Ηθοποιός σημαίνει φως (και πανικός)

Θα πίστευε κανείς πως το να πάει κάποιος στο θέατρο θα είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Πληρώνεις, κάθεσαι, και περιμένεις να σε ψυχαγωγήσουν. Κι αν έχεις διαλέξει παράσταση ανάλογα με τα γούστα σου το πιο πιθανό είναι να καταφέρεις να ψυχαγωγηθείς.

Φυσικά στον δυσλειτουργικά ακοινώνητο phantom τα πράγματα δεν φαίνονται όπως θα τα έβλεπαν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Όσες φορές θυμάμαι να έχω πάει θέατρο (και λέγοντας θέατρο δεν εννοώ παραστάσεις με τίτλους «ΝουΔού και το λουρί της μάνας», ή «Ψάλτης, Τσάκωνας, Ταμτάκος η νέα συμμαχία»)υπέφερα. Ναι μπορώ επίσημα να πω πως στα κάπως κουλτουριάρικα κι αξιόλογα θεατρικά έργα εγώ υποφέρω.

Σπεύδω να στο τεκμηριώσω μη νομίσεις ότι είμαι κανας τρελός.

Πριν 1,5 χρόνο έβγαινα για μια μικρή περίοδο με μια κοπέλα που ήταν τρελή φαν του θεάτρου. Σε κάποιο από τα πρώτα μας ραντεβού με είχε σύρει σε μια παράσταση που η κηδεία της γιαγιάς μου έμοιαζε με bachelor party μπροστά σε αυτό που είδαμε. Γύρισα σπίτι τόσο ψυχοπλακωμένος και μπαϊλντισμένος που δεν είχα κουράγιο ούτε να βγάλω τις κάλτσες μου. «Ποιο το νόημα να βγάλω τις κάλτσες» σκεφτόμουν «όταν του πρωταγωνιστή του έκοψαν τα πόδια? Και τον παράτησε κι η γυναίκα του. Ή μήπως αυτή ήταν η αδερφή του?».

Φυσικά μόλις βγήκα από το θέατρο προσποιήθηκα ότι είχα αντιληφθεί πλήρως όλα τα κρυφά νοήματα και τις τραγικές ειρωνείες και τα μηνύματα που ήθελε να σου περάσει ο συγγραφέας. Θες να δεις καλή υποκριτική? Δες εμένα να προσποιούμαι ότι μου άρεσε θεατρική παράσταση.

Αυτή η κοπέλα λοιπόν είχε βάλει σκοπό της ζωής της να πάει σε μια παράσταση που θα ανέβαινε στο μέγαρο μουσικής για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων, κάτι σαν τις περιοδείες της Άντζελας Δημητρίου στη Θεσσαλία. Είχαμε κλείσει λοιπόν εισιτήρια 2 μήνες πιο πριν. Φυσικά είχα πει ότι θα τη συνόδευα γιατί οι πιθανοί συνοδοί της ήμασταν ή εγώ ή ο συνάδελφος από τη δουλειά που της την έπεφτε. Καμία φίλη της δεν ήθελε να πάει μαζί της. Οι μόνοι άνθρωποι που ήταν πρόθυμοι να πάνε σε αυτό το έργο ήμασταν δυο άντρες αποφασισμένοι να υποστούμε 2 ώρες μιζέριας και βαρεμάρας με την ελπίδα να βιώσουμε αργότερα το ίδιο βράδυ 5 με 10 λεπτά ηδονής.

Δυο μέρες πριν την παράσταση αρρώστησε με 39 πυρετούς και βήχα. Το πρωί της μέρας της παράστασης καθόμασταν στην κουζίνα του σπιτιού της. Αυτή μπροστά από μια κούπα χαμομήλι κι εγώ μαζί με το μικρό της αδερφό μπροστά από ένα βαζάκι Merenda.

«Σήμερα είναι το θεατρικό ε?» μου λέει.

«Ναι» απάντησα φουρκισμένος επειδή τζάμπα είχαμε ξοδέψει τόσα λεφτά για τα εισιτήρια.

«Τηλεφώνησες μήπως γίνεται να τα αλλάξουμε?»

«Πάνω από δέκα φορές. Δε μας τα αλλάζουν. Δεν έχεις κανέναν που να θέλει να πάει, να του τα δώσουμε?»

«Μπα, κανέναν. Αχ, η τέχνη δεν εκτιμάται!»

Δε μίλησα.

«Μήπως να πάω απέξω από το μέγαρο και να τα πουλήσω? Αν πρέπει να τα κλείσεις 2 μήνες πριν, μπορεί να βρω κανέναν να του τα πουλήσω και πιο ακριβά. Μπορεί να βγάλουμε και λεφτά. Έτσι γίνεται στα γήπεδα.»

«Το μέγαρο δεν είναι γήπεδο βλάσφημε. Άσε που όσοι πάνε έχουν ήδη κλείσει εισιτήριο κανείς δεν αγοράζει από εκεί».

Απογοητεύτηκα.

«Πάρε τον μικρό, μην πάνε χαμένα» μου λέει, δείχνοντας με το κεφάλι τον αδερφό της ο οποίος έτρωγε ανυποψίαστος μερέντα.

«Καλά θα τον πάρω. Αλλά άλλη φορά δεν ξανακλείνω εισιτήριο για κουλτουριάρικο έργο. Τέλος.»

«Έλα μην μου είσαι θυμωμένος» μου είπε ξεροβήχοντας πιο πολύ από νάζι παρά από πραγματική ανάγκη να καθαρίσει το λαιμό της.

«Να με πάρει πού?» είπε ο μικρός σηκώνοντας το κεφάλι του από τη μερέντα.

«Δεν είμαι θυμωμένος μαζί σου.» της λέω. «Απλά είμαι θυμωμένος. Πρέπει τώρα να δίνω αναφορά γιατί και πότε θα είμαι θυμωμένος?»

«Ω Θεέ μου, να με πάρει πού?» είπε ο μικρός με γουρλωμένα μάτια.

Στο δρόμο για το Μέγαρο προσπαθούσα να εξηγήσω στο μικρό τι θα βλέπαμε. Του έκανα μια περίληψη από όσα θυμόμουν που μου είχε πει η άλλη. «Το έργο μιλά για τη δύσκολη ζωή κάποιων Γάλλων ζητιάνων, έχει να κάνει με μια ερωτική ιστορία ενός τύπου με αστείο όνομα και μιας τύπισσας που ενώ τον αγαπά πηδιέται με έναν πλούσιο… έλα δε θα βαρεθούμε θα έχει και τραγούδια..χμ τραγούδια στυλ όπερας…ναι ίσως βαρεθούμε λίγο…αλλά η αδερφή σου λέει ότι περνάει το μήνυμα να μένεις ψύχραιμος κι αισιόδοξος, να υπομένεις στωικά τις δυσκολίες και να έχεις υπομονή και ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ μία ώρα τριγυρνάμε και δε βρίσκουμε μια θέση πάρκινγκ!»

Του είχα πει ότι θα του πάρω ένα σκασμό γλυκά πριν την παράσταση για να τον καλοπιάσω να μην γκρινιάζει και ότι θα κάναμε και μια βόλτα στο πάρκο αλλά έκανα μία ώρα να βρω να παρκάρω και σε θέση που απείχε 2 χιλιόμετρα από το μέγαρο οπότε μπήκαμε βιαστικά και αργοπορημένοι. Στριμωχτήκαμε στις θέσεις μας κάπου στο μέσον. Στα αριστερά μου καθόταν μια κυρία με παχιά γούνα κι έντονο άρωμα. Αν το κουνέλι ή η αλεπού πάνω της δεν ήταν ήδη πεθαμένο θα πέθαινε σίγουρα από ασφυξία. Στα δεξιά μου ο μικρός κρατούσε ένα πρόγραμμα.

«Πού το βρήκες αυτό? Το χρεώνουν 10 ευρώ» του λέω.

«Δεν το πλήρωσα, τα βρήκα αφημένα δίπλα στο καλοριφέρ και νόμισα ότι ήταν τζάμπα. Πήρα και για σένα.»

Είχε πάρει δύο κιόλας. Κοίταξα διακριτικά μήπως μας κυνηγούσε καμιά ταξιθέτρια να τα πληρώσουμε και χώθηκα στο κάθισμά μου να παρακολουθήσω την παράσταση.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης ασχολιόμουν πιο πολύ με την κυρία δίπλα μου παρά με τους ηθοποιούς. Η κυρία ήταν από αυτές που εγώ αποκαλώ «Μη μου άπτου». Ο εγκέφαλός της ήταν προγραμματισμένος να στρέφεται προς κάθε είδους θόρυβο των διπλανών της κι η φάτσα της να μεταμορφώνεται αυτόματα σε ένα ξινισμένο προσωπείο. Με είχε συναρπάσει, έμοιαζε λες και είχε ραντάρ για κάθε ψίθυρο ή θρόισμα ρούχων ή βήχα. Μπορούσε να γυρίσει το κεφάλι της 180 μοίρες. Ήταν πιο ενοχλητική κι από τους ίδιους τους θορύβους που την ενοχλούσαν.

Κάπου στο μισό του πρώτου μέρους ο μικρός δίπλα βαρέθηκε κι άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του προγράμματος. Η «μη μου άπτου» γύρισε αυτόματα το κεφάλι της και τον κοίταζε επίμονα. Ήθελα να του το πάρω από τα χέρια αλλά όχι όσο τον κοίταζε. Δεν θα της έδινα αυτή την ευχαρίστηση. Πήρε τα μάτια της από πάνω του, μόνο όταν σταμάτησε από μόνος του. Άρχισε πάλι να το ξεφυλλίζει κι αυτή γύρισε και τον κοίταζε μέχρι να σταματήσει.

Στο διάλλειμα η «μη μου άπτου» σηκώθηκε να πάει τουαλέτα.

«Πάω να πάρω σοκολάτα» μου λέει ο μικρός κι έφυγε προς το κυλικείο.

«Περίμενε, εδώ είναι ακριβά, έχεις λεφτά ή θα την κλέψεις κι αυτήν?»

Γύρισε κρατώντας μια τεράστια Toblerone. «Πήρα μια μεγάλη για να τη φάμε μαζί».

«Δε μπορείς να τη φας εδώ μέσα! Είναι τυλιγμένη με αυτό το πράγμα σαν αλουμινόχαρτο, θα κάνεις θόρυβο.»

«Ε και?»

«Η τύπισσα δίπλα είναι από αυτές τις μη μου άπτου που δε μπορούν τους θορύβους.»

«Τις ποιες?»

Χτύπησε το τρίτο καμπανάκι κι η αυλαία άνοιγε.

«Απλά μην κάνεις θόρυβο.»

Πέντε λεπτά αφότου είχε αρχίσει το δεύτερο μέρος ακούω το πρώτο χριτς χρατς από το αλουμινόχαρτο. Ο μικρός έκανε φιλότιμες προσπάθειες να ξετυλίγει τη σοκολάτα τις στιγμές που το κοινό ξέσπαγε σε γέλια ή ακουγόταν πολύ δυνατά η μουσική της παράστασης για να καλύπτει τον θόρυβο αλλά δεν τα κατάφερνε όλες τις φορές κι έβγαινε εκτός συγχρονισμού οπότε με το πρώτο χριτς που άκουγα στο δεξί μου αυτί, έβλεπα με την άκρη του αριστερού μου ματιού τη μη μου άπτου να γυρίζει να τον κοιτάζει αγριεμένα.

Βούλιαξα στο κάθισμά μου και διασκέδαζα με αυτό που συνέβαινε τριγύρω μου. Από εκείνη την παράσταση δε θυμάμαι τίποτα.

Έχω τύχει και σε παράσταση όπου συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Οι ηθοποιοί ενθάρρυναν το κοινό να συμμετέχει, να γιουχάρει και να φωνάζει όσο θέλει ενώ στην είσοδο σου έδιναν χαρτιά υγείας και νεροπίστολα να πετάς κατά τη διάρκεια. Ήταν το Rocky Horror show με τον Πασχάλη Τσαρούχα και τη Θεοφανία Παπαθωμά κι ένα θίασο από φρικιά και στριπτιτζούδες. Ο Τσαρούχας ντυνόταν drag queen κι η Θεοφανία έβγαζε όλη την παράσταση με ένα νυχτικό, τόσο στενό που στοιχημάτιζες σε πόσα λεπτά θα πεταγόταν το βυζί της απέξω και ποιανού το μάτι θα έβγαζε η ρώγα.

Μη μου άπτου δεν υπήρχε κανείς στο κοινό. Υπήρχε όμως πάνω στη σκηνή… Σε μια φάση που ο Τσαρούχας πεθαίνει, είχε ξαπλώσει κάτω στο πάτωμα και κείτονταν μπροστά στο κοινό, νεκρός υποτίθεται. Κάποιοι από την πρώτη σειρά τού έριχναν με το νεροπίστολο. Οπότε σε μια φάση, ανασταίνεται, σηκώνεται τσαντισμένος και γυρίζει και τους λέει: «Κόφτε το ρε!» και μετά ξαπλώνει και συνεχίζει να κάνει τον πεθαμένο!

Μια άλλη φορά είχα κερδίσει εισιτήρια για μια παράσταση κάπου στα Εξάρχεια με τίτλο: «Ο Διάβολος ήταν γυναίκα». Ασφυκτικά μικρό το θέατρο και η εξέδρα που καθόμασταν ήταν τόσο κοντά στη σκηνή που οι ηθοποιοί σε κοιτούσαν στα μάτια λες και μιλούσαν σε σένα. Κωμωδία το έργο, αρκετά καλό. Στο τέλος όμως, μια από τους ηθοποιούς είχε έναν σοβαρό μονόλογο. Φώναζε και οδυρόταν και τα έλεγε ακριβώς μπροστά μου σε απόσταση τριών μέτρων κοιτώντας με στα μάτια. Ή έτσι νόμιζα τελοσπάντων. Οπότε από την αμηχανία με έπιασε νευρικό γέλιο! Φαντάσου να έχω την άλλη απέναντί μου να δίνει την παράσταση της ζωής της, να κλαίει και να χτυπιέται κι εγώ να κοπανιέμαι και να δακρύζω προσπαθώντας να πνίξω το γέλιο! Νομίζω αχρήστευσα ένα νεφρό εκείνη τη μέρα. Και πιθανότατα την έκανα να θέλει να σταματήσει το θέατρο και να ακολουθήσει καριέρα στο τραγούδι.

Πριν κανά δίμηνο πήγα σε μια άλλη παράσταση, Τα Μάτια Τέσσερα. Ήταν μόνο 40 λεπτά, έπαιζαν γνωστοί ηθοποιοί κι είχε θέμα επίκαιρο για ένα κορίτσι που πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό και το σενάριο ήταν προφητικό γιατί είχε γραφτεί πριν τη δολοφονία του Αλέξη στα Εξάρχεια. Ασφυκτικά μικρό το θέατρο κι εδώ, αλλά ήταν συγκλονιστικό σαν παράσταση, σου καθόταν στο στομάχι και σου ερχόταν στο μυαλό όταν ξύπναγες μες στη νύχτα. Σκηνή δεν υπήρχε, τα καθίσματα ήταν στο ίδιο επίπεδο με τους ηθοποιούς κι ένιωθες λες και παίζεις κι εσύ. Η παράσταση ήταν φτιαγμένη για να σε σοκάρει. Σε μένα το κατάφερε.

Η τελευταία θεατρική παράσταση όπου πήγα ήταν το Caveman την προηγούμενη Παρασκευή. Η μακροβιότερη solo παράσταση του Broadway μεταφράστηκε και προσαρμόστηκε στα ελληνικά δεδομένα, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ολομόναχος πάνω στη σκηνή αναλύει τις σχέσεις αντρών και γυναικών.  Με πήρε λοιπόν θηλυκή συντροφιά και με τραβολόγησε εκεί.

Ανεβάζοντας 20 πίεση και σιχτιρίζοντας καθώς προσπαθούσαμε να βρούμε μια θέση πάρκινγκ στο Παγκράτι φτάνουμε τελικά στο ταμείο του θεάτρου.

«Θα σας βάλω πρώτη σειρά» μας λέει χαμογελώντας πονηρά η ταξιθέτρια.

«Ωχ γιατί? Μήπως για να μας μιλάει?» ρώτησε το κορίτσι υποψιασμένο γιατί κάπου είχαμε ακούσει ότι είναι interactive, ο ηθοποιός μιλά και με το κοινό.

«Όοοοχι, όοοχι» μας απάντησε συγκαταβατικά «απλά βάζουμε όμορφα νέα πρόσωπα μπροστά μπροστά. Μπορεί να σας μιλήσει και λίγο, τι πειράζει».

Τι ήθελε και το είπε αυτό? Την υπόλοιπη μισή ώρα μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση την πέρασα σκεφτόμενος αν θα με σηκώσει πάνω στη σκηνή, αν θα τρέμουν τα χέρια μου, αν θα βγει φωνή από το ήδη στεγνωμένο λαρύγγι μου καθώς θα με κοιτάζει όλο το θέατρο χαχανίζοντας απορημένο τι ζαβό είναι αυτό που ανέβηκε πάνω. Τέτοιο άγχος δεν είχε ούτε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στην πρεμιέρα.

Η ώρα έφτασε και πήγαμε και κάτσαμε μπροστά μπροστά στο μέσον της πρώτης σειράς.

«Μα καλά, γιατί δε βγάζεις το μπουφάν σου?» με ρώτησε το κορίτσι.

«Αν είναι να ανέβω πάνω στη σκηνή, θέλω να ανέβω με το δερμάτινο φαίνομαι πιο ωραίος».

«Βγάλτο ρε άνθρωπε, θα βγάλεις τη μπέμπελη!»

Υπάκουσα.

Μετά από λίγο με ρωτάει «Θες να πάρουμε τίποτα να τσιμπολογάμε?»

«Μπα άσε μωρέ, θα μας μιλάει ο άνθρωπος κι εμείς θα μασουλάμε χρατς χρουτς, άστο είμαστε και πρώτη σειρά». Δεν ήθελα να ανέβω στη σκηνή και να έχω κομμάτια από πατατάκια στα δόντια μου.

Το τρίτο καμπανάκι χτύπησε, τα φώτα έσβησαν τελείως κι έπαιξε ένα εισαγωγικό βιντεάκι για την παράσταση. Μόλις τελείωσε βγήκε ο Βλαδίμηρος κάτω από ένα σύννεφο χειροκροτημάτων, τα φώτα στη σκηνή άναψαν κι η παράσταση ξεκίνησε.

Το μειονέκτημα του να βρίσκεσαι πρώτη σειρά ήταν ότι αναγκαζόσουν να ξαπλώσεις τελείως στο κάθισμά σου για να μπορείς να βλέπεις τον ηθοποιό, ο οποίος περπατούσε μέχρι την άκρη της σκηνής και στην ουσία βρισκόταν ακριβώς από πάνω σου. Εντωμεταξύ με το φωτισμό που υπήρχε, φωτιζόταν η σκηνή και οι δύο πρώτες σειρές. Έτσι ένιωθα λες και ήμουν ξαπλωμένος, με όλα τα φώτα καταπάνω μου κι έναν τύπο σαν μπάστακας να είναι έτοιμος να με ρωτήσει ανά πάσα στιγμή. Πραγματικός εφιάλτης.

Δεν είχαν περάσει 5 λεπτά κι ο ηθοποιός έπιασε την κουβέντα με έναν τύπο που βρισκόταν 4 άτομα παραδίπλα στα δεξιά μου. Να ταααα, δε το γλιτώνουμε σκέφτηκα. Μετά από 5 λεπτά άρχισε και μίλαγε με έναν 3 άτομα στα αριστερά μου. Ο κλοιός στένευε. Πάσχιζα να κρατηθώ συγκεντρωμένος σε αυτά που έλεγε, μην τυχόν με ρωτήσει κάτι και καταλάβει ότι δεν τον προσέχω. Θα ξεφτιλιστώ σε όλο το θέατρο. Ούτε στα προφορικά της νευρολογίας δεν ένιωθα έτσι.

Ο ηθοποιός πηγαινοερχόταν, μιλούσε, φώναζε, ανέλυε σχέσεις αντρών και γυναικών, έδινε ρεσιτάλ. Τα λεπτά περνούσαν κι εμένα ακόμα να μου μιλήσει κι άρχισα να νιώθω παρεξηγημένος. Τι καλύτερο έχουν οι άλλοι και τους έπιασε την κουβέντα κι εμένα με άφησε στην απέξω? Δεν του γεμίζω το μάτι? Δε μπορώ δηλαδή εγώ να συνεχίσω τα καλαμπούρια του?

Κι εκεί που είχα αποφασίσει να του θυμώσω και να μην ξαναγελάσω με αστείο του, έρχεται από πάνω μου στο εντελώς άσχετο και κάτι με ρωτάει, κάτι του στυλ «Έχω δίκιο φίλε μου?». Σοκαρίστηκα, με είχε πιάσει απροετοίμαστο παναθεμά τον! Φωνή δε βγήκε, του έγνευσα απλά ένα ναι με το κεφάλι, ενώ πετάχτηκε μία από πίσω και του φώναξε: «Δίκιο έχεις!»

«Ορίστε, άντρα ρώτησα, γυναίκα απάντησε» είπε ο ηθοποιός. «Μιλήστε βρε μην τις φοβάστε!».

God damn it, ήθελα να γυρίσω να δω ποια ήταν η σκύλα που πετάχτηκε και μου έκλεψε την παράσταση. That was my line, bitch! Από κει κι έπειτα έπαψα να αγχώνομαι για το αν θα μου ξαναμιλήσει κι άρχισα από μέσα μου να σκέφτομαι τι έξυπνο θα μπορούσα να του είχα απαντήσει, έπαιζα όλα τα πιθανά σενάρια στο μυαλό μου φανταζόμουν το κοινό να ξεκαρδίζεται με τις ατάκες μου, το κορίτσι δίπλα μου να με έχει ερωτευτεί παράφορα, ο ηθοποιός να μου σφίγγει το χέρι και να μου κάνει πρόταση να πρωταγωνιστήσουμε.

Μ’αυτά και μ’αυτά και με τις  τόσες σκέψεις είχα χάσει τη μισή παράσταση.

Η ώρα του phantom δεν είχε τελειώσει όμως. Κάπου λίγο πριν το τέλος του πρώτου μέρους με ξαναρώτησε κάτι, έλεγε για το πώς οι γυναίκες καταπιέζουν τους άντρες οπότε γυρίζει και μου λέει: «Τα λέω καλά?».

Αυτή τη φορά όμως ήμουν προετοιμασμένος και γεμάτος αυτοπεποίθηση, σε πλήρη ετοιμότητα να ξεδιπλώσω το υποκριτικό ταλέντο μου και να δείξω σε όλους πόσο ετοιμόλογος είμαι. Έτσι άνοιξα το στόμα μου και απάντησα…

«Ναι!»

Αυτό. Μόνο.

«Βεβαίως και τα λέω καλά…» συνέχισε ο ηθοποιός κι άρχισε πάλι να λέει τα δικά του. My moment has gone. Τα 15 δέκατα (του δευτερολέπτου) διασημότητας που μου αντιστοιχούν τα έζησα.

«Πολύ καλά του είπες, μπράβο» μου ψιθύρισε το κορίτσι στο αυτί.

«Κοίτα, ήθελα να του πω κι άλλα, αλλά σκέφτηκα ντάξει μωρέ άστον μην τον κομπλάρω, δική του είναι η παράσταση».

Κούρνιασα στο κάθισμα κι από κει κι έπειτα χαλάρωσα. Δεν παίζει να μου ξαναέδινε το λόγο ο ηθοποιός ακόμα κι αν τον απειλούσες με πιστόλι. Οπότε παρακολούθησα την υπόλοιπη παράσταση χωρίς σκέψεις επικείμενης διαπόμπευσης κι εξευτελισμού μπροστά σε τόσα άτομα.

Γιαυτό σου λέω, είναι βασανιστική εμπειρία τα θέατρα. Σεφερλής και πάλι Σεφερλής!

Υ.Γ. Επειδή το ποστ αυτό αφορούσε τα θεάματα, κι επειδή η γνώση έχει αξία μόνο όταν τη μοιράζεσαι, ορίστε ένα λινκ που ανακάλυψα μετά από επίμονη ενδελεχή έρευνα για να δεις τα αυθεντικά βίντεο με τα όργια των γιατρών στα νοσοκομεία. Οι διάλογοι έχουν πολύ γέλιο! Αν ενδιαφέρεσαι κάνε κλικ εδώ

Το μυστικό για να κάνεις το blog σου ακόμα πιο δημοφιλές

Free porn, διαζύγιο Μενεγάκη, Τζούλια Αλεξανδράτου, 9/11 conspiracy, ποιός βλέπει το προφίλ σου στο Facebook, sexy teens. Και μην ξεχνάμε enlarge your penis, free Viagra, θα πηδηχτώ απτο παράθυρο, Sakis, Britney Spears nude. Α και γυμνές φωτό από next top model. Σε 3D.

Εξηγούμαι. Καθόμουν τις προάλλες και χάζευα το google analytics μου για να πάρω μια εικόνα του τεράστιου πλήθους αναγνωστών μου (ευχαριστώ για την αφοσίωσή σας όλους εσάς τους 8 ) και να θρέψω λίγο τη ματαιοδοξία μου. Το μάτι μου έπεσε στα keywords, τις πιο συχνές λέξεις που κάποιοι αναζήτησαν στο google και που τους οδήγησαν στο blog μου. Ανάμεσα στις δέκα επικρατέστερες ήταν τα εξής:

Call girls

Cybersex

Gynaikes gia gamisi

Τι να βαλω μπουζουκια

Μαμαδεσ που γαμιουνται

Ξυρισμα πεους

Κάποιος δηλαδή σε μια κρίση εσωτερικής αναζήτησης αποφάσισε να γράψει στο google «τι να βαλω μπουζουκια» και το google τον οδήγησε σε μένα, τον πιο άσχετο άνθρωπο όσον αφορά στα μπουζούκια, τα clubs, τη μόδα και την κάθε είδους εκδήλωση που περιλαμβάνει κοινωνική συναναστροφή με άλλα άτομα. Το «ξύρισμα πέους» με ενδιαφέρει καθαρά από επιστημονικής απόψεως, γιατί αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τριχωτό πέος. Αν εσύ που έχεις τριχωτό πέος με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, στείλε μια φωτό του στο mail μου. Θα πρέπει να μοιάζει με τεμαχισμένο κανίς. Μπορεί να βγάλουμε λεφτά.

Gynaikes gia gamisi είναι κάτι που όλοι ψάχνουμε. Keep searching guys, απλά όχι στο google! Έχει ένα κάρο εκεί έξω!

Το μυστικό λοιπόν να κάνεις το blog σου να μαζεύει περισσότερα κλικ απόσα μαζεύει μοντέλο σε φωτογράφιση, εκτός από το να βάζεις πιασάρικους τίτλους στα ποστ σου (όπως είναι ο τίτλος «ποιο είναι το μυστικό να κάνεις το blog σου ακόμα πιο δημοφιλές») είναι να χρησιμοποιείς λέξεις και φράσεις που ενδιαφέρουν πολύ κόσμο και που θα δημιουργούσαν τεράστιο traffic προς το blog σου.

Στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς με την οικονομική κρίση και το θάνατο της έντυπης δημοσιογραφίας το παραπάνω μυστικό έχει γίνει πάγια τακτική όχι μόνο των online κειμένων αλλά και κάθε είδους marketing. Χρησιμοποιούνε σαν δόλωμα κάτι πιασάρικο για να ελκύσουν αναγνώστες. Εγώ μπορεί να έχω τις μαμάδες που γαμιούνται ή τα πέη που χρειάζονται ξύρισμα επειγόντως, άλλος μπορεί να λέει πως έχει δηλώσεις της Μενεγάκη ή γυμνές φωτό της ξανθιάς απτους mazoo and the zoo ή πως χαρίζει δωρεάν μεγεθυντές πέους στους δέκα πρώτους τυχερούς (-άτυχους που δεν τους προίκισε η φύση). Δε μας νοιάζει για ποιο λόγο συντονίστηκες στο κανάλι ή μπήκες στο blog ή αγόρασες την εφημερίδα, αρκεί που το έκανες.

Search engine optimization λέγεται και είναι αντίστοιχο της λογικής μιας διαφήμισης που ξεκινά με τη λέξη «ΣΕΞ!» σε τεράστια γράμματα και συνεχίζει με το «και τώρα που τραβήξαμε την προσοχή σας, δοκιμάστε τη νέα χλωρίνη…» με μικρότερη γραμματοσειρά παρακάτω. Οι ιντερνετικοί δημοσιογράφοι ή εκπαιδευμένοι bloggers ενθαρρύνονται να ακολουθούν αυτή την τακτική. Ένα άρθρο σχετικά με τις πωλήσεις των παπουτσιών στις νέες γυναίκες θα ξεκινούσε για παράδειγμα με τη φράση: Οι νέες γυναίκες –όπως η Britney Spears- τρελαίνονται να αγοράζουν ακριβά παπούτσια».

Δεν είναι κάτι καινούργιο. Παρόμοια τακτική ακολουθούν οι εφημερίδες εδώ και χρόνια. Πλαισιώνουν βαρετά άρθρα με σέξι φωτογραφίες ελκυστικών γυναικών, βάζουν ας πούμε  μια φωτό της Γωγώς Μαστροκώστα με βρεγμένο διάφανο μπλουζάκι δίπλα σε ένα άρθρο που μιλά για το πώς οι βροχές κι οι πλημμύρες κατέστρεψαν τις σοδιές των αγροτών. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση το άρθρο παραμένει αναλλοίωτο, απλά σου έδωσε μια ευκαιρία να αφήσεις τα μάτια σου να ταξιδέψουν σε κάτι ευχάριστο. Απτην άλλη υπάρχει κάτι ανησυχητικά παρανοϊκό στο να χώνεις φράσεις-κλειδιά στα κείμενά σου με σκοπό να εξαπατάς ανθρώπους να σε διαβάσουν. Την επόμενη φορά που θα σκάσει μια βόμβα ας πούμε θα διαβάσουμε: «Παγκόσμιος τρόμος: Η ANGELINA JOLIE, η BRITNEY κι ο OBAMA σοκαρισμένοι από τη νέα ΣΕΞΥ τρομοκρατική επίθεση. Διαβάστε όλη τη ΓΥΜΝΗ αλήθεια».

Εκτός από τα key phrases που θα έχεις εγκαταστήσει στο κείμενο, μπορείς  να αποπροσανατολίζεις λίγο το κοινό. Τα κανάλια για παράδειγμα λένε: «Αποκλειστικές δηλώσεις της Μενεγάκη για το χωρισμό της» και μετά από μία ώρα κι αφού σε έχουν πρήξει για τις φοβερές δηλώσεις που θα ακούσεις, δείχνουν τη Μενεγάκη πριν κάτι χρόνια που έλεγε ότι δε θα άφηνε τρίτο άνθρωπο να διαλύσει το γάμο της.

Εφαρμόζοντας αυτή την τακτική και στο blog σου θα μπορούσες ας πούμε μετά τις καταστροφές στην Αιτή να βάλεις: «Παρακάτω μερικές δηλώσεις για τις δύσκολες ώρες που περνούν στην μακρινή μα προσφιλή μας Αιτή»

Οι δηλώσεις είναι: ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΤΙΚΟ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΙ ΕΜΕΝΑ

Ή μπορείς να βάλεις στο blog σου τίτλο Η ΝΕΑ ΛΥΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ και μετά να πετάξεις το παρακάτω

Οκέι είναι εξαπάτηση αλλά αν το κάνουν τα κανάλια γιατί να μην το κάνεις κι εσύ?

Έρευνες έχουν δείξει ότι ο μέσος αναγνώστης σκανάρει γρήγορα ένα κείμενο χρησιμοποιώντας το F-pattern, δηλαδή διαβάζει την πρώτη γραμμή, συνεχίζει κάθετα στο πλάι φτάνει κάπου στο  μέσο διαβάζει μια γραμμή από εκεί και συνεχίζει ξανά κάθετα στο πλάι μέχρι το τέλος, έχοντας σχηματίσει με τα μάτια ένα τεράστιο F στο κείμενο. Αν δεν έχει βρει κάτι ενδιαφέρον μέσα σε αυτή τη χρυσή F γραμμή θα γυρίσει τελείως την πλάτη του.

Οπότε αν θες να γίνεις ακόμα πιο επιτυχημένος, δεν αρκεί απλώς να πετάς λέξεις-κλειδιά σε διάφορα σημεία στο κείμενό σου ή να προιδέζεις με τον τίτλο σου για ειδήσεις ή δηλώσεις που ποτέ δεν είχες, αλλά να τα βάζεις και σε τέτοιο σημείο ώστε να ανήκουν στο F-pattern. Χμμ σαν να είναι πολλές οι λεπτομέρειες που πρέπει να λάβεις υπόψιν για να γράψεις δυο κουβέντες για τις απεργίες των αγροτών ας πούμε. Τις ΣΕΞΥ απεργίες.

Μπορεί αυτή η τακτική να μοιάζει με απεγνωσμένη προσπάθεια να τραβήξεις την προσοχή, σαν να είσαι διαγωνιζόμενος σε κριτική επιτροπή talent-show και να εμφανίζεσαι με ασπρισμένο χαμόγελο και φωσφοριζέ στρινγκ για να κερδίσεις την προσοχή των παρευρισκομένων, αλλά come on ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του για να τη βρούμε εμείς?

Εξάλλου τη σήμερον ημέρα βομβαρδιζόμαστε από εκατομμύρια διαφημίσεις που αναζητούν την προσοχή μας, αφίσες στους δρόμους, διαφημίσεις στην τηλεόραση, σποτάκια στο ραδιόφωνο, ταμπέλες στις βιτρίνες, πωλητές που διαλαλούν την πραμάτεια τους, πρώην που δε λένε να σαφήσουν στην ησυχία σου, αυτοαναδυόμενα παράθυρα στο internet, spam στα mail, τεράστια πρωτοσέλιδα και σκασμούς από δώρα στις εφημερίδες. Όλα μα όλα αναζητούν ένα κομμάτι από την προσοχή σου με την ελπίδα να τα προτιμήσεις. Και μετά από αυτή τη μάχη για την προτίμησή σου εσύ στέκεσαι χαμένος και μπερδεμένος σε έναν πολύχρωμο κόσμο που είναι εκπαιδευμένος κι αποφασισμένος να σε εξαπατήσει.

Ορίστε τη γνώση τη μοιράστηκα μαζί σου, πράξε ανάλογα. Αν θες να έχεις το google σύμμαχο, πούλησε την ψυχή σου κι ακολούθησε τις τακτικές αυτές. Υπάρχει βέβαια και μια άλλη λύση. Να γράφεις ειλικρινά και για την πάρτη σου. Δεν έχουν γίνει έρευνες για αυτό, το δοκιμάζω εγώ όμως και θα σε ενημερώσω για το αν πετυχαίνει. Και για να σου αποδείξω ότι σνομπάρω την τακτική του search engine optimization, θα επιφέρω μια ισορροπία αφού ξεκίνησα το ποστ με τα πιο συχνά word searches στο google, γράφοντας και μερικές φράσεις που ποτέ κανείς δε θα ενδιαφερόταν να googlάρει.

Naked Kwnstantinos Mhtsotakhs…… τεχνικές πλεξίματος….. γιαγιά για πισωκολλητά…. Παναχαϊκή πρωταθλήτρια Ελλάδος…. Fully clothed teens….

Ναι. Νομίζω τώρα είμαστε εντάξει, η ισορροπία επήλθε.

Υ.Γ. Αν ανήκεις σε αυτούς που σκάναραν το κείμενο με το F-pattern, έφτασαν μέχρι εδώ και δε βρήκαν τίποτα ενδιαφέρον πήγαινε πίσω και ξαναδιάβασέ το ολόκληρο και από την αρχή!

________________+8880
________________++880
________________++888_____+++88
________________++8888__+++8880++88
________________+++8888+++8880++8888
_________________++888++8888+++888888++8888
_________________++88++8888++8888888++888888
_________________++++++888888888888888888_+88
__________________++++++88888888888888888_++8
__________________++++++++000888888888888+88
___________________+++++++000088888888888_88
____________________+++++++00088888888888
_____________________+++++++088888888888
_____________________+++++++088888888888
______________________+++++++8888888888
______________________+++++++0088888888
______________________++++++0088888888
______________________++++++00888888l

Στον οδοντίατρο

Με πονάει το δόντι μου. Το προηγούμενο Σάββατο με είχαν καλέσει σε ένα πάρτυ κι επειδή βαριόμουν να πλύνω τα δόντια μου, μόλις βγήκα από το σπίτι έφαγα μια τσίχλα για να έχω καθαρή αναπνοή. Στο δρόμο για το πάρτυ εκεί που μάσαγα σαν μηρυκαστικό νιώθω κάτι να ξεκολλάει και μετά από λίγο να μασάω ένα κομμάτι σίδερο. Είχε ξεκολλήσει το μισό μου σφράγισμα κι είχε γίνει ένα με την τσίχλα.


Εδώ το κομμάτι από το σφράγισμα σε σύγκριση με το μέγεθος του μικρού μου νυχιού.

Σαν γνήσιος αναβλητικός και βαρεμένος άνθρωπος άφησα να περάσει μια βδομάδα, να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο, να νιώθω πως έχω στο στόμα μου ένα μίνι κομπρεσέρ που βαράει υπερωρίες για να φτάσω στο σημείο να πάρω την απόφαση και να κλείσω ραντεβού με την οδοντίατρο. Θα την δω σήμερα το απόγευμα, σε μιαμιση ώρα περίπου.

Δεν είναι ότι είμαι κανένα 3χρονο κορίτσι που φοβάται τον οδοντίατρο, θέλω να πιστεύω πως έχω αντοχή στον πόνο. Μια φορά στο μάι τάι μού είχαν μαυρίσει το μάτι και δεν είχα νιώσει τίποτα μέχρι που το κοίταξα στον καθρέφτη και κόντεψα να λιποθυμήσω. Έμοιαζα με ρακούν. Για το υπόλοιπο βράδυ είχα γυρίσει σπίτι και είχα φορέσει για μάσκα προσώπου ένα σακουλάκι κατεψυγμένο αρακά μπαρμπα-Στάθη μπας και φύγει το πρήξιμο. Ένα μήνα μετά, το πρήξιμο υποχώρησε.

Δεν είναι λοιπόν ότι φοβάμαι, απλά η εμπειρία μου στον οδοντίατρο δεν είναι κι από τις πιο ευχάριστες. Την προηγούμενη φορά που πήγα για σφράγισμα (αυτό που ξεκόλλησε) ήταν όλα μια χαρά. Την προ-προηγούμενη όμως, τα πράγματα δεν ήταν τόσο ευχάριστα…

Ήταν ο καιρός που είχα πάρει μεταγραφή για Αθήνα κι είχα μόλις αφήσει πίσω μου την έντονη ζωή του φοιτητή γεμάτη κραιπάλες και καταχρήσεις και σκέφτηκα μιας και βάζω τη ζωή μου σε μια τάξη ας πάω να ασπρίσω και τα δόντια μου. Οι καφέδες, τα κρασιά κι οι τσακωμοί με την οδοντόκρεμα τα έκαναν να μοιάζουν λες και η ζωή είχε σκουπίσει τον κώλο της επάνω τους. Η ιδέα να πάω στον οδοντίατρο τότε ήταν από τις πιο ηλίθιες της ζωής μου.

Νόμιζα πως ήξερα πώς λειτουργεί ο καθαρισμός των δοντιών. Σου απλώνουν κάτι σαν κρέμα στα δόντια, σε βάζουν κάτω από ένα λέιζερ και μπίνγκο!…φεύγεις με ένα ραδιενεργό χαμόγελο σαν του βαρβάτου Αλέξανδρου Πετρίδη.

Ανυποψίαστος και γεμάτος προσμονή για το νέο φωτεινό χαμόγελο που θα αποκτούσα πήγα στον οδοντίατρο της γειτονιάς. Ξάπλωσα στο κρεβατάκι με τον προβολέα από πάνω και μετά από μια σύντομη τυπική κουβέντα ξεκίνησε τη διαδικασία για τον καθαρισμό. Πήρε ένα πράγμα με σουβλερή άκρη κι άρχιζε και μου έξυνε τα δόντια. What the fuck? Τι φτηνιάρικος τρόπος καθαρισμού είναι αυτός? Είναι σαν να πηγαίνεις το αμάξι σου για πλύσιμο κι αντί να βάζουν επάνω την μαγική κρέμα καθαρισμού που εξαφανίζει τους λεκέδες, να παίρνουν ένα γυαλόχαρτο και να στο τρίβουν μέχρι να αλλάξει χρώμα.

Νιώθοντας εξαπατημένος και ρίχνοντας άγρια βλέμματα στον οδοντίατρο ενώ το στόμα μου έχασκε ορθάνοιχτο κι αυτός ψαχούλευε κι έγδερνε δόντια, τον άφησα να συνεχίσει. Ίσως αυτό να είναι το πρώτο στάδιο, σκέφτηκα, χαλάρωσε ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει. Μόλις πέρασε όλα τα δόντια ένα χεράκι, μου λέει: «Χμμ, πρέπει να βγάλουμε και την πέτρα».

Να τη βγάλεις την πέτρα, εδώ που φτάσαμε δε μας παίρνει να αφήσουμε την πέτρα μες στο στόμα. Είπαμε θέλω χαμόγελο colgate. Οπότε τι πάει και κάνει το άτομο? Παίρνει άλλο ένα πιο σουβλερό πραγματάκι κι αρχίζει και ξύνει την επιφάνεια ανάμεσα στο ούλο και στο δόντι! Έξυνε ούλο προς ούλο κι εγώ να αρχίζω να σκέφτομαι μήπως είναι κανένας σαδομαζοχιστής που κλείδωσε τον οδοντίατρο στην ντουλάπα και βγάζει το αρρωστημένο άχτι του πάνω μου!

«Ξέπλυνε λίγο το στόμα σου» μου κάνει και μου βάζει ένα πλαστικό ποτηράκι νερό στα τρεμάμενα χέρια μου. Δε θέλω τίποτα από σένα! ήθελα να του πω, αλλά αποφάσισα να μην τον νευριάσω και να φανώ συνεργάσιμος. Ήπια λίγο, το υπόλοιπο το έκανα γαργάρα κι έφτυσα ένα ρυάκι αίματος. Έψαξα στο νεροχύτη μήπως έβλεπα κανένα δόντι μου ανάμεσα στα υπολείμματα των ξυμένων ούλων. Πού ξέρω τι κάνει αυτός μες στο στόμα μου. Αν αργούσα πολύ να γυρίσω σπίτι όλο και κάποιος θα ειδοποιούσε την αστυνομία να με γλιτώσει από τα χέρια αυτού του μανιακού.

«Το δύσκολο κομμάτι σχεδόν πέρασε» μου κάνει.

«Το σχεδόν δε μαρέσει».

«Πάψε βρε κοτζάμ παλικάρι» μου λέει, λες και του κλαιγόμουν που δε μου πήρε παγωτό.

Μου εξήγησε πως στη διαδικασία που θα ακολουθούσε τα δόντια μου ίσως ένιωθαν κάποια υπερ-ευαισθησία. Πόσο οδυνηρό θα μπορούσε να είναι? Εδώ αντέξαμε να μας ξύνει το ούλο με τη στραβοβελονιά, σε μια «υπερ-ευαισθησία» θα κολλήσουμε?

Η διαδικασία αποτελείτο από τρία 15λεπτα διαστήματα κάτω από το μαγικό φως, που θα διακόπτονταν από 5λεπτα διαλλείματα.

Το πρώτο 15λεπτο κύλησε όμορφα. Είχα ένα γαργαλιστικό αίσθημα στους κυνόδοντές μου, αλλά μέχρι εκεί. Στο δεύτερο 15λεπτο ένιωσα τον πρώτο έντονο πόνο στο ένα δόντι. Έχεις δαγκώσει ποτέ κομματάκι πάγου με ευαίσθητο δόντι? Πολλαπλασίασε αυτό το αίσθημα επί 10 και μετά φαντάσου να διαρκεί για κανα 5λεπτο και να σου το προκαλούν απροειδοποίητα.

«Αυτή είναι η υπερ-ευαισθησία για την οποία σου έλεγα» μου είπε χαμογελώντας και χτυπώντας με στην πλάτη.

Ενθαρρύνθηκα κι εγώ και θεώρησα πως μπορώ να το αντέξω. «Θα την παλέψω» του κάνω προσπαθώντας να το παίξω γενναίος.

Τι διάλο, ο Ράμπο στο νούμερο 3 έβγαλε ολόκληρη σφαίρα με το μαχαίρι του και μετά καυτηρίασε την πληγή με μπαρούτι από το πολυβόλο του. Εγώ δε θα αντέξω ένα τσιμπηματάκι στο δόντι?

Στο τρίτο 15 λεπτο οι πύλες της κόλασης άνοιξαν. Πρώτα πυροδοτήθηκε ο ένας τραπεζίτης. Μετά κι άλλος, κι άλλος, μετά οι κυνόδοντες. Κάθε 30 δευτερόλεπτα μου κάρφωναν κι άλλο μαχαίρι, όλο και πιο βαθιά και μετά το έστριβαν κιόλας. Αν ήμουν τρομοκράτης, θα είχα ομολογήσει τα πάντα.

Δεν ξέρω πώς επιβίωσα αυτή τη δοκιμασία. Δε σκεφτόμουν τίποτα. Βρισκόμουν σε άλλο κόσμο. Ήμουν ένα φοβισμένο αγρίμι σε πλήρη σύγχυση. Είχα φύγει από τη Γη. Ένα κομμάτι του εαυτού μου πέθανε εκείνη τη μέρα και δε νομίζω να ξαναγυρίσει ποτέ.

Μόλις ο οδοντίατρος απομάκρυνε τον ανακριτικό προβολέα κι έβγαλε τη μέγγενη που κρατούσε το στόμα μου ανοιχτό, η ψυχή επέστρεψε στο σώμα μου.  Δεν ξέρω πού περιπλανιόταν, αλλά ένιωσα όπως νιώθεις όταν ξυπνάς από έναν εφιάλτη. Για να συνειδητοποιήσω ότι δεν τελείωσε ακόμα.

«Μπορεί να νιώθεις κάπως ευαίσθητα τα δόντια σου για λίγο ακόμα».

«Πόσο ακόμα δηλαδή?»

«Ε, περίπου 48 ώρες. Εγώ θα έπαιρνα κανά Nurofen αν ήμουν στη θέση σου».

Κατέβηκα παραπατώντας από το κρεβάτι του πόνου. Πλήρωσα όπως όπως και πάνω στον πανικό μου να φύγω από κει μέσα, ξέχασα το μπουφάν μου. Πήγα στο φαρμακείο απέναντι να αγοράσω Nurofen εκλιπαρώντας σχεδόν, αλλά εκείνη την ώρα πυροδοτήθηκε άλλο ένα δόντι οπότε ζήτησα Νουροφέεεεεεεεεν!

Την υπόλοιπη μέρα έκατσα σπίτι, παράφρων κι εξαπατημένος, νιώθοντας πως είχαν βιάσει το στόμα μου, ενώ έστειλα τον αδερφό να πάρει πίσω το μπουφάν μου. «Ζήτα το από την πόρτα» του είπα, «μην τολμήσεις και μπεις πιο μέσα είναι ψυχοπαθής ο άνθρωπος!», κομπιάζοντας και κάνοντας παύσεις μετά από κάθε λέξη γιατί έσκαγαν πυροτεχνήματα στο στόμα μου. Ήταν στιγμές που ήθελα να βγω τρέχοντας από το σπίτι και να χώσω το κεφάλι μου κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου. Οτιδήποτε για να σταματήσει ο πόνος!

Τελικά ο πόνος σταμάτησε και μετέπειτα μπορούσα και χαμογελούσα στον κόσμο χωρίς να τους προκαλώ αναγούλα, ενώ έβλεπα τα μάτια τους να μισοκλείνουν και τις κόρες τους να συστέλλονται από τη γυαλάδα που ανέδυα.

Αυτά τότε. Η νέα οδοντίατρός μου, γυναίκα και φίλη της mother είναι πολύ πιο συμπαθητική κι αλαφροχέρα και με έκανε να ξεχάσω κάπως τις οδυνηρές αναμνήσεις του προηγούμενου οδοντίατρου-ανακριτή της CIA. Είναι χαμογελαστή και σβέλτη αλλά είναι φορές που κι ένα απλό χαζό αστείο να της πεις, ξεκαρδίζεται και την πιάνει νευρικό γέλιο και δε σταματάει. Οπότε κάθεσαι εσύ ξαπλωμένος με παγωμένο χαμόγελο, ανοιχτό στόμα και τα σάλια να τρέχουν στις χαρτοπετσέτες που σου έχει βάλει στο λαιμό να κοιτάς αυτήν που κοπανιέται στα γέλια κουνώντας ανεξέλεγκτα τα χέρια που έχουν το ένα μια μυτερή λαβίδα και το άλλο έναν τροχό.

Μα γιατί έπρεπε να ξεκολλήσει το σφράγισμα, μου λες?

Όπως και να’χει εκτός κι αν συντρέχει μεγάλη ανάγκη, αν θες να διατηρήσεις τα λογικά σου, μείνε μακριά από τον οδοντίατρο. Εγώ σε μιάμιση ώρα προβλέπω να χάνω κι αυτά που μου απέμειναν.


astynomia.gr

Η αναμονή είναι τα πάντα. Αν κάποιος σου έλεγε να κλείσεις τα μάτια και να ανοίξεις το στόμα για να σου δώσει να δοκιμάσεις μια γενναιόδωρη κουταλιά από το νοστιμότερο και ζουμερότερο καυτό κέικ σοκολάτας που υπάρχει κι αντ’αυτού εκεί που στέκεις ανυποψίαστος με ορθάνοιχτο στόμα, υγρή γλώσσα από τις προσδοκίες και κλειστά μάτια πήγαινε και σου έχωνε στο στόμα μια γερή δόση από ξεραμένα κόπρανα γάτας πατημένα από λασπωμένη μπότα…το πιο πιθανό θα ήταν να ξέρναγες.

Βασικά οκέι θα ξέρναγες είτε σου έλεγαν ότι θα έτρωγες κέικ είτε δε στο έλεγαν, αλλά η αντίθεση ανάμεσα στο τι περίμενες και στο τι σου σέρβιραν είναι αρκετή για να σου φέρει το λεπτό έντερο στο λαρύγγι και να σου γυρίσει τα άντερα τούμπαλιν.

Αυτό λειτουργεί κι αντίστροφα. Όσο περιμέναμε να δεήσει ο Θεός των μικροτσίπ κι ο προφήτης του επί γης Μπίλ Γκέιτς να μας επιστραφούν τα blogs, δεν είχαμε ιδιαίτερες προσδοκίες ως προς τη νέα κατάσταση που θα μας σερβιρόταν. Την τελευταία φορά που κράσαρε το site για καμιά βδομάδα η μόνη αλλαγή ήταν η εισαγωγή της επιλογής google analytics και μετά οι spam διαφημίσεις έπεφταν σύννεφο, σε ακολουθούσαν ακόμα κι αν έβγαζες το πισί απτην πρίζα και πηδούσες από το μπαλκόνι. Οπότε οι προσδοκίες μας ήταν μειωμένες.

Η νέα κατάσταση με τον τρελιάρη αλλά επαγγελματία admin πανταχού παρών και τα πάντα απαντών είναι υπεράνω κάθε αισιόδοξης προσδοκίας, αν σου έδιναν ένα μίγμα κοκαΐνης, αμφεταμίνης, LSD κι αστερόσκονης από το ουράνιο τόξο των «Μικρό μου πόνυ, μικρό μου πόνυ» και σε ρώταγαν πώς φαντάζεσαι τα νέα blogs τέτοιες αλλαγές δε θα τις είχες φανταστεί. Well done λοιπόν στον εγκέφαλο που σχεδίασε αυτά που βλέπουμε κι ελπίζω να μην είναι σαν τη νεράιδα του παραμυθιού και μετά τις 12 τα μεσάνυχτα όλα ξαναγίνουν κολοκύθες κι εμείς μείνουμε με ένα γοβάκι και μια γεμάτη σελίδα word στο χέρι.

Αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι πως η νέα αισθητική του blog μου μαρέσει πολύ και θέλω τόσο πολύ να γράψω κάτι, έτσι απλά για να το δω να ανεβαίνει οπότε θα σου πω για κανα δυο τρία κουλά που παρατήρησα και θα σε αφήσω να πας να χαζέψεις τις αλλαγές στη διακόσμηση του σπιτιού και των υπόλοιπων γειτόνων.

Ας πούμε ότι είσαι άνεργος πτυχιούχος μιας από τις καλύτερες σχολές του Πολυτεχνείου και θες να κάνεις αίτηση για να προσληφθείς στο δημόσιο και συγκεκριμένα στην αστυνομία. Βγάζουν μια προκήρυξη που αναφέρει τις προϋποθέσεις που απαιτούνται, η οποία έπεσε στα χέρια μου από φίλη ενδιαφερόμενη κι αφορά πρόσληψη σε θέση «αξιωματικών ειδικών καθηκόντων» ενώ η ενδιαφερόμενη είναι πτυχιούχος Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών που θα ήθελε να εργαστεί στη δίωξη οικονομικού εγκλήματος. Εκτός από μια λίστα με τα προσόντα και τις γνώσεις που απαιτούνται, στο τέλος της προκήρυξης την οποία θα βρεις εδώ υπάρχει ένας τεράστιος κατάλογος με «νοσήματα και σωματικές ατέλειες που αποκλείουν τους ιδιώτες υποψήφιους από την πρόσληψη». Άκου να κουφαθείς.

Ο υποψήφιος «αξιωματικός ειδικών καθηκόντων» (δουλειά γραφείου) μεταξύ άλλων σε μια απέραντη λίστα ΔΕΝ πρέπει να έχει ούτε ένα από τα εξής όπως παχυσαρκία, δυσκαμψία αρθρώσεων, παλαιά κατάγματα, ουλές, ιδεοψυχαναγκασμούς (με αυτό αυτομάτως αποκλείομαι), ψυχοσεξουαλικές διαταραχές, ακμή(!!!), γυροειδής αλωπεκία(τριχόπτωση σε μικρά σημεία του κεφαλιού), σπίλους που από τη θέση τους υπόκεινται σε πιέσεις ή τριβές, δυσμορφία των αυτιών ή απώλεια του ενός πτερυγίου, εκτεταμένο προγναθισμό (η Μόνικα από το Next Top Model θα αποκλειόταν), χρόνια ρινίτιδα, αλλοιώσεις της φωνής, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, απώλεια δοντιών όταν εμποδίζει τη μάσηση, άσθμα, λόρδωση, σκολίωση ή κύφωση, κρυψορχία (είναι απαραίτητο προσόν και οι δύο όρχεις σε έναν ιδιώτη που θα εργάζεται στην αστυνομία! Είναι αυτό που λέμε έχουμε μπάτσους με αρχίδια), υστερεκτομή και μαστεκτομή.

Πες μου εσύ τώρα αν καταλαβαίνεις γιατί κάποιος με όλα τα πτυχία αλλά με ένα αρχίδι ή ένα βυζί ή ακμή ή μεγάλο σαγόνι ή καμπούρα ή ψιλή φωνή ή ελιά στον κώλο ή μεγάλα αυτιά κρίνεται ακατάλληλος να δουλέψει στην ελληνική αστυνομία! Τόσο επίλεκτο σώμα είναι πια? Και πόσο νόμιμος είναι αυτός ο εξονυχιστικός εξευτελιστικός έλεγχος? Και πόσο νόμιμη είναι η επιλογή για πρόσληψη σε διοικητική θέση στο δημόσιο με βάση σωματικές δυσμορφίες ή συνηθισμένες μικρο-επιπλοκές όπως η ακμή?

Όσο για την εθνικότητα, δεν το συζητάμε δέχονται μόνο Ελληνάρες, ούτε καν δεύτερης γενιάς μετανάστες. Όλα κι όλα. Έλληνες με καθαρό πρόσωπο και 2 αρχίδια.

Αλλά οι έννοιες δημόσιο και διορισμοί είναι πιασμένες χέρι-χέρι και πάνε εκδρομή στη θάλασσα γιατί ως γνωστόν η τρέλα δεν πάει στα βουνά. Παρά το πολύ σωστό μέτρο της κυβέρνησης για τη νομιμοποίηση παιδιών μεταναστών που έχουν συμπληρώσει τη βασική εκπαίδευση στη χώρα μας (γιατί για μένα έλληνας είναι αυτός που έχει την ελληνική παιδεία, έλληνας με γνήσιο αρχαίο ελληνικό αίμα μετά την κάθοδο των Δωριέων, τους διωγμούς των δωδεκαθειστών με την εισαγωγή του χριστιανισμού και τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους δεν υπάρχει ούτε σαν δείγμα κι αν υπάρχει δε θα είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης με την ψιλή φωνή-δε θα τον έπαιρναν ούτε στην αστυνομία με τόσο ψιλή φωνή άσε που είναι και κοντός), το άλλο κουλό μέτρο είναι αυτό που λένε να μαζεύουμε τις αποδείξεις.

Τη φαντάζομαι εγώ τη δουλειά, η γιαγιά από το Κατσικοχώρι της Άνω Στρούγκας που έδινε λεφτά στην εγγονή της να πάρει τσίχλες και της ζητούσε να φέρει και την απόδειξη θα πάρει μια μεγάλη μαύρη σακούλα σκουπιδιών γεμάτη χαρτάκια και μισοσβησμένες αποδείξεις και θα την αναποδογυρίσει μπροστά στο γκισέ του υπαλλήλου της εφορίας λέγοντας: «Ουρίστε, πόσα θα γλιτώσ’ απτσι φόρους?» Γιατί αν περιμένεις η γιαγιά σου κι η γιαγιά μου να κάτσει να φτιάξει αρχείο excel με τα έσοδα και τα έξοδα της στάνης και να έχει και τις χρονολογημένες αποδείξεις ανα χείρας είναι σαν να περιμένεις ο γαύρος να πάρει το πρωτάθλημα φέτος παρόλο που βρίσκεται 7 βαθμούς πίσω από το τριφύλλι. Είσαι βαθιά γελασμένος!

Κανείς όμως δεν ξεφεύγει από το μέτρο συλλογής αποδείξεων, ορίστε κι ένα παράδειγμα!:

Τέλος για να δοκιμάσω πώς ανεβαίνουν τα βίντεο στα νέα blogs ορίστε κι ένα απίστευτο βιντεάκι την ύπαρξη του οποίου μου αποκάλυψε ο φίλος outcast για να δεις πόσο ασήμαντοι και τιποτένιοι είμαστε και πόσο άσκοπο είναι να χαλιόμαστε και να τρωγόμαστε για μικροπράγματα!

Μπερδεγουέι

Δεν ξέρω αν φταίει ο Κρόνος στον Αιγόκερω ή ο ανάδρομος Ισοκράτης που σε συνδυασμό με την έκλειψη του πλανήτη Ιαγουάρου του Μεγαλοπρεπή μπλοκάρει τα τσάκρα των ζωδίων του ανθρακούχου νερού με λεμόνι  ή αν φταίει η σαββατογεννημένη γαλανομάτα γειτόνισσα που έχει σκοπό της ζωής της να παντρέψει την κόρη της με γιατρό και που εξαπολύει σπινθηροβόλα βλέμματα γεμάτα κατάρες κάθε φορά που την αποφεύγω βιαστικά όταν αυτή με κυνηγά με τη φωτογραφία της κόρης της, δεν ξέρω λοιπόν τι έφταιξε ακριβώς αλλά έγιναν κοσμοϊστορικές αλλαγές στα blogs.

Τόσο κοσμοϊστορικές που ο πλανήτης θέλησε να εκτονώσει την ένταση με κάποιο τρόπο. Κι έγινε ο σεισμός στην Αιτή. Δεν ξέρω αν είδες στιγμιότυπα από τον τηλεμαραθώνιο στην Αμερική. Ο Μπραντ Πιτ βγήκε με μούσι Τζίμι Πανούση. Σκοπός είναι να συγκεντρωθεί κάποιο ποσό για να τον πείσουν να το ξυρίσει.

Έτσι ο χρόνος μπήκε πολύ μυστήρια. Πρώτη Γενάρη η γιορτή μου, δύο Γενάρη τα γενέθλιά μου, τρεις Γενάρη ΜΠΑΜ! γρίπη των χοίρων. Ο phantom λαβώθηκε, τα γουρούνια είχαν πάρει την εκδίκησή τους για τους τόνους χοιρινών που κατανάλωνα τόσα χρόνια. Και μετά από μια δυο μέρες ΜΠΑΜ! έπεσε το site της voice.

Βρέθηκα σε απόγνωση. Κλεισμένος σε καραντίνα σε ένα δωμάτιο με 39 πυρετό και τη μάνα να μου αφήνει τις κοτόσουπες στην πόρτα όπως κάνουν στους φυλακισμένους στην απομόνωση κι εγώ να μην μπορώ να μπω στο blog μου να πω τον πόνο μου και να κλαφτώ! Κάτι κακό είχα κάνει στη ζωή μου και το κάρμα μου το ξεπλήρωνε. Δεν έπρεπε να είχα ψηφίσει να βγει ο Δημήτρης απτο X-factor.

Οι μέρες κυλούσαν αργά γυμνάζοντας το δικέφαλό μου με το να τινάζω το θερμόμετρο, πίνοντας αντιπυρετικά, κολλώντας τον αδερφό για συμπαράσταση, βήχοντας και στέλνοντας μηνύματα τύπου «μάλλον πεθαίνω, νιώθω όμως πολύ τυχερός που σε γνώρισα» σε διάφορα θηλυκά ονόματα στο κινητό μου για να τις ανησυχήσω λίγο και να αρχίσουν να στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης με το τσουβάλι. Το μητρικό ένστικτο δεν εξαλείφεται ποτέ στη γυναίκα.

Τελικά η γρίπη των χοίρων δεν είναι σπουδαία υπόθεση, όπως τα είχαμε πει άλλωστε. Με χτύπησε στο κατώτερο αναπνευστικό (χαρακτηριστικό της H1N1) με μόνο σύμπτωμα το βήχα (και μια ελαφριά τραχειίτιδα), απλά για 4-5 μέρες βάραγα 39,5 χωρίς ιδιαίτερα ρίγη ή κάποια άλλη ταλαιπωρία. Αν δεν έχεις άσθμα ή άλλο ιστορικό αναπνευστικών προβλημάτων μη μασάς, και να κολλήσεις θα έχεις μια δικαιολογία να κάτσεις στο κρεβάτι αραχτός. Να έχεις υπόψιν μόνο πως κάνει υψηλούς πυρετούς κι είναι άκρως κολλητική. Ο αδερφός την κόλλησε από μένα, μάλλον στα πάρε δώσε που κάναμε με το λάπτοπ. Τα μόνα φάρμακα που χρειάστηκαν είναι μπόλικα αντιπυρετικά, σιρόπι για το βήχα και  τυροπιτάκια από το φούρνο της γειτονιάς.

Το μόνο καλό που βγήκε από την όλη υπόθεση είναι ότι έκοψα το κάπνισμα. Με τη γρίπη και το βήχα ένιωσα τα πνευμόνια μου να ξυπνούν και να διαμαρτύρονται. Πώς όταν χτυπάς το πόδι σου και ξαφνικά αρχίζεις και νιώθεις όλους τους τένοντες, συνδέσμους και οστά να σε κατηγορούν γιατί υπήρξες απρόσεκτος και τα πόνεσες, έτσι και με τα πνευμόνια μου τα ένιωσα εύθραυστα κι ανήμπορα στο έλεος των καυσαερίων, των τσιγάρων και των πορδών του αδερφού.

Κι έτσι το έκοψα οριστικά και δηλώνω επίσημα 3 βδομάδες άκαπνος. Αρχίζουν πάλι να με εκνευρίζουν όλοι όσοι καπνίζουν, επανήθλα στις απόψεις μου ότι πρόκειται για μια αηδιαστική σιχαμερή συνήθεια που την κάνουν μόνο όσοι είναι ανασφαλείς και προσπαθούν να γίνουν αποδεκτοί από τους γύρω. Monkey see, monkey do.

Στηρίξτε την προσπάθεια παιδιά για να πάρει σειρά κι ο Trikalos.

Και φτάνουμε στο δια ταύτα. Στις αλλαγές των blogs. Όταν ανέβηκε το νέο site μετά από πολυήμερη αναμονή ύστερα από την απρόσμενη πτώση, τα blogs δεν υπήρχαν πουθενά. Άφαντα, καπούτ, νάδα. Ενημέρωση? Καμία. Τη μέρα που ανέβηκε το site ήταν Πέμπτη, οπότε πήρα την εφημερίδα Athens Voice από ένα stand θεωρώντας ότι εκεί μπορεί να αναφέρουν κάτι. Καμία αναφορά για τα blogs,  πουθενά. Ψάχνω τη στήλη του techie chan του τύπου που υποτίθεται πως γράφει για τεχνολογικά και internet και τέτοια, τη στήλη όπου συνέχεια διαφήμιζαν πως ουαου έχουν 10.00 μέλη και 800 blogs! Ενημέρωση? Καμία! Έγραφε μόνο το εξής που θα σου βάλω την αρχή αυτολεξεί για να αντιληφθείς τον παραλογισμό της όλης φάσης: «Σύντροφοι, θα ήθελα να ξεκινήσω αυτή τη χρονιά με την αυτοκριτική μου: Παραδέχομαι πως έσφαλλα στην εκτίμησή μου για το Nintendo Wii και ελπίζω ο σύντροφος Νίκος να με συγχωρέσει γιατί στα ψυχιατρεία στη Σιβηρία κάνει κρύο». What the fuck? Τι πιο άσχετο θα μπορούσαν να γράψουν?

Ήταν σαν να μην υπήρξαμε ποτέ, είχε εξαφανιστεί κάθε διαδικτυακό ίχνος μας χωρίς καμία εξήγηση. Mails ερχόντουσαν και μηνύματα στο msn που πάνω κάτω έλεγαν περίπου το εξής «Σου/μας έσβησαν τα blog? Δεν έχει νόημα να ζούμε πλέον!». Εκτός από την fan page στο facebook όπου βγήκε μια λιτή ανακοίνωση ότι το blog χάθηκε κι ότι σύντομα θα επιστρέψουμε σε νέα διεύθυνση γιατί ο phantom κι η παράνοια δεν πεθαίνουν ποτέ, θεώρησα πως ένα βήμα για να ακουστώ θα ήταν η επίσημη σελίδα της voice στο facebook.

Εν βρασμώ τσαγιού(δεν είχα αναρρώσει πλήρως) και ψυχής και πειραγμένος από την πλήρη αδιαφορία κι εξαφάνιση των blogs μπήκα κι άφησα ΕΝΑ σχόλιο με το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΜΟΥ που περίπου έλεγε πως «2,5 χρόνια τζάμπα γράφαμε, κι ούτε μια κουβέντα μόνο κάτι μαλακίες για το Wii, κι αν δε δοθεί μια εξήγηση voice δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσω στον αιώνα τον άπαντα». Το λες ανώριμο σχόλιο, θα μπορούσα να το συμπληρώσω με ένα «θα πω στα άλλα παιδάκια να μην σε ξαναπαίξουν κακιά voice, ουααα», όχι πως με χαρακτήριζε και ποτέ η ωριμότητα, αλλά ήταν αντάξια της δικής τους ερασιτεχνικής σταρχιδίστικης συμπεριφοράς τους.  Επειδή η παρέα που είχαμε στη voice ήταν πολύ όμορφη, έγραψα πως όποιος παλιός blogger ανοίξει νέο blog να το ανακοίνωνε εκεί για να μην χαθούμε καθόλου.

Κι εδώ πρέπει να καταλάβουμε ένα πράγμα μετά το Λόλα να ένα μήλο. Οι bloggers δε χρωστάμε τίποτα στην Athens Voice. Η Voice σε αντίθεση μας χρωστάει πολλά. Είμαστε μια παρέα που μαζευόμαστε να πούμε τα σώψυχά μας. Δεν περιμέναμε τη voice για να μας δώσει το βήμα για να τα πούμε. Θα μπορούσαμε να είχαμε διαλέξει οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα κι οποιοδήποτε άλλο site. Το ότι διαλέξαμε την Athens Voice αυτό συνέβη είτε γιατί τη γουστάραμε σαν εφημερίδα είτε γιατί μας παρέσυρε κάποιος άλλος blogger είτε γιατί μας άρεσε η παρέα που είχε δημιουργηθεί. Δεν της οφείλουμε τίποτα όμως. Δε με βοήθησε η Voice και το site της να ανέβω στα πιο δημοφιλή, ούτε της οφείλω ευχαριστώ που μέσα από το blog γνώρισα ανθρώπους τόσο σπάνιους και ξεχωριστούς που επηρέασαν κι επηρεάζουν ακόμα τη ζωή μου και το επάγγελμά μου και που τους θεωρώ αληθινούς φίλους.  Μόνος μου βρήκα ανθρώπους με τις ίδιες ψυχασθένειες σαν τις δικές μου και ταιριάξαμε και γίναμε κοινό, παρέα, φίλοι.

Και το γεγονός πως κοντέψαμε να πάθουμε εγκεφαλικό όταν χάσαμε τα blogs δεν έγινε γιατί δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το blogging. Πίστεψέ με, ησύχασε το κεφάλι μου όσο δεν είχα έγνοια να σκεφτώ πώς θα διατυπώσω σωστά αυτά που σκέφτομαι ή αν μπήκε κανείς στα σχόλια να μας κράξει. Το blogging είναι απλά ένα χόμπι κι αν το είχαμε τόσο μεγάλη ανάγκη θα πηγαίναμε σε άλλη πλατφόρμα όπως το blogspot. Αυτό που μας πείραξε ήταν η έλλειψη ενημέρωσης, η αδιαφορία και η έκδηλη πλήρης υποτίμηση των bloggers. Σε συνδυασμό ότι πιστέψαμε πως χάθηκαν κείμενα που γράψαμε με κόπο και πολύ χρόνο μιας και οι περισσότεροι bloggers δεν κρατάμε (εσφαλμένα) αρχείο όσων γράφουμε γιατί εμπιστευόμαστε την πλατφόρμα ότι δε θα κάνει το αυτονόητο και δε θα μας εξαφανίσει τα κείμενα εν μία νυκτί!

Ευτυχώς ανακάλυψα φαν που πιθανότατα τρέφεται με γάτες κι έχει παντού κολλημένες φωτογραφίες μου στους τοίχους, που είχε κρατήσει ΟΛΑ μου τα ποστ σε αρχείο στο word! Μαζί με τις φωτογραφίες! Τις οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ και δίνω τρελό respect!

Όπως και να’χει, φαίνεται πως γίνεται μεγάλη προσπάθεια να διορθωθούν τα πράγματα και μου αρέσει που τα blogs μας έχουν αποστασιοποιηθεί από το επίσημο site της voice και που υπάρχει ένας admin να απαντά άμεσα στις απορίες μας. Βγάζω το καπέλο στο κουράγιο του!

Οι αλλαγές θα είναι δύσκολο να αφομοιωθούν, ήδη έχω πελαγώσει και δε μπορώ να βγάλω άκρη, αλλά θα δώσω χρόνο στο όλο εγχείρημα. Το template που βλέπεις μάλλον είναι προσωρινό, έχει καμιά 100στη να διαλέξεις αλλά δε με βλέπω να καταλήγω σε κανένα τόσο αναποφάσιστος και αναβλητικός που είμαι οπότε ίσως βλέπεις κι ένα διαφορετικό template κάθε βδομάδα! Αν δεν ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη template και δεν είσαι άνω των 60, join the club «των bloggers που δεν κατέχουν από τεχνολογία».

Αν κατάλαβα καλά σου δίνεται κι η δυνατότητα να ελέγχεις τα σχόλια πριν ανέβουν, κάτι που είναι πολύ χρήσιμο μιας και θα επιτρέπω μόνο τα σχόλια που με εκθειάζουν, κυρίως για την ομορφιά και το μπρίο μου.

Πάλι μαζί λοιπόν, με τα ποστ σεντόνια και με τις αντιπαραθέσεις μας. Καλό κουράγιο με τις νέες αλλαγές και ο είθε ο Θεός των μικροτσίπ να μας βοηθήσει να βρούμε μια άκρη!

Υ.Γ. Πώς μπορώ να κάνω τη στοίχιση να είναι σε ευθεία γραμμή και στα δεξιά και στα αριστερά?

Χάπι μπέρθντει του γιου (της μάνας μου)

Με το που βγήκα από την εφηβεία η ηλικία άρχισε να γίνεται
εμμονή. Από τη στιγμή που ενηλικιώνεσαι θεωρείσαι μεγάλος και υπεύθυνος, no matter what. Δε μπα να κάνεις ακόμα ταχυδακτυλουργικά κόλπα, να παίζεις video-games, να βλέπεις καρτούν, να τσακώνεσαι κάθε φορά που παίζεις ποδόσφαιρο, να λες στους φίλους σου «έλα να πλακωθούμε για χαβαλέ», να τραβάς μαλακίες, μετά τα 18
έρχονται οι υποχρεώσεις και πρέπει σιγά σιγά να σοβαρεύεσαι και να υιοθετείς το
προφίλ του ώριμου ενήλικα.

Στα 18 στεναχωρήθηκα μόλις συνειδητοποίησα ότι τελείωσε
επίσημα και ανεπιστρεπτί η ανέμελη παιδική ηλικία. Στα 22 μετάνιωνα που
στεναχωριόμουν στα 18, γιατί στα 22 μου, μετά από 4 χρόνια κραιπάλης ως
φοιτητής είχα ξοδέψει τα πρώτα χρόνια ως ενήλικας όπου σου δικαιολογούνται τα
πάντα και πλέον κινιόμουν χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας του στυλ ήμουν νέος κι
ανώριμος.  Τώρα στα 25 μου μετανιώνω που
μετάνιωνα στα 22 που στεναχωριόμουν στα 18 γιατί τζάμπα χάλαγα το χρόνο και τη
διάθεσή μου με τέτοιες σκέψεις αντί να ασχοληθώ με κάτι σοβαρότερο όπως το να
την έπεφτα σε περισσότερες γκόμενες. Ακόμα και τώρα μετανιώνω που σπαταλώ το
τωρινό χρόνο μου και χρόνο σου μετανιώνοντας που μετάνιωνα που στεναχωριόμουν
που τελείωσε η εφηβεία. Ουόου, Αν συνεχίσω με αυτό το σκεπτικό στα 40 μου θα
χρειάζομαι εξατομικευμένους αλγόριθμους για να υπολογίζω για πόσα πράγματα
μετανιώνω.

Η ηλικία είναι παράξενο πράγμα. Σε κάθε σημείο της ζωής μου
έβλεπα τους από κάτω και τους από πάνω στην ηλικιακή πυραμίδα με περιφρόνηση.
Οποιοσδήποτε νεότερος μου φαινόταν ένας ανώριμος ανίδεος μπόμπιρας με τα lol και
τα omg
και τα imho που έχει μοναδική ικανότητα να κλείνει αστραπιαία το λάπτοπ
και να βγάζει το χέρι από το παντελόνι μόλις ακούσει βήματα στην πόρτα,
οποιοσδήποτε μεγαλύτερος έμοιαζε outdated σταφιδιασμένος ενήλικας που δεν
έχει ιδέα πώς σκεφτόμαστε εμείς οι νέοι. Με την πάροδο των χρόνων ανεβαίνοντας
αυτή την ηλικιακή  σκάλα αντί να
συμβιβάζομαι με τις ηλικίες γύρω μου και να κατανοώ τη σοφία που κρύβεται στο
πέρασμα του χρόνου, η δυσαρέσκεια για τα δύο γκρουπ, τους ηλιακά πάνω και κάτω
συνέχισε να υπάρχει. Οι νεότεροι μου φαίνονται ακόμα πιο ηλίθιοι γιατί δε
συνειδητοποιούν πόσο πολύτιμη είναι και πόσο λίγο διαρκεί η παιδική ηλικία και
βιάζονται να μεγαλώσουν (βρίζουν, οδηγούν, πίνουν, καπνίζουν, πηδιούνται από τα
15 και βγάλε) ενώ οι μεγαλύτεροι είναι μια τρομακτική εικόνα στην οποία είμαι
καταδικασμένος να φτάσω.

Σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να
μεγαλώνεις. Ίσα ίσα τα γενέθλια θα έπρεπε να είναι η επιβράβευση στο κατόρθωμα:
Συγχαρητήρια, είσαι ακόμα ζωντανός. Απλά το δικό μου μυαλό είναι κολλημένο στην
αρχή της ηλικιακής σκάλας, ενώ το σώμα μου την ανεβαίνει σταθερά και αδιάκοπα.
Ειδικά για τα νέα παιδιά (στα οποία πλέον δε μπορώ να πω ότι ανήκω) οι μεγαλύτεροι
θα μοιάζουν τελείως εκτός εποχής (LOL! Δεν έχει ακούσει τη Lady Gaga!), ή ντροπιαστικά ανώριμοι (Ιιιου! Στην ηλικία του ακούει Lady Gaga!) ή κάπου ανάμεσα (Πφφ!
Χρησιμοποιεί τη Lady Gaga σαν ενδεικτικό παράδειγμα για το πώς τα παιδιά βλέπουν τους μεγάλους), ενώ
την ίδια στιγμή όλοι εμείς οι κάπως νέοι άνθρωποι πιστεύουμε πως όταν εμείς
μεγαλώσουμε θα είμαστε σοφοί, μοντέρνοι, αξιοπρεπείς και πάντα μες στη μόδα των
καιρών.

Μαλακίες. Δε γίνονται σοφότεροι όλοι όσοι μεγαλώνουν. Στη
δική μου περίπτωση πιθανότατα ακόμα και στα 80 θα περιφέρομαι μπερδεμένος
γεμάτος φοβίες και απορίες για τον κόσμο και τους ανθρώπους σε μια συνεχή
απορία για το τι Πρόκειται Να Ακολουθήσει Μετά. Νομίζω θα γίνομαι όλο και πιο
ανήσυχος για το τι μου επιφυλάσσει το σύμπαν αλλά και πιο αισιόδοξος ότι κι
αυτή τη φορά θα καταφέρω να ξεγλιστρήσω και να την βγάλω πάλι καθαρή.

Όπως και να χει από το «μεγάλωμα» δε μπορεί να ξεγλιστρήσει
κανείς, ούτε η Άννα Βίσση και τα αμέτρητα Botox της. Εκτός κι αν πεθάνεις, θα
συνεχίσεις να μεγαλώνεις. Μέχρι που μια μέρα θα γίνεις μεγάλος, σοφός, γέροντας
με μούσια και μακριά άσπρα μαλλιά και θα έχεις φάει κόλλυβα από τις κηδείες
όλων των συμμαθητών σου. Και τότε θα μπορέσεις να συμβιβαστείς με την ηλικία
σου, να ωριμάσεις κι επιτέλους να συνεχίσεις ξέγνοιαστος τη ζωή σου.

Υ.Γ.1 Όπως θα κατάλαβες από το θέμα του ποστ έχω γενέθλια
σήμερα κι ο επόμενος φίλος  που θα με
πάρει ξενερωμένος και δήθεν κουρασμένος τηλέφωνο και θα μου πει κάτι σχετικό του
στυλ: «σου είπα χρόνια πολλά για τα Χριστούγεννα πριν μια βδομάδα, χρόνια πολλά
για την Πρωτοχρονιά χθες, για τη γιορτή σου πάλι χθες, πρέπει να σου πω και
σήμερα για τα γενέθλια?» θα ακούσει τέτοιο καντήλι που δεν ακούστηκε ούτε στη
χειροτονία του Αρχιεπισκόπου. Όλοι, τη μέρα των γενεθλίων μου είναι ξενερωμένοι
που τέλειωσαν οι γιορτές ενώ είναι χορτασμένοι από τόσα γλέντια που και στα backstage σε
συναυλία της Madonna να τους πάω δεν θα τους κάνει αίσθηση. Πουθενά δε θα τα
βγάλω τα κωλόπαιδα.

Υ.Γ.2 Προσπάθησα την αλλαγή του χρόνου να την περάσω τόσο
μαγευτικά όσο πέρυσι , αλλά στην τελευταία κλινική που πήγα για εφημερίες το 80%
των ασθενών πήρε εξιτήριο πριν τις γιορτές και άδειασε το νοσοκομείο λες κι
έπεσε σήμα ότι θα περάσει να τους ευχηθεί ο Μητσοτάκης, ενώ το 20% που έμεινε ή
δε θα μπορεί να αρθρώσει λέξη, ενώ αν τους κεράσεις έστω έναν εορταστικό
κουραμπιέ κινδυνεύουν να πέσουν σε διαβητικό κώμα ή αν πας να τους ευχηθείς θα
στο ανταποδώσουν με ένα «δε μας γαμάς με τα χρόνια πολλά ρε γιατρέ και να μου
πεις τι θα κάνουμε με τον σπλήνα που με σουβλίζει χειρότερα κι απότι οι Τούρκοι
τον Αθανάσιο Διάκο?». Οπότε την πέρασα ψιλομίζερα σε σπίτι με μικρή καλή παρέα,
σκασμένοι απτο φαί να αλλάζουμε χρόνο παρέα με τον Ρουβά και το X-factor και μετά να κάνουμε μαραθώνιο
πόκερ μέχρι τις 5 το πρωί.

Κάθε Πρωτοχρονιά με αγχώνει κι αυτή η πίπα που λένε πως ό,τι
κάνεις την Πρωτοχρονιά θα το κάνεις όλο το χρόνο, οπότε κάθε Πρωτοχρονιά την
περνάω σκεφτόμενος να μην κάνω κάτι που δε θα ήθελα να κάνω την υπόλοιπη χρονιά
κι είμαι συνέχεια στην τσίτα, δηλαδή στην ουσία τις Πρωτοχρονιές μου τις περνάω
αγχωμένος και γιαυτό με πάει γαμιώντας με τα άγχη κι η υπόλοιπη χρονιά.

Πέρσι είχα new year resolutions να βρω κάποια γκόμενα που να την παλεύει, τελικά το 2009
προέκυψαν καλές περιπτώσεις στο διάβα μου που στην πορεία απεδείχθησαν
πως ή αυτές ήθελαν επειγόντως εκτίμηση από ψυχίατρο ή εγώ τους προκαλούσα μια
ψυχοπαθολογική συμπεριφορά ή πως τελικά ίσως είμαι εγώ  αυτός που δεν την παλεύει! Πιθανότατα έχοντας
πλέον χάσει οριστικά την καλύτερη γυναικεία περίπτωση που θα μπορούσε να μου παρουσιαστεί
συνεχίζουμε τη νέα χρονιά μαγκούφης όπως
μπήκε και η προηγούμενη αλλά πάντα με διάθεση να χαμογελάμε μαζί και να
τρελαίνουμε τον κόσμο! :)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!

Για την Ελπίδα (Πρόσκληση προς όλους τους bloggers!!!)

Μέρες που είναι ήρθε η ώρα να ξεκουνηθούμε και να κάνουμε
μια καλή πράξη. Και να είσαι σίγουρος πως το κάρμα σε πολύ σύντομο χρονικό
διάστημα θα σε ανταμείψει με μια πολύ ωραία γκόμενα/γκόμενο που το σύμπαν θα τη
στείλει στην πόρτα σου. Εγγυημένα.

Δε χρειάζεται να βάλεις το χέρι στην τσέπη σου αλλά στη
ντουλάπα, στη σοφίτα, στο πατάρι, στη βιβλιοθήκη  ή όπου αλλού μπαίνει ένα χέρι χωρίς μετά να
σε κατηγορήσουν για σεξουαλική παρενόχληση και να πάρεις ένα ή περισσότερα
προσωπικά σου αντικείμενα για να τα δωρίσεις στον πρώτο ελληνικό blog-ο-μαραθώνιο. Το
αντικείμενό σου θα βγει σε δημοπρασία και ο ενδιαφερόμενος που θα ξηλωθεί και
θα προσφέρει τα περισσότερα θα το αποκτήσει ενώ τα χρήματα θα κατατεθούν για
την ενίσχυση του συλλόγου φίλων παιδιών
με καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ» και του 1ου ογκολογικού νοσοκομείου Παίδων.

Η ιδέα ξεκίνησε από ανώνυμους bloggers (αν κι
έχω μια υποψία ποιος κρύβεται από πίσω) κι επειδή έχει να κάνει αποκλειστικά με
τη στήριξη σε άρρωστα παιδάκια δε μπορώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει κάποιος που
θα κανιβαλίσει το όλο εγχείρημα ακόμα και μέσω ανώνυμων σχολίων. Η δημοπρασία
θα γίνεται μέσω σχολίων και χρειάζεται απλά ένα e-mail, κι όταν κατοχυρωθεί το αντικείμενο τα χρήματα θα
κατατίθενται σε έναν και μοναδικό τραπεζικό λογαριασμό για την «ΕΛΠΙΔΑ».

Ό,τι απορίες έχεις θα σου λυθούν εδώ ενώ η αρχική σελίδα του
blog όπου
γίνεται η δημοπρασία είναι εδώ (κι εδώ το group τους στο facebook), ξεκίνησε δειλά δειλά τη μέρα
των Χριστουγέννων θα διαρκέσει περίπου μέχρι το Πάσχα και είμαι σίγουρος πως
στην πορεία θα απογειωθεί. Μπορείς να δωρίσεις οποιοδήποτε αντικείμενο δε
χρειάζεσαι από βιβλία, σιντί, κοσμήματα, ρούχα, τη γιαγιά σου, μέχρι πιο προσωπικά
ή «συναισθηματικής αξίας για τους αναγνώστες σου» αν είσαι blogger: πχ η nastazia τα
εσώρουχα της, ο Emperor  την ατζέντα με τα
τηλέφωνα γυναικών του, κι ο vlavo
μια συλλεκτική συλλογή από photoshopαρισμένες
εικόνες του Επίτιμου.

Ως μέλος της κοινότητας εδώ στην Athens voice προσκαλώ
τους πάντες να ανεβάσουν ένα προσωπικό αντικείμενό και να το στείλουν για
δημοπρασία. Ποτέ δεν ξέρεις πόσοι φανατικοί-stalkers αναγνώστες σε διαβάζουν που θα
έφταναν στο σημείο να πληρώσουν για να αποκτήσουν κάτι δικό σου. Ε και στην τελική
αν δεν ενδιαφερθεί κανείς μπορείς να κάνεις τον Κινέζο και να αγοράσεις εσύ το
αντικείμενό σου, εξάλλου για καλό σκοπό θα πάνε τα χρήματα!

Μέχρι να πάω μια βόλτα από το εξοχικό να ξεσκονίσω τα άπειρα
αστυνομικά που έχω και να αποφασίσω ποια δε χρήζουν δεύτερης ανάγνωσης για να
τα δωρίσω, αποφάσισα να στείλω στη δημοπρασία το παρακάτω:

Το έφτιαξα φέτος το καλοκαίρι στην Κύπρο, το έχω φορέσει 5-6
φορές, είναι μέγεθος medium κι εκτός από την απεριόριστη συναισθηματική αξία που θα έχει
για σένα επειδή έχει φορεθεί από τον phantom κι είναι από τα πιο αγαπημένα μου
μπλουζάκια, επιπλέον είναι και φοβερό για να ψαρώνουν τα μωρά!

Τιμή εκκίνησης 15 ευρώ.

Σπεύσατε στη δημοπρασία, καλές προσφορές και καλές αγορές!

(Σε κανά δυο μέρες το πολύ θα έχει ανέβει το μπλουζάκι στη δημοπρασία στο blog Για την Ελπίδα)

Υ.Γ.1 Από τότε που γύρισα από τα ταξίδια, οι φετινές γιορτές
totally suck.
Totally όμως! Άντε να δούμε μήπως με την καλή πράξη για την «ΕΛΠΙΔΑ»
στρώσουν τα πράγματα.

Υ.Γ.2 Θυμάσαι 3-4 ποστ πιο πριν που έλεγα τι καλά που θα
ήταν να υπήρχε ένας ελεύθερος σκοπευτής να πυροβολούσε όσους έκαναν παραβάσεις
στο δρόμο ή όσους κάπνιζαν? Μήπως άκουσες αυτές τις μέρες για έναν τύπο με τζιπ
που έβγαινε και πυροβολούσε αθώους περαστικούς στα καλά καθούμενα? Βρε λες να
σχετίζονται αυτά μεταξύ τους? Σσσσσς….

Υ.Γ.3 Phantom on ice.

Για περιορισμένες παραστάσεις στο παγοδρόμιο της Γλυφάδας.

Phantom on ice.

Μια παράσταση μόνο για ενήλικες, μιας και περιέχει βία και
αίμα, αλλά πολύ πολύ δράση.

Phantom on ice.

Ένα φαντασμαγορικό σόου, με ριψοκίνδυνες πτώσεις κι εντυπωσιακά ακροβατικά.


Ο phantom εκτελώντας άψογα μια πιρουέτα.

Δίνεται η δυνατότητα στοιχημάτισης πόσα δόντια θα σπάσει.

-Αυτόγραφα θα δοθούν μετά το πέρας της παράστασης στη β
ορθοπεδική κλινική  του νοσοκομείου της Βούλας,
δεύτερο ράντζο όπως μπαίνεις. Ώρες επισκεπτηρίου.

Χριστουγεννιάτικες διακοπές

Τα Χριστούγεννα δεν είναι η πιο μαγική εποχή του
χρόνου.  Απλά είναι η πιο διαφημισμένη. Όλα
μοιάζουν να είναι υπερφορτωμένα αυτές τις μέρες,  τα φωτάκια, η διασκέδαση, τα φαγητά και τα
γλυκά μοιάζουν να συμπυκνώνονται όλη τη χρονιά και να εκρήγνυνται
φαντασμαγορικά τη βδομάδα των Χριστουγέννων.

Έχω μια θεωρία. Πιθανότατα είναι ηλίθια θεωρία, αλλά δεν παύει
να είναι μια θεωρία. Και στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε σε αυτόν τον
μπερδεμένο και χαοτικό κόσμο όπου τίποτα δεν έχει νόημα και νιώθεις πως ο
κόσμος περιστρέφεται τόσο γρήγορα γύρω σου ενώ εσύ προσπαθείς να κρατηθείς σε
αυτή την περιστρεφόμενη υφήλιο κρεμασμένος από ένα λαδωμένο σκοινί από το οποίο
σιγά σιγά γλιστράνε τα ματωμένα από την προσπάθεια χέρια σου, όλοι χρειαζόμαστε
μια θεωρία έτσι δεν είναι? Δεν έχεις πολύ χρόνο να σκεφτείς την απάντηση οπότε
θα σου την δώσω εγώ: ναι. Ναι, χρειαζόμαστε θεωρίες. Ζήτω μου λοιπόν γιατί έχω
μία.

Η θεωρία είναι ότι ο χρόνος πακετάρεται σε «κουτάκια» του
ενός έτους αλλά δεν πολυχωράει κι έτσι προς τις αρχές του Δεκέμβρη συμπιέζεται
μέχρι τη βδομάδα των Χριστουγέννων όπου σφηνώνεται ασφυκτικά. Φαντάσου να θες
να γράψεις ένα κείμενο σε ένα κομμάτι χαρτί και να σου τελειώνει σιγά σιγά ο
χώρος και να αναγκάζεσαι προς το τέλος να στριμώξεις τα γράμματα συμπυκνώνοντας
και στριμώχνοντας τις λέξεις, μόνο που στη θεωρία μου δεν είσαι εσύ αυτός που
γράφει αλλά ο Χρόνος, μια σοφή γενειοφόρα οντότητα που κάθεται σε έναν τεράστιο
θρόνο κάπου στον Όλυμπο περιτριγυρισμένος από ρολόγια, εκκρεμή, ημερολόγια κι
αυτές τις μαλακίες με τον κούκο που πετάγεται ανά μία ώρα από το πορτάκι και
κάνει κούκου. Κάπου στο βάθος θα υπάρχει κι ένας άγγελος να παίζει άρπα. Παντού
υπάρχουν άγγελοι που παίζουν άρπα.

Έτσι συμπιέζονται όλα στο τέλος της χρονιάς και γιορτάζουμε,
ξοδεύουμε και τρώμε όσο δεν κάναμε όλο τον χρόνο. Σόρι αν δεν πολυβγάζει νόημα η
θεωρία αλλά αυτές τις μέρες ο χρόνος κατέρρευσε γύρω μου γιατί καθώς πλησίαζαν
τα Χριστούγεννα τα deadlines μερικών κλινικών τελείωναν, δώρα έπρεπε να αγοραστούν, ψώνια
για το σπίτι να γίνουν, προετοιμασίες για γιορτή και γενέθλια και διάφορες
άλλες υποχρεώσεις που ξεχνάω τώρα και αγχώνομαι αν θα τις θυμηθώ εγκαίρως. Ακόμα
κι η αναβολή μου για το στρατό έληξε κι έτρεχα να την ανανεώσω. Είμαι σε φάση
που δε μπορώ να πάω ούτε τουαλέτα χωρίς να κοιτάω το ρολόι μου και να μην
πανικοβάλλομαι γιατί αργώ. Με αυτούς τους ρυθμούς θα κάνω την ανάγκη μου
επιτόπου στο δρόμο- θα τα αφήνω να πέφτουν, σαν τα άλογα, απλά για να γλιτώσω
χρόνο. Μην περπατάς πίσω μου τα Χριστούγεννα χωρίς να φοράς μπότες. Μεγάλες χοντρές
καφέ μπότες.

Δεν ξέρω αν κατέβηκες στη γιορτινή Αθήνα. Είναι ένα
παρανοϊκό συνονθύλευμα ανθρώπων που τρέχουν στους βρώμικους πεζόδρομους της
πόλης να ψωνίσουν υπερτιμημένες αηδίες για να νιώσουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα
ακροβατώντας ανάμεσα σε λακκούβες, απλωμένες τσάντες, ρολόγια, cd, μαύρους που τρέχουν να
ξεφύγουν από τους μπάτσους βαστώντας τη πραμάτεια τους στον ώμο μέσα σε ένα
άσπρο σεντόνι, ανθρώπους-αγάλματα, αη-Βασίληδες λεπτοκαμωμένους, δυστυχισμένα
γέρικα πόνι, πελαγωμένες όμορφες πωλήτριες και πορτοφολάδες. Ακόμα και η
πλατεία Συντάγματος φανερώνει την ηλιθιότητα της πόλης. Στη θέση που τόσα
χρόνια ήταν το καρουζέλ έχουν βάλει ένα μαγευτικό δέντρο κι από κάτω έχουν πετάξει
κάτι πολύχρωμα πλαστικά κολωνάκια που τα φυλάνε άγρυπνοι άη-βασίληδες,
στρουμφάκια κι ο Gummy Bear!
Ο Gummy Bear ρε φίλε!!! Have mercy…

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ φέτος αυτό το στούμπωμα του χρόνου
στο τελείωμά του κι αυτή την τρέλα του «ψωνίζω άρα γιορτάζω» αποφάσισα να το
καταπολεμήσω. Κι έφυγα για χριστουγεννιάτικες διακοπές μια βδομάδα πριν τα
Χριστούγεννα, όπου οι τιμές στα καταλύματα δεν έχουν απογειωθεί, οι εθνικές
οδοί είναι ακόμα άδειες κι ο κόσμος περιμένει στωικά και ήρεμα τις γιορτές
χωρίς να έχει καταληφθεί ακόμα από τον γιορτινό πανικό.

Πήγα στο δασικό χωριό Δρυάδες στη λίμνη Πλαστήρα, είναι 20 ενοικιαζόμενα
ξύλινα σπιτάκια χτισμένα μέσα στο δάσος σε μια πανέμορφη πλαγιά ενός βουνού σε
απόσταση 15 χιλιόμετρα από το φράγμα της λίμνης. Μαγευτική τοποθεσία, το
ονόμασαν Δρυάδες από τις νύμφες του δάσους που υποτίθεται ότι διάλεγαν το
καλύτερο σημείο ανάμεσα στα δέντρα για να ζήσουν.  Ένιωθα λες και βρισκόμουν στην Ελβετία, δεν
έχω πάει βέβαια ποτέ στην Ελβετία για να ξέρω πώς νιώθουν όσοι βρίσκονται εκεί αλλά
φαντάζομαι πως παρόμοια αίσθηση θα ξυπνά σε όσους βλέπουν τέτοια μέρη. Αν ούτε
εσύ έχεις πάει στην Ελβετία, τότε δεν θα ξέρεις πώς ένιωσα οπότε τζάμπα το
συζητάμε. Το ξύλινο σπιτάκι μας το χρέωσαν 50 ευρώ τη βραδιά και χωράει άνετα 4
άτομα, ενώ εξίσου άνετα φιλοξενείς κι άλλους δυο, δηλαδή 6 άτομα σε δικό σας
σπιτάκι μόνο με 50 ευρώ. Την τιμή τη λες και γαμώ. Και σε μέρος που είπαμε σου
θυμίζει Ελβετία. Αν δεν έχεις πάει Ελβετία μπορεί να μη σου θυμίσει τίποτα. Αν
κάποια στιγμή πας Ελβετία μπορεί η Ελβετία να σου θυμίσει το δασικό χωριό,
ποιος ξέρει? (το σταματώ εδώ το βιολί με την Ελβετία)

Το δασικό χωριό γενικά είναι ψιλοφίσκα τα
παρασκευοσαββατοκύριακα κι έχει κι ένα εστιατόριο που ανοίγει εκείνες τις μέρες
με ζεστό περιβάλλον και φιλικούς ανθρώπους. Τις υπόλοιπες καθημερινές όμως δεν
υπάρχει ψυχή. Εμείς κινήσαμε για το χωριό Δευτέρα και μέχρι την Πέμπτη δεν
είδαμε και ακούσαμε ούτε δείγμα ανθρώπου όσο ήμασταν εκεί. Το ξύλινο σπιτάκι
μας περικυκλωμένο από πανύψηλα δέντρα δέσποζε αδύναμο και αβοήθητο στις
αρκούδες, τους λύκους και τους παρανοϊκούς δολοφόνους που φανταζόμουν ότι
καραδοκούσαν στο σκοτεινό δάσος. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που έβγαινα
να κλείσω τα παραθυρόφυλλα κι άκουγα τα ξερά φύλλα να θροΐζουν πίσω μου. Γαμώ
τα θρίλερ μου γαμώ.

Είχε ένα πετρόχτιστο τζάκι και μόλις το είδα, ο πυρομανής
μέσα μου χαμογέλασε. Μετά από τις πρώτες αποτυχημένες προσπάθειες κι αφού έκαψα
τον αριστερό μου δείκτη, το τίγκαρα με ξερά ξύλα μέχρι την καμινάδα, σκόρπισα
και καμιά 20αριά από αυτά τα μικρά άσπρα κυβάκια που έχουν για προσάνναμα και
το άναψα έχοντας στο μυαλό δυο πιθανότητες: ή να εκραγεί από το πολύ προσάνναμα
ή να ανάψει και να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας. Ευτυχώς απλά άναψε. Το τζάκι σε
συνδυασμό με τα 2 αιρ-κοντίσιον δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ότι δεν ήσουν
διακοπές στο βουνό των Αγράφων αλλά στις Μπαχάμες. Μέρα-νύχτα κυκλοφορούσα μες
στο σπίτι με το μποξεράκι και το κοντομάνικο τόση ζέστη είχε κι όταν έβγαινα
στην αυλή να πάρω κανα κούτσουρο για τη φωτιά οι τρίχες μου ορθώνονταν σαν
βελόνες από το κρύο.

Καλή η μοναξιά κι η περισυλλογή, τέτοια μέρη είναι η χαρά
ενός αντικοινωνικού σαν τον phantom αλλά δεν παλευόταν και πολύ οπότε με σύμμαχο το γιάρις που
μου παραχώρησε ο αδερφός θελήσαμε να δούμε τα μέρη τριγύρω. Μπορεί το γιάρις να
ήταν σύμμαχος αλλά ο καιρός δεν ήταν. Ή θα έβρεχε ή θα χιόνιζε ή θα είχε
ομίχλη. Ήλιο για μια ολόκληρη βδομάδα δεν είδα, ούτε καν σε σημαία του πασοκ.

Πρώτη μας δουλειά ήταν να κάνουμε το γύρο της λίμνης,
απίστευτα μαγευτική τοποθεσία αφού περάσαμε από το φράγμα. Το φράγμα είναι μια
θεόρατη κατασκευή που συγκρατεί τα νερά της λίμνης και για να περάσεις απέναντι
έχει μόνο ένα στενό δρομάκι που είναι διπλής κατεύθυνσης αλλά χωράει με το ζόρι
μόνο ένα αμάξι και μια πινακίδα σε πληροφορεί πως «Διέρχεστε με δική σας
ευθύνη». Μια τέτοια πινακίδα πρέπει να κρεμάσουμε κι έξω από τα νοσοκομεία μας.

Στη συνέχεια κάναμε αρκετές εξορμήσεις στα τριγύρω μέρη και
παρακάτω σου παραθέτω λίγα πράγματα που συνειδητοποίησα από τα ταξίδια.

Να μην σνομπάρεις
ποτέ τα αξιοθέατα κάθε τόπου.
Για παράδειγμα στο δρόμο για να δούμε μια
κοντινή κωμόπολη το Μουζάκι περάσαμε από ένα σημείο που είχε μια ταβέρνα κι απέξω
μια επιγραφή «Ζωολογικός Κήπος». Γεμάτοι περιέργεια κατεβήκαμε να το
τσεκάρουμε, είχε είσοδο 7 ευρώ αλλά η πόρτα ήταν ανοιχτή κι επειδή δεν υπήρχε
ψυχή τριγύρω μπουκάραμε στα μουλωχτά χωρίς να πληρώσουμε. Εκτός από τα κλασικά
ζώα που βρίσκεις στα χωριά όπως κατσίκες, κότες, λαγούς, επιπλέον είχε αυτές
τις μικρές μαϊμούδες που έχουν κάτι άσπρες τούφες στα πλαϊνά του κεφαλιού λες
και βλέπεις μικρογραφία του Αϊνστάιν με καράφλα και ουρά, είχε έναν κροκόδειλο
που είχε αγκαλιάσει ένα καλοριφέρ που το είχαν τοποθετήσει για να ζεσταίνεται και
παραδίπλα είχε κι ένα λάμα! Το ότι θα πήγαινα στα βουνά των Αγράφων και θα
έβλεπα κροκόδειλους αγκαλιά με σόμπες και λάμα, ε αυτό δεν το περίμενα!

Να επιδιώκεις να
μιλάς με τους ντόπιους αλλά και με τουρίστες-συνταξιδιώτες.
Όλο και κάποια
πληροφορία και hints and tips θα ανταλλάξετε. Όσο ήμουν στο ζωολογικό κήπο για παράδειγμα
και κοιταζόμασταν με το λάμα προσπαθώντας να το εκνευρίσω για να δω αν όντως
φτύνει τους ανθρώπους όταν το νευριάζεις, μια κυρία μας έπιασε την κουβέντα. Μετά
από μια σύντομη συζήτηση μας αποκάλυψε πως η πανέμορφη Ελάτη των Τρικάλων και
το Περτούλι απείχαν μόνο μισή ώρα από εκεί που βρισκόμασταν. Κι έτσι κινήσαμε και
είδαμε εκείνα τα πανέμορφα μέρη τα οποία κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχαμε
αποφασίσει να επισκεφτούμε αν δεν την είχαμε συναντήσει.

Καλό είναι αν
αποφασίσεις να πας εκδρομή σε κατσάβραχα με κωλόδρομους να έχεις ένα 4
x4 κι όχι ένα κατακαημένο γιάρις. Όταν γυρνούσαμε από Ελάτη
μας είχε πιάσει νύχτα και στις απότομες στροφές στα βουνά προς το δασικό χωριό
είχε πιάσει τέτοια ομίχλη που ένιωθες πως βρισκόσουν στη θύρα 7 του Ολυμπιακού
κι είχαν ανάψει 30 καπνογόνα. Το πυκνό σκοτάδι, τα πανύψηλα δέντρα και η
παχύρευστη ομίχλη που σου πλάκωνε το στήθος δημιουργούσε μια τόσο υποβλητική
ατμόσφαιρα που νόμιζες πως όπου να'ναι θα πεταχτεί ο Βόλντεμορτ και θα φωνάξει
«Αβάντα Κεντάβρα!» Δεν έβλεπα ούτε στα 5 μέτρα μπροστά μου και ξαφνικά εκεί που
πάσχιζα να διακρίνω καμιά πινακίδα για να σιγουρέψω ότι πάω σωστά
καταπολεμώντας μια άρχουσα κλειστοφοβική κρίση πανικού λόγω ομίχλης που ένιωθα
να με κυριεύει βλέπω μια κοτρωνάρα στη μέση του δρόμου που την καβάλησα
κανονικά με το αυτοκίνητο. Από εκείνη τη μέρα το γιάρις έτριζε χειρότερα κι από
πόρτα σε ταινία θρίλερ. Γυρνώντας το πήγα για σέρβις. Η κοτρώνα είχε κάνει
ζημιά στο ψαλίδι του αυτοκινήτου αξίας 100 ευρώ. Fuck.

Να δοκιμάζεις την
κουζίνα κάθε τόπου.
Λουκάνικα από τον Παλαμά, πέστροφες στη λίμνη Πλαστήρα,
σουβλάκια από την Καρδίτσα, μήλα φυρίκια από το Πήλιο, τσιπουράδικα στον Βόλο
και μεζεδοπωλεία στη Λάρισα. Οκέι δεν τη λες και εξωτική κουζίνα, παρόμοια
τρώμε και στην Αθήνα αλλά τι να κάνουμε δεν πήγα διακοπές στην Ταϋλάνδη για να
φάω ρύζι με κάρυ και σούπα από κότσι βατράχου και μυαλά σαλιγκαριού αλλά στο
θεσσαλικό κάμπο όπου τα σφαγμένα κρέατα είναι τόσο συχνά όσο κι η φράση «τι
φτιάν'ς?» (σημείωση μεταφραστή: τι κάνεις?)

Αν είσαι ψιλοάσχετος
μην δοκιμάζεις
extreme sports χωρίς τις κατάλληλες συνθήκες και
τουλάχιστον έναν ειδικό.
Σαν γνήσιο μωρό παιδί είχα φαγωθεί να δοκιμάσω να
κάνω σκι. «Χριστουγεννιάτικες διακοπές χωρίς χιόνι και σκι» έλεγα «δεν είναι
διακοπές». Έτσι μια μέρα με κολασμένη κακοκαιρία ανεβήκαμε μέχρι το  χιονισμένο Πήλιο. Στο ξεκίνημα της
μισοχιονισμένης πλαγιάς είχε ένα κιόσκι όπου νοίκιαζες εξοπλισμό για σκι. Με
πληροφόρησαν ότι ο καιρός δεν προσφέρεται για σκι γιατί σε πολλά σημεία της
πίστας ο πάγος είχε λιώσει αλλά θα μου νοίκιαζαν τον εξοπλισμό πιο φθηνά για να
δοκιμάσω. Έτσι με 10 ευρώ (τα οποία επέμειναν να τους πληρώσω πρώτα «πριν χαθώ
σε καμιά πλαγιά»: αυτολεξεί οι κουβέντες του υπεύθυνου) φόρεσα κάτι θεόβαριες
μπότες που τις ένιωθα λες και ήταν από σίδερο. Περπατούσα σαν συγκαμένος
Ρόμποκοπ, ενώ έπρεπε να κρατώ και τις σανίδες του σκι και τα μπαστούνια κι όλα
αυτά ανεβαίνοντας την πλαγιά με το μισολιωμένο χιόνι. Γάμησε τα! Σε πολλά
σημεία της ανάβασης είχε παντού διαφημιστικά για ορθοπεδικά είδη!(γύψους,
πατερίτσες τέτοια πράγματα). Κακό σημάδι…

Φτάνοντας σε κάποιο σημείο αποφάσισα να δοκιμάσω να κατηφορίσω
στην πλαγιά. Φόρεσα με προσοχή τις σανίδες και τσούλησα στην κατηφόρα χωρίς να
έχω προετοιμαστεί ψυχολογικά. Πανικός κυρίευσε το κορμί μου. Κανείς δε μου είχε
δείξει πώς να σταματήσω. Έπεσα ηθελημένα με τον κώλο και τσούλησα 5 μέτρα.
Καθώς το κορμί μου σταμάτησε να σέρνεται και κειτόνταν στο κρύο έδαφος με τις
χιονονιφάδες να μπαίνουν στα μάτια μου και το τσουχτερό κρύο να χαστουκίζει τα
μάγουλά μου συνειδητοποίησα πως οι σανίδες ήταν τόσο μακριές και βαριές που δε
μπορούσα να ισορροπήσω και να σηκωθώ από το έδαφος. Και το κακό στην όλη υπόθεση
ήταν άλλο. Η παρέα μου εκείνη τη μέρα αποτελούνταν από 3 κορίτσια τα οποία
είχαν λυθεί στο γέλιο με τις άκαρπες προσπάθειές μου και στα οποία φώναζα δήθεν
άνετος να έρθουν να με σηκώσουν γιατί αν έμενα κι άλλο εκεί θα γινόμουν σαν
κατεψυγμένος μπακαλιάρος!  Μετά από
συντονισμένες προσπάθειες του προσωπικού μου γυναικείου σωστικού συνεργείου κι
αφού η μια καημενούλα έφαγε μια ξεγυρισμένη κλωτσιά με το παγοπεδιλό μου
καταλάθος, κατάφερα να ορθοποδήσω. Δοκίμασα άλλες δυο φορές να τσουλήσω, κάθε
φορά χειρότερη από την προηγούμενη. Τα κορίτσια της παρέας κλασικές
γυναίκες-παντογνώστριες μου έδιναν συμβουλές «στρίψε έτσι», «σταμάτα γυρνώντας
στο πλάι» αλλά καμία δε δοκίμασε να τα φορέσει, ενώ συνέχεια με προέτρεπαν να
συνεχίσω τις προσπάθειες λέγοντας φράσεις του στυλ «έλα μωρέ τσούλα όλη την
πλαγιά μέχρι κάτω εύκολο είναι», που αν τσούλαγα εγώ την πλαγιά του Πηλίου στην
καλύτερη περίπτωση θα σταμάταγα στα διόδια της Μαλακάσας.

Απογοητευμένος από το φιάσκο της επιχείρησης-σκι πήγαμε στην
κορυφή της πλαγιάς να κάτσουμε σε ένα σαλέ στο Πήλιο. Μπήκα μέσα φορώντας τις
μπότες σκι του Ρόμποκοπ γιατί είχα αφήσει τα αθλητικά μου στο κιόσκι στην αρχή
της πλαγιάς και δε μπορούσα να αλλάξω. Περπατούσα στο ξύλινο δάπεδο του σαλέ σαν
γκαστρωμένος πιγκουίνος και με κάθε βήμα ακουγόταν ΓΚΝΤΟΥΠ από τις μπότες λες
και ήμουν παλαιστής του σούμο που έπαιρνε θέση μάχης. Τα κορίτσια βρήκαν το
μοναδικό ελεύθερο τραπέζι στον πάνω όροφο κι έπρεπε να ανέβω τις ξύλινες σκάλες
κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα των θαμώνων προσπαθώντας να μη γλιστρήσω
μουσκεμένος καθώς ήμουν από τις τούμπες στο χιόνι και φορώντας τις βαριές
μπότες μοιάζοντας με θύμα της μαφίας που του έβαλαν τα πόδια στο τσιμέντο και
τον έριξαν στη θάλασσα αλλά κατάφερε τελικά να το σκάσει.

Το καλύτερο
παιχνίδι-χόμπι όταν οδηγάς σε ταξίδι είναι να κοιτάς τις τιμές από τα
βενζινάδικα.
Μεγάλη υπόθεση η φθηνή βενζίνη.

Να μη βλέπεις θρίλερ
για περίοδο 2 μηνών πριν το ταξίδι.
Κάθε φορά που χανόμουν στους στενούς
ομιχλώδεις δρόμους ή χάζευα στο σκοτεινό δάσος περίμενα να πεταχτεί ο Φρέντι
Κρούγκερ με βλάχικη προφορά. Όταν ξύπναγα το πρωί φοβόμουν να γυρίσω πλευρό μην
τυχόν και βρεθώ αγκαλιασμένος με καμιά αρκούδα που είχε μπουκάρει κρυφά στο
σπίτι για να ζεσταθεί. Πριν τα ταξίδια σε ερημικά μέρη να βλέπεις μόνο
οικογενειακές κωμωδίες του Τσέβι Τσέις άντε και κανα χριστουγεννιάτικο φιλμάκι!

Το μυστικό για να
περάσεις καλά στις διακοπές είναι η καλή παρέα.
Η δική μου ήταν η καλύτερη.
Κι αν αυτή η παρέα είναι και σχετική με τον τόπο που επισκέπτεσαι τότε τα
πράγματα γίνονται ιδανικά. Ερωτεύτηκα τον Βόλο και τα απίστευτα μυστικά
μαγευτικά μέρη που έχει καθώς και το δασικό χωριό Δρυάδες της λίμνης Πλαστήρα,
όπως είχα ερωτευτεί παλιότερα και τη Λάρισα. Και νομίζω επίσης πως κι εγώ έχω
καταφέρει να κάνω ανθρώπους να ερωτευτούν την Αθήνα (πράγμα δύσκολο πίστεψέ με
αλλά ξέρω κι εγώ μερικά μαγικά μυστικά μέρη -γαμιστρώνες- .

Αυτές ήταν οι δικές μου χριστουγεννιάτικες διακοπές κι
ελπίζω να περάσεις κι εσύ πολύ όμορφα τις δικές σου. Τις υπόλοιπες μέρες που μου
απομένουν σκοπεύω να τις σπαταλήσω τρώγοντας πολύ κρέας, γλυκά και φυσικά σοκολατομελομακάρονα,
παίζοντας need for speed και grand theft auto,
βλέποντας τα Harry Potter και για χιλιοστή φορά τα Die Hard(τα 2 πρώτα Die Hard εξελίσσονται τα Χριστούγεννα) αν βέβαια καταφέρω και βρω
ποτέ ελεύθερο το λάπτοπ με τον αδερφό που λιώνει μέρα νύχτα στα msn- facebook- zoo- badoo τώρα που έχει άδεια.

Οπότε εσύ προσπάθησε να μην επηρεάζεσαι από τη
Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα τριγύρω, μόνο άγχος μπορεί να μεταδώσει αφού
συνεχώς σου προκαλούν το αίσθημα ότι κάτι φοβερά μεγάλο, απίθανο και
διασκεδαστικό πρόκειται να συμβεί τα Χριστούγεννα που συνήθως τελικά δε
συμβαίνει και περνάς τις υπόλοιπες μέρες των γιορτών σαν μαλάκας να αναρωτιέσαι
ξενερωμένος τι έκανες στραβά κι ούτε τα φετινά Χριστούγεννα δεν ήταν μαγικά.

Πρέπει να φταίει ο συνδυασμός των βραδιών γεμάτων υγρασία με
τα φωτεινά λαμπιόνια, τα κάλαντα από παιδικές τσιριχτές φωνές και τον οργασμό
των καταναλωτών που κάνουν τα γιορτινά ψώνια που προκαλεί αυτό το αίσθημα μιας
ακατανόητης υστερίας στον αέρα. Ένα αίσθημα ότι όταν έρθουν οι γιορτές όλα θα
κάνουν shut down και θα μπουν σε χειμερία νάρκη κι εσύ πρέπει να σκοτωθείς να
προλάβεις να κάνεις τα ψώνια αλλιώς κάποιο κακό θα σε βρει. Τα χτυπήματα στα
τριγωνάκια είναι τα καμπανάκια-συναγερμοί ότι οι γιορτές πλησιάζουν κι αν δεν
ψώνισες ο Άη-Βασίλης θα σε τιμωρήσει που δεν αγόρασες φέτος για να γεμίσεις την
παχιά κοιλιά του. Ίσως παραχαλάρωσα στις διακοπές μου και βλέπω τις γιορτές
όπως πράγματι είναι. Κάτι στις φετινές γιορτές με αγχώνει. Δεν είναι τυχαίο που
τα Die
Hard διαδραματίζονται τα Χριστούγεννα. Το να παρακολουθείς τον Bruce Willis να
πετάγεται από σπασμένα παράθυρα και να σκοτώνει τρομοκράτες με βαριά ρώσικη
προφορά θα φαινόταν βαρετό αν διαδραματιζόταν στη γιορτή της μητέρας.

Ο μόνος τρόπος να διατηρήσεις τα λογικά σου τις μέρες των
γιορτών είναι να κρατήσεις τα μάτια σου κολλημένα μπροστά στο μελλοντικό ορίζοντα-
στις άθλιες, βαρετές, καταθλιπτικές, κρύες μέρες του Γενάρη έως Μάρτη που
πρόκειται να έρθουν, όπου τόσα λίγα ανούσια θα
συμβαίνουν για βδομάδες επί βδομάδων και θα έχεις βάλει το μυαλό σου στη
νεκρά ταχύτητα τόσο ώστε να αναρωτιέσαι κάτι φορές αν είσαι ζωντανός ή βλέπεις
μια βαρετή καθημερινή απογευματινή σειρά.

Η μόνη συμβουλή για τις γιορτές  που θα σου δώσω είναι να έχεις από κοντά τους
ανθρώπους που σε αγαπούν και να τους δείχνεις κάθε στιγμή ότι τους αγαπάς. Αυτό
μόνο. Βασικά υπάρχει και κάτι άλλο που με κάνει πάντα να βρίσκω το κέφι μου τις
μέρες των Χριστουγέννων (αφού δε μπορώ να ξαναγυρίσω στο δασικό χωριό Δρυάδες)
και θα στο πω μήπως σε φτιάξει κι εσένα. Μου αρέσει να βγαίνω αυτές τις μέρες
στα δρομάκια της γειτονιάς μου και των γύρω περιοχών και να βλέπω τα στολισμένα
μπαλκόνια στα σπίτια. Κάτι στα πολύχρωμα φωτάκια που είναι τοποθετημένα στα
μπαλκόνια και στους κήπους ανάλογα με το προσωπικό γούστο του εκάστοτε
ιδιοκτήτη μαγεύει και υπνωτίζει το παιδί που είναι θαμμένο μέσα μου. Βολτάρω
τους δρόμους μόνος με το αμάξι και τα χαζεύω. Αυτή ίσως είναι η μαγεία των
Χριστουγέννων. Η απεγνωσμένη ανάγκη μας να πιστέψουμε σε κάτι μαγικό.

Υ.Γ. 1 Σόρι για την έλλειψη φωτογραφιών από τις εξορμήσεις,
αλλά η φωτογραφική μηχανή ήταν σε άλλα χέρια οπότε θα καθυστερήσω μέχρι να πάρω
στα χέρια μου τις φωτογραφίες. Τα μέρη ήταν μαγευτικά, ίσως κάτι ανέβει κάποια
στιγμή. Ελβετία λέμεεεε!

Υ.Γ.2  Γαμώ το
σπιτάκι, το χωριουδάκι, τη γυναίκα, τα ξωτικά και τους ταράνδους αυτού του
χοντρού με τα κόκκινα γένια που εξαπλώνεται αυτές τις μέρες χειρότερα κι απτον
ιό H1N1 και που η Coka-Cola τον βάφτισε Άη-Βασίλη. Σταμάτα να ψάχνεις για μαγικούς ανθρώπους σε παραμύθια ή διαφημίσεις. Οι μαγικοί άνθρωποι
είναι ανάμεσά μας.

Ένα παράδειγμα θα σου πω και θα σε κλείσω να πας να φας το
λουκούλειο γεύμα σου και να ελευθερώσω το λάπτοπ για να αναλάβει ο αδερφός να
συνομιλήσει με τα μωρά.

Αυτή τη βδομάδα έφυγε από τη ζωή ο Kim Peek, ο άνθρωπος στον οποίο
βασίστηκε η ταινία Rain Man που έδωσε το Όσκαρ στον Ντάστιν Χόφμαν. Πέθανε από καρδιακή
προσβολή σε ηλικία 58 ετών.

Άκου τώρα να κουφαθείς. Ο Kim Peek είχε την ικανότητα να απομνημονεύσει
επί λέξει 12.000 βιβλία συμπεριλαμβανόμενης και της Βίβλου. Μπορούσε να
διαβάσει δύο σελίδες ταυτόχρονα, τη δεξιά σελίδα με το δεξί μάτι και την
αριστερή με το αριστερό. Μπορούσε να θυμηθεί ολόκληρους τηλεφωνικούς
καταλόγους, ενώ μπορούσε να πει ποια μέρα της εβδομάδας ήταν σε οποιαδήποτε
ημερομηνία χρόνια πριν. Ένα κόλπο που έκανε στα πάρτι ήταν να λέει σε αγνώστους
ποιοι έμεναν στα σπίτια τους ή στα γειτονικά σπίτια πριν από χρόνια. Είχε
απίστευτες γνώσεις σε θέματα όπως ιστορία, γεωγραφία, μπέιζμπολ, μπάσκετ,
ποδόσφαιρο, κινηματογράφος, ημερομηνίες και Σαίξπηρ.

Και όλα αυτά ενώ υπέφερε εκ γενετής από τρομερές κινητικές
δυσκολίες και βασιζόταν στον πατέρα του Fran ακόμα και για τις πιο απλές
λειτουργίες όπως να ντυθεί, να χτενιστεί ή να βουρτσίσει τα δόντια του. Μπορούσε
δηλαδή να ονομάσει ατελείωτες πόλεις, δρόμους, εταιρίες, ταχυδρομικούς κώδικες
και ιστορικά δεδομένα από κάθε περιοχή αλλά είχε δυσκολία να κουμπώσει τα
κουμπιά του πουκαμίσου του, ενώ δε μπορούσε ούτε να ανέβει τις σκάλες του
σπιτιού του μέχρι την ηλικία των 16.

Κάθισα κι έψαξα πληροφορίες για τη ζωή του κι η βιογραφία
του είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1951 με σοβαρά
νευρολογικά προβλήματα κι από την ηλικία των 2 όλοι πίστευαν ότι για την
υπόλοιπη ζωή του θα ήταν ανίκανος να επιτελέσει ακόμα και τις πιο βασικές
λειτουργίες. Είχε εξεταστεί από έναν καταξιωμένο νευρολόγο εκείνη την εποχή ο
οποίος απότι λένε τον εξέτασε μέσα σε 5 λεπτά επειδή ήταν καθοδόν για έναν
αγώνα γκόλφ(!) και τον έκρινε ακατάλληλο να προσαρμοστεί στην κοινωνία αφού θεώρησε
πως ούτε να μιλήσει θα μπορούσε, ούτε να απορροφήσει οποιουδήποτε είδους γνώση
και συμβούλευσε τον πατέρα του να τον κλείσει σε ίδρυμα αφού ούτως ή άλλως το
παιδί θα ήταν αποκομμένο από την κοινωνία. Ο πατέρας του όμως, ονόματι Fran, δεν τον εγκατέλειψε, βρισκόταν
δίπλα του σε κάθε δυσκολία απτην αρχή μέχρι το τέλος της ζωής του χωρίς να
συνειδητοποιήσει εξαρχής το φαινόμενο που είχε φέρει στον κόσμο κι έτσι
αποζημιώθηκε και με το παραπάνω στα υπόλοιπα 58 χρόνια της ζωής του γιού του.

«Ο μπαμπάς μου κι εγώ μοιραζόμαστε την ίδια σκιά» έλεγε ο Kim.

Από τότε που η ιστορία του έγινε γνωστή μέσω της ταινίας Rain Man, ο Kim μαζί με τον
πατέρα του ταξίδευαν στον κόσμο δίνοντας διαλέξεις και κάνοντας διάφορα σόου
εκπλήσσοντας τους πάντες με τις μνημονικές του δυνάμεις. Όλοι έμεναν έκπληκτοι από τις
ικανότητές του να αναφέρει γεγονότα από 15 διαφορετικούς τομείς όπως αθλητικά,
ιστορία, λογοτεχνία και θρησκείες.
Έγιναν το στήριγμα και η ελπίδα κάθε γονιού ενός παιδιού με κινητικά και
άλλα προβλήματα. Νευρολόγοι που τον εξέταζαν δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τι
ακριβώς ήταν αυτό που έκανε τον εγκέφαλό του τόσο ξεχωριστό, σπάνιο και ιδιοφυή.
«Το μεγαλύτερο χάρισμά του» είχαν πει οι γιατροί «είναι ότι αποτελεί πηγή
ελπίδας για όλον τον κόσμο».

 «Δε χρειάζεται να είσαι ανάπηρος για να είσαι
διαφορετικός. Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί»
συνήθιζε να λέει.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και μη φοβάστε να αγαπήσετε τους
γύρω σας, ακόμα και τους «διαφορετικούς». Στους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας
κρύβεται όλη η μαγεία που απεγνωσμένα ψάχνουμε.

Subscribe Free
Add to my Page

Γιατί το γέλιο είναι ιερό

Αν υπάρχει Θεός σίγουρα πρέπει να έχει μεγάλη αίσθηση του
χιούμορ.

Όλοι φανταζόμαστε τον Θεό σαν έναν υπερήλικα με μακριά λευκά
μούσια και άσπρη ρόμπα κάτι σαν τον Ντάμπλντορ του Χάρι Πότερ ή τον Γκάνταλφ
από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ένα πλάσμα με απέραντες δυνατότητες που μας παρακολουθεί
από ψηλά και συνήθως δεν εμπλέκεται στα όσα συμβαίνουν κάτω στη γη  παρόλο που οι άνθρωποι επίμονα τον ζαλίζουν με
τις επιθυμίες και τα θέλω τους, ενώ πολύ συχνά τον επικαλούνται και οι πορνοστάρ
(Oooh God yes yes! Oh my God, Jesus fucking Christ, yes yes yes!).

Κάθεται στο θρόνο του ψηλά στα σύννεφα και βλέπει θανάτους,
καταστροφές, πολέμους, τσουνάμια, επιδημίες και τις Μπεζαντάκου, Τζούλια
Αλεξανδράτου και Σάσα Μπάστα να τραγουδάνε και δεν κουνάει το δαχτυλάκι του να μας
γλιτώσει από τις συμφορές! ‘Αντε το μόνο που κάνει καμιά φορά είναι να ψιθυρίζει
δολοφονικές εντολές στα μυαλά διαταραγμένων ψυχοπαθών, big deal.

Αν είναι όντως πανταχού παρών και παντοδύναμος τότε ο μόνος
λόγος που μπορώ να σκεφτώ γιατί να μην παρεμβαίνει να βάλει μια τάξη στα
πράγματα είναι το γέλιο. Μπορεί να βρίσκει διασκεδαστικό το ανθρώπινο μαρτύριο,
όπως εμείς βρίσκουμε διασκεδαστικό να βλέπουμε το Will.E.Coyote να κατακρημνίζεται ενώ κυνηγά το μπιπ-μπιπ και μετά να
πέφτει κι ένας τεράστιος βράχος στο κεφάλι του. Μπορεί και οι ζωές μας στα
μάτια του να φαίνονται σαν ένα απλό καρτούν, σίγουρα οι άνθρωποι με τα
κουρέματά μας, τα παράξενα ρούχα μας, τα αυτοκίνητα, τις φωνές, τους τσακωμούς
και τα πανηγύρια μας να είμαστε πιο διασκεδαστικοί από κάθε περιπέτεια του
Μπαγκς Μπάνι.

Αν ο Θεός είναι όντως μια αρχαία παντοδύναμη οντότητα ικανός
να παρακολουθεί όλη την ανθρώπινη εξέλιξη θα χρειαζόταν σίγουρα αίσθηση του
(μαύρου κυρίως) χιούμορ μόνο και μόνο για μη χάσει τα λογικά του. Εδώ εγώ πέφτω
σε κατάθλιψη παρακολουθώντας μισή ώρα δελτία ειδήσεων, ακόμα κι αν βλέπω Mega όπου
η προσοχή μου αποσπάται επειδή προσπαθώ να δω αν έκαναν καλή δουλειά στο μπότοξ
της Όλγας Τρέμη.

Δε λέω ότι οι ζωές μας είναι μόνο γεμάτες δυστυχία και
συμφορές. Ίσα ίσα έχουμε κι εμείς τα ωραία μας. Έχουμε τις πεταλούδες για
παράδειγμα. Χμμ, ναι αυτές είναι καλές. Τι άλλο… Τα σοκολατομελομακάρονα! Αυτά
ναι σίγουρα, από τις πιο όμορφες χαρές της ζωής. (Lazarus βγες πάρε
κανα-δυο κουτιά να υπάρχουν! ;) . Και ανακαλύψαμε και το playstation. Νομίζω αυτά τα παραδείγματα
αρκούν για να εδραιωθεί ακλόνητα το επιχείρημά μου ότι η ζωή έχει και τα καλά
της.

Αν όντως υπάρχει Θεός, κι αν είναι τόσο μεγαλοδύναμος και
ισχυρός, κι αν όντως έχει τη δύναμη να σταματήσει τσουνάμια, σεισμούς,
πλημμύρες και το X-factor και
παρολαυτά δεν το κάνει, τότε κάποιο λόγο θα έχει. Και ο μόνος λόγος που μπορώ
να φανταστώ είναι ότι το διασκεδάζει. Βέβαια άλλο να γελάς με ένα καρτούν ενός λύκου
να κοπανά σε ένα τοίχο, μια διασημότητα να μπουρδουκλώνεται στα δεκάποντα
τακούνια της και να τρώει τα μούτρα της, ή ακόμα και να γελάς με ένα άνοστο μαύρο
ανέκδοτο για κάποιο δυσάρεστο γεγονός, κι άλλο να γελάς με κάτι δυσάρεστο που έχεις
τη δυνατότητα να το εμποδίσεις. Το τελευταίο θα ήταν το γέλιο ενός σαδιστή που
γελά μπροστά σε ένα θύμα του μέσα σε κλουβί.

Σίγουρα ο Θεός σαδιστής είναι αν έφτιαξε μόνο μία Τζέσικα
Άλμπα. Δε φτάνει για όλους!

Η  ιδέα ενός παντοδύναμου
άκακου γελαστού όντος πάνω από το κεφάλι μου να κριτικάρει και να γελά με κάθε
μου κίνηση δε μου αρέσει. Μου φέρνει στο μυαλό τον «Εφιάλτη στην κουζίνα». Οι
Νεουρκέζοι μετά την  11η
Σεπτεμβρίου φαίνονταν πιο ευτυχισμένοι από τους ιδιοκτήτες των μαγαζιών των
οποίων  τα φαγητά κριτικάρει ο Έκτορας
Μποντρίνι.

Ίσως τελικά το αφεντικό να την κοπάνησε για διακοπές, ίσως
στο γραφείο του διευθυντή να μην είναι κανείς. Και να μην έχουμε κανέναν πάνω
από το κεφάλι μας, να είμαστε απλά εμείς οι άνθρωποι στο τιμόνι της Δημιουργίας
προσπαθώντας να συνεργαστούμε για το κοινό καλό. Κατά προτίμηση γελώντας ακόμα
περισσότερο απόσο γελάμε τώρα.

Το γέλιο είναι η ενστικτώδης αντίδρασή μας σε ορισμένες
καταστάσεις, ανήκει στην ίδια παγκόσμια κατηγορία αντιδράσεων με την  οποία επικοινωνούμε όλοι όποια γλώσσα κι αν
μιλάμε όπως το κλάμα, το ξεφύσημα που δείχνει ανακούφιση ή το ουρλιαχτό πόνου.

Πώς ακριβώς λειτουργεί το γέλιο δεν έχει διευκρινιστεί
πλήρως. Κάτι συμβαίνει στα σκοτεινά βάθη του εγκεφάλου μας και μπορεί από μια
απλή τούμπα που θα δούμε μπροστά μας οι συνάψεις μας να τρελαθούν και να
πλακωθούμε στα χαχανητά. Το χειρότερο όμως είναι όταν πρέπει να συγκρατήσεις το
νευρικό γέλιο. Μπορεί να γίνει πολύ οδυνηρό.

Πες για παράδειγμα πως είσαι σε μια κηδεία, στην κηδεία ας πούμε
της συζύγου του καλύτερού σου φίλου. Κι εκεί που ένα από τους υπεύθυνους πάει
να σηκώσει το φέρετρο, πες ότι κλάνει. Η ενστικτώδης αντίδρασή σου να γελάσεις έρχεται
σε σύγκρουση με τη βασική ανθρώπινη αξιοπρέπεια σου, έτσι προσπαθείς να το
συγκρατήσεις, σφίγγεσαι κρατώντας την αναπνοή σου ενώ το κορμί σου πάλλεται
σπασμωδικά μέχρι τη στιγμή που κάτι φλιπάρει μέσα σου και δε μπορείς να συγκρατηθείς
πλέον και ξεσπάς σε δυνατά γέλια στη μέση της κηδείας δίπλα στο φίλο σου που
οδύρεται για το χαμό της γυναίκας του διαπιστώνοντας ξαφνικά ότι από την πολύ
ένταση και το σφίξιμο έσκισες το ήπαρ σου στα δύο κι αργοπεθαίνεις πριν
προλάβουν οι συγγενείς της μακαρίτισσας να σε στραγγαλίσουν με τα ίδια τους τα  χέρια. Η αρχική πορδή που τα πυροδότησε όλα
δε φαίνεται και τόσο αστεία τώρα που αιμορραγείς στο έδαφος κοιτώντας πλάι σου
το συκώτι σου που εξεράγει (παρόλο που η παράγραφος στις εφημερίδες που θα
εξηγούσε τον τρόπο που πέθανες θα ήταν ξεκαρδιστική).

Οπότε σήκωσε το κεφάλι, χαλάρωσε τους ώμους και γέλα, γιατί
το γέλιο είναι ανθρώπινο, μας κρατά σε εγρήγορση, κάνει την καρδιά να χτυπά
γρηγορότερα και το αίμα να ταξιδεύει πιο γρήγορα στο κορμί μας. Το γέλιο μας ξεχωρίζει
από τους Θεούς αλλά και από τα ζώα, αλλά και το γέλιο είναι αυτό που μας ενώνει.
Αν ψάχνεις για θαύματα, ψάξε για το πιο πρόσφατο ξέσπασμα γέλιου σου. Ίσως ένα
ανέκδοτο που σε έκανε να κρατάς τα πλευρά σου και να δακρύζεις γελώντας, ίσως
ένα παλιό επεισόδιο από τα Φιλαράκια που σε έστειλε να σέρνεσαι στο χαλί
πιάνοντας την κοιλιά σου από τα γέλια.

Όπως και να'χει, τις στιγμές που γελάς αγγίζεις την
αθανασία. Αυτό είναι όσο ιερό πάει.

Υ.Γ.1 Ο Θεούλης πάντως να μας φυλάει, η χάρη του είναι
απαραίτητη, ειδικά από αύριο θα το χρειαστώ γιατί φεύγω για μια βδομάδα σκαστές
διακοπές στο δασικό χωριό Δρυάδες στη λίμνη Πλαστήρα! Σίγουρα θα πρέπει να
είναι πολύ όμορφα εκεί με τα γραφικά τοπία και τη φύση, ίσως λίγο μοναχικά,
αρκεί μόνο να μην αποκλειστούμε από τίποτα χιόνια και κάθομαι και παίζω τάβλι
με τις αρκούδες μέχρι να έρθουν να μας σώσουν! Δεν έχω κανένα πρόβλημα να παίξω
τάβλι με αρκούδα, αλλά αν αρχίσει και σε κλέβει άντε να βρεις το κουράγιο να της
κάνεις παρατήρηση!

Υ.Γ.2 Εδώ μια αναφορά στο blog που ανακάλυψε ο μάνατζερ swift (έτσι
για να βλογάμε και λίγο τα γένια μας-που δεν είναι λευκά και μακριά σαν του
Θεού/Ντάμπλντορ)

Συμβουλές για μια καλύτερη ζωή

Να ξοδεύεις. Οι άνθρωποι που είναι μίζεροι με τα λεφτά,
είναι μίζεροι και στα αισθήματα. Και στη ζωή τους γενικότερα.

Να αγοράζεις παπούτσια το απόγευμα. Τότε τα πόδια σου
βρίσκονται στο μεγαλύτερο μέγεθος τους και άρα δε κινδυνεύεις να πάρεις μικρό
νούμερο και να σε στενεύουν μετά.

Να αποφεύγεις να τρως σε εστιατόρια τις Δευτέρες. Σπάνια
κάνουν παραλαβές προϊόντων μέσα στο Σαββατοκύριακο, οπότε το φαγητό τις
Δευτέρες είναι το λιγότερο φρέσκο.

Αν θες να καλέσεις κάποια τηλεφωνική γραμμή εξυπηρέτησης
πελατών καλύτερα να το κάνεις νωρίς το πρωί ένα τέταρτο αφού έχουν ανοίξει οι
γραμμές, όπου οι κλήσεις θα είναι οι λιγότερες και οι τηλεφωνητές πιο
ξεκούραστοι και άρα πρόθυμοι και αποδοτικοί.

Άφηνε πάντα την τεχνολογία να προπορεύεται. Να μην αγοράζεις προϊόντα τελευταίας τεχνολογίας, που μόλις
έχουν κυκλοφορήσει. Πάσχουν από «παιδικές ασθένειες», άσε να  περάσει κάποια περίοδος να δοκιμαστούν, να
διορθωθούν τα όποια λάθη και τότε τα αγοράζεις και με τα προβλήματά τους διορθωμένα
και σε χαμηλότερη τιμή.

Όπως καταλαβαίνεις τα περισσότερα πράγματα στη ζωή είναι
θέμα timing.

Μην εμπιστεύεσαι τους γιατρούς που βγαίνουν συχνά στα
κανάλια. Ο καλός επιτυχημένος γιατρός προτιμά να κάθεται στο ιατρείο του και να
βγάζει λεφτά γιατρεύοντας κόσμο.

Να μην φέρεσαι ποτέ άσχημα στους ξένους ή στους μετανάστες.
Εκτός κι αν σκοπεύεις να μη βγεις ποτέ εκτός Ελλάδας.

Να είσαι ψώνιο. Καλύτερα να είσαι ψωνισμένος παρά να έχεις
χαμηλή αυτοπεποίθηση. (Και μιας και μιλήσαμε για ψώνια -myself- η fan page αυτού
του blog στο facebook
τη στιγμή που μιλάμε αριθμεί πάνω από 1000 μέλη!!! Μπορείς να τη δεις κάνοντας
κλικ εδώ )

Enough με τις ταινίες ή τις σειρές για losers κολλημένους
στα video games που τρέχουν πίσω από την καραγκομενάρα-πόρνη του σχολείου. Μετά
τα 16 έπαψα να ταυτίζομαι μαζί τους, οπότε οι ταινίες περνούν αδιάφορες. 

Enough και με τα θρίλερ όπου η σέξυ πρωταγωνίστρια μπαίνει σε μια
ερημική καλύβα στο δάσος ψάχνοντας για τουαλέτα, βρίσκει ένα βάζο γεμάτο με
ανθρώπινα δόντια/μάτια/έντερα κάνει «Ιιιιιιου» και μετά συνεχίζει να ψάχνει για
την τουαλέτα ανυποψίαστη.

Να είσαι επιφυλακτικός με τους ανθρώπους που κάνουν καλές
πράξεις ή είναι υπερβολικά οικολόγοι ή φιλόζωοι. Η καλοσύνη τους είναι απλά
αντιστάθμισμα για τις κακές πράξεις ή τα άσχημα συναισθήματα που βιώνουν
καθημερινά.

Να φοβάσαι τους ανθρώπους που είναι σκληροί με τα ζώα. Όταν
κάποιος δε μπορεί να συγκινηθεί από ένα ανήμπορο γατάκι, τότε δε μπορεί να
συγκινηθεί από οτιδήποτε.

Να προτιμάς το θέατρο απότι το σινεμά. Παρακολούθησα
πρόσφατα μια σκληρή  παράσταση με το
όνομα «Τα μάτια τέσσερα». Το επόμενο πρωί μετά την παράσταση ξύπνησα απτα
χαράματα και στο σκοτεινό ήσυχο δωμάτιο μου ερχόντουσαν στο μυαλό σκηνές απτο
θεατρικό. Σοκαριστικό έργο. Χωρίς λύτρωση. Ακριβώς σαν τη ζωή.

Κάνε λάθη. Η ζωή θα ήταν άχρωμη αν δεν κάναμε λάθη. Απλά την
ώρα που τα κάνεις ζήσε τα με όλη σου την ψυχή. Ούτως ή άλλως θα τα μετανιώσεις
στην πορεία. Τουλάχιστον όμως θα τα έχεις απολαύσει.

Όλοι πάσχουμε από μια ανίατη ασθένεια: το θάνατο. Άλλοι
μπορεί να πεθάνουν αύριο, άλλοι σε 50 χρόνια. Μερικές δεκαετίες πάνω ή κάτω δεν
έχουν σημασία. Να είσαι ευτυχισμένος τώρα,
χωρίς κανένα λόγο -αλλιώς δε θα είσαι ποτέ.

Δεν έχει σημασία τι κάνεις. Μόνο πόσο καλά το κάνεις.

Ο σκοπός της ζωής σου δεν είναι «να φτάσεις κάπου ή να
γίνεις κάτι». Αλλά να βρίσκεσαι εδώ. Οι άνθρωποι αποκηρύσσουνε το παρελθόν, υπερεκτιμούνε
το μέλλον και αγνοούνε το παρόν. Λάθος.

Σου έχω τη λύση για να γίνεις πλούσιος. Πλούσιος είναι αυτός
που έχει περισσότερα χρήματα απόσα χρειάζεται. Μείωσε λοιπόν τις επιθυμίες σου.
Και θα γίνεις στο πιτς φυτίλι.

Επειδή σου λέει ένα γεια δε σημαίνει ότι σε γουστάρει.

Αν θέλεις κάπνισε. 3-4 τσιγάρα τη μέρα δε βλάπτουν περισσότερο
από το να περπατήσεις για 2 ώρες στο κέντρο της Αθήνας αναπνέοντας καυσαέριο
λες και σε έριξαν στα διυλιστήρια της Ελευσίνας. Το αηδιαστικό με το κάπνισμα
είναι η συνήθεια. Άλλο να είσαι σκλάβος της απόλαυσης κι άλλο να είσαι σκλάβος
της συνήθειας.

Όσο καπνίζεις μην προσποιείσαι ότι δεν επιβαρύνεις τα
πνευμόνια σου. Και μην καπνίζεις με τουπέ, είναι ηλίθιοι όσοι καπνίζουν με ύφος
και καμάρι. Είσαι εθισμένος στο να ρουφάς ένα χαρτάκι με φύλλα και να μαυρίζεις
τα πνευμόνια σου, τουλάχιστον κάντο με συστολή. Εκτός κι αν είσαι ο Bruce Willis και
παίζεις στα Die Hard.
Εκεί ό,τι κι αν κάνει ο Bruce είναι μαγκιά.

Κάνε λάθη. Το ξέρω στο είπα και πιο πάνω. Κάνε κι άλλα λάθη.
Υπευθυνότητα είναι να αναγνωρίζεις την ηδονή και το τίμημά της και μετά να
κάνεις την επιλογή σου. Λάβε υπόψιν ότι έπειτα πρέπει να ζήσεις με τις επιλογές
σου.

Το «παν μέτρον άριστον» που είπαν οι Αρχαίοι ήταν μια
μαλακία. Το «μέτρον» είναι μετριότητα, φόβος, δειλία και σύγχυση μεταμφιεσμένη.
Ο βασισμένος στην αμφιβολία συμβιβασμός δεν κάνει κανέναν ευτυχισμένο. Η
μετριοπάθεια είναι για τους γλυκανάλατους, γιαυτούς που κάθονται στο περιθώριο
της ζωής και φοβούνται να λάβουν θέση. Ζήσε στα άκρα.

Καλύτερα να ζήσεις στα άκρα, να ρισκάρεις και ίσως να φας το
κεφάλι σου παρά να παίξεις «εκ του ασφαλούς» να μείνεις στάσιμος στη μετριότητα
και να γεμίσεις την καρδιά σου με απωθημένα και με αναμνήσεις μιας ζωής που δεν
τόλμησες να ζήσεις.

Αγόρια άνω των 18 που φοβούνται να δουν θρίλερ είναι… απλά
έλεος!

Στη ζωή δεν υπάρχουν ατυχήματα. Το κάθε τι που συμβαίνει είναι
ένα μάθημα, έχει το σκοπό του.

Προσπάθησε να διαβάζεις βιβλία. Πλάθε τις εικόνες όπως θες
στο μυαλό σου. Και μη σταματήσεις να διαβάζεις το blog μου. Άκου
που σου λέω, κάτι ξέρω. ;)

Όταν θες κάτι αλλά διστάζεις να κάνεις την αρχή, μην το
σκέφτεσαι πολύ. Απλά κάντο.

Μην ακολουθείς τυφλά συμβουλές των άλλων. Όλοι κάνουμε λάθη.

Πίνε νερό απτη βρύση. Μόνο το 20% των εμφιαλωμένων πλαστικών
μπουκαλιών ανακυκλώνεται.

Μην περιμένεις να σου ζητήσουν βοήθεια για να την
προσφέρεις.

Μην περιμένεις να σου προσφέρουν βοήθεια αν δεν τη ζητήσεις.

Οι ευκαιρίες στη ζωή λέγονται «σκληρή δουλειά».

Να θυμάσαι πως όσο και να την τινάζεις η τελευταία σταγόνα
πάντα μένει στο σώβρακο.

Το τίναγμα πάνω από 3 φορές λέγεται μαλακία.

Δε μπορώ τους τσιγκούνηδες, τους μίζερους κι αυτούς που
κλαίγονται. Τους αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι, νιώθω να με τραβάνε στο
βούρκο της αυτολύπησής τους. Μη γίνεις τέτοιος.

Άλλο τσιγκούνης κι άλλο φοιτητής χωρίς εισόδημα κι άρα χωρίς
money.

Φέτος εκτός από το χριστουγεννιάτικο δέντρο πρέπει να καεί
και η Βουλή.

Το να σκέφτεσαι να
κάνεις κάτι είναι το ίδιο σαν να μην το κάνεις. Μην το σκέφτεσαι, απλά κάντο.

Τα παιδιά δυσκολεύονται στο να ακούνε τι τους λένε οι
μεγάλοι αλλά έχουν μεγάλη ευκολία στο να τους μιμούνται.

Πάντα υπάρχουν 2 απόψεις, η δικιά μου και η λάθος.

Το να βλέπω φοιτητές να το παίζουν πολιτικοί είναι σαν να
βλέπω μικρά κοριτσάκια να παίζουν τις πριγκίπισσες.

Μη φοβάσαι να ρισκάρεις όσο είσαι νέος. Η ζωή είναι ένα
πείραμα. Όπως στα παραμύθια πρέπει «να φιλήσεις μερικούς βατράχους για να βρεις
τον πρίγκιπα» έτσι και στη ζωή πρέπει να δοκιμάσεις ορισμένα πράγματα για να
βρεις την κλίση σου.

Όταν θες κάτι πολύ το σύμπαν πραγματικά κάνει την πάπια.

Το ότι δεν μιλάει κάποιος δε σημαίνει ότι δεν ξέρει κιόλας.

Το 2013 να δεις την ταινία 2012 και να γελάς.

Δικαίωμά σου να με ξεχάσεις. Δικαίωμά μου να σαγαπώ.

Αν δεν ξυπνάω εύκολα το πρωί είναι επειδή τη νύχτα γίνομαι
σούπερ ήρωας.

Χαμογέλα χωρίς λόγο. Κάνε τους άλλους να ανησυχούν (για την
ψυχική σου υγεία).

Άσε το πισί και πιάσε το βυζί.

Να μη δένεσαι πολύ με τους ανθρώπους. Έτσι όταν σε
εγκαταλείπουν δε θα νιώθεις χαμένος.

Αν σκέφτεσαι να ανοίξεις blog μην το φτιάξεις στην Athens Voice.

Ξέρεις ότι πρέπει να ανανεώσεις τις ατάκες σου για καμάκι όταν αυτή  γυρίζει και σου λέει: «Από το filaki.gr το διάβασες αυτό που μου είπες?» (προσωπική εμπειρία)

Αντίθετα, να χρησιμοποιείς ατάκες όπως: «Γδύσου, πρέπει να
μιλήσουμε σοβαρά».

Με τον οργή ξεπερνάς τα πάντα. Η οργή είναι ισχυρότερη από
τη θλίψη και τον πόνο. Και η οργή είναι πάντα παραγωγική. Οπότε μη λυπάσαι, μη
στεναχωριέσαι, μη νιώθεις ηττημένος. Απλά θύμωσε.

Δε μπορώ να καταλάβω τους άντρες που τους εξιτάρουν οι
άβγαλτες, παρθένες κοπελίτσες. Τι θα προτιμούσες μια μυξοπαρθένα ή μια κοπέλα who knows her way around the cock? ;)

Οι έξυπνοι άνθρωποι δε χρειάζονται συμβουλές. Οι χαζοί δεν
τις ακούνε.

«Αν δεν έχεις κάτι
για το οποίο θα μπορούσες να πεθάνεις, τότε δεν έχεις κάτι για το οποίο να
ζεις…»

Υ.Γ. Το τραγούδι αφιερωμένο στο άτομο που μου έμαθε την
τελευταία φράση. Have fun :)

Subscribe Free
Add to my Page
Spaceship
Puddle of Mudd

Yeah Alright Yeah, Yeah, Yeah
Yeah, Yeah,
Yeah (echo)

A long time ago in a galaxy far away… Stood
A base to
come home yeah
Im in the floor and I got all
The flavors you tasted

With sweat dripping down your little back

Cause all night long, said

All night long I been thinking…
About how to get your clothes on the
floor

All night long, said
All night long, I been drinking
About
how to get your panties on the floor

So lets get it over and just get
naked
With sweat dripping down your little back

Im a Holy roller and
I own the spaceship
So let me take you for a little ride
Ride ride

Yeah, Yeah, Yeah, Alright

So Ive been on the go for so long

I cant stand up Straight
And now tell me

Im in the floor and I
got all
The flavors you tasted
With sweat dripping down your little back

Cause all night long, said
All night long I been thinking…

About how to get your clothes on the floor

All night long, said

All night long, I been drinking
About how to get your panties on the
floor

So lets get it over and just get naked
With sweat dripping
down your little back

Im a Holy roller and I own the spaceship
So
let me take you for a little ride
Ride ride

Come on, come on, come
on, yeah
You know I really want to take you
For a little ride
Come
on, come on, come on, yeah
You know I really want to take you
For a
little ride

You know I really want to take you
for a little ride

You know I really want to take you
for a little

So lets get it
over and just get naked awww

So lets get it over and just get naked

I wanna give you everything I got
Im a Holy roller and I own the
spaceship
So let me take you for a little ride

Lets get it over And
just get naked
With sweat dripping down your little back
Im a Holy
roller and I own the spaceship
So let me take you for a little ride

Come on, come on, take you for a little ride
Ride

Επόμενη σελίδα: »