομασίες. Αν βγάλεις τη μάρκα της (υποτιθέμενης) κατασκευαστικής εταιρίας αυτό που μένει είναι μια ακατανόητη σειρά από νούμερα και αριθμούς σχεδιασμένα ειδικά για να σε μπερδέψουν. Παρήγγειλες το BZ435678KU ή το BZ657329GY? Παραδέξου το δεν έχεις ιδέα. Πήγαινε στον πωλητή και πες του ποιο διάλεξες και θα μοιάζετε λες και συζητάτε για φόρμουλα χημικού όπλου. Γιαυτό η προσπάθεια επιλογής ενός πλυντηρίου δε μοιάζει «αληθινή» διαδικασία. Περπάτα στους διαδρόμους με τις τηλεοράσεις και θα βρεθείς σε μια υπέροχη πλημμύρα χρωμάτων, ήχων και εντυπωσιακών εικόνων. Περπάτα στους διαδρόμους με τα πλυντήρια και θα βρεθείς ανάμεσα σε άψυχους άσπρους ογκόλιθους με ακαταλαβίστικα ονόματα.

Τελικά όπως απεδείχθη από μια σύντομη έρευνα το διαθέσιμο budget που ήμασταν πρόθυμοι να καταθέσουμε για την ανακαίνιση των ηλεκτρικών συσκευών δεν έφτανε για ένα καλό καινούργιο πλυντήριο κι έτσι ευτυχώς παραιτήθηκα νωρίς από τη διαδικασία, όσο είχα ακόμα τα λογικά μου.

Οι συζητήσεις όμως με τους πωλητές μού έφεραν στο μυαλό τον καιρό που είχα αγοράσει ένα καινούργιο κινητό Nokia κι ενώ το πρόσεχα σαν τα μάτια μου μέσα στον πρώτο μήνα μου χάλασε. Το πήγα για σέρβις και μου το κράτησαν περίπου 40 μέρες. Είχα μπλέξει σε ένα Καφκικό σενάριο όπου αφήνεις τη συσκευή σου για σέρβις και μετά πρέπει να περιμένεις μια αιωνιότητα για να ρουφηχτείς σε μια δίνη helpline γραμμών και πατήματος κουμπιών για να επιλέξεις με ποιόν θα συνδεθείς κι όταν τελικά συνδεθείς να αρχίσεις να γκρινιάζεις για ό,τι φταίει στη ζωή σου μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι μοιάζεις λες και βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε μια σχέση που δεν υπάρχει αγάπη: χρειάζεστε ο ένας τον άλλο, μισείτε ο ένας τον άλλο και το μόνο που γίνεται είναι ότι κάθεστε με τις ώρες να τσακώνεστε και να βρίζεστε χωρίς να σας βγάζει πουθενά και να σιχτιρίζετε τη μοίρα που σας ένωσε.

Εκείνη η παράνοια με το κινητό μου έληξε με αίσιο τέλος, γιατί είχα εξιστορήσει τα πάθη μου στο blog και μια κοπέλα που δούλευε στην εταιρία της κινητής τηλεφωνίας το διάβασε κι επικοινώνησε μαζί μου για να με βοηθήσει να βρω μια άκρη. Αν είχα αρχές θα έπρεπε να της είχα πει «Δε θέλω καμία ξεχωριστή μεταχείριση, θέλω να μου φερθείτε σαν όλους τους υπόλοιπους πελάτες!». Αλλά δεν το έκανα και είχα το κινητό μου έτοιμο σε 2 μέρες.

Γενικά έχω μια γκαντεμιά με τις ηλεκτρικές συσκευές. Το προηγούμενο πισί σε συνδυασμό με τους άσχετους στην Cosmodata με παίδεψε περισσότερο κι απόσο παίδεψε το μωρό της Ρόζμαρι τη Ρόζμαρι. Τώρα το νέο λάπτοπ παρόλο που το έχω μόνο 3 μήνες μου κάνει κάτι κουλά με τη μπαταρία. Μόλις το αποσυνδέω από τη φόρτιση σβήνει. Δηλαδή αγόρασα φορητό υπολογιστή μόνο που δεν είναι φορητός. Nice. Σύντομα λοιπόν θα έχω άλλη μια εμπειρία από το τεχνικό τμήμα της Toshiba. Μήπως με διαβάζει κανείς από κει?

Μία είναι η λύση. Να δημιουργηθεί ένα κατάστημα ηλεκτρονικών με την ονομασία «Τεχνο-κόλαση» όπου θα έχει σκόπιμα όλες τις ταλαιπωρίες που υπόκεινται οι πελάτες τέτοιων καταστημάτων σαν μέρος της «εμπειρίας». Οι πωλητές θα φοράνε στολές βαμπίρ ή γύπα. Όταν τους ρωτάς για τα τεχνικά χαρακτηριστικά μιας συσκευής θα σου λένε τελείως άσχετες και λάθος πληροφορίες ενώ θα έχουν αυτό το κλασικό βιαστικό ξινό ύφος λες και τους ξύπνησες στις 6 τα ξημερώματα να τους ζητήσεις ζάχαρη για τον καφέ. Αν τελικά αποφασίσεις να αγοράσεις κάτι θα πάνε με τα πόδια στο γειτονικό νομό να ελέγξουν αν είναι διαθέσιμο γιατί στην αποθήκη τους μόλις τελείωσε, μετά μεθοδικά θα σε εξαπατήσουν σε μια πενταετή εγγύηση αφού σε πείσουν να αγοράσεις κι άλλα δέκα άχρηστα πράγματα για την υποτιθέμενη καλύτερη λειτουργία της συσκευής που θα κοστίζουν τα διπλάσια απότι η συσκευή χρησιμοποιώντας ψυχολογικές τεχνικές διαπραγμάτευσης που χρησιμοποιούν στο FBI, για να συμφωνήσετε τελικά να στο φέρουν στις 7 το πρωί σπίτι σου αλλά τελικά θα αργήσουν και θα στο φέρουν 10 ώρες αργότερα κι αφού περάσεις 2 μέρες με ακαταλαβίστικα φυλλάδια οδηγιών όταν τελικά καταφέρεις κατά τύχη και το συνδέσεις να συνειδητοποιήσεις ότι αντί για το BZ435678KU σου έφεραν το BZ657329GY, ενώ θα έχουν συνδέσει μια μαγική συσκευή που θα το κάνει να χαλάσει μια μέρα που είναι αργία και θα είναι κλειστά τα καταστήματα, ενώ στο τέλος θα μετατραπεί σε ρομπότ που θα τρομάξει τα παιδιά σου, θα πηδήξει τη γυναίκα σου, θα κλάσει στο μαξιλάρι σου και θα καταστρέψει τη ζωή σου.

Και όλα αυτά θα διαφημίζονται από την «Τεχνο-κόλαση». Γιατί στην «Τεχνο-κόλαση» δε θα συμβαίνει τίποτα διαφορετικό απότι συμβαίνει στα υπόλοιπα καταστήματα. Απλά εκεί τουλάχιστον θα μπαίνεις προετοιμασμένος.

Υ.Γ.1 Ψάχνοντας ευκαιρία για να δικαιολογήσω τα λεφτά που δώσαμε για τη νέα ψηφιακή φωτογραφική πήγα μέχρι την έκθεση φωτογραφίας που έκανε η Athens Voice.  Θα συμφωνήσω με τη lonely θεωρείται λίγο cheating να συμμετέχουν επαγγελματίες φωτογράφοι στο διαγωνισμό αλλά όπως και να’χει δε μπορείς και να τους απαγορέψεις να στείλουν. Έψαξα και βρήκα την πανέμορφη φωτογραφία της lonely

Κατά τη γνώμη μου η φωτογραφία που αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο την εικόνα της Αθήνας είναι αυτή:

Πλήρης αποξένωση των ανθρώπων και σοκαριστική αδιαφορία για τον πόνο του διπλανού.

Παρόμοιου σκεπτικού ήταν και αυτή:

Μέσα στη μελαγχολία και στην εσωτερική αναζήτηση που σου προκαλεί αυτή η φωτογραφία συνειδητοποίησα πως έχω ένα ίδιο μπουφάν με αυτό τον άστεγο. Damn..

Εκτός από τη φωτογραφία της lonely οι άλλες  personal favourites ήταν αυτές:

…Ο γκέι παππούς που για χρόνια κυκλοφορεί  με μίνι φούστα στους δρόμους του κέντρου και στην πλατεία Συντάγματος

Κι ένα λεσβιακό..!

Κι εδώ έχω την καλύτερη φωτό που βρήκα στην έκθεση και μάλιστα ποζάρω και δίπλα της.

Επειδή στην έκθεση φωτογραφίας δεν είχα την ευκαιρία να τραβήξω πολλές φωτό (είναι κουλό να φωτογραφίζεις ήδη τραβηγμένες φωτογραφίες άλλων) κι επειδή δεν είχα μαζί μου το «διευθυντή φωτογραφίας swift» που ήταν το μυαλό πίσω από τις αστείες καλοκαιρινές φωτό για να σκεφτόμασταν να κάναμε κάτι ευφάνταστο, πήγαμε παραδίπλα σε ένα κτίριο όπου γινόταν μια άλλη έκθεση έργων τέχνης από δύο μουσάτους κοστουμαρισμένους νέους ζωγράφους με μαλλί Ultrex. Εκεί εντυπωσιάστηκα όχι τόσο με τα έργα τέχνης (δηλώνω ανίδεος, μπορεί να ήταν αριστουργήματα οκέι, I couldn’t tell) αλλά από το υπόλοιπο κτίριο μιας και η Τεχνόπολις στο Γκάζι είναι παλιά εργοστάσια. Πάρε μια ιδέα καθώς ποζάρω με καμάρι μπροστά σε κάτι κουλούς σωλήνες γύρω από τους οποίους είχαν κρεμάσει τους πίνακες.

Υ.Γ.2 Για να μην κλείσω τώρα το ποστ και σε αφήσω με την (άσχημη) γεύση των φωτογραφιών μου θα σε αφήσω με τη σιχαμάρα κάποιου άλλου. Κλείνω λοιπόν με ένα βιντεάκι από το νέο μουσικό μου ίνδαλμα. Rob Zombie. Πίσω από το cool-τρομακτικό παρουσιαστικό του κρύβεται μια καλλιτεχνική φύση, vegetarian, παντρεμένος για χρόνια με ένα ξανθό μοντέλο που του ρίχνει ένα κεφάλι. Και δεν ξέρει και να χορεύει.

Άνοιξε ηχεία και σήκω να χτυπηθούμε.

Το ίντερνετ είναι δύναμη, η γνώση είναι κι αυτή δύναμη άρα η γνώση στο ίντερνετ θα πρέπει να είναι υπερδύναμη! Κι επειδή δε θα βαρεθώ να το λέω η γνώση έχει αξία μόνο όταν τη μοιράζεσαι θα σου μάθω σήμερα τη πιο πρόσφατη ιντερνετική μου ανακάλυψη!

Το Chatroulette.

Η ιδέα είναι απλή, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας υπολογιστής και μια webcam. Μπαίνεις στο site πατάς play και στη στιγμή ανοίγει η κάμερά σου και συνδέεσαι με την κάμερα ενός άλλου σε οποιαδήποτε άκρη του πλανήτη! Μπορείς να του/της μιλήσεις στο μικρόφωνο, να chatάρεις απτο πληκτρολόγιο ή αν δε σου αρέσουν τα μούτρα του να κάνεις αμέσως κλικ στο next και να συνδεθείς στο δευτερόλεπτο με μια άλλη κάμερα χωρίς να χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις σε κανέναν. Δε χρειάζεται login ενώ μπορείς να ρίξεις άκυρο σε όποιον θες και να πατάς συνέχεια next μέχρι να βρεις τα μούτρα που σου αρέσουν και να καθίσεις να συζητήσεις.

Ο μόνος τρόπος για να το καταλάβεις είναι να το δοκιμάσεις κάτι που είμαι σίγουρος πως εσύ που με διαβάζεις θα μπεις στον πειρασμό να το κάνεις. Beware όμως. Το 70% του ίντερνετ αφορά τσόντες και ανώμαλους. Και φυσικά ένα site που σου παρέχει τόσο μεγάλη ελευθερία με τη webcam σου είναι ο παράδεισος των ανώμαλων.

Το chatroulette το δοκίμασα πρώτη φορά χθες κατά τις 2 το βράδυ. Ήμουν μέσα γύρω στο μισάωρο, καθόμουν μπροστά στη webcam μου με τα φώτα μισοσβησμένα να φαίνεται το (καλό μου) προφίλ. Η πλειοψηφία των ατόμων στην άλλη άκρη ήταν άντρες οι οποίοι αμέσως πάταγαν next να πάνε στο επόμενο άτομο μόλις με έβλεπαν γιατί πιθανότατα ήθελαν να μιλήσουν μόνο με κορίτσια. Με καναδυο κορίτσια σχετικά εμφανίσιμα έκατσα να μιλήσω αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα τίποτα να πω, ενώ όλη αυτή η άμεση οπτική επαφή με μια άγνωστη με κόμπλαρε. Δε με βόλευε να μιλήσω στο μικρόφωνο γιατί ήταν πολύ αργά κι όλοι κοιμόντουσαν στο σπίτι και θα ήταν κουλό το θέαμα στις 2 τα ξημερώματα να φωνάζω στα αγγλικά «Σόου γουάτ χόμπιζ ντου γιού χάβ?» σε μια οθόνη. Καταλήγαμε να ντρεπόμασταν κι οι δύο και να πατάμε next για να γλιτώσουμε απτην αμηχανία. Καμιά δεκαριά κορίτσια μόλις έβλεπαν τη φάτσα μου έριχναν αυτές άκυρο πατώντας αμέσως next για να περάσουν στον επόμενο. Διαδικτυακή χυλόπιτα στο δευτερόλεπτο. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.

Ένας ευγενικός νεαρός από τη Γαλλία αφού απολογήθηκε για τα σπαστά αγγλικά του μου έκανε ένα ζογκλερικό σόου. Καθόμουν και τον χάζευα. Ένας γέρος τύπος με μούσια καθόταν σε ένα ύψωμα κάπου στον Καναδά και πίσω του είχε μια απίστευτη θέα και μετά από μια σύντομη γνωριμία μου εξηγούσε τι είναι το καθένα από τα μεγάλα κτίρια που φαινόντουσαν.

Καθόμουν λοιπόν μες στα μαύρα μεσάνυχτα με τις πιτζάμες αξύριστος, νυσταγμένος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με τα μάτια καρφωμένα σε μια οθόνη να βλέπω πρόσωπα να εναλλάσσονται με ένα κλικ του ποντικιού μου κι αυτοί να βλέπουν τη μίζερη φάτσα μου. Οι ανώμαλοι έδιναν κι έπαιρναν. Χωρίς υπερβολές μέσα σε 20 με 30 λεπτά που το δοκίμασα είδα γύρω στα 20 άτομα να αυνανίζονται μπροστά στην κάμερα. Και δεν υπερβάλλω καθόλου! Αν το δοκιμάσεις κι εσύ στα πρώτα πέντε λεπτά δεν παίζει να μη σου τύχει κάποιος με το πουλί έξω να το έχει κάνει αρμόνιο! Οι περισσότεροι ανώμαλοι είχαν ζουμάρει στο πέος τους και το έκαναν λάστιχο, άλλοι έδειχναν απλά το φούσκωμα στο μποξεράκι ενώ ένας τύπος που μου έλαχε ξεγυμνώθηκε ξαφνικά μπροστά μου, γύρισε πλάτη κι έπεσε στο κρεβάτι κι έκανε πως κοιμάται!

Σε μια φάση πέτυχα κάτι που έμοιαζε με πέος ζουμαρισμένο στην κάμερα μετά ξεζουμάριζε σιγά σιγά και τελικά ήταν ένας τύπος που έκανε ένα κόλπο με τον αντίχειρά του κι έμοιαζε σαν πέος, μια άλλη έτριβε τα βυζιά της, μια τρίτη είχε χώσει τη webcam σχεδόν μέσα στο αιδοίο…  Ήμουν πάντα σε ετοιμότητα με το ποντίκι στο next γιατί είχα σοκαριστεί με τόση ανωμαλία. Αλλά δεν έλεγα να το κλείσω…

Πέτυχα και μία που ρουφούσε ένα πέος που έβγαινε μέσα από μια τρύπα στον τοίχο ενώ άλλη μία κοιμόταν με τα εσώρουχά της μπροστά στη κάμερα κι έκανε δήθεν πως ξυπνούσε, έριχνε μια ματιά στον υπολογιστή και ξανακοιμόταν. Ό,τι να’ναι δηλαδή!

Είναι απίστευτο πάντως πόσοι άνθρωποι στον πλανήτη αυνανίζονται την ώρα που μιλάμε…

Στην πορεία ξεθάρρευα, έστρεφα την κάμερα προς το ταβάνι να μη φαίνεται το πρόσωπό μου και κορόιδευα τις πιο περίεργες φάτσες που έβλεπα. Έτυχα σε έναν τύπο που είχε πάρει την κιθάρα του και τραγουδούσε, σε κάτι ανήλικα κορίτσια που κάνανε πάρτυ, σε έναν τύπο που είχε βάλει μπροστά στη κάμερά του μια ταμπέλα «Show me your tits please, at least I’m not masturbating!» .

Μετά από μισή ώρα το βαρέθηκα. Το site χρησιμοποιείται κυρίως από ανώμαλους που τον παίζουν ή από μπακούρια που θέλουν να μιλήσουν με κοπέλες. Αν είσαι κοπέλα σχετικά εμφανίσιμη και μπεις εκεί μέσα θα κάνεις θραύση. Μια δοκιμή αξίζει πάντως. Κάποιοι λένε πως την ιδέα για το site την είχε ένας 17χρονος από τη Μόσχα, οι δημιουργοί έχουν τελείως κλειστά τα χαρτιά τους και παραμένουν ανώνυμοι γιατί με τόση ανωμαλία εκεί μέσα δε βλέπω να μένει για πολύ online το site. Αν το δοκιμάσεις ξεπερνώντας την αρχική έκπληξη το πιο πιθανό είναι να το βαρεθείς αμέσως, οι περισσότεροι συνομιλητές σου θα κάνουν κλικ να πάνε στον επόμενο ή θα έχουν το πέος τους τόσο κοντά στην κάμερα που θα πετάγεσαι συνέχεια πίσω μη σου βγάλει το μάτι.

Τώρα ήρθε η στιγμή να σου πω κάτι απίστευτο που συνέβη χθες βράδυ με το chatroulette. Κι είναι τόσο απίστευτο που δε θα μπω καν στη διαδικασία να υπερασπιστώ την ιστορία. Απλά θα στο πω. Σε προειδοποιώ από τώρα πως δε θα με πιστέψεις, ούτε εγώ θα με πίστευα.

Εκεί που έκανα συνέχεια κλικ στο next και περίμενα να βγει κανένας νορμάλ άνθρωπος να δοκιμάσω να μιλήσω, ποια εμφανίστηκε στην άλλη γραμμή? Κάθεσαι?

Η ΤΖΕΣΙΚΑ ΑΛΜΠΑ!

Ναι καλά διάβασες η Τζέσικα Άλμπα! Βλέπω ξαφνικά μπροστά μου τη Τζέσικα Άλμπα να ψιλοχαμογελάει και να με κοιτάζει μέσα από τη webcam της. Δεν υπάρχει τρόπος να βάλει κάποιος ψεύτικο βίντεο, το site δείχνει μόνο ό,τι εμφανίζεται μπροστά στη webcam του άλλου οπότε δεν γίνεται να ήταν φτιαχτό. Ούτε ήταν κάποια που της έμοιαζε, ήταν η Τζέσικα Άλμπα χωρίς καμία αμφιβολία! Πίστεψέ με έχω μελετήσει τις φωτογραφίες της με κάθε λεπτομέρεια!

Οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μηδαμινές αλλά όχι απίθανες. Μπορεί η Τζέσικα να μπήκε να δοκιμάσει το site από περιέργεια και το σύμπαν να την έριξε σε μένα. Οι πιθανότητες είναι ελάχιστες αλλά ΜΠΟΡΕΙ να γίνει! Λες αυτή να ήταν η καρμική σχέση που έλεγε το ωροσκόπιο μου ότι θα κάνουμε εμείς οι Αιγόκεροι φέτος? Δε μιλήσαμε καθόλου, η διαδικτυακή συνεύρεσή μας κράτησε δυο δεύτερα ακριβώς. Ή εγώ πάτησα next από κεκτημένη ταχύτητα γιατί φοβόμουν μην ξαναπέσω πάλι πάνω σε παλλόμενο πέος ή αυτή μου έριξε άκυρο. Λογικό αν σκεφτείς ότι η Τζέσικα Άλμπα δε θα chatαρε ποτέ με κάποιον που είναι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, φαίνεται το μισό μουσάτο του πρόσωπο, φοράει πιτζάμες-εμφανίσεις των σουρμένων και κατά πάσα πιθανότητα είναι ανώμαλος σαν τους υπόλοιπους. Αλλά το θέμα είναι ένα. Για μερικά δευτερόλεπτα η Τζέσικα Άλμπα κι εγώ κοιταχτήκαμε στα μάτια.

Νομίζω την αγαπώ αληθινά…

Αν λοιπόν αποφασίσεις να το δοκιμάσεις, προσοχή, ειδικά αν είσαι ανήλικος ή κοπέλα. Βασικά αν είσαι ανήλικος μην το δοκιμάσεις καν. Είσαι πολύ μικρός για να γευτείς μια εικόνα από την ανωμαλία που κυκλοφορεί εκεί έξω κι η οποία γιγαντώνεται με την ανωνυμία. Οι λοιποί τρελιάρηδες αναγνώστες μου, ορμάτε!!!!

Αν θες να μπεις στο site του chatroulette κάνε κλικ εδώ. Εγώ μια φορά σε προειδοποίησα…

Υ.Γ. Κατά πάσα πιθανότητα όσοι ξεκίνησαν να διαβάζουν το ποστ θα έφυγαν τώρα να δοκιμάσουν το chatroulette και δε θα έμεινε κανείς να διαβάσει αυτό το υστερόγραφο. Όπως και να’χει όμως, εγώ έχω να κάνω μια αποκάλυψη. Με όλη αυτή τη στιγμιαία έκθεση ανά τον κόσμο με το chatroulette, νιώθω πως ήρθε η στιγμή να ανεβάσω μια φωτογραφία με το πραγματικό μου πρόσωπο χωρίς να το μουντζουρώνω ή να το κρύβω.

Μέχρι τώρα η εικόνα που είχες για μένα ήταν θολή…

Ήρθε η ώρα στο blog αυτό να εμφανιστεί επιτέλους ο phantom με το αληθινό καθημερινό του πρόσωπο.  Στο τέλος αυτού του ποστ θα με δεις. Δεν ξέρω τι με ώθησε να κάνω αυτή την αποκάλυψη.

Ίσως να φταίει το κλίμα του Αγίου Βαλεντίνου που με βρήκε ερωτικά μπερδεμένο. By the way, είναι η πιο αδικημένη γιορτή αυτή. Μην ακούσω πάλι την καραμέλα ότι είναι η πιο εμπορική γιορτή του χρόνου. Δεν υπάρχει γιορτή που να μην είναι εμπορική. Τα Χριστούγεννα σηκώνεις την Ερμού, το Πάσχα κάνεις γενοκτονίες στις στάνες, στις γιορτές -γενέθλια καταθέτεις ένα μισθό στον Κιάμο Πλούταρχο and friends, στις επετείους φτιάχνεις ημερολόγια με την πορεία της σχέσης ή cd με τα αγαπημένα σας τραγούδια ή αγοράζεις και φοράς ό,τι πιο πρόστυχο εσώρουχο νομίζεις ότι θα του αρέσει αρκεί να μην είναι τόσο μικροσκοπικό ώστε να σου μπει στον κώλο και να μην ξαναβγαίνει, σε προαγωγές, γέννες, βαφτίσεις βγαίνεις να τους κεράσεις… όλα εμπορικά τα έχουμε κάνει.

Εξάλλου τι καλύτερο να υπάρχει ΜΙΑ μέρα το χρόνο που θα δείχνεις τον έρωτά σου από το να πρέπει να το αποδεικνύεις ΚΑΘΕ μέρα? Άσε που την ημερομηνία αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να την ξεχάσεις ποτέ. Ανοίγεις ένα κανάλι κι όλο και κάποιος θα σε πληροφορήσει πως σήμερα είναι η μέρα των ερωτευμένων. Ενώ αν ξεχάσεις επέτειο, γενέθλια, μνημόσυνα συμπεθέρας και δεν ξέρω κι εγώ τι, βαστάτε Τούρκοι τ’άλογα, η κοπέλα θα τα κάνει όλα Ανάστα ο Κύριος!

Γιαυτό σου λέω, εμείς κυρίως οι άντρες πρέπει να πολεμήσουμε να διατηρηθεί και να καθιερωθεί η μέρα των ερωτευμένων. Ειδικά φέτος όπου συνέπεσε με τη τελευταία μέρα της Αποκριάς η γιορτή είχε μεγαλύτερο νόημα. Η γιορτή των ερωτευμένων συνέπεσε με τη γιορτή των μασκαράδων. Το ένα δε μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο…

Χάριν του ερωτικού κλίματος στον αέρα λοιπόν και της εθελούσιας κατάργησης πλέον της ιδιωτικότητας με τα νέα επαναστατικά site του ίντερνετ ορίστε παρακάτω μια φωτό με το πρόσωπό μου χωρίς να έχει υποστεί καμία αλλοίωση.

Φτύσε με να μη με ματιάσεις!

Όταν πήγαινα Ά Γυμνασίου το σχολείο μας είχε επιλεχθεί να πάρει μέρος σε ένα παιδικό τηλεπαιχνίδι. Επειδή ήμουν το πιο φυτουκλάκι του σχολείου κι επειδή ο πατέρας μου είχε βοηθήσει το διευθυντή να πάρει τη σύνταξη επιλέχθηκα εγώ ως αρχηγός της «αποστολής». Έπρεπε να διαλέξω άλλους 3 οπότε επέλεξα την άλλη απουσιολόγο της τάξης (και παιδικό έρωτα), τον κολλητό μου, ενώ άφησα στoν παιδικό έρωτα το ελεύθερο να διαλέξει το τέταρτο μέλος και πήρε την κολλητή της.

Ψιλομούφα η υπόθεση στο τηλεπαιχνίδι, τις μισές απαντήσεις μάς της είχαν πει από πριν, ενώ μπροστά στα φώτα και τις κάμερες με είχε πιάσει τέτοια νευρικότητα που έκανα γύρω στα δέκα διαφορετικά νευρικά τικ λες και ήμουν επιληπτικός και με είχε πιάσει κρίση.

Κανένα τηλεπαιχνίδι όμως δε συγκρίνεται με τη στιγμή της επίσκεψης στους θαλάμους των ασθενών στο νοσοκομείο ειδικά όταν γίνεται υπό την επίβλεψη ενός συγκεκριμένου καθηγητή ο οποίος είναι και διευθυντής της κλινικής. Η κλινική είναι η παθολογική. Το νοσοκομείο φυσικά δε θα το αναφέρω.

Η επίσκεψη στους θαλάμους ξεκινά γύρω στις 9 με 9.30. Οι επιμελητές, οι ειδικευόμενοι και οι φοιτητές μαζεύονται μπούγιο και πηγαίνουν από θάλαμο σε θάλαμο κι από κρεβάτι σε κρεβάτι για να ελέγξουν την πορεία κάθε περιστατικού. Μια φορά στις δυο βδομάδες, μια μέρα που δεν τη γνωρίζει κανείς, στην επίσκεψη παρευρίσκεται και ο διευθυντής της κλινικής. Ο οποίος συμπεριφέρεται σαν παρουσιαστής σε τηλεπαιχνίδι. Διαλέγει κάποιον (συνήθως στην τύχη ή με κριτήρια που μόνο αυτός γνωρίζει) και τον ρωτάει διάφορα σχετικά ή άσχετα με το περιστατικό. Ουαί κι αλλοίμονο έτσι κι απαντήσεις μαλακία. Καλύτερα να δηλώσεις άγνοια παρά να πετάξεις κοτσάνα.

Οι φοιτητές έχουμε αναπτύξει τεχνικές καμουφλάζ για να αποφεύγουμε τις ερωτήσεις του και να εξοστρακίζουμε αλλού την προσοχή του. Μένουμε πίσω πίσω, στεκόμαστε κρυμμένοι πίσω από καλοριφέρ ή κάποιον μεγαλόσωμο, χωνόμαστε κάτω από κουρτίνες, προσποιούμαστε πως ελέγχουμε τον ορό, κάνουμε πως διαβάζουμε το φάκελο του ασθενή ή κρατάμε σημειώσεις, γενικά το παίζουμε απασχολημένοι, we blend in with the environment ενώ μουσάκια, περίεργα γυαλιά, φανταχτερά ρούχα, κουρέματα που τραβάνε την προσοχή, έντονα αρώματα κι άλλα παρόμοια που χτυπάνε στο μάτι και θα έδιναν την αφορμή στον καθηγητή να σε προσέξει όλα απαγορεύονται.

Δε βήχουμε, δε φτερνιζόμαστε, δεν κάνουμε ερωτήσεις. Γενικά θα μιλήσουμε μόνο αν ερωτηθούμε ή αν πιάσει φωτιά το νοσοκομείο και πρέπει να φωνάξουμε «Φωτιάαα!» για να σώσουμε τις ζωές μας. Αλλιώς φερόμαστε σαν να μην υπάρχουμε.

Σε αυτή την κλινική έχω τελειώσει τα μαθήματα αλλά χρώσταγα 2 εφημερίες που έπρεπε να συμπληρώσω για να μπορέσω να δώσω το μάθημα στην τωρινή εξεταστική, οπότε πήγα να τις παρακολουθήσω χθες και σήμερα. Για κακή μου τύχη (όχι πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι διαφορετικό στο σύμπαν του phantom όπου όλα πάνε όπως δεν τα θες) χθες στην επίσκεψη κατέβηκε κι ο διευθυντής.

Οι τεχνικές καμουφλάζ και το Πάτερ Ημών που έλεγα από μέσα μου δεν απέδωσαν, και στο δεύτερο ασθενή που επισκεφτήκαμε ο διευθυντής με ρώτησε καναδυο ερωτήσεις αλλά ευτυχώς γνώριζα την απάντηση, οπότε ο γύρος μου στο τηλεπαιχνίδι είχε τελειώσει. Πήγε στους επόμενους παίκτες.

Η επίσκεψη προχωρούσε κι ο διευθυντής φαινόταν να μην έχει πολλά κέφια για ερωτήσεις και κατσάδιασμα των φοιτητών κι ειδικευομένων οπότε γρήγορα γρήγορα φτάσαμε στον τελευταίο θάλαμο. Στο πρώτο κρεβάτι καθόταν ένα αποστεωμένο γεροντάκι που δεν ξεχώριζες καλά καλά αν ήταν άνθρωπος. Ήταν κουλουριασμένος κάτω από μια χοντρή μάλλινη κουβέρτα και το μόνο σημάδι ότι ήταν ανθρώπινο όν αυτό το κουβάρι από σάρκα και οστά ήταν τα ρίγη που τον έπιαναν κάτι στιγμές εξαιτίας του υψηλού πυρετού. Είχε εισαχθεί το προηγούμενο βράδυ, τον είχε φέρει το ασθενοφόρο σε αυτή την άσχημη κατάσταση επειδή είχε υποτροπιάσει μια παλιά οστεομυελίτιδα.

Ο διευθυντής ζήτησε το φάκελο του ασθενούς. Μια μουρμούρα ξέσπασε στους ειδικευόμενους και στους φοιτητές. Αρχίσαμε να ψάχνουμε τριγύρω με νευρικές κινήσεις, ποιός είχε το φάκελο? Πανικόβλητοι που δε μπορούσαμε να τον βρούμε αρχίσαμε να παίζουμε την κολοκυθιά, εσύ τους πήρες τους φακέλους, ναι αλλά εσύ τους άφησες στο γραφείο χτες, οι ειδικευόμενοι τα είχαν βάλει με τους φοιτητές κι οι φοιτητές με τις νοσοκόμες ενώ όλοι ρίχναμε κλεφτές ματιές στο διευθυντή που σιγόβραζε από θυμό κι έδειχνε πως μια καταιγίδα ήταν έτοιμη να ξεσπάσει.

«Βρείτε μου τον φάκελο αμέσως κύριοι» είπε με σφιγμένα δόντια και συγκρατημένο θυμό ο διευθυντής.

Ακροβολιστήκαμε στο γραφείο των γιατρών, στους προηγούμενους θαλάμους μήπως τον αφήσαμε εκεί, στην αίθουσα αναμονής, στις τουαλέτες, πουθενά ο φάκελος. Ο διευθυντής δε θα ανεχόταν τέτοια δυσλειτουργία στην κλινική του, ειδικά όταν την προηγούμενη βδομάδα είχε γίνει πάλι μπάχαλο με κάτι χαμένα ιστορικά.

«Ποιος ήταν ο εφημερεύων χθες βράδυ? Να έρθει μπροστά μου».

Πλησίασε ένας ειδικευόμενος και στάθηκε μπροστά του.

«ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΚΟΥΝΗΣΟΥΜΕ ΡΟΥΠΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΑΝ ΔΕ ΜΟΥ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΦΑΚΕΛΟ! ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ ΜΟΥ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!» του φώναξε ο διευθυντής κι από τα νεύρα του κλώτσησε το πόδι του κρεβατιού όπου ήταν ξαπλωμένος ο αποστεωμένος γεράκος. Τραντάχτηκε όλο το κρεβάτι κι ο γεράκος  σαν να ξύπνησε από την ημικωματώδη κατάσταση στην οποία βρισκόταν, άνοιξε τα μάτια και κοίταξε γύρω του με απορία όλο τον κόσμο που είχε μαζευτεί από πάνω του.

Ο διευθυντής δεν τον αντιλήφθηκε και ξαναφώναξε «ΠΟΥ ΒΑΛΑΤΕ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ?», οπότε ο γεράκος τρομαγμένος και νομίζοντας ότι ο διευθυντής αναφέρεται σαυτόν γυρίζει και του απαντά «Να με συμπαθά η αφεντιά σου, το ξέχασα ψυχή μου και δεν πρόκανα να στον ετοιμάσω τον φάκελο!!!»

Ο διευθυντής αντιλήφθηκε το παράλογο της όλης κατάστασης, he gave it a rest και προχωρήσαμε στα επόμενα κρεβάτια. «Ας πάει ένας φοιτητής στον τρίτο όροφο να κοιτάξει αν είναι εκεί ο φάκελος γιατί μπορεί να τον κράτησε ο γιατρός που τον εισήγαγε χθες βράδυ».

Πριν καν ολοκληρώσει την πρότασή του είχα βγει από το θάλαμο και κατευθυνόμουν για τον τρίτο κάτω από τα βλέμματα ζήλιας των υπόλοιπων φοιτητών που δεν είχαν τόσο γρήγορα αντανακλαστικά κι έπρεπε να κάτσουν και να υποστούν την υπόλοιπη επίσκεψη και τις ερωτήσεις του καθηγητή.

Έφτασα στο ασανσέρ. Το ασανσέρ του νοσοκομείου συνήθως είναι φίσκα από κόσμο κι επειδή μετά από χρόνια πατήματος τα κουμπιά ανόδου και καθόδου έχουν ξεθωριάσει και δεν τα ξεχωρίζεις, όποιος θέλει να το καλέσει τα πατά και τα δύο με αποτέλεσμα να σταματά σε κάθε όροφο είτε πας πάνω είτε κάτω και να γίνεται μπάχαλο. Τον τελευταίο μήνα έβαλαν έναν επιστάτη να το λειτουργεί. Είναι το ανέκδοτο του νοσοκομείου, υποτίθεται πως είναι υπεύθυνος για το ασανσέρ αλλά έχει δηλώσει πως έχει κλειστοφοβία οπότε αντί να μπαίνει μέσα και να πατάει τα κουμπιά κάθεται σε μια καρεκλίτσα απέξω! Το μόνο που ρωτάει είναι αν πας πάνω ή κάτω, ενώ δεν αφήνει να μπουν πάνω από 6 άτομα.

Περίμενα τη σειρά μου και όταν ήρθε η ώρα, μπήκα μέσα κι αμέσως πίσω μου μπήκε κι ένας επιμελητής της χειρουργικής. Πολύ ογκώδης άνθρωπος, προσπάθησε να στριμωχτεί όπως όπως στο ασανσέρ αλλά η μεγάλη κοιλιά του προεξείχε στο φωτοκύτταρο της πόρτας κι η πόρτα δεν έκλεινε. Ο επιμελητής δε φορούσε ποδιά, μόνο ένα κοστούμι όπου η γραβάτα διέγραφε μια καμπύλη πάνω στην κοιλιά του κι ο επιστάτης δεν είχε αναγνωρίσει ότι πρόκειται για γιατρό του νοσοκομείου.

«Το ασανσέρ είναι υπερφορτωμένο, παρακαλώ ο τελευταίος να βγει έξω» είπε ο επιστάτης από την καρέκλα του.

Ο παχύς επιμελητής δεν κουνήθηκε.

«Ο κύριος  που μπήκε τελευταίος να βγει έξω» συνέχισε ο επιστάτης, ενώ ο επιμελητής γιατρός τον κοιτούσε επίμονα μπας και τον αναγνωρίσει ο επιστάτης και θυμηθεί ότι είναι γιατρός στο νοσοκομείο.

«Ο χοντρός με το γκρι κοστούμι να βγει έξω!» συνέχισε χαλαρός ο επιστάτης.

«Α να χαθείς ανάγωγε, πώς μιλάς έτσι, είμαι καθηγητής στο νοσοκομείο εγώ!»

Επειδή η κατάσταση ξέφευγε βγήκα από το ασανσέρ παραχωρώντας στην ουσία τη θέση μου στον καθηγητή ενώ μουρμούρισα ότι δε με πειράζει, θα πάρω το επόμενο. Η οργή του επιμελητή στράφηκε πάνω μου.

«Εσύ βρε, κανένα σεβασμό δεν έχεις για τους μεγαλύτερους, έπρεπε να στο πούμε για να κατέβεις? Φοιτητής είσαι και φοράς ποδιά?». Η πόρτα του ασανσέρ έκλεινε εξαφανίζοντας τη συνέχεια της φράσης «αν σε πετύχω σε καμία έξεταση θα…»

Πήγα στον τρίτο με τα πόδια, τελικά ο διευθυντής είχε δίκιο τον χαμένο φάκελο τον είχε όντως ο γιατρός που τον εισήγαγε. Τον πήρα και γύρισα με τα πόδια στο θάλαμο που βρίσκονταν οι υπόλοιποι. Ο διευθυντής με το μπούγιο των ειδικευομένων και των φοιτητών είχαν προχωρήσει στο τελευταίο κρεβάτι του θαλάμου. Πλησίασα αθόρυβα, μουρμούρισα «ορίστε ο φάκελος που ζητήσατε», του τον έδωσα και πήγα να απομακρυνθώ.

«Εξετάστε αν θέλετε αυτόν τον ασθενή» μου λέει. Damn it! Είχα τραβήξει την προσοχή. Δεν έπρεπε να είχα τρέξει να φέρω τον φάκελο. Το μπούγιο άνοιξε δρόμο για να περάσω και να πλησιάσω τον ασθενή.

Ήταν ένας παππούς που είχε χειρουργηθεί πριν 2 μέρες. Άρχισα επισκόπηση, ακρόαση καρδιάς και μόλις πήγα να κάνω ψηλάφηση ξεκινώντας από τους τραχηλικούς λεμφαδένες διέκρινα μεγάλη δυσκαμψία στον αυχένα του. Προσπαθούσα να τον κάνω να σηκωθεί αλλά ήταν σκληρός σαν σανίδα.

«Έχετε πυρετό ή πονοκέφαλο?» τον ρωτάω. Όχι, έλεγε.

«Γιατί τι παρατηρήσατε?» με ρωτάει ο διευθυντής.

«Έντονη δυσκαμψία στον αυχένα.»

«Ο ασθενής έχει χειρουργηθεί για κήλη, το σύμπτωμα που μου περιγράφετε τώρα είναι άσχετο».

Κι όμως, ο αυχένας του ήταν μπαστούνι, δε σηκωνόταν με τίποτα ο παππούς.

«Μπορεί να είναι επιπλοκή από μόλυνση στο χειρουργείο.  Ή μηνιγγίτιδα που μπορεί να κόλλησε από τον άλλο παππού δυο δωμάτια πιο δίπλα». Χαρακτηριστικό της μηνιγγίτιδας είναι ο δύσκαμπτος αυχένας, αλλά μόνο αν συνοδεύεται με πυρετό που ο παππούς δεν είχε.

«Σίγουρα δεν έχετε πυρετό? Μήπως έχετε κάποιο άλλο σύμπτωμα? Αν κρύβετε κάτι, καλό είναι να το πείτε, μη μας φοβάστε!» του είπα.

Ο διευθυντής πλησίασε κι έσπρωξε με δύναμη τον παππού στο πλάι να σηκωθεί. Κάτω από το σεντόνι του ήταν δυο πακέτα τσιγάρα.

«Δεν έχουμε πει κομμένο το κάπνισμα εδώ μέσα κύριε Τ.?» είπε ο διευθυντής. «Γιαυτό δεν κουνιόταν παιδί μου» γυρίζει και μου κάνει «δεν είχε δύσκαμπτο αυχένα απλά σφιγγόταν να μείνει ακίνητος για να μην ανακαλύψουμε τα πακέτα!»

Με αυτόν τον ασθενή τελείωσε το τηλεπαιχνίδι.

Αυτά χθες, μετά την επίσκεψη στους ασθενείς και τα κουίζ ερωτήσεων η υπόλοιπη μέρα ήταν βαρετή. Η σημερινή δεύτερη εφημερία ήταν πάλι πρωινή αλλά δε θα γινόταν στους θαλάμους, αλλά κάτω στα επείγοντα της χειρουργικής, όπου θα βοηθούσαμε με κανα καρδιογράφημα, καμιά γάζα ή ράμματα.

Κόσμος πολύς στα επείγοντα αλλά στην ουσία τίποτα σοβαρό. Ανάμεσα στα δεκάδες καρδιογραφήματα που με έβαλαν να κάνω (πολύ βαρετή δουλειά-απλά βάζεις 5 βεντούζες γύρω από την καρδιά και κάτι μανταλάκια σε χέρια πόδια) είδα ένα περιστατικό με ένα τεριέ που είχε δαγκώσει την αφεντικίνα του κι η οποία είχε μπουκάρει φουριόζα στα επείγοντα να της κάνουμε αντιλυσσικό εμβόλιο και «να δώσουμε κι ένα lexotanil στο σκύλο» όπως έλεγε. Το lexotanil φυσικά το πήρε αυτή. Μας αγγάρεψαν να αλλάξουμε γάζες σε ένα ζητιάνο με σημάδια άρχουσας σήψης στο πόδι του  (που μύριζε πολύ άσχημα κι έβγαζε πύον από σχεδόν παντού) και μετά για κανα μισάωρο μας είχαν βγάλει στο διάδρομο να μοιράζουμε χαρτάκια προτεραιότητας γιατί πάλι τα είχε δει κωλυόμενα το μηχάνημα με τα χαρτάκια και δε δούλευε.

Προς το μεσημέρι έσκασαν μερικοί τραυματίες από μια ελαφριά καραμπόλα κάπου στην Αλεξάνδρας. Ένας ήταν σχετικά βαριά και τον έστειλαν κατευθείαν στο ΚΑΤ, οι υπόλοιποι είχαν απλές εκδορές αλλά τους έφεραν στο νοσοκομείο μας μιας κι ήμασταν το πιο κοντινό για να αξιολογήσουμε την κατάστασή τους. Ήταν σύνολο καμιά δεκαριά όλοι αυτοί από την καραμπόλα. Οι περισσότεροι χρειάζονταν μόνο να ξεπλύνουμε μερικές εκδορές και γρατζουνιές με ιώδιο.

Μια γιαγιά καθόταν ήσυχη σε ένα φορείο μόνη της, με μια γάζα γύρω από το κεφάλι της να καλύπτει το μάτι της και παραδίπλα καθόταν ένας νεαρός μόνος του που κράταγε το μηρό του. Πήγε η συμφοιτήτρια Ε. στη γιαγιά, την έβλεπα με την άκρη του ματιού μου να την ξαπλώνει, να της μετράει την πίεση και σιγά σιγά να ξεδιπλώνει τη γάζα που κάλυπτε το μισό κεφάλι και το μάτι της γιαγιάς. Γύρισα στις γρατζουνιές που ξέπλενα μέχρι που νιώθω την Ε. να με σκουντάει. Όσο κι αν δε συμπαθιόμαστε με αυτή την κοπέλα, πάντα αλληλοβοηθιόμασταν στα δύσκολα.

«Πάει το μάτι, πάει το μάτι!» έλεγε αηδιασμένη. «Φωνάξτε γρήγορα οφθαλμίατρο, η ασθενής έχει ρήξη οφθαλμικού κόγχου!»

Φοβόταν να ξαναπάει στη γιαγιά. Βρήκαμε τον κοντινότερο καθηγητή και του το είπαμε.

Πλησίασε άνετος στη γιαγιά.

«Ήσασταν κι εσείς στην καραμπόλα που έγινε?» της λέει.

«Την ποια?» ρώτησε η γριά.

«Στο ατύχημα με τα αυτοκίνητα» της φώναξε. «Ήσασταν κι εσείς?»

«Ποιο ατύχημα καλέ. Μένω εδώ δίπλα κι έρχομαι καμιά φορά και μου μετράνε την πίεση.»

«Καλά και το μάτι σας τι έπαθε?» της λέει, ξεδιπλώνοντας τις γάζες της για να το δει.

«Πάνε είκοσι χρόνια που το έχασα κι από τότε φοράω γυάλινο αλλά χθες βράδυ το έβγαλα πριν κοιμηθώ κι επειδή έχει μπελά να το πλένεις κάθε μέρα σήμερα δεν το έβαλα!!!»

Το βλέμμα που έριξε ο καθηγητής στη συμφοιτήτρια έσταζε φαρμάκι…

Ο νεαρός που περίμενε δίπλα στη γιαγιά με το βγαλμένο μάτι ακόμα να εξυπηρετηθεί από κάποιον γιατρό. Όλοι ασχολιόντουσαν με μια 40αρα που είχε πάθει κρίση υστερίας κι έβριζε όλους τους γιατρούς ότι είναι άσχετοι επειδή μόλις της έκαναν ράμματα στο πόδι, βγήκε έξω γλίστρησε κι έπεσε και της άνοιξαν τα ράμματα. Ήταν καθηγήτρια φιλόλογος έλεγε κι έπρεπε να τη σεβαστούν. Είχε δημιουργήσει τέτοια αναστάτωση που κανείς γιατρός δε μπορούσε να συγκεντρωθεί στη δουλειά του κι ο κόσμος στην αίθουσα αναμονής στα επείγοντα μαζευόταν ουρά.

Όταν την ηρέμησαν και ησύχασε λίγο το μέρος, πήγα στο νεαρό που καθόταν ξεχασμένος στο φορείο στην άκρη του δωματίου των επειγόντων.

«Καλά πόση ώρα περιμένεις εσύ?» του λέω.

«Ε αφού είχατε κι άλλα σοβαρά περιστατικά» μου είπε γεμάτος υπομονή.

«Αν η υστερία και η γκρίνια είναι σοβαρό περιστατικό τότε ναι είχαμε».

«Είδα ότι γινόταν πανικός και δεν ήθελα να προσθέσω κι εγώ στην αναστάτωση.»

Ο νεαρός μπροστά μου φαινόταν να έχει μεγαλύτερη παιδεία από την καθηγήτρια που ωρυόταν λίγα λεπτά πιο πριν.

«Δυστυχώς έτσι λειτουργούν στις δημόσιες υπηρεσίες.» του λέω. «Για να εξυπηρετηθείς πρέπει να γκρινιάξεις στον άλλον, να του σπάσεις τα νεύρα και τότε αυτός θα σε εξυπηρετήσει για να σε ξεφορτωθεί. Το μεγαλύτερο δίκιο το έχει αυτός που φωνάζει πιο δυνατά».

Δεν είχε κουράγιο ούτε να χαμογελάσει. Κοιτάζοντάς τον καλύτερα είδα πως ήταν πολύ χλωμός, ενώ τον είχε λούσει ιδρώτας. Φορούσε βρώμικα παλιά ρούχα, λερωμένα με πιτσιλιές από ασβέστη. Κρατούσε πολύ σφιχτά στην έσω πλευρά του μηρού του μια μουσκεμένη πετσέτα από αίμα, η οποία έσταζε αίμα στο πάτωμα.

«Τι συνέβη?»

«Στην οικοδομή, ξεκόλλησαν κάτι σιδεριές και καθώς πήγα να τις αποφύγω μία από αυτές με έκοψε στο πόδι.»

«Άσε με να δω» του λέω και του απομακρύνω το μαντήλι από τον μηρό του.

Κόντεψα να λιποθυμήσω. Το τραύμα δεν ήταν μεγάλο σε μήκος αλλά πολύ βαθύ. Πρέπει να είχε φτάσει μέχρι τη μηριαία αρτηρία, γιατί μόλις απομάκρυνα την πετσέτα ένας πίδακας αίματος πετάχτηκε στην ποδιά μου, ο νεαρός άσπρισε κι άλλο από την ξαφνική απώλεια αίματος η οποία πρέπει να έριξε πολύ την πίεση γιατί άρχιζε να χάνει τις αισθήσεις του, λιποθύμησε κι έπεσε πίσω από το φορείο.

Βλέποντας το αίμα να πλημμυρίζει μου κόπηκαν τα γόνατα. Άρπαξα όσες γάζες βρήκα τριγύρω, τις πίεσα στο τραύμα και φώναξα να έρθει κάποιος άμεσα. Στο δευτερόλεπτο είχαν έρθει δυο νοσοκόμοι, τον έβαλαν σε ένα φορείο και τον έστειλαν μέσα στο χειρουργείο.

Στεκόμουν όρθιος, ακίνητος και παγωμένος με τρεμάμενα χέρια και ματωμένη ποδιά κοιτώντας το σημείο όπου πριν λίγο καθόταν ο ευγενικός νεαρός. Με πλησίασε η Ε. από πίσω ακουμπώντας με απαλά στον ώμο.

«Η τρομάρα που έπαθα εγώ όταν είδα τη γριά χωρίς το μάτι ήταν πολύ μεγαλύτερη!»

Θα πίστευε κανείς πως το να πάει κάποιος στο θέατρο θα είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Πληρώνεις, κάθεσαι, και περιμένεις να σε ψυχαγωγήσουν. Κι αν έχεις διαλέξει παράσταση ανάλογα με τα γούστα σου το πιο πιθανό είναι να καταφέρεις να ψυχαγωγηθείς.

Φυσικά στον δυσλειτουργικά ακοινώνητο phantom τα πράγματα δεν φαίνονται όπως θα τα έβλεπαν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Όσες φορές θυμάμαι να έχω πάει θέατρο (και λέγοντας θέατρο δεν εννοώ παραστάσεις με τίτλους «ΝουΔού και το λουρί της μάνας», ή «Ψάλτης, Τσάκωνας, Ταμτάκος η νέα συμμαχία»)υπέφερα. Ναι μπορώ επίσημα να πω πως στα κάπως κουλτουριάρικα κι αξιόλογα θεατρικά έργα εγώ υποφέρω.

Σπεύδω να στο τεκμηριώσω μη νομίσεις ότι είμαι κανας τρελός.

Πριν 1,5 χρόνο έβγαινα για μια μικρή περίοδο με μια κοπέλα που ήταν τρελή φαν του θεάτρου. Σε κάποιο από τα πρώτα μας ραντεβού με είχε σύρει σε μια παράσταση που η κηδεία της γιαγιάς μου έμοιαζε με bachelor party μπροστά σε αυτό που είδαμε. Γύρισα σπίτι τόσο ψυχοπλακωμένος και μπαϊλντισμένος που δεν είχα κουράγιο ούτε να βγάλω τις κάλτσες μου. «Ποιο το νόημα να βγάλω τις κάλτσες» σκεφτόμουν «όταν του πρωταγωνιστή του έκοψαν τα πόδια? Και τον παράτησε κι η γυναίκα του. Ή μήπως αυτή ήταν η αδερφή του?».

Φυσικά μόλις βγήκα από το θέατρο προσποιήθηκα ότι είχα αντιληφθεί πλήρως όλα τα κρυφά νοήματα και τις τραγικές ειρωνείες και τα μηνύματα που ήθελε να σου περάσει ο συγγραφέας. Θες να δεις καλή υποκριτική? Δες εμένα να προσποιούμαι ότι μου άρεσε θεατρική παράσταση.

Αυτή η κοπέλα λοιπόν είχε βάλει σκοπό της ζωής της να πάει σε μια παράσταση που θα ανέβαινε στο μέγαρο μουσικής για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων, κάτι σαν τις περιοδείες της Άντζελας Δημητρίου στη Θεσσαλία. Είχαμε κλείσει λοιπόν εισιτήρια 2 μήνες πιο πριν. Φυσικά είχα πει ότι θα τη συνόδευα γιατί οι πιθανοί συνοδοί της ήμασταν ή εγώ ή ο συνάδελφος από τη δουλειά που της την έπεφτε. Καμία φίλη της δεν ήθελε να πάει μαζί της. Οι μόνοι άνθρωποι που ήταν πρόθυμοι να πάνε σε αυτό το έργο ήμασταν δυο άντρες αποφασισμένοι να υποστούμε 2 ώρες μιζέριας και βαρεμάρας με την ελπίδα να βιώσουμε αργότερα το ίδιο βράδυ 5 με 10 λεπτά ηδονής.

Δυο μέρες πριν την παράσταση αρρώστησε με 39 πυρετούς και βήχα. Το πρωί της μέρας της παράστασης καθόμασταν στην κουζίνα του σπιτιού της. Αυτή μπροστά από μια κούπα χαμομήλι κι εγώ μαζί με το μικρό της αδερφό μπροστά από ένα βαζάκι Merenda.

«Σήμερα είναι το θεατρικό ε?» μου λέει.

«Ναι» απάντησα φουρκισμένος επειδή τζάμπα είχαμε ξοδέψει τόσα λεφτά για τα εισιτήρια.

«Τηλεφώνησες μήπως γίνεται να τα αλλάξουμε?»

«Πάνω από δέκα φορές. Δε μας τα αλλάζουν. Δεν έχεις κανέναν που να θέλει να πάει, να του τα δώσουμε?»

«Μπα, κανέναν. Αχ, η τέχνη δεν εκτιμάται!»

Δε μίλησα.

«Μήπως να πάω απέξω από το μέγαρο και να τα πουλήσω? Αν πρέπει να τα κλείσεις 2 μήνες πριν, μπορεί να βρω κανέναν να του τα πουλήσω και πιο ακριβά. Μπορεί να βγάλουμε και λεφτά. Έτσι γίνεται στα γήπεδα.»

«Το μέγαρο δεν είναι γήπεδο βλάσφημε. Άσε που όσοι πάνε έχουν ήδη κλείσει εισιτήριο κανείς δεν αγοράζει από εκεί».

Απογοητεύτηκα.

«Πάρε τον μικρό, μην πάνε χαμένα» μου λέει, δείχνοντας με το κεφάλι τον αδερφό της ο οποίος έτρωγε ανυποψίαστος μερέντα.

«Καλά θα τον πάρω. Αλλά άλλη φορά δεν ξανακλείνω εισιτήριο για κουλτουριάρικο έργο. Τέλος.»

«Έλα μην μου είσαι θυμωμένος» μου είπε ξεροβήχοντας πιο πολύ από νάζι παρά από πραγματική ανάγκη να καθαρίσει το λαιμό της.

«Να με πάρει πού?» είπε ο μικρός σηκώνοντας το κεφάλι του από τη μερέντα.

«Δεν είμαι θυμωμένος μαζί σου.» της λέω. «Απλά είμαι θυμωμένος. Πρέπει τώρα να δίνω αναφορά γιατί και πότε θα είμαι θυμωμένος?»

«Ω Θεέ μου, να με πάρει πού?» είπε ο μικρός με γουρλωμένα μάτια.

Στο δρόμο για το Μέγαρο προσπαθούσα να εξηγήσω στο μικρό τι θα βλέπαμε. Του έκανα μια περίληψη από όσα θυμόμουν που μου είχε πει η άλλη. «Το έργο μιλά για τη δύσκολη ζωή κάποιων Γάλλων ζητιάνων, έχει να κάνει με μια ερωτική ιστορία ενός τύπου με αστείο όνομα και μιας τύπισσας που ενώ τον αγαπά πηδιέται με έναν πλούσιο… έλα δε θα βαρεθούμε θα έχει και τραγούδια..χμ τραγούδια στυλ όπερας…ναι ίσως βαρεθούμε λίγο…αλλά η αδερφή σου λέει ότι περνάει το μήνυμα να μένεις ψύχραιμος κι αισιόδοξος, να υπομένεις στωικά τις δυσκολίες και να έχεις υπομονή και ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ μία ώρα τριγυρνάμε και δε βρίσκουμε μια θέση πάρκινγκ!»

Του είχα πει ότι θα του πάρω ένα σκασμό γλυκά πριν την παράσταση για να τον καλοπιάσω να μην γκρινιάζει και ότι θα κάναμε και μια βόλτα στο πάρκο αλλά έκανα μία ώρα να βρω να παρκάρω και σε θέση που απείχε 2 χιλιόμετρα από το μέγαρο οπότε μπήκαμε βιαστικά και αργοπορημένοι. Στριμωχτήκαμε στις θέσεις μας κάπου στο μέσον. Στα αριστερά μου καθόταν μια κυρία με παχιά γούνα κι έντονο άρωμα. Αν το κουνέλι ή η αλεπού πάνω της δεν ήταν ήδη πεθαμένο θα πέθαινε σίγουρα από ασφυξία. Στα δεξιά μου ο μικρός κρατούσε ένα πρόγραμμα.

«Πού το βρήκες αυτό? Το χρεώνουν 10 ευρώ» του λέω.

«Δεν το πλήρωσα, τα βρήκα αφημένα δίπλα στο καλοριφέρ και νόμισα ότι ήταν τζάμπα. Πήρα και για σένα.»

Είχε πάρει δύο κιόλας. Κοίταξα διακριτικά μήπως μας κυνηγούσε καμιά ταξιθέτρια να τα πληρώσουμε και χώθηκα στο κάθισμά μου να παρακολουθήσω την παράσταση.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης ασχολιόμουν πιο πολύ με την κυρία δίπλα μου παρά με τους ηθοποιούς. Η κυρία ήταν από αυτές που εγώ αποκαλώ «Μη μου άπτου». Ο εγκέφαλός της ήταν προγραμματισμένος να στρέφεται προς κάθε είδους θόρυβο των διπλανών της κι η φάτσα της να μεταμορφώνεται αυτόματα σε ένα ξινισμένο προσωπείο. Με είχε συναρπάσει, έμοιαζε λες και είχε ραντάρ για κάθε ψίθυρο ή θρόισμα ρούχων ή βήχα. Μπορούσε να γυρίσει το κεφάλι της 180 μοίρες. Ήταν πιο ενοχλητική κι από τους ίδιους τους θορύβους που την ενοχλούσαν.

Κάπου στο μισό του πρώτου μέρους ο μικρός δίπλα βαρέθηκε κι άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του προγράμματος. Η «μη μου άπτου» γύρισε αυτόματα το κεφάλι της και τον κοίταζε επίμονα. Ήθελα να του το πάρω από τα χέρια αλλά όχι όσο τον κοίταζε. Δεν θα της έδινα αυτή την ευχαρίστηση. Πήρε τα μάτια της από πάνω του, μόνο όταν σταμάτησε από μόνος του. Άρχισε πάλι να το ξεφυλλίζει κι αυτή γύρισε και τον κοίταζε μέχρι να σταματήσει.

Στο διάλλειμα η «μη μου άπτου» σηκώθηκε να πάει τουαλέτα.

«Πάω να πάρω σοκολάτα» μου λέει ο μικρός κι έφυγε προς το κυλικείο.

«Περίμενε, εδώ είναι ακριβά, έχεις λεφτά ή θα την κλέψεις κι αυτήν?»

Γύρισε κρατώντας μια τεράστια Toblerone. «Πήρα μια μεγάλη για να τη φάμε μαζί».

«Δε μπορείς να τη φας εδώ μέσα! Είναι τυλιγμένη με αυτό το πράγμα σαν αλουμινόχαρτο, θα κάνεις θόρυβο.»

«Ε και?»

«Η τύπισσα δίπλα είναι από αυτές τις μη μου άπτου που δε μπορούν τους θορύβους.»

«Τις ποιες?»

Χτύπησε το τρίτο καμπανάκι κι η αυλαία άνοιγε.

«Απλά μην κάνεις θόρυβο.»

Πέντε λεπτά αφότου είχε αρχίσει το δεύτερο μέρος ακούω το πρώτο χριτς χρατς από το αλουμινόχαρτο. Ο μικρός έκανε φιλότιμες προσπάθειες να ξετυλίγει τη σοκολάτα τις στιγμές που το κοινό ξέσπαγε σε γέλια ή ακουγόταν πολύ δυνατά η μουσική της παράστασης για να καλύπτει τον θόρυβο αλλά δεν τα κατάφερνε όλες τις φορές κι έβγαινε εκτός συγχρονισμού οπότε με το πρώτο χριτς που άκουγα στο δεξί μου αυτί, έβλεπα με την άκρη του αριστερού μου ματιού τη μη μου άπτου να γυρίζει να τον κοιτάζει αγριεμένα.

Βούλιαξα στο κάθισμά μου και διασκέδαζα με αυτό που συνέβαινε τριγύρω μου. Από εκείνη την παράσταση δε θυμάμαι τίποτα.

Έχω τύχει και σε παράσταση όπου συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Οι ηθοποιοί ενθάρρυναν το κοινό να συμμετέχει, να γιουχάρει και να φωνάζει όσο θέλει ενώ στην είσοδο σου έδιναν χαρτιά υγείας και νεροπίστολα να πετάς κατά τη διάρκεια. Ήταν το Rocky Horror show με τον Πασχάλη Τσαρούχα και τη Θεοφανία Παπαθωμά κι ένα θίασο από φρικιά και στριπτιτζούδες. Ο Τσαρούχας ντυνόταν drag queen κι η Θεοφανία έβγαζε όλη την παράσταση με ένα νυχτικό, τόσο στενό που στοιχημάτιζες σε πόσα λεπτά θα πεταγόταν το βυζί της απέξω και ποιανού το μάτι θα έβγαζε η ρώγα.

Μη μου άπτου δεν υπήρχε κανείς στο κοινό. Υπήρχε όμως πάνω στη σκηνή… Σε μια φάση που ο Τσαρούχας πεθαίνει, είχε ξαπλώσει κάτω στο πάτωμα και κείτονταν μπροστά στο κοινό, νεκρός υποτίθεται. Κάποιοι από την πρώτη σειρά τού έριχναν με το νεροπίστολο. Οπότε σε μια φάση, ανασταίνεται, σηκώνεται τσαντισμένος και γυρίζει και τους λέει: «Κόφτε το ρε!» και μετά ξαπλώνει και συνεχίζει να κάνει τον πεθαμένο!

Μια άλλη φορά είχα κερδίσει εισιτήρια για μια παράσταση κάπου στα Εξάρχεια με τίτλο: «Ο Διάβολος ήταν γυναίκα». Ασφυκτικά μικρό το θέατρο και η εξέδρα που καθόμασταν ήταν τόσο κοντά στη σκηνή που οι ηθοποιοί σε κοιτούσαν στα μάτια λες και μιλούσαν σε σένα. Κωμωδία το έργο, αρκετά καλό. Στο τέλος όμως, μια από τους ηθοποιούς είχε έναν σοβαρό μονόλογο. Φώναζε και οδυρόταν και τα έλεγε ακριβώς μπροστά μου σε απόσταση τριών μέτρων κοιτώντας με στα μάτια. Ή έτσι νόμιζα τελοσπάντων. Οπότε από την αμηχανία με έπιασε νευρικό γέλιο! Φαντάσου να έχω την άλλη απέναντί μου να δίνει την παράσταση της ζωής της, να κλαίει και να χτυπιέται κι εγώ να κοπανιέμαι και να δακρύζω προσπαθώντας να πνίξω το γέλιο! Νομίζω αχρήστευσα ένα νεφρό εκείνη τη μέρα. Και πιθανότατα την έκανα να θέλει να σταματήσει το θέατρο και να ακολουθήσει καριέρα στο τραγούδι.

Πριν κανά δίμηνο πήγα σε μια άλλη παράσταση, Τα Μάτια Τέσσερα. Ήταν μόνο 40 λεπτά, έπαιζαν γνωστοί ηθοποιοί κι είχε θέμα επίκαιρο για ένα κορίτσι που πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό και το σενάριο ήταν προφητικό γιατί είχε γραφτεί πριν τη δολοφονία του Αλέξη στα Εξάρχεια. Ασφυκτικά μικρό το θέατρο κι εδώ, αλλά ήταν συγκλονιστικό σαν παράσταση, σου καθόταν στο στομάχι και σου ερχόταν στο μυαλό όταν ξύπναγες μες στη νύχτα. Σκηνή δεν υπήρχε, τα καθίσματα ήταν στο ίδιο επίπεδο με τους ηθοποιούς κι ένιωθες λες και παίζεις κι εσύ. Η παράσταση ήταν φτιαγμένη για να σε σοκάρει. Σε μένα το κατάφερε.

Η τελευταία θεατρική παράσταση όπου πήγα ήταν το Caveman την προηγούμενη Παρασκευή. Η μακροβιότερη solo παράσταση του Broadway μεταφράστηκε και προσαρμόστηκε στα ελληνικά δεδομένα, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ολομόναχος πάνω στη σκηνή αναλύει τις σχέσεις αντρών και γυναικών.  Με πήρε λοιπόν θηλυκή συντροφιά και με τραβολόγησε εκεί.

Ανεβάζοντας 20 πίεση και σιχτιρίζοντας καθώς προσπαθούσαμε να βρούμε μια θέση πάρκινγκ στο Παγκράτι φτάνουμε τελικά στο ταμείο του θεάτρου.

«Θα σας βάλω πρώτη σειρά» μας λέει χαμογελώντας πονηρά η ταξιθέτρια.

«Ωχ γιατί? Μήπως για να μας μιλάει?» ρώτησε το κορίτσι υποψιασμένο γιατί κάπου είχαμε ακούσει ότι είναι interactive, ο ηθοποιός μιλά και με το κοινό.

«Όοοοχι, όοοχι» μας απάντησε συγκαταβατικά «απλά βάζουμε όμορφα νέα πρόσωπα μπροστά μπροστά. Μπορεί να σας μιλήσει και λίγο, τι πειράζει».

Τι ήθελε και το είπε αυτό? Την υπόλοιπη μισή ώρα μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση την πέρασα σκεφτόμενος αν θα με σηκώσει πάνω στη σκηνή, αν θα τρέμουν τα χέρια μου, αν θα βγει φωνή από το ήδη στεγνωμένο λαρύγγι μου καθώς θα με κοιτάζει όλο το θέατρο χαχανίζοντας απορημένο τι ζαβό είναι αυτό που ανέβηκε πάνω. Τέτοιο άγχος δεν είχε ούτε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στην πρεμιέρα.

Η ώρα έφτασε και πήγαμε και κάτσαμε μπροστά μπροστά στο μέσον της πρώτης σειράς.

«Μα καλά, γιατί δε βγάζεις το μπουφάν σου?» με ρώτησε το κορίτσι.

«Αν είναι να ανέβω πάνω στη σκηνή, θέλω να ανέβω με το δερμάτινο φαίνομαι πιο ωραίος».

«Βγάλτο ρε άνθρωπε, θα βγάλεις τη μπέμπελη!»

Υπάκουσα.

Μετά από λίγο με ρωτάει «Θες να πάρουμε τίποτα να τσιμπολογάμε?»

«Μπα άσε μωρέ, θα μας μιλάει ο άνθρωπος κι εμείς θα μασουλάμε χρατς χρουτς, άστο είμαστε και πρώτη σειρά». Δεν ήθελα να ανέβω στη σκηνή και να έχω κομμάτια από πατατάκια στα δόντια μου.

Το τρίτο καμπανάκι χτύπησε, τα φώτα έσβησαν τελείως κι έπαιξε ένα εισαγωγικό βιντεάκι για την παράσταση. Μόλις τελείωσε βγήκε ο Βλαδίμηρος κάτω από ένα σύννεφο χειροκροτημάτων, τα φώτα στη σκηνή άναψαν κι η παράσταση ξεκίνησε.

Το μειονέκτημα του να βρίσκεσαι πρώτη σειρά ήταν ότι αναγκαζόσουν να ξαπλώσεις τελείως στο κάθισμά σου για να μπορείς να βλέπεις τον ηθοποιό, ο οποίος περπατούσε μέχρι την άκρη της σκηνής και στην ουσία βρισκόταν ακριβώς από πάνω σου. Εντωμεταξύ με το φωτισμό που υπήρχε, φωτιζόταν η σκηνή και οι δύο πρώτες σειρές. Έτσι ένιωθα λες και ήμουν ξαπλωμένος, με όλα τα φώτα καταπάνω μου κι έναν τύπο σαν μπάστακας να είναι έτοιμος να με ρωτήσει ανά πάσα στιγμή. Πραγματικός εφιάλτης.

Δεν είχαν περάσει 5 λεπτά κι ο ηθοποιός έπιασε την κουβέντα με έναν τύπο που βρισκόταν 4 άτομα παραδίπλα στα δεξιά μου. Να ταααα, δε το γλιτώνουμε σκέφτηκα. Μετά από 5 λεπτά άρχισε και μίλαγε με έναν 3 άτομα στα αριστερά μου. Ο κλοιός στένευε. Πάσχιζα να κρατηθώ συγκεντρωμένος σε αυτά που έλεγε, μην τυχόν με ρωτήσει κάτι και καταλάβει ότι δεν τον προσέχω. Θα ξεφτιλιστώ σε όλο το θέατρο. Ούτε στα προφορικά της νευρολογίας δεν ένιωθα έτσι.

Ο ηθοποιός πηγαινοερχόταν, μιλούσε, φώναζε, ανέλυε σχέσεις αντρών και γυναικών, έδινε ρεσιτάλ. Τα λεπτά περνούσαν κι εμένα ακόμα να μου μιλήσει κι άρχισα να νιώθω παρεξηγημένος. Τι καλύτερο έχουν οι άλλοι και τους έπιασε την κουβέντα κι εμένα με άφησε στην απέξω? Δεν του γεμίζω το μάτι? Δε μπορώ δηλαδή εγώ να συνεχίσω τα καλαμπούρια του?

Κι εκεί που είχα αποφασίσει να του θυμώσω και να μην ξαναγελάσω με αστείο του, έρχεται από πάνω μου στο εντελώς άσχετο και κάτι με ρωτάει, κάτι του στυλ «Έχω δίκιο φίλε μου?». Σοκαρίστηκα, με είχε πιάσει απροετοίμαστο παναθεμά τον! Φωνή δε βγήκε, του έγνευσα απλά ένα ναι με το κεφάλι, ενώ πετάχτηκε μία από πίσω και του φώναξε: «Δίκιο έχεις!»

«Ορίστε, άντρα ρώτησα, γυναίκα απάντησε» είπε ο ηθοποιός. «Μιλήστε βρε μην τις φοβάστε!».

God damn it, ήθελα να γυρίσω να δω ποια ήταν η σκύλα που πετάχτηκε και μου έκλεψε την παράσταση. That was my line, bitch! Από κει κι έπειτα έπαψα να αγχώνομαι για το αν θα μου ξαναμιλήσει κι άρχισα από μέσα μου να σκέφτομαι τι έξυπνο θα μπορούσα να του είχα απαντήσει, έπαιζα όλα τα πιθανά σενάρια στο μυαλό μου φανταζόμουν το κοινό να ξεκαρδίζεται με τις ατάκες μου, το κορίτσι δίπλα μου να με έχει ερωτευτεί παράφορα, ο ηθοποιός να μου σφίγγει το χέρι και να μου κάνει πρόταση να πρωταγωνιστήσουμε.

Μ’αυτά και μ’αυτά και με τις  τόσες σκέψεις είχα χάσει τη μισή παράσταση.

Η ώρα του phantom δεν είχε τελειώσει όμως. Κάπου λίγο πριν το τέλος του πρώτου μέρους με ξαναρώτησε κάτι, έλεγε για το πώς οι γυναίκες καταπιέζουν τους άντρες οπότε γυρίζει και μου λέει: «Τα λέω καλά?».

Αυτή τη φορά όμως ήμουν προετοιμασμένος και γεμάτος αυτοπεποίθηση, σε πλήρη ετοιμότητα να ξεδιπλώσω το υποκριτικό ταλέντο μου και να δείξω σε όλους πόσο ετοιμόλογος είμαι. Έτσι άνοιξα το στόμα μου και απάντησα…

«Ναι!»

Αυτό. Μόνο.

«Βεβαίως και τα λέω καλά…» συνέχισε ο ηθοποιός κι άρχισε πάλι να λέει τα δικά του. My moment has gone. Τα 15 δέκατα (του δευτερολέπτου) διασημότητας που μου αντιστοιχούν τα έζησα.

«Πολύ καλά του είπες, μπράβο» μου ψιθύρισε το κορίτσι στο αυτί.

«Κοίτα, ήθελα να του πω κι άλλα, αλλά σκέφτηκα ντάξει μωρέ άστον μην τον κομπλάρω, δική του είναι η παράσταση».

Κούρνιασα στο κάθισμα κι από κει κι έπειτα χαλάρωσα. Δεν παίζει να μου ξαναέδινε το λόγο ο ηθοποιός ακόμα κι αν τον απειλούσες με πιστόλι. Οπότε παρακολούθησα την υπόλοιπη παράσταση χωρίς σκέψεις επικείμενης διαπόμπευσης κι εξευτελισμού μπροστά σε τόσα άτομα.

Γιαυτό σου λέω, είναι βασανιστική εμπειρία τα θέατρα. Σεφερλής και πάλι Σεφερλής!

Υ.Γ. Επειδή το ποστ αυτό αφορούσε τα θεάματα, κι επειδή η γνώση έχει αξία μόνο όταν τη μοιράζεσαι, ορίστε ένα λινκ που ανακάλυψα μετά από επίμονη ενδελεχή έρευνα για να δεις τα αυθεντικά βίντεο με τα όργια των γιατρών στα νοσοκομεία. Οι διάλογοι έχουν πολύ γέλιο! Αν ενδιαφέρεσαι κάνε κλικ εδώ.

Update: Ζητώ συγνώμη από τους επίδοξους αυνανιστές αλλά μετά από παρακίνηση αναγνώστριας σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να γίνω το μέσο να αναπαράγονται τέτοια βίντεο ειδικά όταν η πρωταγωνίστρια βγήκε στο γυαλί παρά τη θέλησή της, έτσι το βίντεο κατέβηκε…!

Free porn, διαζύγιο Μενεγάκη, Τζούλια Αλεξανδράτου, 9/11 conspiracy, ποιός βλέπει το προφίλ σου στο Facebook, sexy teens. Και μην ξεχνάμε enlarge your penis, free Viagra, θα πηδηχτώ απτο παράθυρο, Sakis, Britney Spears nude. Α και γυμνές φωτό από next top model. Σε 3D.

Εξηγούμαι. Καθόμουν τις προάλλες και χάζευα το google analytics μου για να πάρω μια εικόνα του τεράστιου πλήθους αναγνωστών μου (ευχαριστώ για την αφοσίωσή σας όλους εσάς τους 8 ) και να θρέψω λίγο τη ματαιοδοξία μου. Το μάτι μου έπεσε στα keywords, τις πιο συχνές λέξεις που κάποιοι αναζήτησαν στο google και που τους οδήγησαν στο blog μου. Ανάμεσα στις δέκα επικρατέστερες ήταν τα εξής:

Call girls

Cybersex

Gynaikes gia gamisi

Τι να βαλω μπουζουκια

Μαμαδεσ που γαμιουνται

Ξυρισμα πεους

Κάποιος δηλαδή σε μια κρίση εσωτερικής αναζήτησης αποφάσισε να γράψει στο google «τι να βαλω μπουζουκια» και το google τον οδήγησε σε μένα, τον πιο άσχετο άνθρωπο όσον αφορά στα μπουζούκια, τα clubs, τη μόδα και την κάθε είδους εκδήλωση που περιλαμβάνει κοινωνική συναναστροφή με άλλα άτομα. Το «ξύρισμα πέους» με ενδιαφέρει καθαρά από επιστημονικής απόψεως, γιατί αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τριχωτό πέος. Αν εσύ που έχεις τριχωτό πέος με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, στείλε μια φωτό του στο mail μου. Θα πρέπει να μοιάζει με τεμαχισμένο κανίς. Μπορεί να βγάλουμε λεφτά.

Gynaikes gia gamisi είναι κάτι που όλοι ψάχνουμε. Keep searching guys, απλά όχι στο google! Έχει ένα κάρο εκεί έξω!

Το μυστικό λοιπόν να κάνεις το blog σου να μαζεύει περισσότερα κλικ απόσα μαζεύει μοντέλο σε φωτογράφιση, εκτός από το να βάζεις πιασάρικους τίτλους στα ποστ σου (όπως είναι ο τίτλος «ποιο είναι το μυστικό να κάνεις το blog σου ακόμα πιο δημοφιλές») είναι να χρησιμοποιείς λέξεις και φράσεις που ενδιαφέρουν πολύ κόσμο και που θα δημιουργούσαν τεράστιο traffic προς το blog σου.

Στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς με την οικονομική κρίση και το θάνατο της έντυπης δημοσιογραφίας το παραπάνω μυστικό έχει γίνει πάγια τακτική όχι μόνο των online κειμένων αλλά και κάθε είδους marketing. Χρησιμοποιούνε σαν δόλωμα κάτι πιασάρικο για να ελκύσουν αναγνώστες. Εγώ μπορεί να έχω τις μαμάδες που γαμιούνται ή τα πέη που χρειάζονται ξύρισμα επειγόντως, άλλος μπορεί να λέει πως έχει δηλώσεις της Μενεγάκη ή γυμνές φωτό της ξανθιάς απτους mazoo and the zoo ή πως χαρίζει δωρεάν μεγεθυντές πέους στους δέκα πρώτους τυχερούς (-άτυχους που δεν τους προίκισε η φύση). Δε μας νοιάζει για ποιο λόγο συντονίστηκες στο κανάλι ή μπήκες στο blog ή αγόρασες την εφημερίδα, αρκεί που το έκανες.

Search engine optimization λέγεται και είναι αντίστοιχο της λογικής μιας διαφήμισης που ξεκινά με τη λέξη «ΣΕΞ!» σε τεράστια γράμματα και συνεχίζει με το «και τώρα που τραβήξαμε την προσοχή σας, δοκιμάστε τη νέα χλωρίνη…» με μικρότερη γραμματοσειρά παρακάτω. Οι ιντερνετικοί δημοσιογράφοι ή εκπαιδευμένοι bloggers ενθαρρύνονται να ακολουθούν αυτή την τακτική. Ένα άρθρο σχετικά με τις πωλήσεις των παπουτσιών στις νέες γυναίκες θα ξεκινούσε για παράδειγμα με τη φράση: Οι νέες γυναίκες –όπως η Britney Spears- τρελαίνονται να αγοράζουν ακριβά παπούτσια».

Δεν είναι κάτι καινούργιο. Παρόμοια τακτική ακολουθούν οι εφημερίδες εδώ και χρόνια. Πλαισιώνουν βαρετά άρθρα με σέξι φωτογραφίες ελκυστικών γυναικών, βάζουν ας πούμε  μια φωτό της Γωγώς Μαστροκώστα με βρεγμένο διάφανο μπλουζάκι δίπλα σε ένα άρθρο που μιλά για το πώς οι βροχές κι οι πλημμύρες κατέστρεψαν τις σοδιές των αγροτών. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση το άρθρο παραμένει αναλλοίωτο, απλά σου έδωσε μια ευκαιρία να αφήσεις τα μάτια σου να ταξιδέψουν σε κάτι ευχάριστο. Απτην άλλη υπάρχει κάτι ανησυχητικά παρανοϊκό στο να χώνεις φράσεις-κλειδιά στα κείμενά σου με σκοπό να εξαπατάς ανθρώπους να σε διαβάσουν. Την επόμενη φορά που θα σκάσει μια βόμβα ας πούμε θα διαβάσουμε: «Παγκόσμιος τρόμος: Η ANGELINA JOLIE, η BRITNEY κι ο OBAMA σοκαρισμένοι από τη νέα ΣΕΞΥ τρομοκρατική επίθεση. Διαβάστε όλη τη ΓΥΜΝΗ αλήθεια».

Εκτός από τα key phrases που θα έχεις εγκαταστήσει στο κείμενο, μπορείς  να αποπροσανατολίζεις λίγο το κοινό. Τα κανάλια για παράδειγμα λένε: «Αποκλειστικές δηλώσεις της Μενεγάκη για το χωρισμό της» και μετά από μία ώρα κι αφού σε έχουν πρήξει για τις φοβερές δηλώσεις που θα ακούσεις, δείχνουν τη Μενεγάκη πριν κάτι χρόνια που έλεγε ότι δε θα άφηνε τρίτο άνθρωπο να διαλύσει το γάμο της.

Εφαρμόζοντας αυτή την τακτική και στο blog σου θα μπορούσες ας πούμε μετά τις καταστροφές στην Αιτή να βάλεις: «Παρακάτω μερικές δηλώσεις για τις δύσκολες ώρες που περνούν στην μακρινή μα προσφιλή μας Αιτή»

Οι δηλώσεις είναι: ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΤΙΚΟ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΙ ΕΜΕΝΑ

Ή μπορείς να βάλεις στο blog σου τίτλο Η ΝΕΑ ΛΥΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ και μετά να πετάξεις το παρακάτω

Οκέι είναι εξαπάτηση αλλά αν το κάνουν τα κανάλια γιατί να μην το κάνεις κι εσύ?

Έρευνες έχουν δείξει ότι ο μέσος αναγνώστης σκανάρει γρήγορα ένα κείμενο χρησιμοποιώντας το F-pattern, δηλαδή διαβάζει την πρώτη γραμμή, συνεχίζει κάθετα στο πλάι φτάνει κάπου στο  μέσο διαβάζει μια γραμμή από εκεί και συνεχίζει ξανά κάθετα στο πλάι μέχρι το τέλος, έχοντας σχηματίσει με τα μάτια ένα τεράστιο F στο κείμενο. Αν δεν έχει βρει κάτι ενδιαφέρον μέσα σε αυτή τη χρυσή F γραμμή θα γυρίσει τελείως την πλάτη του.

Οπότε αν θες να γίνεις ακόμα πιο επιτυχημένος, δεν αρκεί απλώς να πετάς λέξεις-κλειδιά σε διάφορα σημεία στο κείμενό σου ή να προιδέζεις με τον τίτλο σου για ειδήσεις ή δηλώσεις που ποτέ δεν είχες, αλλά να τα βάζεις και σε τέτοιο σημείο ώστε να ανήκουν στο F-pattern. Χμμ σαν να είναι πολλές οι λεπτομέρειες που πρέπει να λάβεις υπόψιν για να γράψεις δυο κουβέντες για τις απεργίες των αγροτών ας πούμε. Τις ΣΕΞΥ απεργίες.

Μπορεί αυτή η τακτική να μοιάζει με απεγνωσμένη προσπάθεια να τραβήξεις την προσοχή, σαν να είσαι διαγωνιζόμενος σε κριτική επιτροπή talent-show και να εμφανίζεσαι με ασπρισμένο χαμόγελο και φωσφοριζέ στρινγκ για να κερδίσεις την προσοχή των παρευρισκομένων, αλλά come on ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του για να τη βρούμε εμείς?

Εξάλλου τη σήμερον ημέρα βομβαρδιζόμαστε από εκατομμύρια διαφημίσεις που αναζητούν την προσοχή μας, αφίσες στους δρόμους, διαφημίσεις στην τηλεόραση, σποτάκια στο ραδιόφωνο, ταμπέλες στις βιτρίνες, πωλητές που διαλαλούν την πραμάτεια τους, πρώην που δε λένε να σαφήσουν στην ησυχία σου, αυτοαναδυόμενα παράθυρα στο internet, spam στα mail, τεράστια πρωτοσέλιδα και σκασμούς από δώρα στις εφημερίδες. Όλα μα όλα αναζητούν ένα κομμάτι από την προσοχή σου με την ελπίδα να τα προτιμήσεις. Και μετά από αυτή τη μάχη για την προτίμησή σου εσύ στέκεσαι χαμένος και μπερδεμένος σε έναν πολύχρωμο κόσμο που είναι εκπαιδευμένος κι αποφασισμένος να σε εξαπατήσει.

Ορίστε τη γνώση τη μοιράστηκα μαζί σου, πράξε ανάλογα. Αν θες να έχεις το google σύμμαχο, πούλησε την ψυχή σου κι ακολούθησε τις τακτικές αυτές. Υπάρχει βέβαια και μια άλλη λύση. Να γράφεις ειλικρινά και για την πάρτη σου. Δεν έχουν γίνει έρευνες για αυτό, το δοκιμάζω εγώ όμως και θα σε ενημερώσω για το αν πετυχαίνει. Και για να σου αποδείξω ότι σνομπάρω την τακτική του search engine optimization, θα επιφέρω μια ισορροπία αφού ξεκίνησα το ποστ με τα πιο συχνά word searches στο google, γράφοντας και μερικές φράσεις που ποτέ κανείς δε θα ενδιαφερόταν να googlάρει.

Naked Kwnstantinos Mhtsotakhs…… τεχνικές πλεξίματος….. γιαγιά για πισωκολλητά…. Παναχαϊκή πρωταθλήτρια Ελλάδος…. Fully clothed teens….

Ναι. Νομίζω τώρα είμαστε εντάξει, η ισορροπία επήλθε.

Υ.Γ. Αν ανήκεις σε αυτούς που σκάναραν το κείμενο με το F-pattern, έφτασαν μέχρι εδώ και δε βρήκαν τίποτα ενδιαφέρον πήγαινε πίσω και ξαναδιάβασέ το ολόκληρο και από την αρχή!

________________+8880
________________++880
________________++888_____+++88
________________++8888__+++8880++88
________________+++8888+++8880++8888
_________________++888++8888+++888888++8888
_________________++88++8888++8888888++888888
_________________++++++888888888888888888_+88
__________________++++++88888888888888888_++8
__________________++++++++000888888888888+88
___________________+++++++000088888888888_88
____________________+++++++00088888888888
_____________________+++++++088888888888
_____________________+++++++088888888888
______________________+++++++8888888888
______________________+++++++0088888888
______________________++++++0088888888
______________________++++++00888888l