Putting holes in happiness.

The sky was blonde like her
It was a day to take the child
Out back and shoot it.

I could have buried all my dead
Up in her cemetery head
She had dirty word witchcraft
I was in the deep end of her skin.
Then, it seemed like a one car wreck
But I knew it was a horrid tragedy.
Ways to make the tiny satisfaction disappear.

Blow out the candles
On all my frankensteins.
At least my death wish will come true.
You taste like Valentine's and
We cry,
You're like a birthday.
I should have picked the photograph
It lasted longer than you.

Putting holes in happiness.

We'll paint the future black

If it needs a color.

My death sentence is a story
Who'll be digging when you finally let me die?
The romance of our assassination
If you're Bonnie, I'll be your Clyde.
But the grass is greener here and
I can see all of your snakes.
You wear your ruins well
Please run away with me to hell.

Blow out the candles
On all my frankensteins.
At least my death wish will come true.
You taste like Valentine's and
We cry,
You're like a birthday.
I should have picked the photograph
It lasted longer than you.

-Marilyn Manson-
Album:Eat me, Drink me

(Όποιος θέλει το ακούει στο dj phantom κάτω από τα links μου)

  Οι εικόνες προέκυψαν από μια πρόχειρη αναζήτηση που έκανα για
"κορίτσια σε παρέλαση" στο ίντερνετ. Άλλες δυο καλές φωτό υπάρχουν και
στο blog του ecmec.

Πού αλλού θα δούμε τέτοια θεάματα?!?!

 �
Ο έλληνας είναι πολύ του πανηγυριού και της
γιορτής. Τι έπαθαν λοιπόν όλοι και θέλουν να καταργήσουν τις εθνικές γιορτές
μας?

 �
Διάβασα το εκπληκτικό άρθρο της Σώτης
Τριανταφύλλου με τίτλο «Το βήμα της αλεπούς» στην Athens Voice κι έχω προβληματιστεί. Με αυτή την γυναίκα στο 50% των απόψεών της συμφωνώ
και στο άλλο 50% διαφωνώ καθέτως και οριζοντίως. Είναι ωραίο πάντως να
ακούγονται τέτοιες φωνές. Το μόνο άτομο που πλησιάζει στις ριζοσπαστικές
απόψεις της είναι ο Νίκος Δήμου.

 �
Άσχετα όλα αυτά, να μπω σύντομα στο θέμα, με
όλα αυτά που ακούγονται τόσο καιρό για τις παρελάσεις να κάνω μια σύντομη
δήλωση. Γιατί να μας στερήσουν 2 μέρες γιορτής και αργίας? Θυμάμαι όταν
σπούδαζα στη Λάρισα που με την λήξη της παρέλασης έτρεχαν όλοι στα ουζερί και
στις ταβέρνες. Εμείς την πρώτη φορά αμάθητοι, κάτσαμε να φάμε και μας σηκώσαν
άρον άρον γιατί δεν είχαμε κλείσει τραπέζι. Είχαν βγάλει τραπέζια σε κάθε
σπιθαμή στα πεζοδρόμια και παρόλα αυτά δεν βρήκαμε να κάτσουμε! Σε όλη επαρχία
και στη Θεσσαλονίκη πάνω κάτω τα ίδια γίνονται. Ο Έλληνας θέλει ευκαιρίες να
γλεντήσει. Και να βγει να φάει.

 �
Τι το μιλιταριστικό βρίσκουν στην παρέλαση?
Πιπίνια με στενά μίνι και σέξι κολάν το κουνάνε, αγόρια ρεμπεσκέδες με
στραβοκουμπωμένα πουκάμισα και γυαλί Όκλεϊ βηματίζουν δήθεν με στρατιωτικό
βηματισμό προσπαθώντας να μην κομπλάρουν από τις δακρυσμένες από την συγκίνηση
μανάδες και από τα γιούχα των συνομήλικων που πετάνε στραγάλια. Με τον τρόπο
που γίνεται την βρίσκω άκρως αντι-μιλιταριστική αφού το θέαμα αυτό σατιρίζει
και ακυρώνει κάθε μορφή στρατιωτικής πειθαρχίας ή καθεστωτικής επιρροής. Νέα
πνοή, τα νιάτα περνούν την μόδα και την κουλτούρα τους στις παραδόσεις, μια
σύμπραξη νεολαίας και ιστορίας, το mad το έντυσε η γιαγιά και βγήκε για παρέλαση.

 �
Μην τις παίρνουμε από τα μούτρα τις εθνικές
γιορτές. Μπορεί να περιέχουν ένα στοιχείο εθνικισμού, αλλά κανένα στοιχείο
καθεστωτισμού ή φασισμού. Ίσα ίσα την 28^η γιορτάζουμε την νίκη κατά
του φασισμού και του ολοκληρωτισμού, πώς θεωρούμε λοιπόν ότι η γιορτή αυτή
προάγει τον ολοκληρωτισμό? Και την 25^η γιορτάζουμε μια επανάσταση,
μια αντίδραση, ένα ξέσπασμα. Είναι γιορτές επαναστατικές, αντιδραστικές και
πάνω από όλα, γιορτές!

 �
Okey μπορεί κανα δυο κόμπλεξ να τα δημιουργούν στους κοντούς ας
πούμε ή σε περιπτώσεις όπως η δική μου που ενώ έβγαζα τον μεγαλύτερο βαθμό
πάντα υπήρχαν κάποιοι που έβγαζαν εξίσου μεγάλο και κάναμε κλήρωση και σήκωναν
αυτοί την σημαία. Τι να κάνω, ήμουν λίγο ματαιόδοξο σαν παιδί. Σημαία δεν κράτησα
και το έχω άχτι. Μια φορά που κληρώθηκα να την κρατήσω, έβρεξε και ακυρώθηκε η
παρέλαση. Damn it.

  Το θέμα των αλλοδαπών, που ίσως νιώθουν
μειονεκτικά που δεν συμμετέχουν στο όλο πανηγύρι δεν το βλέπω αρνητικά, μιας
και μπορούν να πιάσουν πρώτης τάξεως θέση στους στραγαλορίπτες, ενώ κάλλιστα
μπορούν να εγκλιματιστούν τιμώντας μας με το να λαβαίνουν μέρος στην παρέλαση ή
αν έχουν τον βαθμό (και την τύχη αν γίνει κλήρωση) να κρατούν την σημαία. Αρκεί
να μην υπάρχουν ελληναράδες που διαμαρτύρονται, στο θέμα αυτό είμαι κάθετος.
Είναι τιμή μας να θέλει αλλοδαπός και μάλιστα αριστούχος να κρατήσει την σημαία
μας.

 �
Και κάτι άλλα που ακούω και που υποστηρίζουν
πως οι παρελάσεις ιδρύθηκαν από φασίστες και δεν ξέρω γω τι, δεν ξέρω κατά πόσο
ισχύουν αλλά εντάξει ρε παιδιά και το αρνί που ψήνουμε το Πάσχα είναι κατάλοιπο
των ειδωλολατρών και μετά των Ιουδαίων δεν ακούω κανέναν να φωνάζει για αυτό.

 �
Για μένα το πιο σπουδαίο στην παρέλαση είναι
η κατάθεση των στεφανιών στους πεσόντες. Και μετά εικόνες σαν τις φωτό πάνω.

 �
Οι κομματικές ροκ συναυλίες την ώρα της
παρέλασης μου φαίνονται αστεία πράγματα. Ας έπαιζαν τουλάχιστον τσάμικα.

 �
Αν θέλουν ντε και σώνει να καταργήσουν κάτι
ας καταργήσουν τις στρατιωτικές παρελάσεις. Αλλά εμείς οι άντρες θα βλέπουμε τα
πιπίνια με τα μίνι, κρίμα δεν είναι και οι γυναίκες να στερηθούν τα τεκνά στα
χακί?

(Για όποιον φτάσει μέχρι το τέλος του ποστ υπάρχει έκπληξη!)

Και τώρα το δώρο-έκπληξη! Μάθετε τι είδος σούπερ ήρωας είστε!

http://www.thesuperheroquiz.com/

Εγώ βγήκα Σούπερμαν!

Καλό Σαββατοκύριακο!!!!

 �
Μου την σπάει όταν δεν μπορώ να βρω χρόνο να
γράψω κάτι. Ήμουν πολύ πιεσμένος αυτές τις μέρες – αποφάσισα να κάνω κάτι για
να μην τα αφήνω όλα ημιτελή (βλέπε κανα 2 ποστ παρακάτω) κι αυτό σημαίνει πως
έπρεπε να θυσιάσω χρόνο από κάποια άλλα. Όπως και να έχει εδώ είμαι πάλι.
Να κάτι που με προβλημάτισε αυτές τις μέρες. Συνδέονται όλα μετξύ τους. Και με όλους μας. Κατά κάποιον τρόπο.

Περίπτωση 1.

 �
Πάντα θαύμαζα τις μεγάλες προσωπικότητες. Με
συνάρπαζαν οι βιογραφίες τους, πώς αφοσιώνονταν στο έργο τους, πώς θυσίαζαν
καριέρες και λεφτά για να πειραματιστούν, να ερευνήσουν και τελικά έχοντας
ρισκάρει τα πάντα κι έχοντας αντιμετωπίσει άπειρες αποτυχίες μια μέρα να
ανακαλύπτουν κάτι που αλλάζει την ιστορία. Και που μνημονεύει το όνομά τους
στην αιωνιότητα.

 �
Ένας από αυτούς είναι κι ο James Watson. Όσοι δεν ξέχασαν την βιολογία του Λυκείου θα γνωρίζουν πως ο Watson μαζί με τον Francis Crick αποτέλεσαν το διάσημο ιδιοφυές δίδυμο που μεταξύ άλλων ανακάλυψαν την
διπλή δομή της έλικας του DNA κάτι για το οποίο βραβεύτηκαν με Νόμπελ το 1962. Πανέξυπνοι,
καινοτόμοι, άνοιξαν νέους ορίζοντες στην επιστήμη και στην ανακάλυψη του
μυστηρίου «άνθρωπος» γενικότερα.

 �
Ο 79-χρονος πλέον επιστήμονας δήλωσε πρόσφατα
σε μια συνέντευξή του: «Το μέλλον της Αφρικής δεν το βλέπω λαμπρό, μιας και
όλες οι κοινωνικές πολιτικές βασίζονται στο γεγονός ότι η ευφυΐα τους είναι
ίδια με την δική μας – ενώ όλες οι έρευνες δείχνουν το αντίθετο». Πάντα δήλωνε
ότι εύχεται να είμαστε όλοι ίσοι, αλλά δήλωσε ότι «άνθρωποι που έχουν να
αντιμετωπίσουν μαύρους υπαλλήλους θα σας πουν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να
ισχύσει».

 �
Ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων. Για την προώθηση
του νέου βιβλίου του Avoid Boring People είχαν προγραμματιστεί πολλές ομιλίες, με κορυφαία στο Royal Society of London. Ακυρώθηκαν όλες. Πλέον κοντεύουν να του
απαγορεύσουν να εκφράζεται δημόσια.

 �
Μετά τις αντιδράσεις δήλωσε: «Λυπάμαι
πραγματικά για ό,τι έγινε, μπορώ να κατανοήσω γιατί όσοι διάβασαν αυτά που
δήλωσα αντέδρασαν με αυτό τον τρόπο. Σε όσους κατάλαβαν από όσα είπα, ότι η
Αφρική είναι κατά κάποιο τρόπο γενετικά κατώτερη ήπειρος ζητώ συγνώμη. Δεν το
εννοούσα έτσι και το σημαντικότερο είναι πως δεν υπάρχει κάποιο επιστημονικό
δεδομένο που μπορεί να βασίσει μια τέτοια άποψη».

  «Στην επιστήμη δεν θα έπρεπε να φοβόμαστε να
αντιμετωπίζουμε θέματα που διχάζουν. Πρέπει να έχουμε μια άποψη για τον κόσμο
σύμφωνα με όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Γιαυτό πιστεύω στη
γενετική. Γιατί μπορεί να δώσει απαντήσεις σε προβλήματα χιλιάδων γενεών».

 �
Ο καθηγητής Watson έχει προκαλέσει πολλές φορές
αντιδράσεις υποστηρίζοντας απόψεις όπως ότι η γυναίκα θα έπρεπε να έχει το
δικαίωμα να κάνει έκτρωση στο παιδί της αν τεστ αποδείκνυαν ότι θα βγει
ομοφυλόφιλος, πιστεύει ότι υπάρχει σχέση μεταξύ χρώματος και σεξουαλικότητας
υποστηρίζοντας ότι οι μαύροι έχουν αυξημένη λίμπιντο, ενώ επιπλέον πιστεύει πως
η ομορφιά μπορεί να δημιουργηθεί τεχνητά.

 �
« Μερικοί πιστεύουν ότι θα ήταν απαίσιο να
ήταν όλα τα κορίτσια όμορφα – εγώ πιστεύω ότι θα ήταν υπέροχο!»

Περίπτωση 2.

 �
Ο Τούρκος
καθηγητής Attila Yaula εμφανίστηκε σε ένα πάνελ στις 18
Νοεμβρίου, το οποίο είχε στηθεί από έναν τοπικό κλάδο της κυβέρνησης. Ο Yaula δήλωσε πως η κυβερνώσα πολιτική
καθιερωμένη από τον Κεμάλ Ατατούρκ είναι «εντελώς οπισθοδρομική και καθόλου
προοδευτική». Μίλησε για τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπινου πολιτισμού, όπως η
ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, μίλησε για περιορισμένη μα υπεύθυνη
κυβέρνηση. Δήλωσε πως ο Κεμαλισμός και το σύστημα της δημοκρατίας ώπως έχει
σήμερα στη Τουρκία δεν έκανε κάτι για να προωθήσει την πανανθρώπινη δημοκρατία
και ευημερία.

 �
Ο καθηγητής Yaula αμέσως απολύθηκε από το
πανεπιστήμιο, οι ακαδημαϊκοί συνάδελφοί
του τον καταδίκασαν και αποκήρυξαν τις απόψεις του.

Περίπτωση 3.

�
Στην Ολλανδία δημιουργήθηκε μια νέα εξέταση
για τους μετανάστες. Στην πιο απελευθερωμένη και ανεκτική χώρα δημιουργήθηκε
μια νέα προϋπόθεση. Όσοι μετανάστες σκοπεύουν να πάνε στην Ολλανδία με σκοπό
τον γάμο ή την δημιουργία σχέσης θα πρέπει να υποστούν ένα τεστ πριν την
εισαγωγή τους στη χώρα. Η εξέταση είναι υποχρεωτική και το περιεχόμενό της δεν
έχει ακόμη συμφωνηθεί επακριβώς από τις διάφορες πρεσβείες της Ολλανδίας. Η
εξέταση περιλαμβάνει ένα βίντεο που υποχρεούνται να δουν οι μετανάστες. Το φιλμ
περιλαμβάνει την εικόνα ενός γκέι ζευγαριού να φιλιέται στο πάρκο καθώς και
μιας γυμνόστηθης γυναίκας να βγαίνει από την θάλασσα. Όσοι αντιδρούν σε αυτές
τις εικόνες δεν θα γίνονται δεκτοί.

 �
Η πιο ανεκτική χώρα δεν δέχεται αυτούς που
δεν μπορούν να ανεκτούν.

Περίπτωση 4.

 �
Ο Καρίμ Αμέρ νεαρός 22 χρόνων ζει στην
Αλεξάνδρεια. Πήγαινε σε θρησκευτικό σχολείο από τα 6 χρόνια του, ενώ είναι
υποχρεωμένος να ζει σε μια καταπιεστική θεοκρατική κοινωνία. Έφτιαξε μπλόγκ,
έγραφε εκεί τις απόψεις του καταθέτοντας τον θρησκευτικό φανατισμό και το
σύστημα ανελευθερίας στο οποίο ζούσε.

 �
Τον έκλεισαν φυλακή ένα μήνα φυλακή για
«συκοφάντηση του προέδρου της Αιγύπτου» και για «διάδοση απρεπών σχολίων που
βλάπτουν το εθνικό κύρος».

Περίπτωση 5.

�
Στην Βεγγάζη δολοφονήθηκε ο ηλεκτρονικός
δημοσιογράφος Αλ-Γκαζάλ που έκανε μαχητική δημοσιογραφία. Βρέθηκε με τις άκρες
των δαχτύλων του κομμένες – μήνυμα για άλλους τυχόν τολμηρούς δημοσιογράφους.

Κι έχεις και την εκπομπή του Guy που κόπηκε από το Mad.

 �
Σε άλλες λογοκρισίες αντιδρούμε, άλλες τις
επικροτούμε, άλλες απόψεις πιστεύουμε τώρα και μπορεί για αντίθετες ιδέες να
δίνουμε την ζωή μας στο μέλλον. Το θέμα ίσως το κούρασα, ίσως το είδα πρόχειρα.
Το δικό μου συμπέρασμα είναι πως την ζωή πρέπει να την αντιλαμβάνεσαι με
τελείως ανοιχτό μυαλό, με συζήτηση και στις απόψεις του φασίστα και στις
απόψεις του προοδευτικού. Όλοι είμαστε άνθρωποι απλά μας έτυχαν άλλες
καταστάσεις. Όλοι κάτι έχουμε ζήσει για να φερόμαστε όπως φερόμαστε και να
πιστεύουμε ό,τι πιστεύουμε.

 �
Αρκεί να μην αφήνουμε τίποτα να ξεπερνά τα
όρια. Που για τον καθένα μας είναι διαφορετικά.

  (Κατάλληλο soundtrack το αστυνομία σκέψης από Deadlock. Το ακούτε στο dj phantom κάτω από τα links. Προσοχή τα σπάνε)

  Σύμφωνα με έρευνα Βραζιλιάνων
ερευνητών, μερικά φλιτζάνια καφέ την ημέρα αυξάνουν την κινητικότητα των
σπερματοζωαρίων και τα βοηθούν να φτάσουν μέχρι το ωάριο.

  Η ομάδα του Πανεπιστημίου του Σαν Αντόνιο παρουσίασε στο συνέδριο της
Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, που πραγματοποιήθηκε στο Σαν
Αντόνιο, τα αποτελέσματα μελέτης για την επίδραση του καφέ και του τσιγάρου
στην ανδρική γονιμότητα.

  Τα προϊόντα καπνού δεν φάνηκαν να επηρεάζουν την ποιότητα του σπέρματος.
Αλλά μπορούν να οδηγήσουν σε στυτική δυσλειτουργία, αφού είναι γνωστό ότι
δημιουργούν προβλήματα στην κυκλοφορία του αίματος.

  Αρνητική επίδραση στην ανδρική γονιμότητα έχει όμως η κάνναβη, σύμφωνα με
έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο. Το σπέρμα ανδρών που κάπνιζαν μαριχουάνα
τουλάχιστον 14 φορές την εβδομάδα περιείχε λιγότερο σπερματικό υγρό αλλά και
λιγότερα σπερματοζωάρια.

  Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η κάνναβη αυξάνει υπερβολικά την κινητικότητα
των σπερματοζωαρίων, με αποτέλεσμα να «εξαντλούνται» πολύ πριν πλησιάσουν το
ωάριο στις σάλπιγγες.

 �
Για τον πρώτο λόγο λοιπόν και
γενικότερα γιατί γενικά ο καφές (σε όλες τις μορφές του) αρέσει σε εμάς τους
Έλληνες, κάθε Έλληνας σκληρά εργαζόμενος πρέπει να μάθει το Πιστεύω του καφέ
απέξω!

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.
Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν.

(Βοήθειά μας!!!!)

   Ένα μπάχαλο. Δεν ξέρω πως τα έχω καταφέρει
έτσι. I'm slow to finish, but I'm quick to start λένε οι Red Hot Chili
Peppers στο Desecration Smile (όποιος θέλει το ακούει στα links μου
εκεί
που λέει dj phantom). Έχω καταφέρει να αναλάβω τόσα πολλά και
να τα αφήνω όλα μισοτελειωμένα ή ανολοκλήρωτα.

  Πρώτο και βασικότερο το πτυχίο. Τα
χρωστούμενα πληθώρα, πρέπει να καλύψω εφημερίες, εργαστήρια, να παρακολουθήσω
κλινικές, να καλύψω κενά, να βρω sos και φυσικά να διαβάσω. Δεν έχω καμία όρεξη κυρίως για τα προκλινικά
μαθήματα (αρκετά από τα οποία τα πέρασα στα δυο χρόνια που σπούδασα στη Λάρισα
αλλά δεν αναγνωρίστηκαν) κάτι ιστολογίες, παθολογοανατομίες, ιστορίες ιατρικής
και άλλα βαρετά που έχουν την μαγική ιδιότητα με το που διαβάζεις την γραμμή να
την ξεχνάς αυτόματα. Και να αποκοιμιέσαι.

   Δεύτερον η δουλειά. Μπορεί να είναι μόνο 3,5
ώρες, μπορεί τα λεφτά να είναι πολλά, μπορεί να πληρώνεσαι τις Κυριακές 35 ευρώ
για 3 ώρες, την βαριέμαι απίστευτα. Δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον, την κάνω μόνο
από ανάγκη, ποια ανάγκη δηλαδή, το κάνω γιατί νιώθω άσχημα να κάθομαι σπίτι και
να διαβάζω ζητώντας λεφτά απτην φαμίλια. I hate it. Και τι να το κάνω όταν είναι 3,5 ώρες αλλά θέλω
1-1,5 ώρα να φτάσω?

  Η δουλειά μου τρώει όλο το πρωινό, αν δίνω
μάθημα επιτρέπουν φοιτητικές άδειες, αλλά πρέπει να πάω την επόμενη στη
γραμματεία να πάρω δήλωση ότι έδωσα το μάθημα κι εγώ την επόμενη έχω δουλειά
τις ώρες που είναι ανοιχτή η γραμματεία, επομένως δεν μπορώ να πάρω φοιτητική
άδεια. Και το ξέρω πως πρέπει να στρωθώ και να μου βγουν τα μάτια στο διάβασμα,
αλλά κάτι τέτοια μαθήματα τα βαριέμαι, κλείνομαι στο δωμάτιο και κάνω κάθε
τρεις και λίγο διαλείμματα για να διαβάσω κανα blog και να αφήσω κανά σχόλιο. Fuck.

   Το μόνο ενδιαφέρον είναι όταν πηγαίνω στα
νοσοκομεία, να βλέπω περιπτώσεις και να τις ψάχνω όσο πάει, αυτό μου αρέσει,
αλλά δυστυχώς μόνο αυτό δεν αρκεί.

Η εμμονή του ημιτελούς συνεχίζεται.

   Χτύπησε τηλέφωνο σήμερα για κοριτσάκι που
θέλει ιδιαίτερο. Έκανα πριν 1,5 χρόνο σε 3 άτομα, έμειναν ευχαριστημένοι οι
προηγούμενοι, κάποιος από αυτούς το είπε στη μαμά της μικρής και με πήρε
τηλέφωνο. Δέχτηκα να το αναλάβω κι αυτό.

   Ψάχνω να βολέψω ώρες για το γυμναστήριο, όπου
κι εκεί η ημιτέλεια (δική μου λέξη) βασιλεύει μιας και πιάνουμε την κουβέντα με
τους φίλους και το πρόγραμμα βγαίνει σε 3ωρο (κι αν βγει).

   Σε όλα αυτά προσπαθώ να βρω χρόνο για την
σχέση που την παραμελώ κι αυτή χωρίς να θέλω, προσπαθώ να βρω χρόνο και για
τους φίλους που τους παραμελώ κι αυτούς χωρίς να θέλω.

   Και με όλα αυτά καταφέρνω να υπάρχουν στιγμές
(πιστέψτε με πάρα πολλές), που χαζολογάω, που κάνω διάφορα ανούσια πράγματα,
που ξεκινάω να διαβάσω βιβλία και τα αφήνω στη μέση (τελευταίο ημιτελές βιβλίο
οι ιστορίες φαντασμάτων του Άμπροουζ Μπήρς παρόλο που γαμάει), που ακυρώνω τα
πάντα για να κάτσω σπίτι και να δω αηδίες στην τιβί ή να παίξω need for speed, ή να ξαπλώσω να κλείσω τα μάτια και να
ακούσω μουσική. Ή να γράψω στο blog.

   Η ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων έλεγε η
διαφήμιση παγωτού. Το έχω καταλάβει, απλά το δικό μου moto είναι: «Από αύριο θα φτιάξουν όλα». Μόνο που το
αύριο δεν έρχεται ποτέ.

   Έχω γίνει χίλια κομμάτια, κάνω το
ένα αφήνοντας εκκρεμότητες κι από το άλλο και στο τέλος δεν κάνω τίποτα σωστά.
Ακόμα και αυτή την στιγμή που γράφεται αυτό το post, τα μάτια μου είναι στην οθόνη του υπολογιστή και τα αυτιά μου
στον αγώνα της εθνικής. Το μυαλό χωρισμένο στα δυο.

  �
Σταματώ εδώ, το ξέρω πως δεν
ενδιαφέρουν κανένα όλα αυτά αλλά ένιωσα την ανάγκη να τα γράψω έτσι, μπας και
ξορκίσω το κακό. Μήπως ξαναδιαβάζοντας τις σκέψεις μου ως τρίτος, δω τα
πράγματα καθαρά και βάλω μυαλό. Ίσως κάποια στιγμή βάλω μυαλό.

Από αύριο…

Ελπίζω μόνο αύριο να μην είναι πολύ
αργά…

   Δεν θα τελειώσω το post εδώ. Είπαμε τα αυτιά είναι στην
εθνική. Για αυτό θα πω το εξής. Οι Τούρκοι γιούχαραν τον εθνικό μας ύμνο. Πριν
αντιδράσετε μαζί με όλους τους ελληναράδες να ξέρετε πως εμείς ξεκινήσαμε πρώτοι
αυτή την παράδοση, εμείς γιουχάραμε πρώτοι ενώ αυτοί μας είχαν σεβαστεί. Δεν
τους σεβαστήκαμε κι έκαναν κι αυτοί το ίδιο. Το κρίμα είναι στον δικό μας
λαιμό. Ακόμα και σε αυτούς που ήταν στο γήπεδο και δεν γιούχαραν, αλλά δεν
έριξαν σφαλιάρα στον διπλανό πατριώτη που έκανε ουουου σαν πίθηκος.

Μισό αιώνα και 5 χρόνια έχει να
κερδίσει η Ελλάδα. Για του λόγου το αληθές:

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΓΩΝΑΣ ΣΚΟΡ ΠΟΛΗ
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΚΟΡΕΡ

23/04/1948 Eλλάδα-Τουρκία 1-3 Αθήνα Φιλικό Βικελίδης
27/11/1948 Τουρκία-Ελλάδα 2-1 Κων/πολη Φιλικό Φυλακτός
16/05/1949 Ελλάδα-Τουρκία 1-2 Αθήνα Κύπελλο Μεσογείου Ξένος
29/02/1952 Eλλάδα-Τουρκία 3-1
Αθήνα Κύπελλο Μεσογείου Δαρίβας
16/05/1952 Τουρκία-Ελλάδα 0-1 Κων/πολη Κύπελλο Μεσογείου Παπαγεωργίου
21/09/1988 Τουρκία-Ελλάδα 3-1 Κων/πολη Φιλικό Αναστόπουλος
29/03/1989 Ελλάδα-Τουρκία 0-1 Αθήνα Φιλικό
08/09/2004 Ελλάδα-Τουρκία 0-0 Πειραιάς Π.Π.Κ.

04/06/2005 Toυρκία-Ελλάδα 0-0
Κων/πολη Π.Π.Κ.
24/03/2007 Ελλάδα-Τουρκία 1-4 Πειραιάς Π. Εuro 2008 Κυργιάκος

(Πηγή η εφημερίδα Τα Νέα)

  Η gomena έστειλε μήνυμα: «Τόση ώρα δεν
βαρέθηκες να βλέπεις 22 άτομα να κυνηγάνε μια μπάλα και δεν έχουν βάλει ούτε
ένα γκολ?»

   Απάντησα: «Το να πει κανείς ότι
αυτοί οι άνθρωποι έδωσαν τα λεφτά τους για να δουν είκοσι δύο μισθοφόρους να
κλωτσάνε μια μπάλα, είναι σαν να λέει ότι το βιολί είναι ξύλο και έντερο γάτας,
ότι ο Άμλετ είναι πολύ χαρτί και μελάνι»

(Το είπε ο J.B.Priestley)

  Αυτό το κείμενο το είχα γράψει πριν κανα
τρίμηνο, όταν συνέβη και το περιστατικό. Αποφάσισα όμως να μην το postάρω γιατί είχα ενδοιασμούς, λόγω του
ιατρικού απορρήτου. Επειδή όμως το περιστατικό το έχω διηγηθεί σε αρκετούς
φίλους, είχε happy end κι έχει περάσει και αρκετός καιρός από
τότε, το ανεβάζω σήμερα.

  Όσο κάναμε τις κλινικές στο Παίδων είδαμε
πολλά ενδιαφέροντα περιστατικά, αν και την περισσότερη ώρα βοηθούσαμε στο να
κρατάμε χειροπόδαρα μικρά νινάκια στην απέλπιδη προσπάθεια των νοσοκόμων να τους
πάρουν αίμα, ενώ αυτά κοπανιόντουσαν (με υπεράνθρωπη δύναμη).

  Ένα πρωί καθόμασταν μπροστά στην είσοδο του
Παίδων και περιμέναμε να πάει 8 για να ξεκινήσουμε. Δεν είχαμε βάλει ακόμα τις
ποδιές και καθόμασταν χαλαροί έξω και χαζολογούσαμε. Εκεί που συζητούσαμε περί
ανέμων και υδάτων και χασκογελούσαμε βγαίνει από την είσοδο του νοσοκομείου
φουριόζα μια κυρία. Σταματά λίγο πιο δίπλα, κρατά το κεφάλι της, σταυρώνει τα
χέρια στο στήθος κι αρχίζει και κλαίει. Στην αρχή έκλαιγε απαλά, διακριτικά,
αλλά μετά φούντωνε μέχρι το σημείο να ξεσπάσει σε δυνατούς λυγμούς. Την
πλησίασε ο σύζυγος και κάτι συγγενείς και προσπαθούσαν να την ηρεμήσουν. Οι
περισσότεροι φοιτητές απομακρύνθηκαν από τον χώρο με διακριτικότητα, εγώ με
έναν συμφοιτητή είχαμε «εγκλωβιστεί» σε ένα σημείο και δεν μπορούσαμε να
περάσουμε χωρίς να διακόψουμε την οδύνη της μάνας. Οπότε είχα παγώσει με το milko στο χέρι προσποιούμενος πως δεν
είχα αντιληφθεί τίποτα.

  Στο Παίδων είχαμε συνηθίσει από τέτοιες
«κρίσεις», οι περισσότερες ήταν υπερβολικές αλλά απόλυτα κατανοητές αν σκεφτεί
κανείς τι αγάπη τρέφει η μάνα για το παιδί της.

  Η συγκεκριμένη είχε κάθε δίκιο να χτυπιέται
έτσι. Αφού την ηρέμησαν, περάσαμε διακριτικά ανάμεσα και πήγαμε στους θαλάμους
μας. Όλως τυχαίως το περιστατικό αυτό ανήκε σε αυτά που μας έδωσαν να
μελετήσουμε. Να τι είχε συμβεί λοιπόν.

  Ο 7-χρονος γιος της κυρίας που οδυρόταν, ένα
πρωί πριν 2 εβδομάδες διαμαρτυρήθηκε για ελαφρά αδιαθεσία και μούδιασμα στο
αριστερό του χέρι. Της επόμενες μέρες το μούδιασμα πέρασε και στο πόδι και τις
επόμενες έφτασε στο σημείο να μην κουνάει αριστερό χέρι και πόδι, η αίσθηση της
αφής εκεί να είναι έντονα μειωμένη, ενώ και οι μύες του προσώπου κι αυτοί
άρχιζαν να παραλύουν, σε σημείο όταν χαμογελούσε να σηκωνόταν μόνο το ένα
μάγουλο. Αυτό λέγεται ημιπάρεση. Παραλύουν οι μύες της μιας πλευράς του
σώματος. Κάτι τέτοιο μπορεί να το προκαλέσει μόνο βλάβη στον εγκέφαλο. Εκείνο
το πρωί έκαναν μαγνητική εγκεφάλου στον μικρό και ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα
στη μητέρα. Η μαγνητική είχε δείξει έναν όγκο σαν μπαλάκι του τένις.

  Στο σημείο αυτό να πω πως η υπόθεση τελικά έχει
happy end.

  Ο μικρός ήταν ένα στρουμπουλό παιδί,
χαμογελαστό που μάτωνε η καρδιά σου να το βλέπεις να μην μπορεί να κινηθεί. Η
τραγικότερη φιγούρα όμως ήταν η μάνα η οποία κοίταζε με δέος και βουρκωμένα
μάτια κάθε λευκή ποδιά προσπαθώντας να αποσπάσει οποιαδήποτε πληροφορία για την
τύχη του γιου της.

  Ο Ι. κι εγώ πήγαμε να εξετάσουμε εκείνη την
μέρα το παιδί για ακαδημαϊκούς σκοπούς. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον περιστατικό.
Δεν ακούμπησα χέρι στον μικρό, δεν άντεχα να τον ταλαιπωρήσω άλλο. Ο Ι.
πορωμένος φοιτητής ιατρικής με μπαμπά καυλωμένο χειρούργο, αλλά καλό παιδί κατά
τάλλα τον ανέλαβε, εξέταζε, ψηλαφούσε, ρώταγε και ο μικρός τα ανεχόταν με
υπομονή. Για να πάρετε μια ιδέα για την διαστροφή του φοιτητή, όταν πρωτοακούσαμε
το περιστατικό εγώ είχα πει «ωχ, το κακόμοιρο» και αυτός είπε: «εντυπωσιακό
περιστατικό!». Όπως και ναχει αυτός θα γίνει καλύτερος γιατρός από μένα,
τουλάχιστον στο θέμα γνώσεων.

  Και πάμε τώρα στο ζουμί της υπόθεσης. Στην
κορύφωση. Μετά από τρεις μέρες θα γινόταν το χειρουργείο. Το προηγούμενο βράδυ πριν
το χειρουργείο είχα εφημερία στο νοσοκομείο κι επειδή δεν είχε πολύ κίνηση είχα
κάτσει στο δωμάτιο του μικρού και παίζαμε σκορ 4. Με είχε συμπαθήσει γιατί του
έφερνα τσίχλες και μια φορά του αγόρασα το Αλμανάκο. Όση ώρα καθόμουν στο
δωμάτιο η μάνα του καθόταν σε μια γωνιά κι έκλαιγε, ο μικρός το καταλάβαινε
αλλά έδειχνε γενναίος. Μπήκε ένας γιατρός και μου λέει να πάω τον μικρό στον
τέταρτο για να κάνει αγγειογραφία, απαραίτητη εξέταση για το αυριανό
χειρουργείο. Τον βάζω σε ένα καροτσάκι, φωνάζω τον Ι. που μιλούσε με έναν
ειδικευόμενο και πάμε τον μικρό στο τέταρτο.

  Έκλαιγε, γιατί φοβόταν και γινόταν ακόμα πιο
τραγική εικόνα καθώς σκούπιζε τα δάκρυα μόνο με το ένα χέρι, μιας και το άλλο
ήταν παράλυτο, όπως και το πόδι. Τον πήγαμε για αγγειογραφία, περιμέναμε να
τελειώσει, τον βάλαμε στο καροτσάκι και μπαίνουμε στο ασανσέρ.

  Ο μικρός βγάζει το κινητό από την τσέπη, ο Ι.
μου τα ζάλιζε με κάτι ερωτήσεις για μαθήματα. Κάνοντας ότι ακούω τον Ι. κοιτάζω
τον μικρό. Έπαιζε φιδάκι στο κινητό. Παύση. Ξανακοιτάζω τον Ι και μετά πάλι τον
μικρό. Αυτή τη στιγμή δεν τον άκουγα. Ένιωθα σαν να είχα ηλεκτριστεί.

Phantom: Ρε μαλάκα…

I: Τι?

Phantom: Κοίτα
τον λίγο.

I: Ποιον?

Phantom: Κοίτα τι
κάνει!

  Ο Ι κοίταξε κι αμέσως το είδε. Ο μικρός
έπαιζε με το κινητό. Με τα δυο του χέρια! Όταν τον ανεβάσαμε δεν κουνούσε
καθόλου την μια πλευρά και κατεβαίνοντας κουνούσε κανονικά το χεράκι του!
Βγήκαμε από το ασανσέρ και του ζητήσαμε να κατέβει από το καρότσι.
Δυσκολευόταν, αλλά μπορούσε να κουνήσει και το πόδι, μπορούσε να σταθεί όρθιος
χωρίς βοήθεια. Δεν καταλαβαίναμε τι συνέβαινε, τον πήγαμε στο δωμάτιό του
περπατώντας, μόλις τον είδε η μάνα του όρθιο, να της χαμογελάει με ένα κανονικό
γεμάτο χαμόγελο στο στοματάκι του τον αγκάλιασε και ξέσπασε σε λυγμούς. Όταν
τους είδα έτσι και κυρίως τον μικρό να αγκαλιάζει με τα 2 χέρια αυτή την φορά
την μαμά του, δεν σας λέω τι αντίδραση είχα γιατί ντρέπομαι…

  Τι είχε συμβεί? Οι περισσότεροι μίλησαν για
θαύμα. Η αλήθεια είναι η εξής. Ο μικρός δεν είχε όγκο. Αυτοί που είδαν την
μαγνητική βιάστηκαν να μιλήσουν. Ένας θρόμβος έφραζε μια εγκεφαλική αρτηρία, η
αρτηρία είχε διαταθεί γιατί δυσκολευόταν να περάσει το αίμα λόγω του θρόμβου,
οπότε είχε αποκτήσει μέγεθος μπάλας τένις και πίεζε βασικά νεύρα του εγκεφάλου,
που οδήγησαν στην ημιπάρεση και στην παράλυση. Με την αγγειογραφία ο θρόμβος
έσπασε, έφυγε, η αρτηρία επανήλθε στο κανονικό της μέγεθος, τα νεύρα έπαψαν να
πιέζονται και όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό.

  Ο Ι. τα έβαλε με τον εαυτό του και με τους
γιατρούς. Αν έβλεπαν καλύτερα την μαγνητική θα αντιλαμβάνονταν ότι δεν
επρόκειτο για όγκο, αλλά για διατεταμένο αγγείο. Πίστευε πως ήταν θέμα καθαρά
ανεπάρκειας γνώσεων. Εγώ υποστήριζα ότι έφταιγαν που δεν άκουγαν την μητέρα.
Έλεγε και ξαναέλεγε πως τα συμπτώματα εμφανίστηκαν πολύ γρήγορα, πως πριν δυο
εβδομάδες το παιδί ήταν τελείως φυσιολογικό. Κανείς γιατρός δεν την πίστευε,
όλοι υποστήριζαν πως δεν είχε παρατηρήσει τα συμπτώματα και πως όγκος σε μόνο
δυο εβδομάδες δεν γίνεται. Αντί λοιπόν να αποκλείσουν τον όγκο, απέκλεισαν την
μαρτυρία της μάνας.

  Όπως και να έχει μετά από 2 μέρες ο μικρός
πήγε σπίτι του υγιέστατος. Κι εγώ έμαθα πάντα να εμπιστεύομαι το ένστικτο της
μάνας. Αυτό δεν σημαίνει πως θα ακούω την δικιά μου!!

- Γιατί ο Ηρακλής είναι γυμνός και κρατάει ρόπαλο;

- Γιατί γαμάει και δέρνει!

Πώς λέγονται οι 7 νάνοι όταν βλέπουν την Χιονάτη γυμνή;

- Seven up!

Μπαίνουν δύο φίλοι σε ένα μπαρ στην Αλάσκα και ρωτάνε τον
μπάρμαν:

- Ρε φίλε, άσπρες γυναίκες έχετε εδώ;

- Φυσικά και έχουμε.

- Μαύρες γυναίκες έχετε;

- Και βέβαια.

- Ασπρόμαυρες γυναίκες έχετε;

- Ασπρόμαυρες; Όχι, ασπρόμαυρες δεν
έχουμε!

Γυρνάει αυτός που ρώτησε και λέει στον
φίλο του:

- Στο είπα, ρε μαλάκα, πιγκουίνο
γαμήσαμε χτες το βράδυ…

Δύο "άτακτες" φίλες αποφασίζουν να κάνουν
νηστεία εν όψει του Πάσχα…

- Αγαπητή μου, φέτος πρέπει να
κρατήσουμε τη νηστεία… και αυτό σημαίνει

ότι
πρέπει να κόψουμε και το σεξ…!

- Ναι αγαπητή μου, έχεις δίκιο…

Μετά από δύο εβδομάδες συναντιούνται στο
δρόμο. Η μία "άτακτη" φίλη

κρατάει
αγκαλιά δύο ναυτάκια… οπότε η άλλη της λέει οργισμένη:

- Καλά μωρή, δεν είπαμε να κάνουμε
νηστεία και από το σεξ;

- Μα αγαπητή μου…., αυτά είναι
θαλασσινά!!!

Τι κοινό έχουν τα σπερματοζωάρια με τους δημοσίους
υπαλλήλους;

- Υπάρχουν 1.000.000 που τρέχουν, αλλά
μόνο ένα κάνει την δουλειά.

Συναντάει ένας άνδρας μία πρώην του η οποία ήταν πολύ
ψόφια στο κρεβάτι.

Αλλά είχε διάθεση για σεξ, οπότε άρχισε
να της λέει ότι ο καιρός περνάει,

ο
άνθρωπος κοιτά ξανά στο παρελθόν του, ίσως μετανιώνει, εν πάση
περιπτώσει,

της
εξομολογείται ότι θα ήθελε μια τελευταία φορά να κάνουν έρωτα όπως τότε.

- Πάνω από το πτώμα μου, του λέει αυτή.

- Ωραία! Ακριβώς όπως τότε!

Τι κοινό έχουν το συζυγικό σεξ και μια καντίνα στην εθνική οδό:

1. Ποιοτικά μέτρια.

2. Ποικιλία περιορισμένη

3. … αλλά στις τρεις τα χαράματα τι
άλλο θα βρεις ανοιχτό;

Ένας τύπος, που ετοιμαζόταν για αγώνες μπόντυ-μπήλντιγκ,
χτυπιόταν

καθημερινά με τις ώρες στα βαράκια και στα μηχανήματα.
Παράλληλα, έμπαινε στο σολάριουμ

για να
αποκτήσει το απαραίτητο μαύρισμα που θα ανεδείκνυε τους μυς του. Κανά
δυο

μέρες
πριν του αγώνες, γδύνεται και κοιτιέται στον καθρέφτη. Ωραίο μαύρισμα,

μόνο
που… το όργανό του ήταν κάτασπρο! Εραστής της λεπτομέρειας καθώς ήταν,

κατεβαίνει στην παραλία, γδύνεται και
σκεπάζεται με την άμμο, αφήνοντας

μόνο το
όργανό του να εξέχει. Λίγη ώρα αργότερα, περνάνε δυο γηραιές κυρίες.

- Αχ, άδικος κόσμος, άδικος, λέει η μία
βλέποντας το ….όργανο.
- Γιατί το λες αυτό καλέ; απορεί η άλλη.

- Κοίτα το! Όταν ήμουν 10 χρόνων το
φοβόμουν. Όταν έγινα 20 είχα μεγάλη

περιέργεια γι' αυτό. Στα 30 το
απολάμβανα. Στα 40 το αποζητούσα. Στα 50,

πλήρωνα
γι' αυτό! Στα 60 προσευχόμουν να το βρω. Στα 70 το είχα ξεχάσει. Και
τώρα

που έγινα 80, τα καταραμένα φυτρώνουν
και στην άμμο ακόμα!

Καθόταν ένας παππούς στην αυλή και κοίταζε τον μικρό του
εγγονό να παίζει.

Βλέπει τον εγγονό να βγάζει ένα σκουλήκι
από την τρύπα, οπότε πηγαίνει

στον
εγγονό και του λέει:

- Θα σου δώσω πέντε ευρώ αν μπορέσεις να
ξαναβάλεις το σκουλήκι μέσα στην

τρύπα
από όπου το έβγαλες.

Το αγοράκι σκέφτηκε ότι είναι πολύ
εύκολο, και έτσι προσπάθησε. Μετά από

λίγο
κατάλαβε ότι δεν γινόταν τίποτε έτσι. Έτρεξε μέσα πήρε την λακ της
γιαγιάς

και
ψέκασε το σκουλήκι. Το άφησε να στεγνώσει και μετά χωρίς δυσκολία το
έχωσε

πάλι
στην τρύπα.

- Αυτό ήταν πολύ έξυπνο κόλπο, είπε ο
παππούς. Πάρε τα 5 σου ευρώ.

Την επόμενη μέρα το αγόρι έπαιζε πάλι,
και ο παππούς το πλησιάζει και του

δίνει
άλλα 5 ευρώ.

- Γιατί είναι αυτά; ρωτάει το αγόρι.

- Και η γιαγιά σου πιστεύει ότι ήταν
έξυπνο κόλπο!

Η γυναίκα του Κώστα ήταν στο κρεβάτι με τον Πέτρο, τον
καλύτερο φίλο του

άνδρα
της, όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

Το σηκώνει ψύχραιμα και μιλά για λίγο.

- Ποιός ήταν, ρωτά ο διπρόσωπος φίλος.

- Α, ήταν ο Κώστας.

- Ναι; Τότε καλύτερα να πηγαίνω, λέει ο
Πέτρος. Είπε ο Κώστας που ήταν;

- Χαλάρωσε. Είπε ότι είναι κάτω στο μπαρ
και πίνει ένα ποτό μαζί σου.

Πιάνει ο πατέρας τον Τοτό στην αποθήκη να τραβάει
μαλακία. Του χώνει μία

σφαλιάρα, χαμπάρι ο Τοτός, συνεχίζει
ατάραχος.

Του χώνει δεύτερη, τίποτε.

Του χώνει τρίτη, τίποτε.

Τελειώνει ο Τοτός, κοιτάει προς τα πάνω:

- Α, εσύ είσαι μπαμπά;

- Γιατί, ποιος νόμιζες ότι ήταν;

- Νόμισα ότι με βάρεσε η μαλακία στο
κεφάλι…

Ποιές είναι οι 3 αγαπημένες λέξεις ενός καρχαρία;

- Ανθρωπος στη θάλασσα!

Και του Γκουσγκούνη;

- Πουτάνα στο κρεβάτι!

- Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στο «Αχ!» και στο
«Ααααααααααχ!»;

- Τουλάχιστον δέκα
πόντοι!!!

- Ποια είναι η
διαφορά ανάμεσα στο «Αααχ» Και στο «Ωωωχ»?

- Λάθος τρύπα!

Λέει η μπανάνα στον δονητή:

- Καλά, εσύ τι τρέμεις; Εμένα
θα φάνε!

Ενημερωθείτε για τη νέα κομπίνα
που κάνουν και πάρτε τα μέτρα σας!

Δυο όμορφα 18χρονα κορίτσια πλησιάζουν
στο αυτοκίνητο σου καθώς σταματάς

στο
φανάρι Κωνταντινουπόλεως και Ιεράς Οδού, στην κάθοδο.

Ενώ η μια σκουπίζει το παρμπρίζ με ένα
πανί, η άλλη έρχεται στο παράθυρο

και σε
χαιρετά σκύβοντας ταυτόχρονα με τα στήθη της σχεδόν να βγαίνουν έξω από

την
μπλούζα της. Αδύνατον να μην κοιτάξεις! Όταν τις ευχαριστήσεις και

προσφέρεις φιλοδώρημα, αρνούνται και σε παρακαλάνε να
τις πας λίγο παρακάτω, μέχρι το

Ρουφ,
με το αυτοκίνητό σου. Συμφωνείς
εσύ ανυποψίαστος και τους λες να καθίσουν πίσω.

Καθ'οδόν αρχίζουν να κάνουν σεξ στο πίσω
κάθισμα. Μετά, μία από αυτές σου

αποσπά
την προσοχή κάνοντάς σου στοματικό έρωτα ενώ η άλλη σου κλέβει το

πορτοφόλι! Δώστε προσοχή γιατί εμένα με λήστεψαν την
περασμένη Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη

και
Παρασκευή!

Σάββατο και Κυριακή δεν τις βρήκα !!!

Ο οργασμός έχει πέντε φάσεις:

1 αισθηματική (Αχ, ναι μωρό μου!)

2 γεωγραφική (Εδώ, εδώ…)

3 θρησκευτική (Αχχ, θεέ μου…)

4 αυτοκτονίας (Πεθαίνω)

5 δολοφονίας (Αν τελειώσεις σε σκότωσα!)

- Τι κάνει ένας ξανθός, γυμνός
στο μπαλκόνι στις 3 η ώρα την νύχτα;

- Του είπε η κοπέλα του να
τελειώσει έξω…

Ήταν ένα ζευγάρι στο οποίο η
κυρία απατούσε τον άντρα της.

Μια μέρα ενώ αυτή με τον εραστή της ήταν
στο σπίτι της και βρίσκονταν

σε…
περίεργη κατάσταση επέστρεψε απρόσμενα ο άντρας της.

Αυτή ακούγοντάς τον στην πόρτα πετάχτηκε
από το κρεβάτι τρομαγμένη και

έριξε
πάνω στον εραστή της μια σακούλα αλεύρι και του είπε:

- Μείνε ακίνητος και κάνε το άγαλμα!

Αυτός πήρε μια στάση ανάλογη. Μπαίνοντας
ο σύζυγος αντίκρισε το άγαλμα και

άρχισε να φωνάζει:

- Ατιμη, με απατάς;

Η γυναίκα του τον καθησύχασε:

- Όχι άντρα μου δεν είναι αυτό που
νομίζεις. Είναι ένα άγαλμα, σαν αυτό

που
έχουν οι φίλοι μας οι Παπαδόπουλοι. Γιατί αυτοί είναι καλύτεροι από μας;

Ο σύζυγος έδειξε να την πιστεύει. Την
νύχτα όμως, όταν κοιμήθηκε η γυναίκα

του,
αυτός σηκώθηκε, πήγε στην κουζίνα γέμισε ένα δίσκο με διάφορα μεζεδάκια,

τον

πήγε μπροστά στο άγαλμα και του είπε:

- Φιλαράκο φάε τίποτα, γιατί και μένα 4 μέρες στους Παπαδόπουλους με έκοψε

η
πείνα!

Χτυπάει το τηλέφωνο σε ένα sex-shop. Ο υπάλληλος
το σηκώνει και ακούει μια

γυναικεία αισθησιακή φωνή…

- …..Αχχχχ εσείς πουλάτε κάτι…
ωωωωω….κάτι δονητές μαύρους

εικοσάποντους;

- Μάλιστα, κυρία μου έχουμε αρκετούς…

- ….Με turbo δόνηση και …μμμμμ… αχαχ…
περιστρεφόμενη κεφαλή;

- Μάλιστα…

- ….μμμμμ….. με extra παλινδρομική
κίνηση και…. ωωωω ναι!! ναι!!!

…..
αληθινό δέρμα;

- Ναι, κυρία μου εμείς τους φέρνουμε…

- Πως κλείνουν;…

Ο Νίκος πάει με το αυτοκίνητό
του για διακοπές.

Καθώς προχωρά, βλέπει μια ταμπέλα:
"Στα 1000μ Πουστοχώρι".

Συνεχίζει και βλέπει μία άλλη ταμπέλα:
"Στα 500μ Πουστοχώρι".

Λίγο πιο κάτω βλέπει έναν άνδρα να
σκάβει το χωράφι του.

Σταματάει και τον ρωτάει:

- Ρε φίλε, γιατί το λένε πουστοχώρι;

Και απαντά αυτός:

- Δεν ξέρω, και εγώ νύφη από άλλο χωριό
είμαι…

Ελληνάρας οδηγεί στην Κωνσταντινούπολη και περνά με κόκκινο. Ο Τούρκος μπάτσος λοιπόν τον σταματά.
-Περάσατε με κόκκινο κύριε.
-Ε και!!! Λέγε πόσο είναι το πρόστιμο να τελειώνουμε.
-Δεν υπάρχει πρόστιμο κύριε. Θα πρέπει να γίνει δίκη.
-Τι δίκη ρε φίλε. Κόψε την κλήση να τελειώνουμε.
Από τα πολλά ο μπάτσος τον πηγαίνει στο δικαστήριο που είναι όπως έχουμε δει σε αρκετές ταινίες.
Στεγάζεται
στο κτήριο τω ν φυλακών, είναι άθλιο, και τρομακτικό. Μπόλικος κόσμος
που περιμένει να δικαστεί, στην σειρά και ο Έλληνας φίλος μας.
Ο τούρκος πρόεδρος του δικαστηρίου αρχίζει:
-Τι έκανες, ρωτά τον Έλληνα.
-Πέρασα με κόκκινο κύριε δικαστά. Κόψτε μου μια κλήση να πληρώσω.
-Δεν έχει πρόστιμο εδώ. Χασάν πάρε τον και πήδα τον.
-Μα τι λέτε κύριε πρόεδρε (ο Έλληνας τρομαγμένος)? Πόσο κάνει να πληρώσω.
-Χασάν. Πάρε τον και πήδα τον. Ο επόμενος τι έκανες?
-Έκλεψα κύριε δικαστά. -Χασάν πάρε τον και κόψε του τα χέρια. Ο επόμενος τι έκανες?
-Σκότωσα κύριε δικαστά.
-Χασάν πάρε τον και κόψε του το κεφάλι.
Ο Χασάν, τούρκος 180 κιλά, 2φυλή ντουλάπα, καραφλός, με γυαλισμένο κεφάλι και ο ιδρώτας κάνουλα.
Βουτά και τους 3 μαζί από τον λαιμό και αρχίζει να τους πηγαίνει έξω από το δικαστήριο προς την
φυλακή.
Οπότε ο Έλληνας γυρνά και του λέει:

-Και πού σαι Χασάν, …..κοίτα
Μην μπερδευτούμε, εγώ είμαι για γαμήσι.

Μια μέρα
συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και
όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της
πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε
να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
"Τι είναι το κρυφτό;"
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε
να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την
Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια
στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η
Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.
'Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον
πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια
κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να
σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της
φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την
άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο
Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό
μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε
βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου
βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί. ….1000, μέτρησε η
Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ
μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για
θεολογία. Ένιωσε τον 'ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του
ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και
τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει
που να κρυφτεί.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού,
πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα
τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από
τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό
πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν
πληγώσει τα μάτια.

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε,
ζήταγε συγνώμη και στο
τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα. Κι έτσι από τότε
ο Έρωτας  είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει…

"Kryptonite"

I took a walk around the world
To ease my troubled mind
I left my body laying somewhere
In the sands of time
But I watched the world float
To the dark side of the moon

I feel there is nothing I can do, yeah

I watched the world float
To the dark side of the moon
After all I knew it had to be
Something to do with you
I really don't mind what happens now and
then
As long as you'll be my friend at the end

If I go crazy then will you still
Call me Superman
If I'm alive and well, will you be
There a-holding my hand
I'll keep you by my side
With my superhuman might
Kryptonite

You called me strong, you called me weak,
But still your secrets I will keep
You took for granted all the times
I never let you down
You stumbled in and bumped your head,
If not for me then you'd be dead
I picked you up and put you back
On solid ground

If I go crazy then will you still
Call me Superman
If I'm alive and well,
Will you be there a-holding my hand
I'll keep you by my side
With my superhuman might
Kryptonite

If I go crazy then will you still
Call me Superman
If I'm alive and well, will you be
there
Holding my hand
I'll keep you by my side
With my superhuman might
Kryptonite
Yeah!!

If I go crazy then will you still
Call me Superman
If I'm alive and well,
Will you be
there a-holding my hand
I'll keep you by my side
With my superhuman might
Kryptonite
Yeah!!

-3 Doors Down-

(Όποιος θέλει να ακούσει το τραγούδι να κάνει κλικ κάτω από τα links μου, εκεί που λέει τραγουδάκια-dj phantom