Πριν λίγο μου ήρθε ένα e-mail απτον lonely αναφορικά με την κινητοποίηση όλων των bloggers για την μνήμη της Αμαλίας. Για όσους δεν ξέρουν είναι η κοπέλα που μέσα απτο blog της fakelaki.blogspot.com διηγούνταν την πικρή ιστορία της ασθένειάς της και την κακομεταχείρισή της, όπως δήλωνε, απτους γιατρούς. Η κοπέλα απεβίωσε πριν λίγες μέρες. Με τον θάνατό της ένας φίλος μου έμαθε για το blog της και μου το πρότεινε. Πίστευε ότι θα έπρεπε να το διαβάσω ως φοιτητής ιατρικής και υποστήριζε πως θα έπρεπε να διδάσκεται και στην σχολή μας. Μπήκα από περιέργεια. Ήταν πραγματικά σοκαριστικό. Δεν άντεξα να διαβάσω πολύ. Διάβασα λίγο απτα τελευταία post και μερικά απτα πρώτα απτο αρχείο. Η κοπέλα υπέφερε πολύ απτην ασθένειά της και το περιέγραφε με μεγάλο μένος. Πίστευε πως η κακή κατάσταση της υγείας της τουλάχιστον προς το τέλος οφειλόταν αποκλειστικά στην ανευθυνότητα των γιατρών. Δεν μπόρεσα να διαβάσω άλλο. Προσωπικά δεν ξέρω τι να πιστέψω.

  Δεν υποστηρίζω ότι οι διαμαρτυρίες της ήταν αποκυήματα ενός ταραγμένου μυαλού, μιας βασανισμένης ύπαρξης θολωμένης απτα βάσανα της ασθένειάς της. Μπορεί να είναι ακριβώς όπως τα περιγράφει, οι γιατροί να ήταν τόσο ανεύθυνοι και αμελείς, η γραφειοκρατία τόσο αντίθετη στον πολίτη, όπως όλοι την ξέρουμε. Μπορεί να περιέχει το στοιχείο της υπερβολής, την αγανάκτηση ενός ανθρώπου που ξέρει πως οι μέρες του είναι λίγες και που κανείς δεν μπορεί να τις κάνει καλύτερες και που αρχίζει και μοιράζει ευθύνες και όποιον πάρει η μπάλα. Δεν θα μπω στην διαδικασία να κρίνω τι είναι αλήθεια και τι όχι. Ίσως τα βλέπω τα πράγματα υποκειμενικά, λόγω του ότι τα σπουδάζω. Ίσως γιατί ξέρω περιπτώσεις γιατρών που ήταν άριστοι αλλά βρέθηκαν κατηγορούμενοι γιατί οι δύστυχοι συγγενείς κάπου έπρεπε να ρίξουν το φταίξιμο. Ίσως γιατί βλέπω ότι αυτοί που μας διδάσκουν τουλάχιστον φαίνονται να ενδιαφέρονται πραγματικά για τον ασθενή. Δεν θα πω ότι υπάρχουν καλοί και κακοί. Οι γιατροί δεν είναι φουρνάρηδες, όπου ο καλός κάνει νόστιμο ψωμί και ο κακός δεν πλένει τα χέρια του. Κακός γιατρός= επικίνδυνος γιατρός. Και τέτοιοι δεν πρέπει να υπάρχουν. Έχω τύχει και γω σε μαλάκες και πραγματικά ένιωθα αβοήθητος . Ήθελα να τον καταγγείλω να του κλείσω το ιατρείο. Το μόνο που έκανα ήταν να αλλάξω γιατρό. Και μια φορά που νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο έλεγαν ότι είχα από σαλμονέλα μέχρι ηπατίτιδα και τελικά ήταν μια γαστρεντερίτιδα επειδή είχα φάει απτα Goody’s.

  Δεν ξέρω τι να πιστέψω. Δεν έχει καν σημασία τι πιστεύω εγώ. Ίσως ένα σωστό βήμα θα ήταν να διαβάσω το blog της και να κρίνω. Αν είναι σωστό βήμα κάτι τέτοιο μιας και θα δω τα πράγματα απτην μια μόνο πλευρά. Δεν μπορώ να το κάνω όμως. Γιατί αυτό το θέμα με τρομάζει. Και με τρομάζει διπλά. Γιατί με αφορά και ως ασθενή όπως θα γίνουμε όλοι και ως γιατρό (όπως ευελπιστώ να γίνω).

  Δεν ξέρω πόσοι θα αναρτήσουν αύριο το κείμενο διαμαρτυρίας που είναι αφοσιωμένο στην Αμαλία. Ίσως θα πρέπει να το αναρτήσω και γω. Αλλά θα ήθελα να το κάνω όχι επειδή θα το κάνουν όλοι, ή επειδή έτσι πρέπει αλλά γιατί το νιώθω και το αισθάνομαι. Και η αλήθεια είναι πως έχω πολλές απορίες πάνω στο θέμα και πως ίσως με φοβίζουν οι απαντήσεις. Αλήθειες ή υπερβολές ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η κοπέλα βασανίστηκε, ένωσε πονεμένους και αγανακτισμένους ανθρώπους και μακάρι αυτή την στιγμή να ήταν κοντά μας υγιής κι ευτυχισμένη. Ό,τι και να κάνουμε όμως δεν μπορεί να την φέρει πίσω, μακάρι όμως να βελτιωθούν τα πράγματα στον τομέα της υγείας. Για όσους ενδιαφέρονται να το ψάξουν το θέμα ή ασχολούνται από καιρό με αυτό. Σας καλώ να δείτε το θέμα και απτις 2 πλευρές. Όχι απτην σκοπιά των ανεύθυνων γιατρών. Απτις σκοπιές του δύστυχου ασθενούς και του γιατρού που αν δεν φέρει μια θεραπεία θα βρεθεί κατηγορούμενος. Υπάρχουν δικηγόροι που ειδικεύονται μόνο σε ιατρικά θέματα και εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών για να βγάλουν λεφτά και να αμαυρώσουν καριέρες.

  Όπως και να έχει. Μέσα μου πιστεύω πως το μεγαλύτερο δίκιο ανήκει στην Αμαλία. Αν αύριο δεν postαρω το κείμενο διαμαρτυρίας σας παρακαλώ να μην νομίσετε ότι είμαι γαιδούρι απλά γιατί δεν θέλω να διαμαρτύρομαι για πράγματα που δεν γνωρίζω καλά.

  Ναι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και γι αυτή την μάστιγα των ελληνικών δρόμων. Όποτε βρίσκεστε στον δρόμο κάντε τα εξής πειράματα. Κάντε τα και τα συμπεράσματα δικά σας.

   Αν σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας δείτε ένα αυτοκίνητο στην μεσαία λωρίδα να πηγαίνει με 20, κοιτάξτε ποιος οδηγεί. Είναι γυναίκα? (Ναι, σε ποσοστό 97%)

  Αν βρίσκεστε σε λεωφορείο και κάποιος έχει παρκάρει και κλείνει τον δρόμο. Ποιος θα έρθει να το ξεπαρκάρει? Ήταν γυναίκα? (Ναι, σε ποσοστό 80%. Αν υπάρχει κάπου κοντά μαγαζί με ρούχα, χρυσαφικά, bebe, ναι σε ποσοστό 100%)

  Αν οδηγείτε νύχτα και δείτε ένα αυτοκίνητο με σβηστά φώτα. Δείτε ποιος οδηγεί. Είναι γυναίκα? (Ναι, σε ποσοστό 80%).

  Αν βγείτε από ένα στενό σε μια λεωφόρο και σε 100 μέτρα έρχεται ένα αυτοκίνητο. Αν πατήσει την κόρνα επίμονα λες και σταμάτησε μια ανάσα απτο αμάξι σας και σώθηκε από βέβαιο θάνατο θα είναι γυναίκα? (Ναι σε ποσοστό 70%)

  Αν βρείτε το αυτοκίνητό σας χωρίς φανάρι/ προφυλακτήρα/ καπό/ πόρτα κτλ και είστε παντρεμένος, μήπως το πήρε η γυναίκα σας? (Ναι σε ποσοστό 1000%!)

  Και επειδή ήδη ακούω τις επευφημίες των αντρών και τις αγανακτισμένες διαμαρτυρίες των γυναικών θα αναφέρω ορισμένα ενδεικτικά περιστατικά. Πρωί πρωί στο λεωφορείο, μόλις είχε ξεκινήσει απτην αφετηρία και φρενάρουμε απότομα, ενώ ακούω τον οδηγό να κορνάρει. Κοιτάζω απτο παράθυρο κι ένα αυτοκίνητο είχε πέσει επάνω μας απτο πλάι. Μόνο που το παρμπρίζ ήταν καλυμμένο με ένα προστατευτικό για τον ήλιο! Όταν κατεβήκαμε δεν ήταν κανείς μέσα. Περιμέναμε και ήρθε γυναίκα και το πήρε. Τι είχε κάνει? Είχε κατέβει να ψωνίσει, είχε σκεφτεί να βάλει το προστατευτικό για τον ήλιο αλλά δεν θυμήθηκε να σηκώσει χειρόφρενο και το αμάξι ήρθε κι έπεσε πάνω μας! Έλεος!

  Τα παραπάνω πειράματα τα έχω κάνει και τα κάνω για πλάκα κάθε φορά που οδηγώ. Ένα βράδυ πέρσι το καλοκαίρι περίμενα το λεωφορείο σε μια κεντρική κυκλική πλατεία. μόλις είχε νυχτώσει. Το περίμενα για ώρα και είπα για πλάκα να μετρήσω πόσα αυτοκίνητα δεν είχαν φώτα και πόσοι ήταν άντρες και γυναίκες. Τελικός απολογισμός άντρες 2 γυναίκες 11!

  Δεν πιστεύω ότι οι άντρες είμαστε γονιδιακά ανώτεροι στο θέμα της οδήγησης ή ότι οι γυναίκες είναι άχρηστες. Ούτε ότι αυτές που κάνουν τέτοιες γκάφες είναι η πλειοψηφία των γυναικών οδηγών. Απλά οι συγκεκριμένες φέρονται όπως θα φερόταν ένας νέος οδηγός. Κάνουν λάθη, έχουν απειρία και δεν έχουν αυτοπεποίθηση. Και επειδή διαβάζουν κείμενα σαν κι αυτό ή ακούν συνέχεια στον δρόμο «άντε μωρή πήγαινε να πλύνεις κανά πιάτο, που θες κι αυτοκίνητο» αντιδρούν με τσαμπουκά και πατούν κόρνα χωρίς κανένα λόγο. Την γαιδουριά που έχουν να κλείνουν τους δρόμους όμως, μπορώ μόνο να την δικαιολογήσω με το γεγονός ότι δεν έχουν αίσθηση του χώρου. Όπως σε δρόμους όπου χωράει τριαξονικό, δεν μπορούν να περάσουν Οτομπιάνκι, έτσι φαντάζομαι πως δεν αντιλαμβάνονται πως στην γωνία κάτω απτο σήμα απαγορεύεται η στάθμευση- στροφή λεωφορείων δεν θα χωρέσει να στρίψει το λεωφορείο!

  Παρακάτω είναι και ένα αστείο που διάβασα και πιστεύω ταιριάζει με το κείμενο.

» …το πρωί ήμουνα στην Εθνική Οδό, κοιτάω αριστερά και τί να δω…
μια γκόμενα με μια κουρσάρα, με πατημένα 150, να κοιτάζεται στον πλαϊνό καθρέφτη και να βάζει κραγιόν!!!
και φυσικά, έτσι αφηρημένη, είχε αρχίσει να μπαίνει στη λωρίδα μου!…

τρόμαξα τόσο…….

που μου έπεσε η ξυριστική μηχανή από το χέρι

και το σάντουιτς από το άλλο,

προσπάθησα να κουμαντάρω το τιμόνι με τα γόνατα

μου φεύγει και το κινητό όπως το κρατούσα με τον ώμο και μιλούσα,

πέφτει μέσα στον καφέ που είχα ανάμεσα στα πόδια μου,

έγιναν τα πλήκτρα του λάπτοπ σκατά…

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΔΗΓΟΙ, σου λέει μετά!…»

Translation: Παρόλο που φαίνεται σαν να είναι τραβηγμένη από Χολυγουντιανή ταινία, είναι αληθινή φωτογραφία τραβηγμένη κοντά στις ακτές της Ν. Αφρικής κατά την διάρκεια μιας στρατιωτικής άσκησης του βρετανικού ναυτικού. Κρίθηκε υποψήφια από το National Geographic ως η φωτογραφία της χρονιάς.

Προσωπικά θα ήθελα πολύ να ξέρω αν τον έφαγε τελικά ή την γλίτωσε.

  Αμάν με αυτή την βροχή! Δηλαδή έτσι θα μπει ο Ιούνιος? Έτσι θα καλωσορίσουμε το καλοκαίρι? Σκέφτομαι ότι έχω ακόμα 2 μήνες σχολής (μιας και τελειώνουμε 20 Ιουλίου!), βλέπω κι αυτή την κακοκαιρία όλη την τελευταία εβδομάδα και νιώθω ότι είναι χειμώνας! Με έχει ρίξει πολύ αυτός ο καιρός, πρέπει να διαβάσω και για τα υποτροπιάζοντα κοιλιακά άλγη γιατί θα μας ρωτήσει αύριο. Πουφ δεν έχω όρεξη! Ήθελα να πάω και στο πανηγύρι της Αγ. Τριάδας στην Αργυρούπολη το απόγευμα αλλά η βροχή θα μας το χαλάσει κι αυτό!

  Αύριο θα ξαναξεκινήσω γυμναστήριο. Τους τελευταίους 3 μήνες δεν πήγαινα, λίγο κάτι υποχρεωτικές εφημερίες, λίγο το διάβασμα, λίγο κάτι παραπάνω βόλτες, λίγο η βαρεμάρα και τώρα έχω μπαταλέψει (…). Και μιας και τις προάλλες είχα βάλει post από διάφορα ενοχλητικά στις παραλίες, τώρα αρχίζουν και μου έρχονται διάφορα ενοχλητικά απτα γυμναστήρια. Με τα γυμναστήρια δεν έχω σταθερή σχέση. Πρώτη φορά είχα πάει λίγο μετά τις Πανελλήνιες για να προετοιμαστώ για τις φυσικές δοκιμασίες που απαιτούνταν για να σε δεχτούν στην στρατιωτική ιατρική. Έκανα για κανα μήνα, μου άρεσε η όλη φάση τελικά δεν πήγα να κάνω τις δοκιμασίες γιατί θα γίνονταν στην Θεσαλλονίκη και θα διαρκούσαν 6 μέρες. Άσε που ήξερα ότι τα μόρια μου δεν θα έφταναν για στρατιωτική ιατρική. Τελικά έφταναν μόνο για ιατρική Θεσσαλίας. Μετά πήγα σε ένα gym κοντά στο σπίτι που είχα νοικιάσει στην Λάρισσα. Ήταν κάλη φάση, έκανα και ταεκβονντο μες στην τιμή και όλα ωραία. Μέχρι που ένα βράδυ που είχαμε βγει γνώρισα μια κοπέλα που ήταν γυμνάστρια και μου πρότεινε να πηγαίνω στο gym που δούλευε. Έτσι έκανα και γω γράφτηκα στο δικό της, αλλά η τύπισσα αποδείχτηκε πολύ Γκεστάπο και μου έβαζε να κάνω κάτι ασκήσεις που ούτε ο Σταλόνε πριν τον Ράμπο δεν έκανε και γω ο κόπανος για να την εντυπωσιάσω προσπαθούσα να τις κάνω σαν να μην τρέχει τίποτα. Έφτασα στο σημείο στο τέλος της πρώτης εβδομάδας να μην μπορώ να κουνήσω ούτε χέρι ούτε πόδι από το πιάσιμο και να πονάω σε σημεία που δεν φανταζόμουν ότι μπορώ να νιώσω πόνο.

  Όταν πήρα μετεγγραφή για Αθήνα γράφτηκα σε ένα τοπικό συνοικιακό gym στη γειτονιά μου. Καλή φάση κι εκεί στην αρχή, ήταν λίγο μικρό αλλά ok πήγαινα ώρες που δεν μάζευε πολύ κόσμο. Το κακό φυσικά δεν άργησε να φανεί… Εγώ γουστάρω να λιώνω με τις ώρες στον διάδρομο. Έλα όμως που οι 5 διάδρομοι που είχε ήταν φάτσα φόρα μπροστά στην βιτρίνα του gym, το οποίο gym έβλεπε φάτσα φόρα στον κεντρικό δρόμο της γειτονιάς μου. Έτσι έτρεχα εγώ και περνούσαν απέξω στην αρχή τυχαία διάφοροι γνωστοί και χαιρετούσαν, άλλοι έκαναν πως τρέχουν μαζί μου, άλλοι ερχόντουσαν κι έτρωγαν απτον διπλανό φούρνο επιδεικτικά μπροστά μου, αυτοκίνητα γνωστών να περνούν και να κορνάρουν χαιρετώντας και άλλα τέτοια. Οπότε ήταν συχνό φαινόμενο έγω να τρέχω και απέξω να έχει μαζευτεί λεφούσι γνωστών και φίλων και να μου κάνουν φατσούλες. Τελικά έφυγα κι από αυτό όχι τόσο γιαυτό τον λόγο όσο ότι σιγά σιγά μάζευε πολύ κόσμο κι επειδή ήταν μικρό και δεν μπορούσες να γυμναστείς σαν άνθρωπος. Έκοβες εισιτήριο για το πεκ-ντέκ ενώ απογεύματα Δευτέρας και Τετάρτης είχε τόση πολυκοσμία που σήκωνες το χέρι να πιάσεις την μπάρα και μύριζε ο άλλος την μασχάλη σου.

  Γράφτηκα σε μια σχολή πολεμικών τεχνών στη γειτονιά. Muay Thai!!!! Βρήκα την μεγάλη μου αγάπη. Έκατσα εκεί πάνω από 1,5 χρόνο. Για όσους δεν το έχουν ξανακούσει είναι κάτι σαν kick-boxing αλλά επιτρέπονται και αγκώνες και γόνατα. Είναι αρκετά βίαιο και καμία σχέση με ταεκβονντο και τα άλλα χορευτικά που εκεί χτυπάς για να πάρεις τον πόντο και φεύγεις. Στο Muay Thai σκοπός είναι να αφήσεις σέκο τον άλλο! Ποιος θα ταβλιαστεί πρώτος! Είχα πάρει γάντια του μποξ και μασέλα και όλα τα κόλπα. Ένας λόγος που με έκανε να γραφτώ βέβαια ήταν η Μάρα Δαρμουσλή που ερχόταν εκεί, αλλά τα είχε με τον δάσκαλο με τον οποίο τελικά παντρεύτηκε και τώρα έχουν και παιδί. Είχα πορωθεί όσο καιρό πήγαινα, έβλεπα από κοντά και αγώνες και τα πάντα. Είχα γεμίσει βέβαια μελανιές και κάθε βράδυ γυρνούσα σπίτι ξυλοφορτωμένος αλλά μου άρεσε! Στο πρώτο ραντεβού με την κοπέλα μου είχα πάει με βουλωμένο μάτι! Μου το είχαν μαυρίσει την προηγούμενη. Το σταμάτησα τελικά παρόλο που μου άρεσε πάρα πολύ γιατί δεν είχα χρόνο. Έπρεπε να πηγαίνω καθημερινές 8-10 και λόγω της σχολής, λόγω και κάποιων ιδιαίτερων που έκανα σε παιδιά εκείνο τον καιρό και λόγω και της κοινωνικής ζωής που ήθελα να έχω δεν προλάβαινα να πηγαίνω τακτικά στις προπονήσεις.

  Τελικά κατέληξα σε ένα gym που είναι σχετικά κοντά στο σπίτι μου, αρκετά ακριβό αλλά οι διάδρομοι βλέπουν σε μια πλατεία που ποτέ δεν έχει κόσμο ή αν έχει δεν είναι γνωστοί μου και είναι αρκετά ευρύχωρο. Σε αυτό ερχόταν και ο Σαρμπέλ προ-eurovision. Όταν περπατούσε στον διάδρομο ήταν σαν να χόρευε.

  Μετά από τόσο καιρό στα γυμναστήρια έχω συνηθίσει να βλέπω διάφορα κι έχουν πάψει να με ενοχλούν (είδατε δεν είμαι τόσο στρίντζης όσο νομίζετε). Αυτό που θέλω να καταγγείλω είναι το εξής. Είναι κάτι τύποι που κάθε φορά που τελειώνουν το σετ στο όργανο που κάνουν, σηκώνονται, ξεφυσούν δυνατά, τεντώνουν χέρια πόδια και αρχίζουν και βολτάρουν όλο το γυμναστήριο. Κάθε φορά που τελειώνει το σετ! Και εντάξει έχει πάψει να με ενοχλεί η καθιερωμένη βόλτα τους πέρα δώθε, πέρα δώθε, έχω συνηθίσει και το ξεφύσημα κάθε τρεις και λίγο. Δεν μπορώ να συνηθίσω όμως το γεγονός ότι κάθε φορά που βολτάρουν, σε όποιον περάσουν από δίπλα τον κοιτούν σαν να του λένε «την επόμενη φορά που θα ξαναπεράσω θα σε γαμήσω!». Να με κοιτούν όπως θέλουν στα τέτοια μου αλλά όταν πασχίζεις να βγάλεις το σετ και σφίγγεσαι και ιδρώνεις δεν μπορείς να έχεις τον κάθε παπάρα πάνω απτο κεφάλι σου να σε κόβει παράξενα! Κατά τάλλα όλα ok με το τωρινό gym τις τιμές λίγο αν κατέβαζαν. Ας ελπίσουμε αύριο να ξεκινήσω. Τον τελευταίο μήνα όλο αύριο κι αύριο είμαι.Όποιος έχει γεννηθεί Σάββατο ας μου ευχηθεί καλή αρχή παρακαλώ.

  Σταμάτησε να βρέχει? Μπα όχι. Γαμώτη θέλω να πάω στο πανηγύρι! Ελπίζω να μην σας ζάλισε η φλυαρία. Φιλιά πολλά!

Όχι πως είμαι κανένας στριμμένος! Aπλά έχω και εγώ τις ιδιοτροπίες μου. Μιας και καλοκαίριασε για τα καλά και επειδή με εκνευρίζουν και εμένα κάποια πραγματάκια σαν άτομο, έκανα μία μικρή λίστα με αυτά που με εκνευρίζουν στις παραλίες.

1. Η άμμος που μπαίνει στα παπούτσια μου και όχι μόνο…

2. Τα φύκια στην άκρη της παραλίας Τι στο διάολο κάνουν τόσο ρηχά;

3. Το διπλανό ζευγάρι που μόνο να πηδηχτεί τού μένει ακόμα

Εντάξει ρε μεγάλε, δικιά σου είναι η γκόμενα, δεν στην παίρνει κανένας…

4. Οι γυναικοπαρέες στις οποίες αποκαλεί η μία την άλλη

«μαλάκα»- Δηλαδή εμείς τι είμαστε ρε κορίτσια;

5. Τα tattoo με τους πανομοιότυπους δράκους – Αφήστε και

κάνα ζωντανό για τα παραμύθια.

6. Τα tribal band γύρω από το χέρι – Όλοι απ’ το ίδιο μαγαζί ψωνίζετε;

7. Τα κινητά που χτυπάνε σαν δαιμονισμένα και ο κάτοχός τους

έχει πάει στα βαθιά Ο συνδρομητής που καλέσατε αυτή τη στιγμή πνίγεται.

8. Όσες δεν συνειδητοποιούν το μέγεθός τους και κυκλοφορούν

ανέτως πάνω κάτω. – Να ξεράσω τώρα ή στο σπίτι;

9. Τα μη μποξεροειδή μαγιό στους άντρες με κοιλιά – Απλά E.L.E.O.S.

10. Τα (gasp!) τάνγκα στους άντρες! – no comment

11. Τα παιδάκια που παίζουν με τα κουβαδάκια πίσω απ’ το κεφάλι μου.

- Θες να παίξεις τον θαμμένο θησαυρό;

12. Η παραλία στην οποία δεν έχει χώρο να αράξεις εκτός από τις

ξαπλώστρες και ομπρέλες του τοπικού μπίζνεσμαν – Είπαμε εκμετάλλευση

του φυσικού τοπίου αλλά όχι κι έτσι…

13. Η περσινή ερημική παραλία που φέτος γέμισε οικογένειες –

Όχι άλλο ταπεράκι!

14. Το μπουκαλάκι νερό των 500ml που κοστίζει 3 ευρώ. –

Πληθωρισμός της παραλίας λέγεται αυτό;

15. Το σκουπιδαριό στην άμμο – Κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό σου λένε μετά…

16. Οι γκόμενες που προσπαθούν (ανεπιτυχώς) να παίξουν ρακέτες

ή και βόλλεϋ με το νάζι στο maximum.

17. Η μπάλα ή το μπαλάκι που μου έρχεται στην μάπα κάθε τρεις

και λίγο (στην πλειοψηφία των περιπτώσεων από τις προαναφερθείσες γκόμενες).

18. Οι μποντυμπιλντεράδες που κάνουν ασκήσεις επί άμμου – Σιγά

τους μυς, θα σκιστεί το καλτσόν.

19. Οι τύποι που παίζουν ρακέτες προσπαθώντας να καταφέρουν το

μπαλάκι να πιάσει τα 582km/h (το ίδιο βέβαια ισχύει για όλα τα

«μπαλό»-ειδή αθλήματα (βλ. πόλο, βόλεϊ, μπάλα, κλπ..)

20. Το πιτσιρίκι που τρέχει δίπλα σου με τα βατραχοπέδιλα, και

ενώ μόλις έχεις βγει από τη θάλασσα, σε κάνει να είσαι σαν γλυπτό

από άμμο

21. Οι τύποι φραπές-μπύρα-τσιγάρο-σορτσάκι_του_τέννις-φανέλα_στρατού

που την έχουν αράξει με τα πόδια στη θάλασσα και κράζουν γενικότερα

22. Οι τύπισσες που ενώ το ύψος τους είναι ίδιο με το πλάτος τους,

έχουν την εντύπωση ότι είναι κορμάρες και φοράνε το μαγιό της

Σκλεναρίκοβαςςςς…

23. Ο Ζακ-Υβ-Κουστό τύπος που σκάει μύτη στη πλαζ του ΕΟΤ με

ψαροντούφεκο-βατραχοπέδιλα-στολή-δύχτια-μαχαίρια-φακούς και όλο

τον εξοπλισμό του Καλυψώ, για να βγει μετά από 2 ώρες με κανένα

αστερία στα χέρια του

24. Οι τύποι με τα ραδιο-κασσετόφωνα-cd-mp3-bbs-abs-bbc-κλπ που

παίζουν στην καλύτερη το «κορμί θανατηφόρο» ή «ο κερατάς», με

το volume να έχει κάνει τρεις με τέσσερις φορές τον κύκλο…

25. Ο πιτσιρικάς με το jet ski που κάνει βόλτες με 65mph, μόλις 2μ

από την παραλία

26. Ο μπαμπάς του παραπάνω πιτσιρικά που έχει ένα φουσκωτό 3-4μ

και προσπαθεί να βάλει μπροστά τη μηχανή, γεμίζοντας όλη την

παραλία με αμόλυβδη και λάδι

27. Οι τύποι που προσπαθούν να μάθουν windsurf περνώντας πάνω

από το κεφάλι σου

28. Το απίστευτο φαινόμενο (που συμβαίνει και στα καράβια) με

τα κινητά και τα μηνύματα. Μα καλά, που στο διάολο στέλνει όλος

αυτός ο κόσμος τόοοοοσα μηνύματα;

29. Οι μαύροι με τα cd που έχουν καταντήσει να εμφανίζονται

ακόμα και μέσα στη θάλασσα, την ώρα που κάνεις μακροβούτι

30. Οι ατελείωτες παραλίες (μπαίνεις μέσα μέχρι το γόνατο και

μετά από κανένα χιλιόμετρο το νερό είναι μέχρι τη μέση)

31. Οι παραλίες που έχουν τόσο ψιλή άμμο που κάνεις 40 ώρες να

αποβάλλεις τους κόκκους από το σώμα σου Η παγωμένη θάλασσα

(μπαίνεις και σου εξαφανίζεται η «οικογένεια»)

32. Οι παραλίες που δεν έχουν έστω μια ντουζιέρα (αλλάζεις

χρώμα από το αλάτι)

33. Οι ντουζιέρες που έχουν 250 άτομα ουρά Οι άνθρωποι που

κάνουν κομπλέ μπάνιο στις ντουζιέρες (σαμπουάν, σφουγγάρια ,

αφρόλουτρα κ.τ.λ)

34. Οι ντουζιέρες που θέλουν κατοστάρικο (ευρώ) για να λειτουργήσουν

(που θα τα βάλω τα ψιλά στον κώλο μου

35. Οι γκόμενες που βάζουν όλη την ώρα διαφόρων ειδών αντηλιακά

και γυαλίζουν λες και τις βούτηξες στο λάδι

36. Οι άνθρωποι που είναι άσπροι σαν γάλα σε συνδυασμό με

παχάκια και το απαίσιο κόκκινο χρώμα που παίρνουν μετά

37. Κάποιοι τύποι που γίνονται τόσο μαύροι που δεν φαίνονται το

βράδυ(καλά ρε όλη μέρα στον ήλιο κάθονται

38. Οι τύποι που κάθονται στα ρηχά (σιγά μεγάλε θα πνιγείς)

Άντε καλό καλοκαίρι

Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλαν με e-mail . Διαβάστε το και δώστε βάση στο τέλος!

The Secret behind the number 11

1) Η New York City έχει 11 γράμματα

         2) Το Afghanistan έχει 11 γράμματα

  3) Το Ramsin Yuseb έχει 11 γράμματα (Ο τρομοκράτης που απείλησε να καταστρέψει τους δίδυμους πύργους το 1993)

         4) Ο George W Bush έχει 11 γράμματα

Αυτό θα μπορούσε να είναι μια μόνη σύμπτωση, αλλά αυτό παίρνει ενδιαφέρον:

1)   Η Νέα Υόρκη είναι το 11ο κράτος.

  2) Το πρώτο αεροπλάνο που συντρίβει ενάντια στους δίδυμους πύργους ήταν αριθμός πτήσης 11.

  3) Η πτήση 11 έφερνε 92 επιβάτες. 9 + 2 = 11

  4) Η πτήση 77 που χτύπησε επίσης τους δίδυμους πύργους, έφερνε 65 επιβάτες. 6 + 5 = 11

  5) Η τραγωδία ήταν στις 11 Σεπτεμβρίου, ή 9/11 δεδομένου ότι είναι τώρα γνωστή. 9 + 1+ 1 =11

  6) Η ημερομηνία είναι ίση με τον αριθμό τηλεφώνου 911 υπηρεσιών αμερικανικής έκτακτης ανάγκης.

Καθαρή σύμπτωση.; Διαβάστε επάνω και αποφασίστε σας:

1)   Ο συνολικός αριθμός θυμάτων μέσα σε όλα τα αεροπλάνα που ήταν με αεροπειρατές ήταν 254.  2 + 5 + 4 = 11

   2) 11 Σεπτεμβρίου είναι ημέρα αριθμός 254 του ημερολογιακού έτους.

3) Ο βομβαρδισμός της Μαδρίτης πραγματοποιήθηκε στο 3/11/2004. 3 + 1 + 1 + 2 + 4 = 11.

  4) Η τραγωδία της Μαδρίτης συνέβη 911 ημέρες μετά από το δίδυμο γεγονός πύργων.

 Τώρα αυτό είναι όπου τα πράγματα παίρνουν συνολικά μυστηριώδη:

Το αναγνωρισμένο σύμβολο για τις ΗΠΑ, μετά από τα αστέρια & τις λωρίδες, είναι ο αετός.

Ο ακόλουθος στίχος λαμβάνεται από το Koran, το ισλαμικό ιερό βιβλίο:

«έχει γραφτεί ότι ένας γιος της Αραβίας θα ξυπνούσε έναν τρομακτικό αετό. Η οργή του αετού θα γινόταν αισθητή σε όλα τα εδάφη του Αλλάχ ενώ μερικοί από τους ανθρώπους έτρεμαν στην απελπισία που εκείνος χαιρόταν: για την οργή του αετού που καθάρισε τα εδάφη του Αλλάχ και μετά υπήρξε  ειρήνη.» Εκείνος ο στίχος είναι αριθμός 9.11 του Koran.

Μη πεπεισμένος για όλο αυτό ακόμα;

Δοκιμάστε αυτό και δείτε πώς αισθάνεστε κατόπιν, έκανε την τρίχα μου να σταθεί όρθια:

Ανοίξτε ένα έγγραφο του  Microsoft Word και κάνετε τα παρακάτω :

1.      πληκτρολογήστε με κεφαλαία γράμματα  Q33 ΝΥ. Αυτός είναι ο αριθμός πτήσης του πρώτου αεροπλάνου που χτύπησε τον έναν από τους δίδυμους πύργους.

2.     Κάντε bold το  Q 33 ΝΥ .

3.     Αλλάξτε το μέγεθος της γραμματοσειράς σε 48.

4.     Αλλάξτε την γραμματοσειρά  στο WINGDINGS …………………… Τι σκέφτεστε τώρα;;;;

Κάντε κλικ στο παραπάνω link και διαβάστε με προσοχή!!!
 
http://upload.users.uth.gr/files/20070503DANGER.pdf

Και τώρα που όλοι θα τρέξουν να δουν τους Πειρατές της Καραϊβικής  θα ήθελα να πω κάτι. Κορίτσια εντάξει ο Johny Depp είναι ωραίος. Το ακούσαμε την πρώτη απτις 50 φορές που μας το είπατε. Όπως ωραίες είναι και η Μόνικα Μπελούτσι, η Νικόλ Κίντμαν, η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. Αν εμείς λέμε πωπω τι γκόμενα είναι αυτή μας λέτε λιγούρια. Εσείς λοιπόν τι είστε που κάνετε σαν λυσσάρες για τον Τζόνι αλλά αμφιβάλλω αν έχετε δει ποιοτικές ταινίες που έχει κάνει (όπως The Brave, Fear and loathing in Las Vegas, Ed Wood- αυτή με σκηνοθέτη τον Tim Burton, Cry Baby, What’s eating Gilbert Grace- σε αυτήν έπαιζε και ο Ντι Κάπριο, Arizona Dream και δεν ξέρω ποιες άλλες). Και επειδή πήρα φόρα μην μιλήσω για τα λυσσασμένα κοριτσάκια που τρέχουν στον Ρουβά ή στους Him ή τον Νίνο ή το κακό συναπάντημα. Δηλαδή την μουσική τον κινηματογράφο και γενικά την τέχνη την εκτιμάτε μόνο όταν την κάνουν γκόμενοι?

P.S. Δεν αναφέρομαι σε όλες τις γυναίκες. Απλά σε όσες αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στα παραπάνω.

 Συνέβη. Σήμερα το πρωί. Χαλασμένος καιρός χαλασμένες συνειδήσεις. Βγήκα σιγά σιγά απτο σπίτι να πάω προς την στάση του λεωφορείου. Όταν είμαι στην στάση τρώω μερικές ψιχάλες στο κεφάλι και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πάρει ομπρέλα. Γυρνάω γρήγορα γρήγορα στο σπίτι και ξαναβγαίνω. Ακούω το λεωφορείο να πλησιάζει αλλά δεν προλαβαίνω να φτάσω στην στάση. Τρέχω στον δρόμο με σκοπό να του κάνω νόημα να σταματήσει. Αν με δει θα σταματήσει σκέφτομαι. Αν είναι στα κέφια του. Κοιτάζω αριστερά το λεωφορείο να πλησιάζει και συνειδητοποιώ πως 20 μέτρα πιο κάτω κάποιος άλλος είναι στην ίδια κατάσταση με μένα. Ένας νεαρός Πακιστανός (έτσι μου φάνηκε) τρέχει να προφτάσει και αυτός το λεωφορείο. Φοράει μια μακριά λευκή μπλούζα και κουβαλάει μια μεγάλη μαύρη σακούλα στην πλάτη. Φαίνεται βαριά αλλά δεν τον εμποδίζει να τρέχει. Αρχίζει και βρέχεται και φαίνεται να κοιτάζει με αγωνία το λεωφορείο. Τεντώνει το χέρι και κάνει νόημα στον οδηγό να σταματήσει. Ο οδηγός δεν μειώνει ταχύτητα. Ο νεαρός Πακιστανός κουνάει πιο επίμονα τα χέρια του, αφήνει κάτω την σακούλα και ενώνει τα χέρια σε ένδειξη παράκλησης. Φαίνεται σαν να είναι πολύ σημαντικό να προλάβει αυτό το λεωφορείο. Το λεωφορείο τον προσπερνά. Κοιτάζω μέσα από το τζάμι τον οδηγό, δεν γύρισε καν να τον κοιτάξει. Συνειδητοποιώ ότι το λεωφορείο πλησιάζει προς εμένα. Είμαι πολύ μακριά απτην στάση και παρόλο που είδα ότι ο οδηγός δεν σταμάτησε προηγουμένως, τεντώνω το χέρι μου. Τα φρένα τρίζουν απαλά και το λεωφορείο σταματά. Ο οδηγός ανοίγει την μπροστινή πόρτα. Δεν μπαίνω. Γυρίζω αριστερά και βλέπω τον νεαρό αλλοδαπό να τρέχει να μας προλάβει. «Περιμένετε λίγο να έρθει και το παιδί» λέω του οδηγού. «Δεν είναι ταξί, λεωφορείο είναι, αν θες έμπα». Κοιτάζω τον νεαρό που τρέχει και μετά τον οδηγό. Στέκομαι. Ο οδηγός κλείνει την πόρτα και φεύγει. Εκείνη την στιγμή φτάνει ο νεαρός δίπλα μου. Είναι μούσκεμα και έχει λαχανιάσει. Αφήνει την βαριά σακούλα κάτω, στηρίζει τις παλάμες στα γόνατα και παίρνει βαθιές ανάσες. Τον κοιτάζω. Σηκώνει το κεφάλι, χαμογελά και λέει «Δεν το προλάβαμε. Κρίμα». Φορτώνεται την σακούλα στον ώμο και φεύγει μες στην βροχή. Θα περπατήσει κανα χιλιόμετρο για να βγει στην κεντρική λεωφόρο απόπου περνούν πολλά λεωφορεία μιας και το επόμενο θα έρθει σε μισή ώρα. Θέλω να του φωνάξω στάσου, περίμενε, έλα να μοιραστούμε την ίδια ομπρέλα, δεν είμαστε όλοι οι Έλληνες τόσο μαλάκες. Περπατά σκυφτός και γω τον κοιτάζω. Βάζω τα ακουστικά για την μουσική και σταματώ ένα ταξί.

 Στο ταξί σκεφτόμουν ένα περιστατικό που είχε συμβεί πριν ένα μήνα. Είχαν πιάσει έναν Ρώσο να προσπαθεί να κλέψει το πορτοφόλι μιας γυναίκας στο μετρό. Τον έβγαλαν κλοτσηδόν έξω. Εγώ τους πέτυχα έξω απτον σταθμό του μετρό στο Πανεπιστήμιο όπου 3 άτομα σχετικά μεγάλης ηλικίας κάθονταν επάνω του για να μην το σκάσει μέχρι να έρθει η αστυνομία. Κόσμος είχε μαζευτεί, βρισιές ακούγονταν, φτυσίματα πάνω στον Ρώσο. Αυτός ήταν ξαπλωμένος σαν αναίσθητος. Θεατής καθόμουν και παρακολουθούσα. Φοβόμουν μήπως τον έχουν χτυπήσει, μήπως θέλει βοήθεια αλλά φοβόμουν να τα βάλω με το πλήθος. Ένα πορτοφόλι πήγε να κλέψει ρε παιδιά. Άλλοι σας τρώνε εκατομμύρια και τους ψηφίζετε. Η φωνή της λογικής ακούστηκε από τρεις νεαρούς. «Φύγετε ρε παιδιά από πάνω του, κρατάτε τον αλλά αφήστε τον να αναπνεύσει». Οι «μεγάλοι» έβριζαν, φώναζαν, μας κλέβουν, μπαίνουν στα σπίτια μας και μας σκοτώνουν κρέμασμα θέλουν όλοι. Τα έβαλαν και με τα παιδιά. Δώστου φωνές, βρισιές, περισσότερα φτυσίματα στον Ρώσο. Ήρθε η αστυνομία τον μάζεψαν. Ο λαός χειροκρότησε.

 Θυμάμαι είχα γυρίσει χάλια εκείνη την μέρα σπίτι. Γιατί ο κόσμος να είναι τόσο σκληρός? Είπα στον πατέρα μου τι είχε συμβεί. Ο πατέρας μου είναι νηφάλιος άνθρωπος και συνήθως οι απόψεις του είναι λογικές. Του μίλησα για τις αντιδράσεις του κόσμου. Πως πάταγαν και έφτυναν τον Ρώσο. «Καλά του έκαναν», μου είπε. «Πώς?» Ένιωσα προδομένος. Ο πατέρας μου πάει με το μέρος του εξαγριωμένου πλήθους? Είχαν δίκιο που για ένα πορτοφόλι εξευτέλισαν έναν άνθρωπο? Για μερικά ψωροευρώ? «Ξέρεις τι είναι να σου παίρνουν τα λεφτά? Είχα έναν φίλο 70 χρονών που μόλις είχε πάρει την σύνταξη πριν το Πάσχα. 400 ευρώ. Τα περίμενε πως και πως και συνέχεια έλεγε πως με αυτά τα λεφτά θα αγόραζε το αρνί, λαμπάδες για τα εγγόνια του, θα έφτιαχνε το παράθυρο του σπιτιού που έμπαζε. Του πήραν τα λεφτά μες στο μετρό. Μαύρο Πάσχα πέρασε. Ούτε στο χωριό του δεν πήγε.», μου είπε.

 Δεν ξέρω πώς λειτουργεί. Αν δεν τους προσφέρουμε εργασία πώς αλλιώς θα ζήσουν? Αν δεν τους σεβαστούμε πώς θα μας σεβαστούν? Αν είναι κλέφτες πώς να τους πάρουμε στις δουλειές μας? Αν δεν μας σέβονται πώς θα τους εμπιστευτούμε? Ένας φαύλος κύκλος είναι. Το μίσος του ενός μεταφέρεται στον άλλο και εξαπλώνεται σαν ιός.

 Το ταξί έφτασε στο μετρό. Κατέβηκα, φόρεσα τα ακουστικά και άκουσα μουσική.