Πήγαμε στο Lidl χθες το πρωί. Ήθελα να πάρω ένα σκασμό νηστίσιμα μπισκότα γιατί υποτίθεται νηστεύω τη σαρακοστή. Μέχρι τώρα έχω σπάσει τη νηστεία κι έχω φάει κρέας γύρω στις 20 φορές. Καλά το πάμε.

Το Lidl ήταν σχεδόν άδειο. Χρειάστηκα γύρω στα 2 με 3 λεπτά για να συνειδητοποιήσω το λόγο. And then it hit me. Μποϋκοτάρουμε τα γερμανικά προϊόντα.

Μας έπληξαν την εθνική μας περηφάνια κι η Ελλάδα ενώθηκε εναντίον των ξένων απολίτιστων βαρβάρων.

Νομίζω πως έχουμε το σύνδρομο του κακομαθημένου δήθεν έφηβου επαναστάτη. Είμαστε συνέχεια οργισμένοι(πορείες), ξοδεύουμε άσκοπα το χαρτζιλίκι μας(ευρωπαϊκές επιδοτήσεις), σνομπάρουμε όσους αποδεδειγμένα ξέρουν κάτι παραπάνω και στα πολύ σκούρα ζητάμε τη βοήθεια της μαμάς (Ευρώπης).

Έγινε σάλος με όσα γράφτηκαν για την Ελλάδα από το γερμανικό περιοδικό Focus, τόλμησαν μάλιστα να photoshopάρουν την Αφροδίτη της Μήλου βάζοντάς την να μας κάνει κωλοδάκτυλο. Μεγάλη προσβολή. Βγήκαν οι διανοούμενοι της Ελλάδας να απαντήσουν: «εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία», «όταν εμείς φτιάχναμε πολιτισμό εσείς ήσασταν ακόμα πίθηκοι», «τους Έλληνες δεν έχουν δικαίωμα να τους κρίνουν οι Ναζί».

Παρόλο που δε διαβάζω ελληνικές εφημερίδες, όταν έχω χρόνο μου αρέσει να διαβάζω τις πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις από ξένα ενημερωτικά site. Κάπου στο σερφάρισμα μερικών ειδήσεων από όλο τον κόσμο έπεσα σε ένα ανοιχτό γράμμα που έστειλε η γερμανική tabloid Bild στο πρωθυπουργό μας κατά την επίσκεψή του στη Γερμανία όταν πήγε για να συναντηθεί με την Μέρκελ. Είναι σύντομο κι ενδεικτικό κι επειδή είναι μετριοπαθές και δε δίνει αφορμές για εντάσεις και συζητήσεις σε τηλε-παράθυρα δε θα τύχει ιδιαίτερης προβολής από τα κανάλια οπότε θα το βάλω εδώ σε δική μου ελεύθερη μετάφραση.

«Αγαπητέ Πρωθυπουργέ,

Αν το διαβάζετε αυτό, σημαίνει πως βρίσκεστε σε μια χώρα διαφορετική από τη δική σας.

Καλώς ήρθατε στη Γερμανία.

Σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι δουλεύουν μέχρι τα 67 τους και δεν υπάρχει 14ος μισθός για τους δημοσίους υπαλλήλους. Όπου κανείς δε χρειάζεται να δωροδοκήσει με 1000 ευρώ το νοσοκομείο για να του βρει ένα κρεβάτι.

Τα βενζινάδικά μας έχουν ταμειακές μηχανές, οι ταξιτζήδες κόβουν αποδείξεις κι οι αγρότες μας δεν κλέβουν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις δηλώνοντας εκατομμύρια ανύπαρκτα ελαιόδεντρα.

Και η Γερμανία έχει τεράστια χρέη αλλά τα βγάζει πέρα. Αυτό γιατί σηκωνόμαστε νωρίς το πρωί και δουλεύουμε όλη μέρα.

Θέλουμε να είμαστε φίλοι και να βοηθήσουμε τους Έλληνες. Γι’αυτό κι η Γερμανία από τότε που εισήλθε στην ευρωπαϊκή ένωση έχει δώσει στη χώρα σας συνολικά 50 δισεκατομμύρια».

Η δική μας απάντηση στο γράμμα θα ήταν κάτι του στυλ «αν ζητούσαμε πνευματικά δικαιώματα για τη φιλοσοφία που προσφέραμε τόσα χρόνια, τώρα θα πληρώνατε ακόμα». Αυτό βασικά είναι αληθινή δήλωση που την άκουσα με τα αυτιά μου από τον αδερφό του Άδωνη Γεωργιάδη όταν την είπε στην εκπομπή που έχουν και κάνουν τους επίμονους πλασιέ βιβλίων.

Το Δεκέμβρη του 2008 όλη η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους κι επαναστάτησε επειδή ένας πλούσιος νεαρός έκανε την επανάστασή του πουλώντας μαγκιά στους μπάτσους και κατέληξε δολοφονημένος από το χέρι του ειδικού φρουρού.  Πολύ καλά έκανε και ο άτυχος νεαρός και όλοι όσοι ξεσηκώθηκαν. Τις προάλλες όμως ένας 25χρονος Αλβανός υδραυλικός που μόλις είχε σχολάσει από τη δουλειά του στο Βύρωνα είχε την ατυχία να βρεθεί στο ίδιο σημείο όπου διεξήγαγε η αντι-τρομοκρατική μια επιχείρηση σύλληψης δύο δραπετών. Ένας αστυνομικός μπερδεύτηκε και γάζωσε το νεαρό υδραυλικό.  9 σφαίρες βρέθηκαν στο άψυχο κορμί του σύμφωνα με την ιατροδικαστική μελέτη.

Γιαυτόν τον νεαρό κανένα σχολείο δεν έκλεισε, καμία βιτρίνα δεν έσπασε, καμία πορεία δεν έγινε. Ο νεαρός Αλβανός ήταν παντρεμένος κι είχε ένα νεογέννητο παιδάκι. Ο υπεύθυνος για το θάνατο του νεαρού αστυνομικός δεν τιμωρήθηκε.

Σε ένα χωριό των Χανίων μια νεαρή δασκάλα έκανε μάθημα σε παιδάκια μεταναστών. Ένα βράδυ άγνωστοι της επιτέθηκαν και χάραξαν στην πλάτη της 2 αγκυλωτούς σταυρούς.

Αυτά συμβαίνουν δίπλα μας, γύρω μας. Αλλά στην Ελλάδα του φραπέ και των μπουζουκιών η μόνη μας ασχολία είναι να βρίζουμε την κυβέρνηση και να ασχολούμαστε με το πορνό της Τζούλιας. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι όλοι ασχολούμαστε με μια πουτάνα. Μεγαλύτερη διαφήμιση σε τσοντο-βίντεο δεν έχει ξαναγίνει, 100.000 αντίτυπα πούλησε λέει σε μια βδομάδα στην τιμή των 20 ευρώ.

Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι. Έχουν θεοποιήσει κάθε πόρνη πολυτελείας και μας τις πετάνε στη μάπα μας μέρα νύχτα πιπιλίζοντας το μυαλό μας, υπνωτίζοντάς μας θέλοντας και μη να ασχοληθούμε μαζί της. Με ποιον γαμήθηκε η Τζούλια, ποιος νεόπλουτος γκόμενός της δάγκωσε το αυτί του αντίζηλου, γιατί χώρισε η εθνική μας ξανθιά που έκανε καριέρα κάνοντας την ηλίθια. Βάλε Nova.

Είχα πετύχει τη Τζούλια ένα βράδυ που περίμενα στην ουρά για να βγάλω εισιτήρια στα Village του Φαλήρου. Περπατούσε απέξω με ύφος χιλίων καρδιναλίων ενώ πίσω της έτρεχαν σαν πεινασμένα σκυλάκια πίσω από ένα κόκκαλο 3 μάνατζερ- αδερφές- δημοσιογράφοι. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν προς το μέρος της διασημότητας.

Καούρα νομίζεις είχε ο Έλληνας να δει τσόντα? ΄Ένα κλικ στο youporn και θα έβρισκε ένα εκατομμύριο ξεκωλιάσματα. Απλά η Τζούλια είναι η πιο πολυδιαφημισμένη πουτάνα αυτή την περίοδο.

Υπάρχουν δύο ειδών τηλεθεατές. Το ένα είδος είναι αυτοί που νιώθουν ανώτεροι άνθρωποι και ικανοποίηση με τον εαυτό τους βλέποντας τιβί περσόνες να καταρρέουν (εδώ ανήκουν όσοι παρακολουθούν με αγωνία το διαζύγιο της Μενεγάκη, το «δράμα» με το «κλεμμένο» βίντεο της Τζούλιας, τους τσακωμούς Κούγια-Βατίδου και γενικά όλα τα σκάνδαλα).

Το άλλο είδος είναι αυτοί που νιώθουν ικανοποίηση και ανώτεροι άνθρωποι κράζοντας και κοροϊδεύοντας τις τιβί περσόνες, στυλ ράδιο Αρβύλα ή ακόμα κι ο Λαζόπουλος. Το να κοροϊδεύεις  μια εγκεφαλικά καμένη πόρνη που λέει τον καιρό σε κατεβάζει στην ίδια κατηγορία με αυτήν. Ειδικά όταν την κάνεις μόδα παρασύροντας όλη την Ελλάδα στο να λέει τις φράσεις της όπως «Οοοοο σουλταααν» ή «Φιλάκια ρουφηχτά!».

Ο μόνος τρόπος αυτά τα άτομα να πάρουν την αξία που τους αξίζει είναι να πάψεις να ασχολείσαι. Αγνόησέ τα και θα εξαφανιστούν σαν κακό όνειρο. Το να κοροιδεύεις κάποιον δε σε κάνει αυτομάτως καλύτερο από αυτόν. Σε εξισώνει με αυτόν και σε υποβιβάζει.

Μερικοί δημοσιογράφοι που προσποιούνται τους ηθικούς βγάζουν στη φόρα τα σκάνδαλα με τη δικαιολογία ότι ο κόσμος έχει δικαίωμα να τα μάθει γιατί αφορούν προσωπικότητες που αποτελούν ινδάλματα και παραδείγματα για τα παιδιά. Έτσι για να προστατεύσουν τα παιδιά μας, δείχνουν μέρα νύχτα δηλώσεις και συνεντεύξεις της Τζούλιας με περιγραφές ή πλάνα από τις ερωτικές της περιπτύξεις με πολύ απλά και κατανοητά για τα παιδιά λόγια και φυσικά μέρα-μεσημέρι που όλα τα παιδιά έχουν επιστρέψει από το σχολείο και δεν έχουν τι να κάνουν κι ανοίγουν την τηλεόραση.

Από την άλλη αν τα παιδιά μας έπαιρναν ως πρότυπο τους δημοσιογράφους θα κατέληγαν είρωνες ματάκηδες που κοροϊδεύουν τους πάντες και ασχολούνται με την προσωπική ζωή των πιο ασήμαντων προσώπων της κοινωνίας ξοδεύοντας τη μισή τους ζωή ψάχνοντας ακόμα και στα σκουπίδια για ακόμα ένα στοιχείο από την προσωπική ζωή των διασήμων. Αν είχα τέτοιο παιδί θα το έδινα για υιοθεσία. Ή θα το σκότωνα. Ό,τι είναι φθηνότερο.

Να χαρείς λοιπόν την Ελλάδα σου με την Πετρούλα, τη Τζούλια, τους φτωχούς συνταξιούχους και τα νεόπλουτα κακομαθημένα. Η Τζούλια κι η Πετρούλα αξίζουν πολύ μεγαλύτερη προβολή από  τον Οδυσέα Τσενάι ας πούμε, έναν πολλά υποσχόμενο wannabe νεαρό επιστήμονα από την Αλβανία που δε βρήκε φιλοξενία στην χώρα μας καθώς λύσσαγαν οι Ελληναράδες μην κρατήσει τη σημαία μας παρόλο που είχε βγάλει υψηλότερο βαθμό από τα παιδιά τους κι οποίος έμαθα πρόσφατα ότι τελικά έφυγε με υποτροφία για σπουδές στη Βοστώνη.

Μείνε λοιπόν αναπολώντας το ένδοξο παρελθόν σου, με το καθάριο ελληνικό αίμα να κυλά στις φλέβες σου, να παπαγαλίζεις συνέχεια το θα πηδηχτώ από το παράθυρο και να γελάς, να διαμαρτύρεσαι να μη σου κόψουν τον ένα μισθό παρόλο που η χώρα οδηγείται σε χρεωκοπία, να ξέρεις πως υπάρχουν 300 κλέφτες στη Βουλή αλλά να βαριέσαι να κατέβεις στην πορεία να διαδηλώσεις.

Αυτή είναι η Ελλάδα μας. Γιατί έτσι μας αξίζει.

Είναι εντυπωσιακό το πώς συνηθίζει ο άνθρωπος την τεχνολογική αλλαγή. Μέσα σε 2 χρόνια άρχισα να βλέπω το WiFi από περιττή πολυτέλεια βγαλμένη από το διάστημα σε αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμά μου. Πλέον κάθε είδους καλώδιο ανήκει στην παλαιολιθική εποχή μαζί με τις γραφομηχανές, τα φαξ, τα βίντεο, τους βομβητές και το αλέτρι.

Μόνο με μια συσκευή είχα μείνει κολλημένος ακόμα στο παρελθόν. Την τηλεόραση. Τόσο καιρό είχα στο δωμάτιό μου μια Grundig 21 ιντσών τόσο παλιά που αν τη γύριζες ανάποδα θα έβρισκες απομεινάρια από εξαφανισμένα κολεόπτερα ή τίποτα βέλη ιθαγενών. Τουλάχιστον ήταν έγχρωμη. Όποτε άλλαζες κανάλι έκανε ένα δυνατό Γκχχχχχ μέχρι να σταθεροποιηθεί στη νέα συχνότητα σαν ηλικιωμένος που γκρινιάζει κάθε φορά που ανεβαίνει ένα σκαλί.

Και όπως κάθε ηλικιωμένος έτσι και η τιβί μια μέρα εντελώς ξαφνικά τα τίναξε. Έκανε ένα απαλό αξιοπρεπές τσαφ και η ψυχή της έφυγε από τα εγκόσμια. Δεν ανταποκρινόταν στα ραδιοκύματα του τηλεκοντρόλ. Έφυγε σε ένα καλύτερο κόσμο να ζήσει παρέα με τη χαλασμένη μας τοστιέρα, το παλιό Ford που αποσύραμε και τον Wall-E.

Προσωρινά τη γριά Grundig την αντικαταστήσαμε με μια παλιά Philips 14 ιντσών που ξεθάψαμε από το πατάρι. Το κινητό μου φαινόταν να έχει μεγαλύτερη οθόνη. Παρακολουθούσες ποδοσφαιρικό αγώνα και έμοιαζε λες κι έπαιζες Game Boy. Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως έπαιρνε από κάπου μπαταρίες και γινόταν φορητή, να την έπαιρνα μαζί μου στα λεωφορεία.

Αποφασίσαμε λοιπόν σαν οικογένεια να κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας και να πάρουμε μια καινούργια τιβι για το δωμάτιό μου.  Η δουλειά του father συνεργαζόταν με τον Κωτσόβολο οπότε είχαμε μια υποτυπώδη έκπτωση κι έτσι ένα πρωί ύστερα από ένα κυκεώνα συζητήσεων με βαριεστημένους πωλητές και μεγάλες αναμονές σε ουρές ταμείων ιδού η καινούργια μου αγάπη.

Lg 32 ιντσών.

Πρόσεξε την ειρωνία. Μπροστά ακριβώς από μια βιβλιοθήκη γεμάτη με βιβλία εμείς βάλαμε την τηλεόραση…

Στην αρχή βιώσαμε ένα πολιτισμικό σοκ, δεν είναι μικρό πράγμα να αντικαθιστάς τη μικροσκοπική 14αρα τηλεόραση με μια γιγαντιαία 32αρα επίπεδη Lg. Έκανα 2 μέρες να βγω από το σπίτι, καθόμουν και χάζευα τα χρώματα υπνωτισμένος αλλάζοντας τα κανάλια με θρησκευτική ευλάβεια. Η εικόνα ήταν τόσο υπέροχη που ένιωθα λες κι έβλεπα το μεγαλείο του Θεού. Ένιωσα το δέος που θα ένιωθε ο πρώτος προϊστορικός άνθρωπος που είδε για πρώτη φορά κεραυνό.

Μαζί με την τιβί πήραμε και μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή οπότε ετοιμάσου να βλέπεις ένα κάρο άσχετες φωτογραφίες που θα ανεβάζω για να δικαιολογήσω τα λεφτά της.

Με την αγορά της νέας τηλεόρασης και της φωτογραφικής μηχανής όμως η ζημιά είχε γίνει. Αγγίξαμε το μεγαλείο, εθιστήκαμε και θέλαμε κι άλλο. Αποφασισμένοι η ανακαίνιση στα ηλεκτρικά του σπιτιού να είναι πλήρης, η οικογένεια phantom συνεδρίασε και αποφάσισε πως χρειαζόμασταν κι ένα καινούργιο πλυντήριο.

Κι εδώ τα πράγματα άρχισαν να περιπλέκονται. Αν έφτιαχνες μια λίστα με την απόλαυση που σου προσφέρουν κάποιες δραστηριότητες, η δραστηριότητα του να ψάχνεις να αγοράσεις πλυντήριο κατατάσσεται κάπου ανάμεσα στο μαζεύω ραδίκια από το βουνό και καθαρίζω τα πατάκια από το αμάξι. Το πλυντήριο δεν είναι μια συσκευή που θα την ερωτευτείς όπως ένα κινητό ή μια τηλεόραση. Είναι ένα άσπρο κουτί με ένα κυκλικό στόμα όπου πετάς μέσα βρώμικα παντελόνια.

Είναι πολύ πιο εύκολο ας πούμε να διαλέξεις κινητό τηλέφωνο παρά πλυντήριο, γιατί μερικά κινητά έχουν την αξιοπρέπεια να φαίνονται άσχημα, απλοποιώντας έτσι τη διαδικασία επιλογής. Σε αντίθεση με τα πλυντήρια που όλα μοιάζουν το ίδιο. Μερικά υποτίθεται πως έχουν μεγαλύτερη χωρητικότητα –τρώνε περισσότερα παντελόνια- ή έχουν πιο περίπλοκες επιλογές προ-πλυσίματος ή στεγνώματος.  Τι μας λες. Πάω στοίχημα ότι όλα είναι μια απάτη. Πάω στοίχημα ότι υπάρχει μόνο ένας τύπος πλυντηρίου στον πλανήτη και τα φτιάχνουν και μας τα φέρνουν όλα από το ίδιο εργοστάσιο απλά τα τοποθετούν σε διαφορετικές συσκευασίες, τους κοτσάρουν διαφορετικά αυτοκόλλητα δήθεν άλλης μάρκας και τα πουλάνε σε τυχαίες τιμές.

Η επιλογή των ηλεκτρικών συσκευών της οικογένειας είναι δική μου αρμοδιότητα. Είναι κοινώς αποδεκτό πως οι γνώσεις μου στα ηλεκτρονικά είναι οι περισσότερες συγκριτικά με των υπόλοιπων μελών. Στην ουσία δεν έχω ιδέα, απλά οι υπόλοιποι είναι ακόμα πιο τεχνολογικά ανίδεοι, φαντάσου. Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Έτσι βγήκα να διαλέξω πλυντήριο με την ίδια λογική με την οποία παραγγέλνω κρασί στα κυριλέ εστιατόρια: αποφεύγω το πιο φθηνό με την υποψία ότι θα είναι νεροζούμι, αποφεύγω το δεύτερο πιο φθηνό γιατί θα είναι εξίσου απαίσιο, αποφεύγω τα πολύ ακριβά με τη βεβαιότητα ότι σίγουρα θα είναι υπερεκτιμημένα και δε θα αξίζουν τα λεφτά τους και καταλήγω να διαλέγω τυχαία κάτι από τη μέση.

Για να σε κάνουν να νιώσεις ακόμα πιο αβέβαιος όταν αγοράζεις ένα πλυντήριο, δεν τους έχουν δώσει πρακτικές ονομασίες. Αν βγάλεις τη μάρκα της (υποτιθέμενης) κατασκευαστικής εταιρίας αυτό που μένει είναι μια ακατανόητη σειρά από νούμερα και αριθμούς σχεδιασμένα ειδικά για να σε μπερδέψουν. Παρήγγειλες το BZ435678KU ή το BZ657329GY? Παραδέξου το δεν έχεις ιδέα. Πήγαινε στον πωλητή και πες του ποιο διάλεξες και θα μοιάζετε λες και συζητάτε για φόρμουλα χημικού όπλου. Γιαυτό η προσπάθεια επιλογής ενός πλυντηρίου δε μοιάζει «αληθινή» διαδικασία. Περπάτα στους διαδρόμους με τις τηλεοράσεις και θα βρεθείς σε μια υπέροχη πλημμύρα χρωμάτων, ήχων και εντυπωσιακών εικόνων. Περπάτα στους διαδρόμους με τα πλυντήρια και θα βρεθείς ανάμεσα σε άψυχους άσπρους ογκόλιθους με ακαταλαβίστικα ονόματα.

Τελικά όπως απεδείχθη από μια σύντομη έρευνα το διαθέσιμο budget που ήμασταν πρόθυμοι να καταθέσουμε για την ανακαίνιση των ηλεκτρικών συσκευών δεν έφτανε για ένα καλό καινούργιο πλυντήριο κι έτσι ευτυχώς παραιτήθηκα νωρίς από τη διαδικασία, όσο είχα ακόμα τα λογικά μου.

Οι συζητήσεις όμως με τους πωλητές μού έφεραν στο μυαλό τον καιρό που είχα αγοράσει ένα καινούργιο κινητό Nokia κι ενώ το πρόσεχα σαν τα μάτια μου μέσα στον πρώτο μήνα μου χάλασε. Το πήγα για σέρβις και μου το κράτησαν περίπου 40 μέρες. Είχα μπλέξει σε ένα Καφκικό σενάριο όπου αφήνεις τη συσκευή σου για σέρβις και μετά πρέπει να περιμένεις μια αιωνιότητα για να ρουφηχτείς σε μια δίνη helpline γραμμών και πατήματος κουμπιών για να επιλέξεις με ποιόν θα συνδεθείς κι όταν τελικά συνδεθείς να αρχίσεις να γκρινιάζεις για ό,τι φταίει στη ζωή σου μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι μοιάζεις λες και βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε μια σχέση που δεν υπάρχει αγάπη: χρειάζεστε ο ένας τον άλλο, μισείτε ο ένας τον άλλο και το μόνο που γίνεται είναι ότι κάθεστε με τις ώρες να τσακώνεστε και να βρίζεστε χωρίς να σας βγάζει πουθενά και να σιχτιρίζετε τη μοίρα που σας ένωσε.

Εκείνη η παράνοια με το κινητό μου έληξε με αίσιο τέλος, γιατί είχα εξιστορήσει τα πάθη μου στο blog και μια κοπέλα που δούλευε στην εταιρία της κινητής τηλεφωνίας το διάβασε κι επικοινώνησε μαζί μου για να με βοηθήσει να βρω μια άκρη. Αν είχα αρχές θα έπρεπε να της είχα πει «Δε θέλω καμία ξεχωριστή μεταχείριση, θέλω να μου φερθείτε σαν όλους τους υπόλοιπους πελάτες!». Αλλά δεν το έκανα και είχα το κινητό μου έτοιμο σε 2 μέρες.

Γενικά έχω μια γκαντεμιά με τις ηλεκτρικές συσκευές. Το προηγούμενο πισί σε συνδυασμό με τους άσχετους στην Cosmodata με παίδεψε περισσότερο κι απόσο παίδεψε το μωρό της Ρόζμαρι τη Ρόζμαρι. Τώρα το νέο λάπτοπ παρόλο που το έχω μόνο 3 μήνες μου κάνει κάτι κουλά με τη μπαταρία. Μόλις το αποσυνδέω από τη φόρτιση σβήνει. Δηλαδή αγόρασα φορητό υπολογιστή μόνο που δεν είναι φορητός. Nice. Σύντομα λοιπόν θα έχω άλλη μια εμπειρία από το τεχνικό τμήμα της Toshiba. Μήπως με διαβάζει κανείς από κει?

Μία είναι η λύση. Να δημιουργηθεί ένα κατάστημα ηλεκτρονικών με την ονομασία «Τεχνο-κόλαση» όπου θα έχει σκόπιμα όλες τις ταλαιπωρίες που υπόκεινται οι πελάτες τέτοιων καταστημάτων σαν μέρος της «εμπειρίας». Οι πωλητές θα φοράνε στολές βαμπίρ ή γύπα. Όταν τους ρωτάς για τα τεχνικά χαρακτηριστικά μιας συσκευής θα σου λένε τελείως άσχετες και λάθος πληροφορίες ενώ θα έχουν αυτό το κλασικό βιαστικό ξινό ύφος λες και τους ξύπνησες στις 6 τα ξημερώματα να τους ζητήσεις ζάχαρη για τον καφέ. Αν τελικά αποφασίσεις να αγοράσεις κάτι θα πάνε με τα πόδια στο γειτονικό νομό να ελέγξουν αν είναι διαθέσιμο γιατί στην αποθήκη τους μόλις τελείωσε, μετά μεθοδικά θα σε εξαπατήσουν σε μια πενταετή εγγύηση αφού σε πείσουν να αγοράσεις κι άλλα δέκα άχρηστα πράγματα για την υποτιθέμενη καλύτερη λειτουργία της συσκευής που θα κοστίζουν τα διπλάσια απότι η συσκευή χρησιμοποιώντας ψυχολογικές τεχνικές διαπραγμάτευσης που χρησιμοποιούν στο FBI, για να συμφωνήσετε τελικά να στο φέρουν στις 7 το πρωί σπίτι σου αλλά τελικά θα αργήσουν και θα στο φέρουν 10 ώρες αργότερα κι αφού περάσεις 2 μέρες με ακαταλαβίστικα φυλλάδια οδηγιών όταν τελικά καταφέρεις κατά τύχη και το συνδέσεις να συνειδητοποιήσεις ότι αντί για το BZ435678KU σου έφεραν το BZ657329GY, ενώ θα έχουν συνδέσει μια μαγική συσκευή που θα το κάνει να χαλάσει μια μέρα που είναι αργία και θα είναι κλειστά τα καταστήματα, ενώ στο τέλος θα μετατραπεί σε ρομπότ που θα τρομάξει τα παιδιά σου, θα πηδήξει τη γυναίκα σου, θα κλάσει στο μαξιλάρι σου και θα καταστρέψει τη ζωή σου.

Και όλα αυτά θα διαφημίζονται από την «Τεχνο-κόλαση». Γιατί στην «Τεχνο-κόλαση» δε θα συμβαίνει τίποτα διαφορετικό απότι συμβαίνει στα υπόλοιπα καταστήματα. Απλά εκεί τουλάχιστον θα μπαίνεις προετοιμασμένος.

Υ.Γ.1 Ψάχνοντας ευκαιρία για να δικαιολογήσω τα λεφτά που δώσαμε για τη νέα ψηφιακή φωτογραφική πήγα μέχρι την έκθεση φωτογραφίας που έκανε η Athens Voice.  Θα συμφωνήσω με τη lonely θεωρείται λίγο cheating να συμμετέχουν επαγγελματίες φωτογράφοι στο διαγωνισμό αλλά όπως και να’χει δε μπορείς και να τους απαγορέψεις να στείλουν. Έψαξα και βρήκα την πανέμορφη φωτογραφία της lonely

Κατά τη γνώμη μου η φωτογραφία που αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο την εικόνα της Αθήνας είναι αυτή:

Πλήρης αποξένωση των ανθρώπων και σοκαριστική αδιαφορία για τον πόνο του διπλανού.

Παρόμοιου σκεπτικού ήταν και αυτή:

Μέσα στη μελαγχολία και στην εσωτερική αναζήτηση που σου προκαλεί αυτή η φωτογραφία συνειδητοποίησα πως έχω ένα ίδιο μπουφάν με αυτό τον άστεγο. Damn..

Εκτός από τη φωτογραφία της lonely οι άλλες  personal favourites ήταν αυτές:

…Ο γκέι παππούς που για χρόνια κυκλοφορεί  με μίνι φούστα στους δρόμους του κέντρου και στην πλατεία Συντάγματος

Κι ένα λεσβιακό..!

Κι εδώ έχω την καλύτερη φωτό που βρήκα στην έκθεση και μάλιστα ποζάρω και δίπλα της.

Επειδή στην έκθεση φωτογραφίας δεν είχα την ευκαιρία να τραβήξω πολλές φωτό (είναι κουλό να φωτογραφίζεις ήδη τραβηγμένες φωτογραφίες άλλων) κι επειδή δεν είχα μαζί μου το «διευθυντή φωτογραφίας swift» που ήταν το μυαλό πίσω από τις αστείες καλοκαιρινές φωτό για να σκεφτόμασταν να κάναμε κάτι ευφάνταστο, πήγαμε παραδίπλα σε ένα κτίριο όπου γινόταν μια άλλη έκθεση έργων τέχνης από δύο μουσάτους κοστουμαρισμένους νέους ζωγράφους με μαλλί Ultrex. Εκεί εντυπωσιάστηκα όχι τόσο με τα έργα τέχνης (δηλώνω ανίδεος, μπορεί να ήταν αριστουργήματα οκέι, I couldn’t tell) αλλά από το υπόλοιπο κτίριο μιας και η Τεχνόπολις στο Γκάζι είναι παλιά εργοστάσια. Πάρε μια ιδέα καθώς ποζάρω με καμάρι μπροστά σε κάτι κουλούς σωλήνες γύρω από τους οποίους είχαν κρεμάσει τους πίνακες.

Υ.Γ.2 Για να μην κλείσω τώρα το ποστ και σε αφήσω με την (άσχημη) γεύση των φωτογραφιών μου θα σε αφήσω με τη σιχαμάρα κάποιου άλλου. Κλείνω λοιπόν με ένα βιντεάκι από το νέο μουσικό μου ίνδαλμα. Rob Zombie. Πίσω από το cool-τρομακτικό παρουσιαστικό του κρύβεται μια καλλιτεχνική φύση, vegetarian, παντρεμένος για χρόνια με ένα ξανθό μοντέλο που του ρίχνει ένα κεφάλι. Και δεν ξέρει και να χορεύει.

Άνοιξε ηχεία και σήκω να χτυπηθούμε.

Το ίντερνετ είναι δύναμη, η γνώση είναι κι αυτή δύναμη άρα η γνώση στο ίντερνετ θα πρέπει να είναι υπερδύναμη! Κι επειδή δε θα βαρεθώ να το λέω η γνώση έχει αξία μόνο όταν τη μοιράζεσαι θα σου μάθω σήμερα τη πιο πρόσφατη ιντερνετική μου ανακάλυψη!

Το Chatroulette.

Η ιδέα είναι απλή, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας υπολογιστής και μια webcam. Μπαίνεις στο site πατάς play και στη στιγμή ανοίγει η κάμερά σου και συνδέεσαι με την κάμερα ενός άλλου σε οποιαδήποτε άκρη του πλανήτη! Μπορείς να του/της μιλήσεις στο μικρόφωνο, να chatάρεις απτο πληκτρολόγιο ή αν δε σου αρέσουν τα μούτρα του να κάνεις αμέσως κλικ στο next και να συνδεθείς στο δευτερόλεπτο με μια άλλη κάμερα χωρίς να χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις σε κανέναν. Δε χρειάζεται login ενώ μπορείς να ρίξεις άκυρο σε όποιον θες και να πατάς συνέχεια next μέχρι να βρεις τα μούτρα που σου αρέσουν και να καθίσεις να συζητήσεις.

Ο μόνος τρόπος για να το καταλάβεις είναι να το δοκιμάσεις κάτι που είμαι σίγουρος πως εσύ που με διαβάζεις θα μπεις στον πειρασμό να το κάνεις. Beware όμως. Το 70% του ίντερνετ αφορά τσόντες και ανώμαλους. Και φυσικά ένα site που σου παρέχει τόσο μεγάλη ελευθερία με τη webcam σου είναι ο παράδεισος των ανώμαλων.

Το chatroulette το δοκίμασα πρώτη φορά χθες κατά τις 2 το βράδυ. Ήμουν μέσα γύρω στο μισάωρο, καθόμουν μπροστά στη webcam μου με τα φώτα μισοσβησμένα να φαίνεται το (καλό μου) προφίλ. Η πλειοψηφία των ατόμων στην άλλη άκρη ήταν άντρες οι οποίοι αμέσως πάταγαν next να πάνε στο επόμενο άτομο μόλις με έβλεπαν γιατί πιθανότατα ήθελαν να μιλήσουν μόνο με κορίτσια. Με καναδυο κορίτσια σχετικά εμφανίσιμα έκατσα να μιλήσω αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα τίποτα να πω, ενώ όλη αυτή η άμεση οπτική επαφή με μια άγνωστη με κόμπλαρε. Δε με βόλευε να μιλήσω στο μικρόφωνο γιατί ήταν πολύ αργά κι όλοι κοιμόντουσαν στο σπίτι και θα ήταν κουλό το θέαμα στις 2 τα ξημερώματα να φωνάζω στα αγγλικά «Σόου γουάτ χόμπιζ ντου γιού χάβ?» σε μια οθόνη. Καταλήγαμε να ντρεπόμασταν κι οι δύο και να πατάμε next για να γλιτώσουμε απτην αμηχανία. Καμιά δεκαριά κορίτσια μόλις έβλεπαν τη φάτσα μου έριχναν αυτές άκυρο πατώντας αμέσως next για να περάσουν στον επόμενο. Διαδικτυακή χυλόπιτα στο δευτερόλεπτο. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.

Ένας ευγενικός νεαρός από τη Γαλλία αφού απολογήθηκε για τα σπαστά αγγλικά του μου έκανε ένα ζογκλερικό σόου. Καθόμουν και τον χάζευα. Ένας γέρος τύπος με μούσια καθόταν σε ένα ύψωμα κάπου στον Καναδά και πίσω του είχε μια απίστευτη θέα και μετά από μια σύντομη γνωριμία μου εξηγούσε τι είναι το καθένα από τα μεγάλα κτίρια που φαινόντουσαν.

Καθόμουν λοιπόν μες στα μαύρα μεσάνυχτα με τις πιτζάμες αξύριστος, νυσταγμένος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με τα μάτια καρφωμένα σε μια οθόνη να βλέπω πρόσωπα να εναλλάσσονται με ένα κλικ του ποντικιού μου κι αυτοί να βλέπουν τη μίζερη φάτσα μου. Οι ανώμαλοι έδιναν κι έπαιρναν. Χωρίς υπερβολές μέσα σε 20 με 30 λεπτά που το δοκίμασα είδα γύρω στα 20 άτομα να αυνανίζονται μπροστά στην κάμερα. Και δεν υπερβάλλω καθόλου! Αν το δοκιμάσεις κι εσύ στα πρώτα πέντε λεπτά δεν παίζει να μη σου τύχει κάποιος με το πουλί έξω να το έχει κάνει αρμόνιο! Οι περισσότεροι ανώμαλοι είχαν ζουμάρει στο πέος τους και το έκαναν λάστιχο, άλλοι έδειχναν απλά το φούσκωμα στο μποξεράκι ενώ ένας τύπος που μου έλαχε ξεγυμνώθηκε ξαφνικά μπροστά μου, γύρισε πλάτη κι έπεσε στο κρεβάτι κι έκανε πως κοιμάται!

Σε μια φάση πέτυχα κάτι που έμοιαζε με πέος ζουμαρισμένο στην κάμερα μετά ξεζουμάριζε σιγά σιγά και τελικά ήταν ένας τύπος που έκανε ένα κόλπο με τον αντίχειρά του κι έμοιαζε σαν πέος, μια άλλη έτριβε τα βυζιά της, μια τρίτη είχε χώσει τη webcam σχεδόν μέσα στο αιδοίο…  Ήμουν πάντα σε ετοιμότητα με το ποντίκι στο next γιατί είχα σοκαριστεί με τόση ανωμαλία. Αλλά δεν έλεγα να το κλείσω…

Πέτυχα και μία που ρουφούσε ένα πέος που έβγαινε μέσα από μια τρύπα στον τοίχο ενώ άλλη μία κοιμόταν με τα εσώρουχά της μπροστά στη κάμερα κι έκανε δήθεν πως ξυπνούσε, έριχνε μια ματιά στον υπολογιστή και ξανακοιμόταν. Ό,τι να’ναι δηλαδή!

Είναι απίστευτο πάντως πόσοι άνθρωποι στον πλανήτη αυνανίζονται την ώρα που μιλάμε…

Στην πορεία ξεθάρρευα, έστρεφα την κάμερα προς το ταβάνι να μη φαίνεται το πρόσωπό μου και κορόιδευα τις πιο περίεργες φάτσες που έβλεπα. Έτυχα σε έναν τύπο που είχε πάρει την κιθάρα του και τραγουδούσε, σε κάτι ανήλικα κορίτσια που κάνανε πάρτυ, σε έναν τύπο που είχε βάλει μπροστά στη κάμερά του μια ταμπέλα «Show me your tits please, at least I’m not masturbating!» .

Μετά από μισή ώρα το βαρέθηκα. Το site χρησιμοποιείται κυρίως από ανώμαλους που τον παίζουν ή από μπακούρια που θέλουν να μιλήσουν με κοπέλες. Αν είσαι κοπέλα σχετικά εμφανίσιμη και μπεις εκεί μέσα θα κάνεις θραύση. Μια δοκιμή αξίζει πάντως. Κάποιοι λένε πως την ιδέα για το site την είχε ένας 17χρονος από τη Μόσχα, οι δημιουργοί έχουν τελείως κλειστά τα χαρτιά τους και παραμένουν ανώνυμοι γιατί με τόση ανωμαλία εκεί μέσα δε βλέπω να μένει για πολύ online το site. Αν το δοκιμάσεις ξεπερνώντας την αρχική έκπληξη το πιο πιθανό είναι να το βαρεθείς αμέσως, οι περισσότεροι συνομιλητές σου θα κάνουν κλικ να πάνε στον επόμενο ή θα έχουν το πέος τους τόσο κοντά στην κάμερα που θα πετάγεσαι συνέχεια πίσω μη σου βγάλει το μάτι.

Τώρα ήρθε η στιγμή να σου πω κάτι απίστευτο που συνέβη χθες βράδυ με το chatroulette. Κι είναι τόσο απίστευτο που δε θα μπω καν στη διαδικασία να υπερασπιστώ την ιστορία. Απλά θα στο πω. Σε προειδοποιώ από τώρα πως δε θα με πιστέψεις, ούτε εγώ θα με πίστευα.

Εκεί που έκανα συνέχεια κλικ στο next και περίμενα να βγει κανένας νορμάλ άνθρωπος να δοκιμάσω να μιλήσω, ποια εμφανίστηκε στην άλλη γραμμή? Κάθεσαι?

Η ΤΖΕΣΙΚΑ ΑΛΜΠΑ!

Ναι καλά διάβασες η Τζέσικα Άλμπα! Βλέπω ξαφνικά μπροστά μου τη Τζέσικα Άλμπα να ψιλοχαμογελάει και να με κοιτάζει μέσα από τη webcam της. Δεν υπάρχει τρόπος να βάλει κάποιος ψεύτικο βίντεο, το site δείχνει μόνο ό,τι εμφανίζεται μπροστά στη webcam του άλλου οπότε δεν γίνεται να ήταν φτιαχτό. Ούτε ήταν κάποια που της έμοιαζε, ήταν η Τζέσικα Άλμπα χωρίς καμία αμφιβολία! Πίστεψέ με έχω μελετήσει τις φωτογραφίες της με κάθε λεπτομέρεια!

Οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μηδαμινές αλλά όχι απίθανες. Μπορεί η Τζέσικα να μπήκε να δοκιμάσει το site από περιέργεια και το σύμπαν να την έριξε σε μένα. Οι πιθανότητες είναι ελάχιστες αλλά ΜΠΟΡΕΙ να γίνει! Λες αυτή να ήταν η καρμική σχέση που έλεγε το ωροσκόπιο μου ότι θα κάνουμε εμείς οι Αιγόκεροι φέτος? Δε μιλήσαμε καθόλου, η διαδικτυακή συνεύρεσή μας κράτησε δυο δεύτερα ακριβώς. Ή εγώ πάτησα next από κεκτημένη ταχύτητα γιατί φοβόμουν μην ξαναπέσω πάλι πάνω σε παλλόμενο πέος ή αυτή μου έριξε άκυρο. Λογικό αν σκεφτείς ότι η Τζέσικα Άλμπα δε θα chatαρε ποτέ με κάποιον που είναι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, φαίνεται το μισό μουσάτο του πρόσωπο, φοράει πιτζάμες-εμφανίσεις των σουρμένων και κατά πάσα πιθανότητα είναι ανώμαλος σαν τους υπόλοιπους. Αλλά το θέμα είναι ένα. Για μερικά δευτερόλεπτα η Τζέσικα Άλμπα κι εγώ κοιταχτήκαμε στα μάτια.

Νομίζω την αγαπώ αληθινά…

Αν λοιπόν αποφασίσεις να το δοκιμάσεις, προσοχή, ειδικά αν είσαι ανήλικος ή κοπέλα. Βασικά αν είσαι ανήλικος μην το δοκιμάσεις καν. Είσαι πολύ μικρός για να γευτείς μια εικόνα από την ανωμαλία που κυκλοφορεί εκεί έξω κι η οποία γιγαντώνεται με την ανωνυμία. Οι λοιποί τρελιάρηδες αναγνώστες μου, ορμάτε!!!!

Αν θες να μπεις στο site του chatroulette κάνε κλικ εδώ. Εγώ μια φορά σε προειδοποίησα…

Υ.Γ. Κατά πάσα πιθανότητα όσοι ξεκίνησαν να διαβάζουν το ποστ θα έφυγαν τώρα να δοκιμάσουν το chatroulette και δε θα έμεινε κανείς να διαβάσει αυτό το υστερόγραφο. Όπως και να’χει όμως, εγώ έχω να κάνω μια αποκάλυψη. Με όλη αυτή τη στιγμιαία έκθεση ανά τον κόσμο με το chatroulette, νιώθω πως ήρθε η στιγμή να ανεβάσω μια φωτογραφία με το πραγματικό μου πρόσωπο χωρίς να το μουντζουρώνω ή να το κρύβω.

Μέχρι τώρα η εικόνα που είχες για μένα ήταν θολή…

Ήρθε η ώρα στο blog αυτό να εμφανιστεί επιτέλους ο phantom με το αληθινό καθημερινό του πρόσωπο.  Στο τέλος αυτού του ποστ θα με δεις. Δεν ξέρω τι με ώθησε να κάνω αυτή την αποκάλυψη.

Ίσως να φταίει το κλίμα του Αγίου Βαλεντίνου που με βρήκε ερωτικά μπερδεμένο. By the way, είναι η πιο αδικημένη γιορτή αυτή. Μην ακούσω πάλι την καραμέλα ότι είναι η πιο εμπορική γιορτή του χρόνου. Δεν υπάρχει γιορτή που να μην είναι εμπορική. Τα Χριστούγεννα σηκώνεις την Ερμού, το Πάσχα κάνεις γενοκτονίες στις στάνες, στις γιορτές -γενέθλια καταθέτεις ένα μισθό στον Κιάμο Πλούταρχο and friends, στις επετείους φτιάχνεις ημερολόγια με την πορεία της σχέσης ή cd με τα αγαπημένα σας τραγούδια ή αγοράζεις και φοράς ό,τι πιο πρόστυχο εσώρουχο νομίζεις ότι θα του αρέσει αρκεί να μην είναι τόσο μικροσκοπικό ώστε να σου μπει στον κώλο και να μην ξαναβγαίνει, σε προαγωγές, γέννες, βαφτίσεις βγαίνεις να τους κεράσεις… όλα εμπορικά τα έχουμε κάνει.

Εξάλλου τι καλύτερο να υπάρχει ΜΙΑ μέρα το χρόνο που θα δείχνεις τον έρωτά σου από το να πρέπει να το αποδεικνύεις ΚΑΘΕ μέρα? Άσε που την ημερομηνία αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να την ξεχάσεις ποτέ. Ανοίγεις ένα κανάλι κι όλο και κάποιος θα σε πληροφορήσει πως σήμερα είναι η μέρα των ερωτευμένων. Ενώ αν ξεχάσεις επέτειο, γενέθλια, μνημόσυνα συμπεθέρας και δεν ξέρω κι εγώ τι, βαστάτε Τούρκοι τ’άλογα, η κοπέλα θα τα κάνει όλα Ανάστα ο Κύριος!

Γιαυτό σου λέω, εμείς κυρίως οι άντρες πρέπει να πολεμήσουμε να διατηρηθεί και να καθιερωθεί η μέρα των ερωτευμένων. Ειδικά φέτος όπου συνέπεσε με τη τελευταία μέρα της Αποκριάς η γιορτή είχε μεγαλύτερο νόημα. Η γιορτή των ερωτευμένων συνέπεσε με τη γιορτή των μασκαράδων. Το ένα δε μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο…

Χάριν του ερωτικού κλίματος στον αέρα λοιπόν και της εθελούσιας κατάργησης πλέον της ιδιωτικότητας με τα νέα επαναστατικά site του ίντερνετ ορίστε παρακάτω μια φωτό με το πρόσωπό μου χωρίς να έχει υποστεί καμία αλλοίωση.

Φτύσε με να μη με ματιάσεις!

Όταν πήγαινα Ά Γυμνασίου το σχολείο μας είχε επιλεχθεί να πάρει μέρος σε ένα παιδικό τηλεπαιχνίδι. Επειδή ήμουν το πιο φυτουκλάκι του σχολείου κι επειδή ο πατέρας μου είχε βοηθήσει το διευθυντή να πάρει τη σύνταξη επιλέχθηκα εγώ ως αρχηγός της «αποστολής». Έπρεπε να διαλέξω άλλους 3 οπότε επέλεξα την άλλη απουσιολόγο της τάξης (και παιδικό έρωτα), τον κολλητό μου, ενώ άφησα στoν παιδικό έρωτα το ελεύθερο να διαλέξει το τέταρτο μέλος και πήρε την κολλητή της.

Ψιλομούφα η υπόθεση στο τηλεπαιχνίδι, τις μισές απαντήσεις μάς της είχαν πει από πριν, ενώ μπροστά στα φώτα και τις κάμερες με είχε πιάσει τέτοια νευρικότητα που έκανα γύρω στα δέκα διαφορετικά νευρικά τικ λες και ήμουν επιληπτικός και με είχε πιάσει κρίση.

Κανένα τηλεπαιχνίδι όμως δε συγκρίνεται με τη στιγμή της επίσκεψης στους θαλάμους των ασθενών στο νοσοκομείο ειδικά όταν γίνεται υπό την επίβλεψη ενός συγκεκριμένου καθηγητή ο οποίος είναι και διευθυντής της κλινικής. Η κλινική είναι η παθολογική. Το νοσοκομείο φυσικά δε θα το αναφέρω.

Η επίσκεψη στους θαλάμους ξεκινά γύρω στις 9 με 9.30. Οι επιμελητές, οι ειδικευόμενοι και οι φοιτητές μαζεύονται μπούγιο και πηγαίνουν από θάλαμο σε θάλαμο κι από κρεβάτι σε κρεβάτι για να ελέγξουν την πορεία κάθε περιστατικού. Μια φορά στις δυο βδομάδες, μια μέρα που δεν τη γνωρίζει κανείς, στην επίσκεψη παρευρίσκεται και ο διευθυντής της κλινικής. Ο οποίος συμπεριφέρεται σαν παρουσιαστής σε τηλεπαιχνίδι. Διαλέγει κάποιον (συνήθως στην τύχη ή με κριτήρια που μόνο αυτός γνωρίζει) και τον ρωτάει διάφορα σχετικά ή άσχετα με το περιστατικό. Ουαί κι αλλοίμονο έτσι κι απαντήσεις μαλακία. Καλύτερα να δηλώσεις άγνοια παρά να πετάξεις κοτσάνα.

Οι φοιτητές έχουμε αναπτύξει τεχνικές καμουφλάζ για να αποφεύγουμε τις ερωτήσεις του και να εξοστρακίζουμε αλλού την προσοχή του. Μένουμε πίσω πίσω, στεκόμαστε κρυμμένοι πίσω από καλοριφέρ ή κάποιον μεγαλόσωμο, χωνόμαστε κάτω από κουρτίνες, προσποιούμαστε πως ελέγχουμε τον ορό, κάνουμε πως διαβάζουμε το φάκελο του ασθενή ή κρατάμε σημειώσεις, γενικά το παίζουμε απασχολημένοι, we blend in with the environment ενώ μουσάκια, περίεργα γυαλιά, φανταχτερά ρούχα, κουρέματα που τραβάνε την προσοχή, έντονα αρώματα κι άλλα παρόμοια που χτυπάνε στο μάτι και θα έδιναν την αφορμή στον καθηγητή να σε προσέξει όλα απαγορεύονται.

Δε βήχουμε, δε φτερνιζόμαστε, δεν κάνουμε ερωτήσεις. Γενικά θα μιλήσουμε μόνο αν ερωτηθούμε ή αν πιάσει φωτιά το νοσοκομείο και πρέπει να φωνάξουμε «Φωτιάαα!» για να σώσουμε τις ζωές μας. Αλλιώς φερόμαστε σαν να μην υπάρχουμε.

Σε αυτή την κλινική έχω τελειώσει τα μαθήματα αλλά χρώσταγα 2 εφημερίες που έπρεπε να συμπληρώσω για να μπορέσω να δώσω το μάθημα στην τωρινή εξεταστική, οπότε πήγα να τις παρακολουθήσω χθες και σήμερα. Για κακή μου τύχη (όχι πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι διαφορετικό στο σύμπαν του phantom όπου όλα πάνε όπως δεν τα θες) χθες στην επίσκεψη κατέβηκε κι ο διευθυντής.

Οι τεχνικές καμουφλάζ και το Πάτερ Ημών που έλεγα από μέσα μου δεν απέδωσαν, και στο δεύτερο ασθενή που επισκεφτήκαμε ο διευθυντής με ρώτησε καναδυο ερωτήσεις αλλά ευτυχώς γνώριζα την απάντηση, οπότε ο γύρος μου στο τηλεπαιχνίδι είχε τελειώσει. Πήγε στους επόμενους παίκτες.

Η επίσκεψη προχωρούσε κι ο διευθυντής φαινόταν να μην έχει πολλά κέφια για ερωτήσεις και κατσάδιασμα των φοιτητών κι ειδικευομένων οπότε γρήγορα γρήγορα φτάσαμε στον τελευταίο θάλαμο. Στο πρώτο κρεβάτι καθόταν ένα αποστεωμένο γεροντάκι που δεν ξεχώριζες καλά καλά αν ήταν άνθρωπος. Ήταν κουλουριασμένος κάτω από μια χοντρή μάλλινη κουβέρτα και το μόνο σημάδι ότι ήταν ανθρώπινο όν αυτό το κουβάρι από σάρκα και οστά ήταν τα ρίγη που τον έπιαναν κάτι στιγμές εξαιτίας του υψηλού πυρετού. Είχε εισαχθεί το προηγούμενο βράδυ, τον είχε φέρει το ασθενοφόρο σε αυτή την άσχημη κατάσταση επειδή είχε υποτροπιάσει μια παλιά οστεομυελίτιδα.

Ο διευθυντής ζήτησε το φάκελο του ασθενούς. Μια μουρμούρα ξέσπασε στους ειδικευόμενους και στους φοιτητές. Αρχίσαμε να ψάχνουμε τριγύρω με νευρικές κινήσεις, ποιός είχε το φάκελο? Πανικόβλητοι που δε μπορούσαμε να τον βρούμε αρχίσαμε να παίζουμε την κολοκυθιά, εσύ τους πήρες τους φακέλους, ναι αλλά εσύ τους άφησες στο γραφείο χτες, οι ειδικευόμενοι τα είχαν βάλει με τους φοιτητές κι οι φοιτητές με τις νοσοκόμες ενώ όλοι ρίχναμε κλεφτές ματιές στο διευθυντή που σιγόβραζε από θυμό κι έδειχνε πως μια καταιγίδα ήταν έτοιμη να ξεσπάσει.

«Βρείτε μου τον φάκελο αμέσως κύριοι» είπε με σφιγμένα δόντια και συγκρατημένο θυμό ο διευθυντής.

Ακροβολιστήκαμε στο γραφείο των γιατρών, στους προηγούμενους θαλάμους μήπως τον αφήσαμε εκεί, στην αίθουσα αναμονής, στις τουαλέτες, πουθενά ο φάκελος. Ο διευθυντής δε θα ανεχόταν τέτοια δυσλειτουργία στην κλινική του, ειδικά όταν την προηγούμενη βδομάδα είχε γίνει πάλι μπάχαλο με κάτι χαμένα ιστορικά.

«Ποιος ήταν ο εφημερεύων χθες βράδυ? Να έρθει μπροστά μου».

Πλησίασε ένας ειδικευόμενος και στάθηκε μπροστά του.

«ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΚΟΥΝΗΣΟΥΜΕ ΡΟΥΠΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΑΝ ΔΕ ΜΟΥ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΦΑΚΕΛΟ! ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ ΜΟΥ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!» του φώναξε ο διευθυντής κι από τα νεύρα του κλώτσησε το πόδι του κρεβατιού όπου ήταν ξαπλωμένος ο αποστεωμένος γεράκος. Τραντάχτηκε όλο το κρεβάτι κι ο γεράκος  σαν να ξύπνησε από την ημικωματώδη κατάσταση στην οποία βρισκόταν, άνοιξε τα μάτια και κοίταξε γύρω του με απορία όλο τον κόσμο που είχε μαζευτεί από πάνω του.

Ο διευθυντής δεν τον αντιλήφθηκε και ξαναφώναξε «ΠΟΥ ΒΑΛΑΤΕ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ?», οπότε ο γεράκος τρομαγμένος και νομίζοντας ότι ο διευθυντής αναφέρεται σαυτόν γυρίζει και του απαντά «Να με συμπαθά η αφεντιά σου, το ξέχασα ψυχή μου και δεν πρόκανα να στον ετοιμάσω τον φάκελο!!!»

Ο διευθυντής αντιλήφθηκε το παράλογο της όλης κατάστασης, he gave it a rest και προχωρήσαμε στα επόμενα κρεβάτια. «Ας πάει ένας φοιτητής στον τρίτο όροφο να κοιτάξει αν είναι εκεί ο φάκελος γιατί μπορεί να τον κράτησε ο γιατρός που τον εισήγαγε χθες βράδυ».

Πριν καν ολοκληρώσει την πρότασή του είχα βγει από το θάλαμο και κατευθυνόμουν για τον τρίτο κάτω από τα βλέμματα ζήλιας των υπόλοιπων φοιτητών που δεν είχαν τόσο γρήγορα αντανακλαστικά κι έπρεπε να κάτσουν και να υποστούν την υπόλοιπη επίσκεψη και τις ερωτήσεις του καθηγητή.

Έφτασα στο ασανσέρ. Το ασανσέρ του νοσοκομείου συνήθως είναι φίσκα από κόσμο κι επειδή μετά από χρόνια πατήματος τα κουμπιά ανόδου και καθόδου έχουν ξεθωριάσει και δεν τα ξεχωρίζεις, όποιος θέλει να το καλέσει τα πατά και τα δύο με αποτέλεσμα να σταματά σε κάθε όροφο είτε πας πάνω είτε κάτω και να γίνεται μπάχαλο. Τον τελευταίο μήνα έβαλαν έναν επιστάτη να το λειτουργεί. Είναι το ανέκδοτο του νοσοκομείου, υποτίθεται πως είναι υπεύθυνος για το ασανσέρ αλλά έχει δηλώσει πως έχει κλειστοφοβία οπότε αντί να μπαίνει μέσα και να πατάει τα κουμπιά κάθεται σε μια καρεκλίτσα απέξω! Το μόνο που ρωτάει είναι αν πας πάνω ή κάτω, ενώ δεν αφήνει να μπουν πάνω από 6 άτομα.

Περίμενα τη σειρά μου και όταν ήρθε η ώρα, μπήκα μέσα κι αμέσως πίσω μου μπήκε κι ένας επιμελητής της χειρουργικής. Πολύ ογκώδης άνθρωπος, προσπάθησε να στριμωχτεί όπως όπως στο ασανσέρ αλλά η μεγάλη κοιλιά του προεξείχε στο φωτοκύτταρο της πόρτας κι η πόρτα δεν έκλεινε. Ο επιμελητής δε φορούσε ποδιά, μόνο ένα κοστούμι όπου η γραβάτα διέγραφε μια καμπύλη πάνω στην κοιλιά του κι ο επιστάτης δεν είχε αναγνωρίσει ότι πρόκειται για γιατρό του νοσοκομείου.

«Το ασανσέρ είναι υπερφορτωμένο, παρακαλώ ο τελευταίος να βγει έξω» είπε ο επιστάτης από την καρέκλα του.

Ο παχύς επιμελητής δεν κουνήθηκε.

«Ο κύριος  που μπήκε τελευταίος να βγει έξω» συνέχισε ο επιστάτης, ενώ ο επιμελητής γιατρός τον κοιτούσε επίμονα μπας και τον αναγνωρίσει ο επιστάτης και θυμηθεί ότι είναι γιατρός στο νοσοκομείο.

«Ο χοντρός με το γκρι κοστούμι να βγει έξω!» συνέχισε χαλαρός ο επιστάτης.

«Α να χαθείς ανάγωγε, πώς μιλάς έτσι, είμαι καθηγητής στο νοσοκομείο εγώ!»

Επειδή η κατάσταση ξέφευγε βγήκα από το ασανσέρ παραχωρώντας στην ουσία τη θέση μου στον καθηγητή ενώ μουρμούρισα ότι δε με πειράζει, θα πάρω το επόμενο. Η οργή του επιμελητή στράφηκε πάνω μου.

«Εσύ βρε, κανένα σεβασμό δεν έχεις για τους μεγαλύτερους, έπρεπε να στο πούμε για να κατέβεις? Φοιτητής είσαι και φοράς ποδιά?». Η πόρτα του ασανσέρ έκλεινε εξαφανίζοντας τη συνέχεια της φράσης «αν σε πετύχω σε καμία έξεταση θα…»

Πήγα στον τρίτο με τα πόδια, τελικά ο διευθυντής είχε δίκιο τον χαμένο φάκελο τον είχε όντως ο γιατρός που τον εισήγαγε. Τον πήρα και γύρισα με τα πόδια στο θάλαμο που βρίσκονταν οι υπόλοιποι. Ο διευθυντής με το μπούγιο των ειδικευομένων και των φοιτητών είχαν προχωρήσει στο τελευταίο κρεβάτι του θαλάμου. Πλησίασα αθόρυβα, μουρμούρισα «ορίστε ο φάκελος που ζητήσατε», του τον έδωσα και πήγα να απομακρυνθώ.

«Εξετάστε αν θέλετε αυτόν τον ασθενή» μου λέει. Damn it! Είχα τραβήξει την προσοχή. Δεν έπρεπε να είχα τρέξει να φέρω τον φάκελο. Το μπούγιο άνοιξε δρόμο για να περάσω και να πλησιάσω τον ασθενή.

Ήταν ένας παππούς που είχε χειρουργηθεί πριν 2 μέρες. Άρχισα επισκόπηση, ακρόαση καρδιάς και μόλις πήγα να κάνω ψηλάφηση ξεκινώντας από τους τραχηλικούς λεμφαδένες διέκρινα μεγάλη δυσκαμψία στον αυχένα του. Προσπαθούσα να τον κάνω να σηκωθεί αλλά ήταν σκληρός σαν σανίδα.

«Έχετε πυρετό ή πονοκέφαλο?» τον ρωτάω. Όχι, έλεγε.

«Γιατί τι παρατηρήσατε?» με ρωτάει ο διευθυντής.

«Έντονη δυσκαμψία στον αυχένα.»

«Ο ασθενής έχει χειρουργηθεί για κήλη, το σύμπτωμα που μου περιγράφετε τώρα είναι άσχετο».

Κι όμως, ο αυχένας του ήταν μπαστούνι, δε σηκωνόταν με τίποτα ο παππούς.

«Μπορεί να είναι επιπλοκή από μόλυνση στο χειρουργείο.  Ή μηνιγγίτιδα που μπορεί να κόλλησε από τον άλλο παππού δυο δωμάτια πιο δίπλα». Χαρακτηριστικό της μηνιγγίτιδας είναι ο δύσκαμπτος αυχένας, αλλά μόνο αν συνοδεύεται με πυρετό που ο παππούς δεν είχε.

«Σίγουρα δεν έχετε πυρετό? Μήπως έχετε κάποιο άλλο σύμπτωμα? Αν κρύβετε κάτι, καλό είναι να το πείτε, μη μας φοβάστε!» του είπα.

Ο διευθυντής πλησίασε κι έσπρωξε με δύναμη τον παππού στο πλάι να σηκωθεί. Κάτω από το σεντόνι του ήταν δυο πακέτα τσιγάρα.

«Δεν έχουμε πει κομμένο το κάπνισμα εδώ μέσα κύριε Τ.?» είπε ο διευθυντής. «Γιαυτό δεν κουνιόταν παιδί μου» γυρίζει και μου κάνει «δεν είχε δύσκαμπτο αυχένα απλά σφιγγόταν να μείνει ακίνητος για να μην ανακαλύψουμε τα πακέτα!»

Με αυτόν τον ασθενή τελείωσε το τηλεπαιχνίδι.

Αυτά χθες, μετά την επίσκεψη στους ασθενείς και τα κουίζ ερωτήσεων η υπόλοιπη μέρα ήταν βαρετή. Η σημερινή δεύτερη εφημερία ήταν πάλι πρωινή αλλά δε θα γινόταν στους θαλάμους, αλλά κάτω στα επείγοντα της χειρουργικής, όπου θα βοηθούσαμε με κανα καρδιογράφημα, καμιά γάζα ή ράμματα.

Κόσμος πολύς στα επείγοντα αλλά στην ουσία τίποτα σοβαρό. Ανάμεσα στα δεκάδες καρδιογραφήματα που με έβαλαν να κάνω (πολύ βαρετή δουλειά-απλά βάζεις 5 βεντούζες γύρω από την καρδιά και κάτι μανταλάκια σε χέρια πόδια) είδα ένα περιστατικό με ένα τεριέ που είχε δαγκώσει την αφεντικίνα του κι η οποία είχε μπουκάρει φουριόζα στα επείγοντα να της κάνουμε αντιλυσσικό εμβόλιο και «να δώσουμε κι ένα lexotanil στο σκύλο» όπως έλεγε. Το lexotanil φυσικά το πήρε αυτή. Μας αγγάρεψαν να αλλάξουμε γάζες σε ένα ζητιάνο με σημάδια άρχουσας σήψης στο πόδι του  (που μύριζε πολύ άσχημα κι έβγαζε πύον από σχεδόν παντού) και μετά για κανα μισάωρο μας είχαν βγάλει στο διάδρομο να μοιράζουμε χαρτάκια προτεραιότητας γιατί πάλι τα είχε δει κωλυόμενα το μηχάνημα με τα χαρτάκια και δε δούλευε.

Προς το μεσημέρι έσκασαν μερικοί τραυματίες από μια ελαφριά καραμπόλα κάπου στην Αλεξάνδρας. Ένας ήταν σχετικά βαριά και τον έστειλαν κατευθείαν στο ΚΑΤ, οι υπόλοιποι είχαν απλές εκδορές αλλά τους έφεραν στο νοσοκομείο μας μιας κι ήμασταν το πιο κοντινό για να αξιολογήσουμε την κατάστασή τους. Ήταν σύνολο καμιά δεκαριά όλοι αυτοί από την καραμπόλα. Οι περισσότεροι χρειάζονταν μόνο να ξεπλύνουμε μερικές εκδορές και γρατζουνιές με ιώδιο.

Μια γιαγιά καθόταν ήσυχη σε ένα φορείο μόνη της, με μια γάζα γύρω από το κεφάλι της να καλύπτει το μάτι της και παραδίπλα καθόταν ένας νεαρός μόνος του που κράταγε το μηρό του. Πήγε η συμφοιτήτρια Ε. στη γιαγιά, την έβλεπα με την άκρη του ματιού μου να την ξαπλώνει, να της μετράει την πίεση και σιγά σιγά να ξεδιπλώνει τη γάζα που κάλυπτε το μισό κεφάλι και το μάτι της γιαγιάς. Γύρισα στις γρατζουνιές που ξέπλενα μέχρι που νιώθω την Ε. να με σκουντάει. Όσο κι αν δε συμπαθιόμαστε με αυτή την κοπέλα, πάντα αλληλοβοηθιόμασταν στα δύσκολα.

«Πάει το μάτι, πάει το μάτι!» έλεγε αηδιασμένη. «Φωνάξτε γρήγορα οφθαλμίατρο, η ασθενής έχει ρήξη οφθαλμικού κόγχου!»

Φοβόταν να ξαναπάει στη γιαγιά. Βρήκαμε τον κοντινότερο καθηγητή και του το είπαμε.

Πλησίασε άνετος στη γιαγιά.

«Ήσασταν κι εσείς στην καραμπόλα που έγινε?» της λέει.

«Την ποια?» ρώτησε η γριά.

«Στο ατύχημα με τα αυτοκίνητα» της φώναξε. «Ήσασταν κι εσείς?»

«Ποιο ατύχημα καλέ. Μένω εδώ δίπλα κι έρχομαι καμιά φορά και μου μετράνε την πίεση.»

«Καλά και το μάτι σας τι έπαθε?» της λέει, ξεδιπλώνοντας τις γάζες της για να το δει.

«Πάνε είκοσι χρόνια που το έχασα κι από τότε φοράω γυάλινο αλλά χθες βράδυ το έβγαλα πριν κοιμηθώ κι επειδή έχει μπελά να το πλένεις κάθε μέρα σήμερα δεν το έβαλα!!!»

Το βλέμμα που έριξε ο καθηγητής στη συμφοιτήτρια έσταζε φαρμάκι…

Ο νεαρός που περίμενε δίπλα στη γιαγιά με το βγαλμένο μάτι ακόμα να εξυπηρετηθεί από κάποιον γιατρό. Όλοι ασχολιόντουσαν με μια 40αρα που είχε πάθει κρίση υστερίας κι έβριζε όλους τους γιατρούς ότι είναι άσχετοι επειδή μόλις της έκαναν ράμματα στο πόδι, βγήκε έξω γλίστρησε κι έπεσε και της άνοιξαν τα ράμματα. Ήταν καθηγήτρια φιλόλογος έλεγε κι έπρεπε να τη σεβαστούν. Είχε δημιουργήσει τέτοια αναστάτωση που κανείς γιατρός δε μπορούσε να συγκεντρωθεί στη δουλειά του κι ο κόσμος στην αίθουσα αναμονής στα επείγοντα μαζευόταν ουρά.

Όταν την ηρέμησαν και ησύχασε λίγο το μέρος, πήγα στο νεαρό που καθόταν ξεχασμένος στο φορείο στην άκρη του δωματίου των επειγόντων.

«Καλά πόση ώρα περιμένεις εσύ?» του λέω.

«Ε αφού είχατε κι άλλα σοβαρά περιστατικά» μου είπε γεμάτος υπομονή.

«Αν η υστερία και η γκρίνια είναι σοβαρό περιστατικό τότε ναι είχαμε».

«Είδα ότι γινόταν πανικός και δεν ήθελα να προσθέσω κι εγώ στην αναστάτωση.»

Ο νεαρός μπροστά μου φαινόταν να έχει μεγαλύτερη παιδεία από την καθηγήτρια που ωρυόταν λίγα λεπτά πιο πριν.

«Δυστυχώς έτσι λειτουργούν στις δημόσιες υπηρεσίες.» του λέω. «Για να εξυπηρετηθείς πρέπει να γκρινιάξεις στον άλλον, να του σπάσεις τα νεύρα και τότε αυτός θα σε εξυπηρετήσει για να σε ξεφορτωθεί. Το μεγαλύτερο δίκιο το έχει αυτός που φωνάζει πιο δυνατά».

Δεν είχε κουράγιο ούτε να χαμογελάσει. Κοιτάζοντάς τον καλύτερα είδα πως ήταν πολύ χλωμός, ενώ τον είχε λούσει ιδρώτας. Φορούσε βρώμικα παλιά ρούχα, λερωμένα με πιτσιλιές από ασβέστη. Κρατούσε πολύ σφιχτά στην έσω πλευρά του μηρού του μια μουσκεμένη πετσέτα από αίμα, η οποία έσταζε αίμα στο πάτωμα.

«Τι συνέβη?»

«Στην οικοδομή, ξεκόλλησαν κάτι σιδεριές και καθώς πήγα να τις αποφύγω μία από αυτές με έκοψε στο πόδι.»

«Άσε με να δω» του λέω και του απομακρύνω το μαντήλι από τον μηρό του.

Κόντεψα να λιποθυμήσω. Το τραύμα δεν ήταν μεγάλο σε μήκος αλλά πολύ βαθύ. Πρέπει να είχε φτάσει μέχρι τη μηριαία αρτηρία, γιατί μόλις απομάκρυνα την πετσέτα ένας πίδακας αίματος πετάχτηκε στην ποδιά μου, ο νεαρός άσπρισε κι άλλο από την ξαφνική απώλεια αίματος η οποία πρέπει να έριξε πολύ την πίεση γιατί άρχιζε να χάνει τις αισθήσεις του, λιποθύμησε κι έπεσε πίσω από το φορείο.

Βλέποντας το αίμα να πλημμυρίζει μου κόπηκαν τα γόνατα. Άρπαξα όσες γάζες βρήκα τριγύρω, τις πίεσα στο τραύμα και φώναξα να έρθει κάποιος άμεσα. Στο δευτερόλεπτο είχαν έρθει δυο νοσοκόμοι, τον έβαλαν σε ένα φορείο και τον έστειλαν μέσα στο χειρουργείο.

Στεκόμουν όρθιος, ακίνητος και παγωμένος με τρεμάμενα χέρια και ματωμένη ποδιά κοιτώντας το σημείο όπου πριν λίγο καθόταν ο ευγενικός νεαρός. Με πλησίασε η Ε. από πίσω ακουμπώντας με απαλά στον ώμο.

«Η τρομάρα που έπαθα εγώ όταν είδα τη γριά χωρίς το μάτι ήταν πολύ μεγαλύτερη!»

Θα πίστευε κανείς πως το να πάει κάποιος στο θέατρο θα είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Πληρώνεις, κάθεσαι, και περιμένεις να σε ψυχαγωγήσουν. Κι αν έχεις διαλέξει παράσταση ανάλογα με τα γούστα σου το πιο πιθανό είναι να καταφέρεις να ψυχαγωγηθείς.

Φυσικά στον δυσλειτουργικά ακοινώνητο phantom τα πράγματα δεν φαίνονται όπως θα τα έβλεπαν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Όσες φορές θυμάμαι να έχω πάει θέατρο (και λέγοντας θέατρο δεν εννοώ παραστάσεις με τίτλους «ΝουΔού και το λουρί της μάνας», ή «Ψάλτης, Τσάκωνας, Ταμτάκος η νέα συμμαχία»)υπέφερα. Ναι μπορώ επίσημα να πω πως στα κάπως κουλτουριάρικα κι αξιόλογα θεατρικά έργα εγώ υποφέρω.

Σπεύδω να στο τεκμηριώσω μη νομίσεις ότι είμαι κανας τρελός.

Πριν 1,5 χρόνο έβγαινα για μια μικρή περίοδο με μια κοπέλα που ήταν τρελή φαν του θεάτρου. Σε κάποιο από τα πρώτα μας ραντεβού με είχε σύρει σε μια παράσταση που η κηδεία της γιαγιάς μου έμοιαζε με bachelor party μπροστά σε αυτό που είδαμε. Γύρισα σπίτι τόσο ψυχοπλακωμένος και μπαϊλντισμένος που δεν είχα κουράγιο ούτε να βγάλω τις κάλτσες μου. «Ποιο το νόημα να βγάλω τις κάλτσες» σκεφτόμουν «όταν του πρωταγωνιστή του έκοψαν τα πόδια? Και τον παράτησε κι η γυναίκα του. Ή μήπως αυτή ήταν η αδερφή του?».

Φυσικά μόλις βγήκα από το θέατρο προσποιήθηκα ότι είχα αντιληφθεί πλήρως όλα τα κρυφά νοήματα και τις τραγικές ειρωνείες και τα μηνύματα που ήθελε να σου περάσει ο συγγραφέας. Θες να δεις καλή υποκριτική? Δες εμένα να προσποιούμαι ότι μου άρεσε θεατρική παράσταση.

Αυτή η κοπέλα λοιπόν είχε βάλει σκοπό της ζωής της να πάει σε μια παράσταση που θα ανέβαινε στο μέγαρο μουσικής για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων, κάτι σαν τις περιοδείες της Άντζελας Δημητρίου στη Θεσσαλία. Είχαμε κλείσει λοιπόν εισιτήρια 2 μήνες πιο πριν. Φυσικά είχα πει ότι θα τη συνόδευα γιατί οι πιθανοί συνοδοί της ήμασταν ή εγώ ή ο συνάδελφος από τη δουλειά που της την έπεφτε. Καμία φίλη της δεν ήθελε να πάει μαζί της. Οι μόνοι άνθρωποι που ήταν πρόθυμοι να πάνε σε αυτό το έργο ήμασταν δυο άντρες αποφασισμένοι να υποστούμε 2 ώρες μιζέριας και βαρεμάρας με την ελπίδα να βιώσουμε αργότερα το ίδιο βράδυ 5 με 10 λεπτά ηδονής.

Δυο μέρες πριν την παράσταση αρρώστησε με 39 πυρετούς και βήχα. Το πρωί της μέρας της παράστασης καθόμασταν στην κουζίνα του σπιτιού της. Αυτή μπροστά από μια κούπα χαμομήλι κι εγώ μαζί με το μικρό της αδερφό μπροστά από ένα βαζάκι Merenda.

«Σήμερα είναι το θεατρικό ε?» μου λέει.

«Ναι» απάντησα φουρκισμένος επειδή τζάμπα είχαμε ξοδέψει τόσα λεφτά για τα εισιτήρια.

«Τηλεφώνησες μήπως γίνεται να τα αλλάξουμε?»

«Πάνω από δέκα φορές. Δε μας τα αλλάζουν. Δεν έχεις κανέναν που να θέλει να πάει, να του τα δώσουμε?»

«Μπα, κανέναν. Αχ, η τέχνη δεν εκτιμάται!»

Δε μίλησα.

«Μήπως να πάω απέξω από το μέγαρο και να τα πουλήσω? Αν πρέπει να τα κλείσεις 2 μήνες πριν, μπορεί να βρω κανέναν να του τα πουλήσω και πιο ακριβά. Μπορεί να βγάλουμε και λεφτά. Έτσι γίνεται στα γήπεδα.»

«Το μέγαρο δεν είναι γήπεδο βλάσφημε. Άσε που όσοι πάνε έχουν ήδη κλείσει εισιτήριο κανείς δεν αγοράζει από εκεί».

Απογοητεύτηκα.

«Πάρε τον μικρό, μην πάνε χαμένα» μου λέει, δείχνοντας με το κεφάλι τον αδερφό της ο οποίος έτρωγε ανυποψίαστος μερέντα.

«Καλά θα τον πάρω. Αλλά άλλη φορά δεν ξανακλείνω εισιτήριο για κουλτουριάρικο έργο. Τέλος.»

«Έλα μην μου είσαι θυμωμένος» μου είπε ξεροβήχοντας πιο πολύ από νάζι παρά από πραγματική ανάγκη να καθαρίσει το λαιμό της.

«Να με πάρει πού?» είπε ο μικρός σηκώνοντας το κεφάλι του από τη μερέντα.

«Δεν είμαι θυμωμένος μαζί σου.» της λέω. «Απλά είμαι θυμωμένος. Πρέπει τώρα να δίνω αναφορά γιατί και πότε θα είμαι θυμωμένος?»

«Ω Θεέ μου, να με πάρει πού?» είπε ο μικρός με γουρλωμένα μάτια.

Στο δρόμο για το Μέγαρο προσπαθούσα να εξηγήσω στο μικρό τι θα βλέπαμε. Του έκανα μια περίληψη από όσα θυμόμουν που μου είχε πει η άλλη. «Το έργο μιλά για τη δύσκολη ζωή κάποιων Γάλλων ζητιάνων, έχει να κάνει με μια ερωτική ιστορία ενός τύπου με αστείο όνομα και μιας τύπισσας που ενώ τον αγαπά πηδιέται με έναν πλούσιο… έλα δε θα βαρεθούμε θα έχει και τραγούδια..χμ τραγούδια στυλ όπερας…ναι ίσως βαρεθούμε λίγο…αλλά η αδερφή σου λέει ότι περνάει το μήνυμα να μένεις ψύχραιμος κι αισιόδοξος, να υπομένεις στωικά τις δυσκολίες και να έχεις υπομονή και ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ μία ώρα τριγυρνάμε και δε βρίσκουμε μια θέση πάρκινγκ!»

Του είχα πει ότι θα του πάρω ένα σκασμό γλυκά πριν την παράσταση για να τον καλοπιάσω να μην γκρινιάζει και ότι θα κάναμε και μια βόλτα στο πάρκο αλλά έκανα μία ώρα να βρω να παρκάρω και σε θέση που απείχε 2 χιλιόμετρα από το μέγαρο οπότε μπήκαμε βιαστικά και αργοπορημένοι. Στριμωχτήκαμε στις θέσεις μας κάπου στο μέσον. Στα αριστερά μου καθόταν μια κυρία με παχιά γούνα κι έντονο άρωμα. Αν το κουνέλι ή η αλεπού πάνω της δεν ήταν ήδη πεθαμένο θα πέθαινε σίγουρα από ασφυξία. Στα δεξιά μου ο μικρός κρατούσε ένα πρόγραμμα.

«Πού το βρήκες αυτό? Το χρεώνουν 10 ευρώ» του λέω.

«Δεν το πλήρωσα, τα βρήκα αφημένα δίπλα στο καλοριφέρ και νόμισα ότι ήταν τζάμπα. Πήρα και για σένα.»

Είχε πάρει δύο κιόλας. Κοίταξα διακριτικά μήπως μας κυνηγούσε καμιά ταξιθέτρια να τα πληρώσουμε και χώθηκα στο κάθισμά μου να παρακολουθήσω την παράσταση.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης ασχολιόμουν πιο πολύ με την κυρία δίπλα μου παρά με τους ηθοποιούς. Η κυρία ήταν από αυτές που εγώ αποκαλώ «Μη μου άπτου». Ο εγκέφαλός της ήταν προγραμματισμένος να στρέφεται προς κάθε είδους θόρυβο των διπλανών της κι η φάτσα της να μεταμορφώνεται αυτόματα σε ένα ξινισμένο προσωπείο. Με είχε συναρπάσει, έμοιαζε λες και είχε ραντάρ για κάθε ψίθυρο ή θρόισμα ρούχων ή βήχα. Μπορούσε να γυρίσει το κεφάλι της 180 μοίρες. Ήταν πιο ενοχλητική κι από τους ίδιους τους θορύβους που την ενοχλούσαν.

Κάπου στο μισό του πρώτου μέρους ο μικρός δίπλα βαρέθηκε κι άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του προγράμματος. Η «μη μου άπτου» γύρισε αυτόματα το κεφάλι της και τον κοίταζε επίμονα. Ήθελα να του το πάρω από τα χέρια αλλά όχι όσο τον κοίταζε. Δεν θα της έδινα αυτή την ευχαρίστηση. Πήρε τα μάτια της από πάνω του, μόνο όταν σταμάτησε από μόνος του. Άρχισε πάλι να το ξεφυλλίζει κι αυτή γύρισε και τον κοίταζε μέχρι να σταματήσει.

Στο διάλλειμα η «μη μου άπτου» σηκώθηκε να πάει τουαλέτα.

«Πάω να πάρω σοκολάτα» μου λέει ο μικρός κι έφυγε προς το κυλικείο.

«Περίμενε, εδώ είναι ακριβά, έχεις λεφτά ή θα την κλέψεις κι αυτήν?»

Γύρισε κρατώντας μια τεράστια Toblerone. «Πήρα μια μεγάλη για να τη φάμε μαζί».

«Δε μπορείς να τη φας εδώ μέσα! Είναι τυλιγμένη με αυτό το πράγμα σαν αλουμινόχαρτο, θα κάνεις θόρυβο.»

«Ε και?»

«Η τύπισσα δίπλα είναι από αυτές τις μη μου άπτου που δε μπορούν τους θορύβους.»

«Τις ποιες?»

Χτύπησε το τρίτο καμπανάκι κι η αυλαία άνοιγε.

«Απλά μην κάνεις θόρυβο.»

Πέντε λεπτά αφότου είχε αρχίσει το δεύτερο μέρος ακούω το πρώτο χριτς χρατς από το αλουμινόχαρτο. Ο μικρός έκανε φιλότιμες προσπάθειες να ξετυλίγει τη σοκολάτα τις στιγμές που το κοινό ξέσπαγε σε γέλια ή ακουγόταν πολύ δυνατά η μουσική της παράστασης για να καλύπτει τον θόρυβο αλλά δεν τα κατάφερνε όλες τις φορές κι έβγαινε εκτός συγχρονισμού οπότε με το πρώτο χριτς που άκουγα στο δεξί μου αυτί, έβλεπα με την άκρη του αριστερού μου ματιού τη μη μου άπτου να γυρίζει να τον κοιτάζει αγριεμένα.

Βούλιαξα στο κάθισμά μου και διασκέδαζα με αυτό που συνέβαινε τριγύρω μου. Από εκείνη την παράσταση δε θυμάμαι τίποτα.

Έχω τύχει και σε παράσταση όπου συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Οι ηθοποιοί ενθάρρυναν το κοινό να συμμετέχει, να γιουχάρει και να φωνάζει όσο θέλει ενώ στην είσοδο σου έδιναν χαρτιά υγείας και νεροπίστολα να πετάς κατά τη διάρκεια. Ήταν το Rocky Horror show με τον Πασχάλη Τσαρούχα και τη Θεοφανία Παπαθωμά κι ένα θίασο από φρικιά και στριπτιτζούδες. Ο Τσαρούχας ντυνόταν drag queen κι η Θεοφανία έβγαζε όλη την παράσταση με ένα νυχτικό, τόσο στενό που στοιχημάτιζες σε πόσα λεπτά θα πεταγόταν το βυζί της απέξω και ποιανού το μάτι θα έβγαζε η ρώγα.

Μη μου άπτου δεν υπήρχε κανείς στο κοινό. Υπήρχε όμως πάνω στη σκηνή… Σε μια φάση που ο Τσαρούχας πεθαίνει, είχε ξαπλώσει κάτω στο πάτωμα και κείτονταν μπροστά στο κοινό, νεκρός υποτίθεται. Κάποιοι από την πρώτη σειρά τού έριχναν με το νεροπίστολο. Οπότε σε μια φάση, ανασταίνεται, σηκώνεται τσαντισμένος και γυρίζει και τους λέει: «Κόφτε το ρε!» και μετά ξαπλώνει και συνεχίζει να κάνει τον πεθαμένο!

Μια άλλη φορά είχα κερδίσει εισιτήρια για μια παράσταση κάπου στα Εξάρχεια με τίτλο: «Ο Διάβολος ήταν γυναίκα». Ασφυκτικά μικρό το θέατρο και η εξέδρα που καθόμασταν ήταν τόσο κοντά στη σκηνή που οι ηθοποιοί σε κοιτούσαν στα μάτια λες και μιλούσαν σε σένα. Κωμωδία το έργο, αρκετά καλό. Στο τέλος όμως, μια από τους ηθοποιούς είχε έναν σοβαρό μονόλογο. Φώναζε και οδυρόταν και τα έλεγε ακριβώς μπροστά μου σε απόσταση τριών μέτρων κοιτώντας με στα μάτια. Ή έτσι νόμιζα τελοσπάντων. Οπότε από την αμηχανία με έπιασε νευρικό γέλιο! Φαντάσου να έχω την άλλη απέναντί μου να δίνει την παράσταση της ζωής της, να κλαίει και να χτυπιέται κι εγώ να κοπανιέμαι και να δακρύζω προσπαθώντας να πνίξω το γέλιο! Νομίζω αχρήστευσα ένα νεφρό εκείνη τη μέρα. Και πιθανότατα την έκανα να θέλει να σταματήσει το θέατρο και να ακολουθήσει καριέρα στο τραγούδι.

Πριν κανά δίμηνο πήγα σε μια άλλη παράσταση, Τα Μάτια Τέσσερα. Ήταν μόνο 40 λεπτά, έπαιζαν γνωστοί ηθοποιοί κι είχε θέμα επίκαιρο για ένα κορίτσι που πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό και το σενάριο ήταν προφητικό γιατί είχε γραφτεί πριν τη δολοφονία του Αλέξη στα Εξάρχεια. Ασφυκτικά μικρό το θέατρο κι εδώ, αλλά ήταν συγκλονιστικό σαν παράσταση, σου καθόταν στο στομάχι και σου ερχόταν στο μυαλό όταν ξύπναγες μες στη νύχτα. Σκηνή δεν υπήρχε, τα καθίσματα ήταν στο ίδιο επίπεδο με τους ηθοποιούς κι ένιωθες λες και παίζεις κι εσύ. Η παράσταση ήταν φτιαγμένη για να σε σοκάρει. Σε μένα το κατάφερε.

Η τελευταία θεατρική παράσταση όπου πήγα ήταν το Caveman την προηγούμενη Παρασκευή. Η μακροβιότερη solo παράσταση του Broadway μεταφράστηκε και προσαρμόστηκε στα ελληνικά δεδομένα, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ολομόναχος πάνω στη σκηνή αναλύει τις σχέσεις αντρών και γυναικών.  Με πήρε λοιπόν θηλυκή συντροφιά και με τραβολόγησε εκεί.

Ανεβάζοντας 20 πίεση και σιχτιρίζοντας καθώς προσπαθούσαμε να βρούμε μια θέση πάρκινγκ στο Παγκράτι φτάνουμε τελικά στο ταμείο του θεάτρου.

«Θα σας βάλω πρώτη σειρά» μας λέει χαμογελώντας πονηρά η ταξιθέτρια.

«Ωχ γιατί? Μήπως για να μας μιλάει?» ρώτησε το κορίτσι υποψιασμένο γιατί κάπου είχαμε ακούσει ότι είναι interactive, ο ηθοποιός μιλά και με το κοινό.

«Όοοοχι, όοοχι» μας απάντησε συγκαταβατικά «απλά βάζουμε όμορφα νέα πρόσωπα μπροστά μπροστά. Μπορεί να σας μιλήσει και λίγο, τι πειράζει».

Τι ήθελε και το είπε αυτό? Την υπόλοιπη μισή ώρα μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση την πέρασα σκεφτόμενος αν θα με σηκώσει πάνω στη σκηνή, αν θα τρέμουν τα χέρια μου, αν θα βγει φωνή από το ήδη στεγνωμένο λαρύγγι μου καθώς θα με κοιτάζει όλο το θέατρο χαχανίζοντας απορημένο τι ζαβό είναι αυτό που ανέβηκε πάνω. Τέτοιο άγχος δεν είχε ούτε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στην πρεμιέρα.

Η ώρα έφτασε και πήγαμε και κάτσαμε μπροστά μπροστά στο μέσον της πρώτης σειράς.

«Μα καλά, γιατί δε βγάζεις το μπουφάν σου?» με ρώτησε το κορίτσι.

«Αν είναι να ανέβω πάνω στη σκηνή, θέλω να ανέβω με το δερμάτινο φαίνομαι πιο ωραίος».

«Βγάλτο ρε άνθρωπε, θα βγάλεις τη μπέμπελη!»

Υπάκουσα.

Μετά από λίγο με ρωτάει «Θες να πάρουμε τίποτα να τσιμπολογάμε?»

«Μπα άσε μωρέ, θα μας μιλάει ο άνθρωπος κι εμείς θα μασουλάμε χρατς χρουτς, άστο είμαστε και πρώτη σειρά». Δεν ήθελα να ανέβω στη σκηνή και να έχω κομμάτια από πατατάκια στα δόντια μου.

Το τρίτο καμπανάκι χτύπησε, τα φώτα έσβησαν τελείως κι έπαιξε ένα εισαγωγικό βιντεάκι για την παράσταση. Μόλις τελείωσε βγήκε ο Βλαδίμηρος κάτω από ένα σύννεφο χειροκροτημάτων, τα φώτα στη σκηνή άναψαν κι η παράσταση ξεκίνησε.

Το μειονέκτημα του να βρίσκεσαι πρώτη σειρά ήταν ότι αναγκαζόσουν να ξαπλώσεις τελείως στο κάθισμά σου για να μπορείς να βλέπεις τον ηθοποιό, ο οποίος περπατούσε μέχρι την άκρη της σκηνής και στην ουσία βρισκόταν ακριβώς από πάνω σου. Εντωμεταξύ με το φωτισμό που υπήρχε, φωτιζόταν η σκηνή και οι δύο πρώτες σειρές. Έτσι ένιωθα λες και ήμουν ξαπλωμένος, με όλα τα φώτα καταπάνω μου κι έναν τύπο σαν μπάστακας να είναι έτοιμος να με ρωτήσει ανά πάσα στιγμή. Πραγματικός εφιάλτης.

Δεν είχαν περάσει 5 λεπτά κι ο ηθοποιός έπιασε την κουβέντα με έναν τύπο που βρισκόταν 4 άτομα παραδίπλα στα δεξιά μου. Να ταααα, δε το γλιτώνουμε σκέφτηκα. Μετά από 5 λεπτά άρχισε και μίλαγε με έναν 3 άτομα στα αριστερά μου. Ο κλοιός στένευε. Πάσχιζα να κρατηθώ συγκεντρωμένος σε αυτά που έλεγε, μην τυχόν με ρωτήσει κάτι και καταλάβει ότι δεν τον προσέχω. Θα ξεφτιλιστώ σε όλο το θέατρο. Ούτε στα προφορικά της νευρολογίας δεν ένιωθα έτσι.

Ο ηθοποιός πηγαινοερχόταν, μιλούσε, φώναζε, ανέλυε σχέσεις αντρών και γυναικών, έδινε ρεσιτάλ. Τα λεπτά περνούσαν κι εμένα ακόμα να μου μιλήσει κι άρχισα να νιώθω παρεξηγημένος. Τι καλύτερο έχουν οι άλλοι και τους έπιασε την κουβέντα κι εμένα με άφησε στην απέξω? Δεν του γεμίζω το μάτι? Δε μπορώ δηλαδή εγώ να συνεχίσω τα καλαμπούρια του?

Κι εκεί που είχα αποφασίσει να του θυμώσω και να μην ξαναγελάσω με αστείο του, έρχεται από πάνω μου στο εντελώς άσχετο και κάτι με ρωτάει, κάτι του στυλ «Έχω δίκιο φίλε μου?». Σοκαρίστηκα, με είχε πιάσει απροετοίμαστο παναθεμά τον! Φωνή δε βγήκε, του έγνευσα απλά ένα ναι με το κεφάλι, ενώ πετάχτηκε μία από πίσω και του φώναξε: «Δίκιο έχεις!»

«Ορίστε, άντρα ρώτησα, γυναίκα απάντησε» είπε ο ηθοποιός. «Μιλήστε βρε μην τις φοβάστε!».

God damn it, ήθελα να γυρίσω να δω ποια ήταν η σκύλα που πετάχτηκε και μου έκλεψε την παράσταση. That was my line, bitch! Από κει κι έπειτα έπαψα να αγχώνομαι για το αν θα μου ξαναμιλήσει κι άρχισα από μέσα μου να σκέφτομαι τι έξυπνο θα μπορούσα να του είχα απαντήσει, έπαιζα όλα τα πιθανά σενάρια στο μυαλό μου φανταζόμουν το κοινό να ξεκαρδίζεται με τις ατάκες μου, το κορίτσι δίπλα μου να με έχει ερωτευτεί παράφορα, ο ηθοποιός να μου σφίγγει το χέρι και να μου κάνει πρόταση να πρωταγωνιστήσουμε.

Μ’αυτά και μ’αυτά και με τις  τόσες σκέψεις είχα χάσει τη μισή παράσταση.

Η ώρα του phantom δεν είχε τελειώσει όμως. Κάπου λίγο πριν το τέλος του πρώτου μέρους με ξαναρώτησε κάτι, έλεγε για το πώς οι γυναίκες καταπιέζουν τους άντρες οπότε γυρίζει και μου λέει: «Τα λέω καλά?».

Αυτή τη φορά όμως ήμουν προετοιμασμένος και γεμάτος αυτοπεποίθηση, σε πλήρη ετοιμότητα να ξεδιπλώσω το υποκριτικό ταλέντο μου και να δείξω σε όλους πόσο ετοιμόλογος είμαι. Έτσι άνοιξα το στόμα μου και απάντησα…

«Ναι!»

Αυτό. Μόνο.

«Βεβαίως και τα λέω καλά…» συνέχισε ο ηθοποιός κι άρχισε πάλι να λέει τα δικά του. My moment has gone. Τα 15 δέκατα (του δευτερολέπτου) διασημότητας που μου αντιστοιχούν τα έζησα.

«Πολύ καλά του είπες, μπράβο» μου ψιθύρισε το κορίτσι στο αυτί.

«Κοίτα, ήθελα να του πω κι άλλα, αλλά σκέφτηκα ντάξει μωρέ άστον μην τον κομπλάρω, δική του είναι η παράσταση».

Κούρνιασα στο κάθισμα κι από κει κι έπειτα χαλάρωσα. Δεν παίζει να μου ξαναέδινε το λόγο ο ηθοποιός ακόμα κι αν τον απειλούσες με πιστόλι. Οπότε παρακολούθησα την υπόλοιπη παράσταση χωρίς σκέψεις επικείμενης διαπόμπευσης κι εξευτελισμού μπροστά σε τόσα άτομα.

Γιαυτό σου λέω, είναι βασανιστική εμπειρία τα θέατρα. Σεφερλής και πάλι Σεφερλής!

Υ.Γ. Επειδή το ποστ αυτό αφορούσε τα θεάματα, κι επειδή η γνώση έχει αξία μόνο όταν τη μοιράζεσαι, ορίστε ένα λινκ που ανακάλυψα μετά από επίμονη ενδελεχή έρευνα για να δεις τα αυθεντικά βίντεο με τα όργια των γιατρών στα νοσοκομεία. Οι διάλογοι έχουν πολύ γέλιο! Αν ενδιαφέρεσαι κάνε κλικ εδώ.

Update: Ζητώ συγνώμη από τους επίδοξους αυνανιστές αλλά μετά από παρακίνηση αναγνώστριας σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να γίνω το μέσο να αναπαράγονται τέτοια βίντεο ειδικά όταν η πρωταγωνίστρια βγήκε στο γυαλί παρά τη θέλησή της, έτσι το βίντεο κατέβηκε…!

Free porn, διαζύγιο Μενεγάκη, Τζούλια Αλεξανδράτου, 9/11 conspiracy, ποιός βλέπει το προφίλ σου στο Facebook, sexy teens. Και μην ξεχνάμε enlarge your penis, free Viagra, θα πηδηχτώ απτο παράθυρο, Sakis, Britney Spears nude. Α και γυμνές φωτό από next top model. Σε 3D.

Εξηγούμαι. Καθόμουν τις προάλλες και χάζευα το google analytics μου για να πάρω μια εικόνα του τεράστιου πλήθους αναγνωστών μου (ευχαριστώ για την αφοσίωσή σας όλους εσάς τους 8 ) και να θρέψω λίγο τη ματαιοδοξία μου. Το μάτι μου έπεσε στα keywords, τις πιο συχνές λέξεις που κάποιοι αναζήτησαν στο google και που τους οδήγησαν στο blog μου. Ανάμεσα στις δέκα επικρατέστερες ήταν τα εξής:

Call girls

Cybersex

Gynaikes gia gamisi

Τι να βαλω μπουζουκια

Μαμαδεσ που γαμιουνται

Ξυρισμα πεους

Κάποιος δηλαδή σε μια κρίση εσωτερικής αναζήτησης αποφάσισε να γράψει στο google «τι να βαλω μπουζουκια» και το google τον οδήγησε σε μένα, τον πιο άσχετο άνθρωπο όσον αφορά στα μπουζούκια, τα clubs, τη μόδα και την κάθε είδους εκδήλωση που περιλαμβάνει κοινωνική συναναστροφή με άλλα άτομα. Το «ξύρισμα πέους» με ενδιαφέρει καθαρά από επιστημονικής απόψεως, γιατί αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τριχωτό πέος. Αν εσύ που έχεις τριχωτό πέος με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, στείλε μια φωτό του στο mail μου. Θα πρέπει να μοιάζει με τεμαχισμένο κανίς. Μπορεί να βγάλουμε λεφτά.

Gynaikes gia gamisi είναι κάτι που όλοι ψάχνουμε. Keep searching guys, απλά όχι στο google! Έχει ένα κάρο εκεί έξω!

Το μυστικό λοιπόν να κάνεις το blog σου να μαζεύει περισσότερα κλικ απόσα μαζεύει μοντέλο σε φωτογράφιση, εκτός από το να βάζεις πιασάρικους τίτλους στα ποστ σου (όπως είναι ο τίτλος «ποιο είναι το μυστικό να κάνεις το blog σου ακόμα πιο δημοφιλές») είναι να χρησιμοποιείς λέξεις και φράσεις που ενδιαφέρουν πολύ κόσμο και που θα δημιουργούσαν τεράστιο traffic προς το blog σου.

Στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς με την οικονομική κρίση και το θάνατο της έντυπης δημοσιογραφίας το παραπάνω μυστικό έχει γίνει πάγια τακτική όχι μόνο των online κειμένων αλλά και κάθε είδους marketing. Χρησιμοποιούνε σαν δόλωμα κάτι πιασάρικο για να ελκύσουν αναγνώστες. Εγώ μπορεί να έχω τις μαμάδες που γαμιούνται ή τα πέη που χρειάζονται ξύρισμα επειγόντως, άλλος μπορεί να λέει πως έχει δηλώσεις της Μενεγάκη ή γυμνές φωτό της ξανθιάς απτους mazoo and the zoo ή πως χαρίζει δωρεάν μεγεθυντές πέους στους δέκα πρώτους τυχερούς (-άτυχους που δεν τους προίκισε η φύση). Δε μας νοιάζει για ποιο λόγο συντονίστηκες στο κανάλι ή μπήκες στο blog ή αγόρασες την εφημερίδα, αρκεί που το έκανες.

Search engine optimization λέγεται και είναι αντίστοιχο της λογικής μιας διαφήμισης που ξεκινά με τη λέξη «ΣΕΞ!» σε τεράστια γράμματα και συνεχίζει με το «και τώρα που τραβήξαμε την προσοχή σας, δοκιμάστε τη νέα χλωρίνη…» με μικρότερη γραμματοσειρά παρακάτω. Οι ιντερνετικοί δημοσιογράφοι ή εκπαιδευμένοι bloggers ενθαρρύνονται να ακολουθούν αυτή την τακτική. Ένα άρθρο σχετικά με τις πωλήσεις των παπουτσιών στις νέες γυναίκες θα ξεκινούσε για παράδειγμα με τη φράση: Οι νέες γυναίκες –όπως η Britney Spears- τρελαίνονται να αγοράζουν ακριβά παπούτσια».

Δεν είναι κάτι καινούργιο. Παρόμοια τακτική ακολουθούν οι εφημερίδες εδώ και χρόνια. Πλαισιώνουν βαρετά άρθρα με σέξι φωτογραφίες ελκυστικών γυναικών, βάζουν ας πούμε  μια φωτό της Γωγώς Μαστροκώστα με βρεγμένο διάφανο μπλουζάκι δίπλα σε ένα άρθρο που μιλά για το πώς οι βροχές κι οι πλημμύρες κατέστρεψαν τις σοδιές των αγροτών. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση το άρθρο παραμένει αναλλοίωτο, απλά σου έδωσε μια ευκαιρία να αφήσεις τα μάτια σου να ταξιδέψουν σε κάτι ευχάριστο. Απτην άλλη υπάρχει κάτι ανησυχητικά παρανοϊκό στο να χώνεις φράσεις-κλειδιά στα κείμενά σου με σκοπό να εξαπατάς ανθρώπους να σε διαβάσουν. Την επόμενη φορά που θα σκάσει μια βόμβα ας πούμε θα διαβάσουμε: «Παγκόσμιος τρόμος: Η ANGELINA JOLIE, η BRITNEY κι ο OBAMA σοκαρισμένοι από τη νέα ΣΕΞΥ τρομοκρατική επίθεση. Διαβάστε όλη τη ΓΥΜΝΗ αλήθεια».

Εκτός από τα key phrases που θα έχεις εγκαταστήσει στο κείμενο, μπορείς  να αποπροσανατολίζεις λίγο το κοινό. Τα κανάλια για παράδειγμα λένε: «Αποκλειστικές δηλώσεις της Μενεγάκη για το χωρισμό της» και μετά από μία ώρα κι αφού σε έχουν πρήξει για τις φοβερές δηλώσεις που θα ακούσεις, δείχνουν τη Μενεγάκη πριν κάτι χρόνια που έλεγε ότι δε θα άφηνε τρίτο άνθρωπο να διαλύσει το γάμο της.

Εφαρμόζοντας αυτή την τακτική και στο blog σου θα μπορούσες ας πούμε μετά τις καταστροφές στην Αιτή να βάλεις: «Παρακάτω μερικές δηλώσεις για τις δύσκολες ώρες που περνούν στην μακρινή μα προσφιλή μας Αιτή»

Οι δηλώσεις είναι: ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΤΙΚΟ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΙ ΕΜΕΝΑ

Ή μπορείς να βάλεις στο blog σου τίτλο Η ΝΕΑ ΛΥΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ και μετά να πετάξεις το παρακάτω

Οκέι είναι εξαπάτηση αλλά αν το κάνουν τα κανάλια γιατί να μην το κάνεις κι εσύ?

Έρευνες έχουν δείξει ότι ο μέσος αναγνώστης σκανάρει γρήγορα ένα κείμενο χρησιμοποιώντας το F-pattern, δηλαδή διαβάζει την πρώτη γραμμή, συνεχίζει κάθετα στο πλάι φτάνει κάπου στο  μέσο διαβάζει μια γραμμή από εκεί και συνεχίζει ξανά κάθετα στο πλάι μέχρι το τέλος, έχοντας σχηματίσει με τα μάτια ένα τεράστιο F στο κείμενο. Αν δεν έχει βρει κάτι ενδιαφέρον μέσα σε αυτή τη χρυσή F γραμμή θα γυρίσει τελείως την πλάτη του.

Οπότε αν θες να γίνεις ακόμα πιο επιτυχημένος, δεν αρκεί απλώς να πετάς λέξεις-κλειδιά σε διάφορα σημεία στο κείμενό σου ή να προιδέζεις με τον τίτλο σου για ειδήσεις ή δηλώσεις που ποτέ δεν είχες, αλλά να τα βάζεις και σε τέτοιο σημείο ώστε να ανήκουν στο F-pattern. Χμμ σαν να είναι πολλές οι λεπτομέρειες που πρέπει να λάβεις υπόψιν για να γράψεις δυο κουβέντες για τις απεργίες των αγροτών ας πούμε. Τις ΣΕΞΥ απεργίες.

Μπορεί αυτή η τακτική να μοιάζει με απεγνωσμένη προσπάθεια να τραβήξεις την προσοχή, σαν να είσαι διαγωνιζόμενος σε κριτική επιτροπή talent-show και να εμφανίζεσαι με ασπρισμένο χαμόγελο και φωσφοριζέ στρινγκ για να κερδίσεις την προσοχή των παρευρισκομένων, αλλά come on ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του για να τη βρούμε εμείς?

Εξάλλου τη σήμερον ημέρα βομβαρδιζόμαστε από εκατομμύρια διαφημίσεις που αναζητούν την προσοχή μας, αφίσες στους δρόμους, διαφημίσεις στην τηλεόραση, σποτάκια στο ραδιόφωνο, ταμπέλες στις βιτρίνες, πωλητές που διαλαλούν την πραμάτεια τους, πρώην που δε λένε να σαφήσουν στην ησυχία σου, αυτοαναδυόμενα παράθυρα στο internet, spam στα mail, τεράστια πρωτοσέλιδα και σκασμούς από δώρα στις εφημερίδες. Όλα μα όλα αναζητούν ένα κομμάτι από την προσοχή σου με την ελπίδα να τα προτιμήσεις. Και μετά από αυτή τη μάχη για την προτίμησή σου εσύ στέκεσαι χαμένος και μπερδεμένος σε έναν πολύχρωμο κόσμο που είναι εκπαιδευμένος κι αποφασισμένος να σε εξαπατήσει.

Ορίστε τη γνώση τη μοιράστηκα μαζί σου, πράξε ανάλογα. Αν θες να έχεις το google σύμμαχο, πούλησε την ψυχή σου κι ακολούθησε τις τακτικές αυτές. Υπάρχει βέβαια και μια άλλη λύση. Να γράφεις ειλικρινά και για την πάρτη σου. Δεν έχουν γίνει έρευνες για αυτό, το δοκιμάζω εγώ όμως και θα σε ενημερώσω για το αν πετυχαίνει. Και για να σου αποδείξω ότι σνομπάρω την τακτική του search engine optimization, θα επιφέρω μια ισορροπία αφού ξεκίνησα το ποστ με τα πιο συχνά word searches στο google, γράφοντας και μερικές φράσεις που ποτέ κανείς δε θα ενδιαφερόταν να googlάρει.

Naked Kwnstantinos Mhtsotakhs…… τεχνικές πλεξίματος….. γιαγιά για πισωκολλητά…. Παναχαϊκή πρωταθλήτρια Ελλάδος…. Fully clothed teens….

Ναι. Νομίζω τώρα είμαστε εντάξει, η ισορροπία επήλθε.

Υ.Γ. Αν ανήκεις σε αυτούς που σκάναραν το κείμενο με το F-pattern, έφτασαν μέχρι εδώ και δε βρήκαν τίποτα ενδιαφέρον πήγαινε πίσω και ξαναδιάβασέ το ολόκληρο και από την αρχή!

________________+8880
________________++880
________________++888_____+++88
________________++8888__+++8880++88
________________+++8888+++8880++8888
_________________++888++8888+++888888++8888
_________________++88++8888++8888888++888888
_________________++++++888888888888888888_+88
__________________++++++88888888888888888_++8
__________________++++++++000888888888888+88
___________________+++++++000088888888888_88
____________________+++++++00088888888888
_____________________+++++++088888888888
_____________________+++++++088888888888
______________________+++++++8888888888
______________________+++++++0088888888
______________________++++++0088888888
______________________++++++00888888l

Με πονάει το δόντι μου. Το προηγούμενο Σάββατο με είχαν καλέσει σε ένα πάρτυ κι επειδή βαριόμουν να πλύνω τα δόντια μου, μόλις βγήκα από το σπίτι έφαγα μια τσίχλα για να έχω καθαρή αναπνοή. Στο δρόμο για το πάρτυ εκεί που μάσαγα σαν μηρυκαστικό νιώθω κάτι να ξεκολλάει και μετά από λίγο να μασάω ένα κομμάτι σίδερο. Είχε ξεκολλήσει το μισό μου σφράγισμα κι είχε γίνει ένα με την τσίχλα.

Εδώ το κομμάτι από το σφράγισμα σε σύγκριση με το μέγεθος του μικρού μου νυχιού.

Σαν γνήσιος αναβλητικός και βαρεμένος άνθρωπος άφησα να περάσει μια βδομάδα, να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο, να νιώθω πως έχω στο στόμα μου ένα μίνι κομπρεσέρ που βαράει υπερωρίες για να φτάσω στο σημείο να πάρω την απόφαση και να κλείσω ραντεβού με την οδοντίατρο. Θα την δω σήμερα το απόγευμα, σε μιαμιση ώρα περίπου.

Δεν είναι ότι είμαι κανένα 3χρονο κορίτσι που φοβάται τον οδοντίατρο, θέλω να πιστεύω πως έχω αντοχή στον πόνο. Μια φορά στο μάι τάι μού είχαν μαυρίσει το μάτι και δεν είχα νιώσει τίποτα μέχρι που το κοίταξα στον καθρέφτη και κόντεψα να λιποθυμήσω. Έμοιαζα με ρακούν. Για το υπόλοιπο βράδυ είχα γυρίσει σπίτι και είχα φορέσει για μάσκα προσώπου ένα σακουλάκι κατεψυγμένο αρακά μπαρμπα-Στάθη μπας και φύγει το πρήξιμο. Ένα μήνα μετά, το πρήξιμο υποχώρησε.

Δεν είναι λοιπόν ότι φοβάμαι, απλά η εμπειρία μου στον οδοντίατρο δεν είναι κι από τις πιο ευχάριστες. Την προηγούμενη φορά που πήγα για σφράγισμα (αυτό που ξεκόλλησε) ήταν όλα μια χαρά. Την προ-προηγούμενη όμως, τα πράγματα δεν ήταν τόσο ευχάριστα…

Ήταν ο καιρός που είχα πάρει μεταγραφή για Αθήνα κι είχα μόλις αφήσει πίσω μου την έντονη ζωή του φοιτητή γεμάτη κραιπάλες και καταχρήσεις και σκέφτηκα μιας και βάζω τη ζωή μου σε μια τάξη ας πάω να ασπρίσω και τα δόντια μου. Οι καφέδες, τα κρασιά κι οι τσακωμοί με την οδοντόκρεμα τα έκαναν να μοιάζουν λες και η ζωή είχε σκουπίσει τον κώλο της επάνω τους. Η ιδέα να πάω στον οδοντίατρο τότε ήταν από τις πιο ηλίθιες της ζωής μου.

Νόμιζα πως ήξερα πώς λειτουργεί ο καθαρισμός των δοντιών. Σου απλώνουν κάτι σαν κρέμα στα δόντια, σε βάζουν κάτω από ένα λέιζερ και μπίνγκο!…φεύγεις με ένα ραδιενεργό χαμόγελο σαν του βαρβάτου Αλέξανδρου Πετρίδη.

Ανυποψίαστος και γεμάτος προσμονή για το νέο φωτεινό χαμόγελο που θα αποκτούσα πήγα στον οδοντίατρο της γειτονιάς. Ξάπλωσα στο κρεβατάκι με τον προβολέα από πάνω και μετά από μια σύντομη τυπική κουβέντα ξεκίνησε τη διαδικασία για τον καθαρισμό. Πήρε ένα πράγμα με σουβλερή άκρη κι άρχιζε και μου έξυνε τα δόντια. What the fuck? Τι φτηνιάρικος τρόπος καθαρισμού είναι αυτός? Είναι σαν να πηγαίνεις το αμάξι σου για πλύσιμο κι αντί να βάζουν επάνω την μαγική κρέμα καθαρισμού που εξαφανίζει τους λεκέδες, να παίρνουν ένα γυαλόχαρτο και να στο τρίβουν μέχρι να αλλάξει χρώμα.

Νιώθοντας εξαπατημένος και ρίχνοντας άγρια βλέμματα στον οδοντίατρο ενώ το στόμα μου έχασκε ορθάνοιχτο κι αυτός ψαχούλευε κι έγδερνε δόντια, τον άφησα να συνεχίσει. Ίσως αυτό να είναι το πρώτο στάδιο, σκέφτηκα, χαλάρωσε ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει. Μόλις πέρασε όλα τα δόντια ένα χεράκι, μου λέει: «Χμμ, πρέπει να βγάλουμε και την πέτρα».

Να τη βγάλεις την πέτρα, εδώ που φτάσαμε δε μας παίρνει να αφήσουμε την πέτρα μες στο στόμα. Είπαμε θέλω χαμόγελο colgate. Οπότε τι πάει και κάνει το άτομο? Παίρνει άλλο ένα πιο σουβλερό πραγματάκι κι αρχίζει και ξύνει την επιφάνεια ανάμεσα στο ούλο και στο δόντι! Έξυνε ούλο προς ούλο κι εγώ να αρχίζω να σκέφτομαι μήπως είναι κανένας σαδομαζοχιστής που κλείδωσε τον οδοντίατρο στην ντουλάπα και βγάζει το αρρωστημένο άχτι του πάνω μου!

«Ξέπλυνε λίγο το στόμα σου» μου κάνει και μου βάζει ένα πλαστικό ποτηράκι νερό στα τρεμάμενα χέρια μου. Δε θέλω τίποτα από σένα! ήθελα να του πω, αλλά αποφάσισα να μην τον νευριάσω και να φανώ συνεργάσιμος. Ήπια λίγο, το υπόλοιπο το έκανα γαργάρα κι έφτυσα ένα ρυάκι αίματος. Έψαξα στο νεροχύτη μήπως έβλεπα κανένα δόντι μου ανάμεσα στα υπολείμματα των ξυμένων ούλων. Πού ξέρω τι κάνει αυτός μες στο στόμα μου. Αν αργούσα πολύ να γυρίσω σπίτι όλο και κάποιος θα ειδοποιούσε την αστυνομία να με γλιτώσει από τα χέρια αυτού του μανιακού.

«Το δύσκολο κομμάτι σχεδόν πέρασε» μου κάνει.

«Το σχεδόν δε μαρέσει».

«Πάψε βρε κοτζάμ παλικάρι» μου λέει, λες και του κλαιγόμουν που δε μου πήρε παγωτό.

Μου εξήγησε πως στη διαδικασία που θα ακολουθούσε τα δόντια μου ίσως ένιωθαν κάποια υπερ-ευαισθησία. Πόσο οδυνηρό θα μπορούσε να είναι? Εδώ αντέξαμε να μας ξύνει το ούλο με τη στραβοβελονιά, σε μια «υπερ-ευαισθησία» θα κολλήσουμε?

Η διαδικασία αποτελείτο από τρία 15λεπτα διαστήματα κάτω από το μαγικό φως, που θα διακόπτονταν από 5λεπτα διαλλείματα.

Το πρώτο 15λεπτο κύλησε όμορφα. Είχα ένα γαργαλιστικό αίσθημα στους κυνόδοντές μου, αλλά μέχρι εκεί. Στο δεύτερο 15λεπτο ένιωσα τον πρώτο έντονο πόνο στο ένα δόντι. Έχεις δαγκώσει ποτέ κομματάκι πάγου με ευαίσθητο δόντι? Πολλαπλασίασε αυτό το αίσθημα επί 10 και μετά φαντάσου να διαρκεί για κανα 5λεπτο και να σου το προκαλούν απροειδοποίητα.

«Αυτή είναι η υπερ-ευαισθησία για την οποία σου έλεγα» μου είπε χαμογελώντας και χτυπώντας με στην πλάτη.

Ενθαρρύνθηκα κι εγώ και θεώρησα πως μπορώ να το αντέξω. «Θα την παλέψω» του κάνω προσπαθώντας να το παίξω γενναίος.

Τι διάλο, ο Ράμπο στο νούμερο 3 έβγαλε ολόκληρη σφαίρα με το μαχαίρι του και μετά καυτηρίασε την πληγή με μπαρούτι από το πολυβόλο του. Εγώ δε θα αντέξω ένα τσιμπηματάκι στο δόντι?

Στο τρίτο 15 λεπτο οι πύλες της κόλασης άνοιξαν. Πρώτα πυροδοτήθηκε ο ένας τραπεζίτης. Μετά κι άλλος, κι άλλος, μετά οι κυνόδοντες. Κάθε 30 δευτερόλεπτα μου κάρφωναν κι άλλο μαχαίρι, όλο και πιο βαθιά και μετά το έστριβαν κιόλας. Αν ήμουν τρομοκράτης, θα είχα ομολογήσει τα πάντα.

Δεν ξέρω πώς επιβίωσα αυτή τη δοκιμασία. Δε σκεφτόμουν τίποτα. Βρισκόμουν σε άλλο κόσμο. Ήμουν ένα φοβισμένο αγρίμι σε πλήρη σύγχυση. Είχα φύγει από τη Γη. Ένα κομμάτι του εαυτού μου πέθανε εκείνη τη μέρα και δε νομίζω να ξαναγυρίσει ποτέ.

Μόλις ο οδοντίατρος απομάκρυνε τον ανακριτικό προβολέα κι έβγαλε τη μέγγενη που κρατούσε το στόμα μου ανοιχτό, η ψυχή επέστρεψε στο σώμα μου.  Δεν ξέρω πού περιπλανιόταν, αλλά ένιωσα όπως νιώθεις όταν ξυπνάς από έναν εφιάλτη. Για να συνειδητοποιήσω ότι δεν τελείωσε ακόμα.

«Μπορεί να νιώθεις κάπως ευαίσθητα τα δόντια σου για λίγο ακόμα».

«Πόσο ακόμα δηλαδή?»

«Ε, περίπου 48 ώρες. Εγώ θα έπαιρνα κανά Nurofen αν ήμουν στη θέση σου».

Κατέβηκα παραπατώντας από το κρεβάτι του πόνου. Πλήρωσα όπως όπως και πάνω στον πανικό μου να φύγω από κει μέσα, ξέχασα το μπουφάν μου. Πήγα στο φαρμακείο απέναντι να αγοράσω Nurofen εκλιπαρώντας σχεδόν, αλλά εκείνη την ώρα πυροδοτήθηκε άλλο ένα δόντι οπότε ζήτησα Νουροφέεεεεεεεεν!

Την υπόλοιπη μέρα έκατσα σπίτι, παράφρων κι εξαπατημένος, νιώθοντας πως είχαν βιάσει το στόμα μου, ενώ έστειλα τον αδερφό να πάρει πίσω το μπουφάν μου. «Ζήτα το από την πόρτα» του είπα, «μην τολμήσεις και μπεις πιο μέσα είναι ψυχοπαθής ο άνθρωπος!», κομπιάζοντας και κάνοντας παύσεις μετά από κάθε λέξη γιατί έσκαγαν πυροτεχνήματα στο στόμα μου. Ήταν στιγμές που ήθελα να βγω τρέχοντας από το σπίτι και να χώσω το κεφάλι μου κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου. Οτιδήποτε για να σταματήσει ο πόνος!

Τελικά ο πόνος σταμάτησε και μετέπειτα μπορούσα και χαμογελούσα στον κόσμο χωρίς να τους προκαλώ αναγούλα, ενώ έβλεπα τα μάτια τους να μισοκλείνουν και τις κόρες τους να συστέλλονται από τη γυαλάδα που ανέδυα.

Αυτά τότε. Η νέα οδοντίατρός μου, γυναίκα και φίλη της mother είναι πολύ πιο συμπαθητική κι αλαφροχέρα και με έκανε να ξεχάσω κάπως τις οδυνηρές αναμνήσεις του προηγούμενου οδοντίατρου-ανακριτή της CIA. Είναι χαμογελαστή και σβέλτη αλλά είναι φορές που κι ένα απλό χαζό αστείο να της πεις, ξεκαρδίζεται και την πιάνει νευρικό γέλιο και δε σταματάει. Οπότε κάθεσαι εσύ ξαπλωμένος με παγωμένο χαμόγελο, ανοιχτό στόμα και τα σάλια να τρέχουν στις χαρτοπετσέτες που σου έχει βάλει στο λαιμό να κοιτάς αυτήν που κοπανιέται στα γέλια κουνώντας ανεξέλεγκτα τα χέρια που έχουν το ένα μια μυτερή λαβίδα και το άλλο έναν τροχό.

Μα γιατί έπρεπε να ξεκολλήσει το σφράγισμα, μου λες?

Όπως και να’χει εκτός κι αν συντρέχει μεγάλη ανάγκη, αν θες να διατηρήσεις τα λογικά σου, μείνε μακριά από τον οδοντίατρο. Εγώ σε μιάμιση ώρα προβλέπω να χάνω κι αυτά που μου απέμειναν.

Η αναμονή είναι τα πάντα. Αν κάποιος σου έλεγε να κλείσεις τα μάτια και να ανοίξεις το στόμα για να σου δώσει να δοκιμάσεις μια γενναιόδωρη κουταλιά από το νοστιμότερο και ζουμερότερο καυτό κέικ σοκολάτας που υπάρχει κι αντ’αυτού εκεί που στέκεις ανυποψίαστος με ορθάνοιχτο στόμα, υγρή γλώσσα από τις προσδοκίες και κλειστά μάτια πήγαινε και σου έχωνε στο στόμα μια γερή δόση από ξεραμένα κόπρανα γάτας πατημένα από λασπωμένη μπότα…το πιο πιθανό θα ήταν να ξέρναγες.

Βασικά οκέι θα ξέρναγες είτε σου έλεγαν ότι θα έτρωγες κέικ είτε δε στο έλεγαν, αλλά η αντίθεση ανάμεσα στο τι περίμενες και στο τι σου σέρβιραν είναι αρκετή για να σου φέρει το λεπτό έντερο στο λαρύγγι και να σου γυρίσει τα άντερα τούμπαλιν.

Αυτό λειτουργεί κι αντίστροφα. Όσο περιμέναμε να δεήσει ο Θεός των μικροτσίπ κι ο προφήτης του επί γης Μπίλ Γκέιτς να μας επιστραφούν τα blogs, δεν είχαμε ιδιαίτερες προσδοκίες ως προς τη νέα κατάσταση που θα μας σερβιρόταν. Την τελευταία φορά που κράσαρε το site για καμιά βδομάδα η μόνη αλλαγή ήταν η εισαγωγή της επιλογής google analytics και μετά οι spam διαφημίσεις έπεφταν σύννεφο, σε ακολουθούσαν ακόμα κι αν έβγαζες το πισί απτην πρίζα και πηδούσες από το μπαλκόνι. Οπότε οι προσδοκίες μας ήταν μειωμένες.

Η νέα κατάσταση με τον τρελιάρη αλλά επαγγελματία admin πανταχού παρών και τα πάντα απαντών είναι υπεράνω κάθε αισιόδοξης προσδοκίας, αν σου έδιναν ένα μίγμα κοκαΐνης, αμφεταμίνης, LSD κι αστερόσκονης από το ουράνιο τόξο των «Μικρό μου πόνυ, μικρό μου πόνυ» και σε ρώταγαν πώς φαντάζεσαι τα νέα blogs τέτοιες αλλαγές δε θα τις είχες φανταστεί. Well done λοιπόν στον εγκέφαλο που σχεδίασε αυτά που βλέπουμε κι ελπίζω να μην είναι σαν τη νεράιδα του παραμυθιού και μετά τις 12 τα μεσάνυχτα όλα ξαναγίνουν κολοκύθες κι εμείς μείνουμε με ένα γοβάκι και μια γεμάτη σελίδα word στο χέρι.

Αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι πως η νέα αισθητική του blog μου μαρέσει πολύ και θέλω τόσο πολύ να γράψω κάτι, έτσι απλά για να το δω να ανεβαίνει οπότε θα σου πω για κανα δυο τρία κουλά που παρατήρησα και θα σε αφήσω να πας να χαζέψεις τις αλλαγές στη διακόσμηση του σπιτιού και των υπόλοιπων γειτόνων.

Ας πούμε ότι είσαι άνεργος πτυχιούχος μιας από τις καλύτερες σχολές του Πολυτεχνείου και θες να κάνεις αίτηση για να προσληφθείς στο δημόσιο και συγκεκριμένα στην αστυνομία. Βγάζουν μια προκήρυξη που αναφέρει τις προϋποθέσεις που απαιτούνται, η οποία έπεσε στα χέρια μου από φίλη ενδιαφερόμενη κι αφορά πρόσληψη σε θέση «αξιωματικών ειδικών καθηκόντων» ενώ η ενδιαφερόμενη είναι πτυχιούχος Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών που θα ήθελε να εργαστεί στη δίωξη οικονομικού εγκλήματος. Εκτός από μια λίστα με τα προσόντα και τις γνώσεις που απαιτούνται, στο τέλος της προκήρυξης την οποία θα βρεις εδώ υπάρχει ένας τεράστιος κατάλογος με «νοσήματα και σωματικές ατέλειες που αποκλείουν τους ιδιώτες υποψήφιους από την πρόσληψη». Άκου να κουφαθείς.

Ο υποψήφιος «αξιωματικός ειδικών καθηκόντων» (δουλειά γραφείου) μεταξύ άλλων σε μια απέραντη λίστα ΔΕΝ πρέπει να έχει ούτε ένα από τα εξής όπως παχυσαρκία, δυσκαμψία αρθρώσεων, παλαιά κατάγματα, ουλές, ιδεοψυχαναγκασμούς (με αυτό αυτομάτως αποκλείομαι), ψυχοσεξουαλικές διαταραχές, ακμή(!!!), γυροειδής αλωπεκία(τριχόπτωση σε μικρά σημεία του κεφαλιού), σπίλους που από τη θέση τους υπόκεινται σε πιέσεις ή τριβές, δυσμορφία των αυτιών ή απώλεια του ενός πτερυγίου, εκτεταμένο προγναθισμό (η Μόνικα από το Next Top Model θα αποκλειόταν), χρόνια ρινίτιδα, αλλοιώσεις της φωνής, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, απώλεια δοντιών όταν εμποδίζει τη μάσηση, άσθμα, λόρδωση, σκολίωση ή κύφωση, κρυψορχία (είναι απαραίτητο προσόν και οι δύο όρχεις σε έναν ιδιώτη που θα εργάζεται στην αστυνομία! Είναι αυτό που λέμε έχουμε μπάτσους με αρχίδια), υστερεκτομή και μαστεκτομή.

Πες μου εσύ τώρα αν καταλαβαίνεις γιατί κάποιος με όλα τα πτυχία αλλά με ένα αρχίδι ή ένα βυζί ή ακμή ή μεγάλο σαγόνι ή καμπούρα ή ψιλή φωνή ή ελιά στον κώλο ή μεγάλα αυτιά κρίνεται ακατάλληλος να δουλέψει στην ελληνική αστυνομία! Τόσο επίλεκτο σώμα είναι πια? Και πόσο νόμιμος είναι αυτός ο εξονυχιστικός εξευτελιστικός έλεγχος? Και πόσο νόμιμη είναι η επιλογή για πρόσληψη σε διοικητική θέση στο δημόσιο με βάση σωματικές δυσμορφίες ή συνηθισμένες μικρο-επιπλοκές όπως η ακμή?

Όσο για την εθνικότητα, δεν το συζητάμε δέχονται μόνο Ελληνάρες, ούτε καν δεύτερης γενιάς μετανάστες. Όλα κι όλα. Έλληνες με καθαρό πρόσωπο και 2 αρχίδια.

Αλλά οι έννοιες δημόσιο και διορισμοί είναι πιασμένες χέρι-χέρι και πάνε εκδρομή στη θάλασσα γιατί ως γνωστόν η τρέλα δεν πάει στα βουνά. Παρά το πολύ σωστό μέτρο της κυβέρνησης για τη νομιμοποίηση παιδιών μεταναστών που έχουν συμπληρώσει τη βασική εκπαίδευση στη χώρα μας (γιατί για μένα έλληνας είναι αυτός που έχει την ελληνική παιδεία, έλληνας με γνήσιο αρχαίο ελληνικό αίμα μετά την κάθοδο των Δωριέων, τους διωγμούς των δωδεκαθειστών με την εισαγωγή του χριστιανισμού και τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους δεν υπάρχει ούτε σαν δείγμα κι αν υπάρχει δε θα είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης με την ψιλή φωνή-δε θα τον έπαιρναν ούτε στην αστυνομία με τόσο ψιλή φωνή άσε που είναι και κοντός), το άλλο κουλό μέτρο είναι αυτό που λένε να μαζεύουμε τις αποδείξεις.

Τη φαντάζομαι εγώ τη δουλειά, η γιαγιά από το Κατσικοχώρι της Άνω Στρούγκας που έδινε λεφτά στην εγγονή της να πάρει τσίχλες και της ζητούσε να φέρει και την απόδειξη θα πάρει μια μεγάλη μαύρη σακούλα σκουπιδιών γεμάτη χαρτάκια και μισοσβησμένες αποδείξεις και θα την αναποδογυρίσει μπροστά στο γκισέ του υπαλλήλου της εφορίας λέγοντας: «Ουρίστε, πόσα θα γλιτώσ’ απτσι φόρους?» Γιατί αν περιμένεις η γιαγιά σου κι η γιαγιά μου να κάτσει να φτιάξει αρχείο excel με τα έσοδα και τα έξοδα της στάνης και να έχει και τις χρονολογημένες αποδείξεις ανα χείρας είναι σαν να περιμένεις ο γαύρος να πάρει το πρωτάθλημα φέτος παρόλο που βρίσκεται 7 βαθμούς πίσω από το τριφύλλι. Είσαι βαθιά γελασμένος!

Κανείς όμως δεν ξεφεύγει από το μέτρο συλλογής αποδείξεων, ορίστε κι ένα παράδειγμα!:

Τέλος για να δοκιμάσω πώς ανεβαίνουν τα βίντεο στα νέα blogs ορίστε κι ένα απίστευτο βιντεάκι την ύπαρξη του οποίου μου αποκάλυψε ο φίλος outcast για να δεις πόσο ασήμαντοι και τιποτένιοι είμαστε και πόσο άσκοπο είναι να χαλιόμαστε και να τρωγόμαστε για μικροπράγματα!

Δεν ξέρω αν φταίει ο Κρόνος στον Αιγόκερω ή ο ανάδρομος Ισοκράτης που σε συνδυασμό με την έκλειψη του πλανήτη Ιαγουάρου του Μεγαλοπρεπή μπλοκάρει τα τσάκρα των ζωδίων του ανθρακούχου νερού με λεμόνι  ή αν φταίει η σαββατογεννημένη γαλανομάτα γειτόνισσα που έχει σκοπό της ζωής της να παντρέψει την κόρη της με γιατρό και που εξαπολύει σπινθηροβόλα βλέμματα γεμάτα κατάρες κάθε φορά που την αποφεύγω βιαστικά όταν αυτή με κυνηγά με τη φωτογραφία της κόρης της, δεν ξέρω λοιπόν τι έφταιξε ακριβώς αλλά έγιναν κοσμοϊστορικές αλλαγές στα blogs.

Τόσο κοσμοϊστορικές που ο πλανήτης θέλησε να εκτονώσει την ένταση με κάποιο τρόπο. Κι έγινε ο σεισμός στην Αιτή. Δεν ξέρω αν είδες στιγμιότυπα από τον τηλεμαραθώνιο στην Αμερική. Ο Μπραντ Πιτ βγήκε με μούσι Τζίμι Πανούση. Σκοπός είναι να συγκεντρωθεί κάποιο ποσό για να τον πείσουν να το ξυρίσει.

Έτσι ο χρόνος μπήκε πολύ μυστήρια. Πρώτη Γενάρη η γιορτή μου, δύο Γενάρη τα γενέθλιά μου, τρεις Γενάρη ΜΠΑΜ! γρίπη των χοίρων. Ο phantom λαβώθηκε, τα γουρούνια είχαν πάρει την εκδίκησή τους για τους τόνους χοιρινών που κατανάλωνα τόσα χρόνια. Και μετά από μια δυο μέρες ΜΠΑΜ! έπεσε το site της voice.

Βρέθηκα σε απόγνωση. Κλεισμένος σε καραντίνα σε ένα δωμάτιο με 39 πυρετό και τη μάνα να μου αφήνει τις κοτόσουπες στην πόρτα όπως κάνουν στους φυλακισμένους στην απομόνωση κι εγώ να μην μπορώ να μπω στο blog μου να πω τον πόνο μου και να κλαφτώ! Κάτι κακό είχα κάνει στη ζωή μου και το κάρμα μου το ξεπλήρωνε. Δεν έπρεπε να είχα ψηφίσει να βγει ο Δημήτρης απτο X-factor.

Οι μέρες κυλούσαν αργά γυμνάζοντας το δικέφαλό μου με το να τινάζω το θερμόμετρο, πίνοντας αντιπυρετικά, κολλώντας τον αδερφό για συμπαράσταση, βήχοντας και στέλνοντας μηνύματα τύπου «μάλλον πεθαίνω, νιώθω όμως πολύ τυχερός που σε γνώρισα» σε διάφορα θηλυκά ονόματα στο κινητό μου για να τις ανησυχήσω λίγο και να αρχίσουν να στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης με το τσουβάλι. Το μητρικό ένστικτο δεν εξαλείφεται ποτέ στη γυναίκα.

Τελικά η γρίπη των χοίρων δεν είναι σπουδαία υπόθεση, όπως τα είχαμε πει άλλωστε. Με χτύπησε στο κατώτερο αναπνευστικό (χαρακτηριστικό της H1N1) με μόνο σύμπτωμα το βήχα (και μια ελαφριά τραχειίτιδα), απλά για 4-5 μέρες βάραγα 39,5 χωρίς ιδιαίτερα ρίγη ή κάποια άλλη ταλαιπωρία. Αν δεν έχεις άσθμα ή άλλο ιστορικό αναπνευστικών προβλημάτων μη μασάς, και να κολλήσεις θα έχεις μια δικαιολογία να κάτσεις στο κρεβάτι αραχτός. Να έχεις υπόψιν μόνο πως κάνει υψηλούς πυρετούς κι είναι άκρως κολλητική. Ο αδερφός την κόλλησε από μένα, μάλλον στα πάρε δώσε που κάναμε με το λάπτοπ. Τα μόνα φάρμακα που χρειάστηκαν είναι μπόλικα αντιπυρετικά, σιρόπι για το βήχα και  τυροπιτάκια από το φούρνο της γειτονιάς.

Το μόνο καλό που βγήκε από την όλη υπόθεση είναι ότι έκοψα το κάπνισμα. Με τη γρίπη και το βήχα ένιωσα τα πνευμόνια μου να ξυπνούν και να διαμαρτύρονται. Πώς όταν χτυπάς το πόδι σου και ξαφνικά αρχίζεις και νιώθεις όλους τους τένοντες, συνδέσμους και οστά να σε κατηγορούν γιατί υπήρξες απρόσεκτος και τα πόνεσες, έτσι και με τα πνευμόνια μου τα ένιωσα εύθραυστα κι ανήμπορα στο έλεος των καυσαερίων, των τσιγάρων και των πορδών του αδερφού.

Κι έτσι το έκοψα οριστικά και δηλώνω επίσημα 3 βδομάδες άκαπνος. Αρχίζουν πάλι να με εκνευρίζουν όλοι όσοι καπνίζουν, επανήθλα στις απόψεις μου ότι πρόκειται για μια αηδιαστική σιχαμερή συνήθεια που την κάνουν μόνο όσοι είναι ανασφαλείς και προσπαθούν να γίνουν αποδεκτοί από τους γύρω. Monkey see, monkey do.

Στηρίξτε την προσπάθεια παιδιά για να πάρει σειρά κι ο Trikalos.

Και φτάνουμε στο δια ταύτα. Στις αλλαγές των blogs. Όταν ανέβηκε το νέο site μετά από πολυήμερη αναμονή ύστερα από την απρόσμενη πτώση, τα blogs δεν υπήρχαν πουθενά. Άφαντα, καπούτ, νάδα. Ενημέρωση? Καμία. Τη μέρα που ανέβηκε το site ήταν Πέμπτη, οπότε πήρα την εφημερίδα Athens Voice από ένα stand θεωρώντας ότι εκεί μπορεί να αναφέρουν κάτι. Καμία αναφορά για τα blogs,  πουθενά. Ψάχνω τη στήλη του techie chan του τύπου που υποτίθεται πως γράφει για τεχνολογικά και internet και τέτοια, τη στήλη όπου συνέχεια διαφήμιζαν πως ουαου έχουν 10.00 μέλη και 800 blogs! Ενημέρωση? Καμία! Έγραφε μόνο το εξής που θα σου βάλω την αρχή αυτολεξεί για να αντιληφθείς τον παραλογισμό της όλης φάσης: «Σύντροφοι, θα ήθελα να ξεκινήσω αυτή τη χρονιά με την αυτοκριτική μου: Παραδέχομαι πως έσφαλλα στην εκτίμησή μου για το Nintendo Wii και ελπίζω ο σύντροφος Νίκος να με συγχωρέσει γιατί στα ψυχιατρεία στη Σιβηρία κάνει κρύο». What the fuck? Τι πιο άσχετο θα μπορούσαν να γράψουν?

Ήταν σαν να μην υπήρξαμε ποτέ, είχε εξαφανιστεί κάθε διαδικτυακό ίχνος μας χωρίς καμία εξήγηση. Mails ερχόντουσαν και μηνύματα στο msn που πάνω κάτω έλεγαν περίπου το εξής «Σου/μας έσβησαν τα blog? Δεν έχει νόημα να ζούμε πλέον!». Εκτός από την fan page στο facebook όπου βγήκε μια λιτή ανακοίνωση ότι το blog χάθηκε κι ότι σύντομα θα επιστρέψουμε σε νέα διεύθυνση γιατί ο phantom κι η παράνοια δεν πεθαίνουν ποτέ, θεώρησα πως ένα βήμα για να ακουστώ θα ήταν η επίσημη σελίδα της voice στο facebook.

Εν βρασμώ τσαγιού(δεν είχα αναρρώσει πλήρως) και ψυχής και πειραγμένος από την πλήρη αδιαφορία κι εξαφάνιση των blogs μπήκα κι άφησα ΕΝΑ σχόλιο με το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΜΟΥ που περίπου έλεγε πως «2,5 χρόνια τζάμπα γράφαμε, κι ούτε μια κουβέντα μόνο κάτι μαλακίες για το Wii, κι αν δε δοθεί μια εξήγηση voice δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσω στον αιώνα τον άπαντα». Το λες ανώριμο σχόλιο, θα μπορούσα να το συμπληρώσω με ένα «θα πω στα άλλα παιδάκια να μην σε ξαναπαίξουν κακιά voice, ουααα», όχι πως με χαρακτήριζε και ποτέ η ωριμότητα, αλλά ήταν αντάξια της δικής τους ερασιτεχνικής σταρχιδίστικης συμπεριφοράς τους.  Επειδή η παρέα που είχαμε στη voice ήταν πολύ όμορφη, έγραψα πως όποιος παλιός blogger ανοίξει νέο blog να το ανακοίνωνε εκεί για να μην χαθούμε καθόλου.

Κι εδώ πρέπει να καταλάβουμε ένα πράγμα μετά το Λόλα να ένα μήλο. Οι bloggers δε χρωστάμε τίποτα στην Athens Voice. Η Voice σε αντίθεση μας χρωστάει πολλά. Είμαστε μια παρέα που μαζευόμαστε να πούμε τα σώψυχά μας. Δεν περιμέναμε τη voice για να μας δώσει το βήμα για να τα πούμε. Θα μπορούσαμε να είχαμε διαλέξει οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα κι οποιοδήποτε άλλο site. Το ότι διαλέξαμε την Athens Voice αυτό συνέβη είτε γιατί τη γουστάραμε σαν εφημερίδα είτε γιατί μας παρέσυρε κάποιος άλλος blogger είτε γιατί μας άρεσε η παρέα που είχε δημιουργηθεί. Δεν της οφείλουμε τίποτα όμως. Δε με βοήθησε η Voice και το site της να ανέβω στα πιο δημοφιλή, ούτε της οφείλω ευχαριστώ που μέσα από το blog γνώρισα ανθρώπους τόσο σπάνιους και ξεχωριστούς που επηρέασαν κι επηρεάζουν ακόμα τη ζωή μου και το επάγγελμά μου και που τους θεωρώ αληθινούς φίλους.  Μόνος μου βρήκα ανθρώπους με τις ίδιες ψυχασθένειες σαν τις δικές μου και ταιριάξαμε και γίναμε κοινό, παρέα, φίλοι.

Και το γεγονός πως κοντέψαμε να πάθουμε εγκεφαλικό όταν χάσαμε τα blogs δεν έγινε γιατί δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το blogging. Πίστεψέ με, ησύχασε το κεφάλι μου όσο δεν είχα έγνοια να σκεφτώ πώς θα διατυπώσω σωστά αυτά που σκέφτομαι ή αν μπήκε κανείς στα σχόλια να μας κράξει. Το blogging είναι απλά ένα χόμπι κι αν το είχαμε τόσο μεγάλη ανάγκη θα πηγαίναμε σε άλλη πλατφόρμα όπως το blogspot. Αυτό που μας πείραξε ήταν η έλλειψη ενημέρωσης, η αδιαφορία και η έκδηλη πλήρης υποτίμηση των bloggers. Σε συνδυασμό ότι πιστέψαμε πως χάθηκαν κείμενα που γράψαμε με κόπο και πολύ χρόνο μιας και οι περισσότεροι bloggers δεν κρατάμε (εσφαλμένα) αρχείο όσων γράφουμε γιατί εμπιστευόμαστε την πλατφόρμα ότι δε θα κάνει το αυτονόητο και δε θα μας εξαφανίσει τα κείμενα εν μία νυκτί!

Ευτυχώς ανακάλυψα φαν που πιθανότατα τρέφεται με γάτες κι έχει παντού κολλημένες φωτογραφίες μου στους τοίχους, που είχε κρατήσει ΟΛΑ μου τα ποστ σε αρχείο στο word! Μαζί με τις φωτογραφίες! Τις οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ και δίνω τρελό respect!

Όπως και να’χει, φαίνεται πως γίνεται μεγάλη προσπάθεια να διορθωθούν τα πράγματα και μου αρέσει που τα blogs μας έχουν αποστασιοποιηθεί από το επίσημο site της voice και που υπάρχει ένας admin να απαντά άμεσα στις απορίες μας. Βγάζω το καπέλο στο κουράγιο του!

Οι αλλαγές θα είναι δύσκολο να αφομοιωθούν, ήδη έχω πελαγώσει και δε μπορώ να βγάλω άκρη, αλλά θα δώσω χρόνο στο όλο εγχείρημα. Το template που βλέπεις μάλλον είναι προσωρινό, έχει καμιά 100στη να διαλέξεις αλλά δε με βλέπω να καταλήγω σε κανένα τόσο αναποφάσιστος και αναβλητικός που είμαι οπότε ίσως βλέπεις κι ένα διαφορετικό template κάθε βδομάδα! Αν δεν ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη template και δεν είσαι άνω των 60, join the club «των bloggers που δεν κατέχουν από τεχνολογία».

Αν κατάλαβα καλά σου δίνεται κι η δυνατότητα να ελέγχεις τα σχόλια πριν ανέβουν, κάτι που είναι πολύ χρήσιμο μιας και θα επιτρέπω μόνο τα σχόλια που με εκθειάζουν, κυρίως για την ομορφιά και το μπρίο μου.

Πάλι μαζί λοιπόν, με τα ποστ σεντόνια και με τις αντιπαραθέσεις μας. Καλό κουράγιο με τις νέες αλλαγές και ο είθε ο Θεός των μικροτσίπ να μας βοηθήσει να βρούμε μια άκρη!

Υ.Γ. Πώς μπορώ να κάνω τη στοίχιση να είναι σε ευθεία γραμμή και στα δεξιά και στα αριστερά?

Με το που βγήκα από την εφηβεία η ηλικία άρχισε να γίνεται
εμμονή. Από τη στιγμή που ενηλικιώνεσαι θεωρείσαι μεγάλος και υπεύθυνος, no matter what. Δε μπα να κάνεις ακόμα ταχυδακτυλουργικά κόλπα, να παίζεις video-games, να βλέπεις καρτούν, να τσακώνεσαι κάθε φορά που παίζεις ποδόσφαιρο, να λες στους φίλους σου «έλα να πλακωθούμε για χαβαλέ», να τραβάς μαλακίες, μετά τα 18
έρχονται οι υποχρεώσεις και πρέπει σιγά σιγά να σοβαρεύεσαι και να υιοθετείς το
προφίλ του ώριμου ενήλικα.

Στα 18 στεναχωρήθηκα μόλις συνειδητοποίησα ότι τελείωσε
επίσημα και ανεπιστρεπτί η ανέμελη παιδική ηλικία. Στα 22 μετάνιωνα που
στεναχωριόμουν στα 18, γιατί στα 22 μου, μετά από 4 χρόνια κραιπάλης ως
φοιτητής είχα ξοδέψει τα πρώτα χρόνια ως ενήλικας όπου σου δικαιολογούνται τα
πάντα και πλέον κινιόμουν χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας του στυλ ήμουν νέος κι
ανώριμος.  Τώρα στα 25 μου μετανιώνω που
μετάνιωνα στα 22 που στεναχωριόμουν στα 18 γιατί τζάμπα χάλαγα το χρόνο και τη
διάθεσή μου με τέτοιες σκέψεις αντί να ασχοληθώ με κάτι σοβαρότερο όπως το να
την έπεφτα σε περισσότερες γκόμενες. Ακόμα και τώρα μετανιώνω που σπαταλώ το
τωρινό χρόνο μου και χρόνο σου μετανιώνοντας που μετάνιωνα που στεναχωριόμουν
που τελείωσε η εφηβεία. Ουόου, Αν συνεχίσω με αυτό το σκεπτικό στα 40 μου θα
χρειάζομαι εξατομικευμένους αλγόριθμους για να υπολογίζω για πόσα πράγματα
μετανιώνω.

Η ηλικία είναι παράξενο πράγμα. Σε κάθε σημείο της ζωής μου
έβλεπα τους από κάτω και τους από πάνω στην ηλικιακή πυραμίδα με περιφρόνηση.
Οποιοσδήποτε νεότερος μου φαινόταν ένας ανώριμος ανίδεος μπόμπιρας με τα lol και
τα omg
και τα imho που έχει μοναδική ικανότητα να κλείνει αστραπιαία το λάπτοπ
και να βγάζει το χέρι από το παντελόνι μόλις ακούσει βήματα στην πόρτα,
οποιοσδήποτε μεγαλύτερος έμοιαζε outdated σταφιδιασμένος ενήλικας που δεν
έχει ιδέα πώς σκεφτόμαστε εμείς οι νέοι. Με την πάροδο των χρόνων ανεβαίνοντας
αυτή την ηλικιακή  σκάλα αντί να
συμβιβάζομαι με τις ηλικίες γύρω μου και να κατανοώ τη σοφία που κρύβεται στο
πέρασμα του χρόνου, η δυσαρέσκεια για τα δύο γκρουπ, τους ηλιακά πάνω και κάτω
συνέχισε να υπάρχει. Οι νεότεροι μου φαίνονται ακόμα πιο ηλίθιοι γιατί δε
συνειδητοποιούν πόσο πολύτιμη είναι και πόσο λίγο διαρκεί η παιδική ηλικία και
βιάζονται να μεγαλώσουν (βρίζουν, οδηγούν, πίνουν, καπνίζουν, πηδιούνται από τα
15 και βγάλε) ενώ οι μεγαλύτεροι είναι μια τρομακτική εικόνα στην οποία είμαι
καταδικασμένος να φτάσω.

Σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να
μεγαλώνεις. Ίσα ίσα τα γενέθλια θα έπρεπε να είναι η επιβράβευση στο κατόρθωμα:
Συγχαρητήρια, είσαι ακόμα ζωντανός. Απλά το δικό μου μυαλό είναι κολλημένο στην
αρχή της ηλικιακής σκάλας, ενώ το σώμα μου την ανεβαίνει σταθερά και αδιάκοπα.
Ειδικά για τα νέα παιδιά (στα οποία πλέον δε μπορώ να πω ότι ανήκω) οι μεγαλύτεροι
θα μοιάζουν τελείως εκτός εποχής (LOL! Δεν έχει ακούσει τη Lady Gaga!), ή ντροπιαστικά ανώριμοι (Ιιιου! Στην ηλικία του ακούει Lady Gaga!) ή κάπου ανάμεσα (Πφφ!
Χρησιμοποιεί τη Lady Gaga σαν ενδεικτικό παράδειγμα για το πώς τα παιδιά βλέπουν τους μεγάλους), ενώ
την ίδια στιγμή όλοι εμείς οι κάπως νέοι άνθρωποι πιστεύουμε πως όταν εμείς
μεγαλώσουμε θα είμαστε σοφοί, μοντέρνοι, αξιοπρεπείς και πάντα μες στη μόδα των
καιρών.

Μαλακίες. Δε γίνονται σοφότεροι όλοι όσοι μεγαλώνουν. Στη
δική μου περίπτωση πιθανότατα ακόμα και στα 80 θα περιφέρομαι μπερδεμένος
γεμάτος φοβίες και απορίες για τον κόσμο και τους ανθρώπους σε μια συνεχή
απορία για το τι Πρόκειται Να Ακολουθήσει Μετά. Νομίζω θα γίνομαι όλο και πιο
ανήσυχος για το τι μου επιφυλάσσει το σύμπαν αλλά και πιο αισιόδοξος ότι κι
αυτή τη φορά θα καταφέρω να ξεγλιστρήσω και να την βγάλω πάλι καθαρή.

Όπως και να χει από το «μεγάλωμα» δε μπορεί να ξεγλιστρήσει
κανείς, ούτε η Άννα Βίσση και τα αμέτρητα Botox της. Εκτός κι αν πεθάνεις, θα
συνεχίσεις να μεγαλώνεις. Μέχρι που μια μέρα θα γίνεις μεγάλος, σοφός, γέροντας
με μούσια και μακριά άσπρα μαλλιά και θα έχεις φάει κόλλυβα από τις κηδείες
όλων των συμμαθητών σου. Και τότε θα μπορέσεις να συμβιβαστείς με την ηλικία
σου, να ωριμάσεις κι επιτέλους να συνεχίσεις ξέγνοιαστος τη ζωή σου.

Υ.Γ.1 Όπως θα κατάλαβες από το θέμα του ποστ έχω γενέθλια
σήμερα κι ο επόμενος φίλος  που θα με
πάρει ξενερωμένος και δήθεν κουρασμένος τηλέφωνο και θα μου πει κάτι σχετικό του
στυλ: «σου είπα χρόνια πολλά για τα Χριστούγεννα πριν μια βδομάδα, χρόνια πολλά
για την Πρωτοχρονιά χθες, για τη γιορτή σου πάλι χθες, πρέπει να σου πω και
σήμερα για τα γενέθλια?» θα ακούσει τέτοιο καντήλι που δεν ακούστηκε ούτε στη
χειροτονία του Αρχιεπισκόπου. Όλοι, τη μέρα των γενεθλίων μου είναι ξενερωμένοι
που τέλειωσαν οι γιορτές ενώ είναι χορτασμένοι από τόσα γλέντια που και στα backstage σε
συναυλία της Madonna να τους πάω δεν θα τους κάνει αίσθηση. Πουθενά δε θα τα
βγάλω τα κωλόπαιδα.

Υ.Γ.2 Προσπάθησα την αλλαγή του χρόνου να την περάσω τόσο
μαγευτικά όσο πέρυσι , αλλά στην τελευταία κλινική που πήγα για εφημερίες το 80%
των ασθενών πήρε εξιτήριο πριν τις γιορτές και άδειασε το νοσοκομείο λες κι
έπεσε σήμα ότι θα περάσει να τους ευχηθεί ο Μητσοτάκης, ενώ το 20% που έμεινε ή
δε θα μπορεί να αρθρώσει λέξη, ενώ αν τους κεράσεις έστω έναν εορταστικό
κουραμπιέ κινδυνεύουν να πέσουν σε διαβητικό κώμα ή αν πας να τους ευχηθείς θα
στο ανταποδώσουν με ένα «δε μας γαμάς με τα χρόνια πολλά ρε γιατρέ και να μου
πεις τι θα κάνουμε με τον σπλήνα που με σουβλίζει χειρότερα κι απότι οι Τούρκοι
τον Αθανάσιο Διάκο?». Οπότε την πέρασα ψιλομίζερα σε σπίτι με μικρή καλή παρέα,
σκασμένοι απτο φαί να αλλάζουμε χρόνο παρέα με τον Ρουβά και το X-factor και μετά να κάνουμε μαραθώνιο
πόκερ μέχρι τις 5 το πρωί.

Κάθε Πρωτοχρονιά με αγχώνει κι αυτή η πίπα που λένε πως ό,τι
κάνεις την Πρωτοχρονιά θα το κάνεις όλο το χρόνο, οπότε κάθε Πρωτοχρονιά την
περνάω σκεφτόμενος να μην κάνω κάτι που δε θα ήθελα να κάνω την υπόλοιπη χρονιά
κι είμαι συνέχεια στην τσίτα, δηλαδή στην ουσία τις Πρωτοχρονιές μου τις περνάω
αγχωμένος και γιαυτό με πάει γαμιώντας με τα άγχη κι η υπόλοιπη χρονιά.

Πέρσι είχα new year resolutions να βρω κάποια γκόμενα που να την παλεύει, τελικά το 2009
προέκυψαν καλές περιπτώσεις στο διάβα μου που στην πορεία απεδείχθησαν
πως ή αυτές ήθελαν επειγόντως εκτίμηση από ψυχίατρο ή εγώ τους προκαλούσα μια
ψυχοπαθολογική συμπεριφορά ή πως τελικά ίσως είμαι εγώ  αυτός που δεν την παλεύει! Πιθανότατα έχοντας
πλέον χάσει οριστικά την καλύτερη γυναικεία περίπτωση που θα μπορούσε να μου παρουσιαστεί
συνεχίζουμε τη νέα χρονιά μαγκούφης όπως
μπήκε και η προηγούμενη αλλά πάντα με διάθεση να χαμογελάμε μαζί και να
τρελαίνουμε τον κόσμο!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!