Aγαπητέ Άγιε Bασίλη, πρώτα πρώτα θέλω να σε ευχαριστήσω για το περσινό σου δώρο που
ήταν μια ωραιότατη ρυτίδα στο μεσόφρυδο και έχω να σου πω ότι αν φέτος επιχειρήσεις
να μπεις απ' την καμινάδα μου θ' ανάψω
τζάκι και θα σε κλάψουν οι τάρανδοι.

    Kατά τα άλλα, όπως τα ξέρεις. Eτοιμαζόμαστε για γιορτές καπάκι Xριστούγεννα-Πρωτοχρονιά
και θα περάσουμε κα-τα-πλη-κτι-κά όπως κάθε χρόνο. Tις
ημέρες των παραμονών θα επωφεληθούμε από το συνεχές ωράριο των καταστημάτων για
να ξεχυθούμε σύσσωμοι στα μαγαζιά και να ψωνίσουμε ό,τι να' ναι και μετά θα
κουβαλάμε τα ό,τι να' ναι μας φορτωμένοι με τις σακουλάρες πάνω κάτω στη
Σκουφά, ψάχνοντας δύο ώρες για ταξί. Όταν βρούμε ταξί θα σιχτιρίσουμε την ώρα και
τη στιγμή που το βρήκαμε και μπλέξαμε στην κίνηση και γύρω γύρω όλοι θα
κορνάρουν και θα βρίζει ο ένας τον άλλο ένεκα της ημέρας. Tο
βράδυ της παραμονής των Xριστουγέννων, θα βγούμε έξω για να
τιμήσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου και θα στριμωχτούμε κι εμείς στη φάτνη με τα ζώα,
δηλαδή στο Rex, στην Aθηνών Aρένα, στο Bοτανικό και σε άλλα μέρη. Kαι θα φοράνε όοολες το «μικρό μαύρο
φόρεμα». Kαι όοοολοι οι άντρες θα καπνίζουν μια τεράστια γιορτινή πουράκλα που θα
βρωμάει και θα ζέχνει. Ύστερα, αφού χορέψουμε τσιφτετέλι και πιούμε ό,τι
σκατο-ποτό κυκλοφορεί σε μολότοφ στην αγορά, θα γυρίσουμε στο σπίτι για να
ξεράσουμε και να περιμένουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

    Tην παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα ξαναξεχυθούμε στα μαγαζιά να
ξαναψωνίσουμε
τα ό,τι να 'ναι που περίσσεψαν απ' τα Xριστούγεννα και θα επιστρέψουμε
στα σπίτια
μας πτώματα για να ετοιμαστούμε άρον άρον για το ρεβεγιόν. Tο πιο
ευχάριστο απ' όλα είναι ότι επιτέλους θα συναντηθούμε όοοοολοι μαζί
γιατί θα
εγκλωβιστούμε στο Σύνταγμα και στην Kηφισίας πρωτοχρονιάτικα και θα
καπνίζουμε
μέσα στα αυτοκίνητα με αναμμένο το κλιματιστικό και όλα θα είναι ένα
σίχαμα. Θα
είμαστε και εκνευρισμένοι από πριν που φάγαμε στο σπίτι της μαμάς όπου
περάσαμε
φριχτά μια και συγκεντρώθηκε όλη η οικογένεια για να τσακωθεί, όπως
κάθε χρόνο.
Eπίσης όπως κάθε χρόνο, το φαγητό θα είναι χάλια, γιατί το κρέας της
γαλοπούλας είναι απαίσιο και σκληρό και άμα κρυώσει γίνεται σαν
βατραχοπέδιλο.
Παρ' όλα αυτά, θα καταβροχθίσουμε τον άμπακο με έμφαση στη γέμιση και
στη
βασιλόπιτα και θα σκάσουμε και μετά θα νυστάζουμε και θα θέλουμε να
χωρίσουμε
τους γκόμενές μας, γιατί φυσικά αυτοί φταίνε που τραβιόμαστε στη μέση
της
νύχτας σαν τους ηλίθιους, και στο μεταξύ όλα τα μαγαζιά θα είναι γεμάτα
από
κόσμο που καλωσορίζει το νέο χρόνο με ξέφρενο ενθουσιασμό, πράγμα το
οποίο δεν
μπόρεσα ποτέ να καταλάβω. Aυτό το στίχο «πάει ο παλιός ο χρόνος
ας
γιορτάσουμε παιδιά» πρέπει να τον έχει γράψει ο Φόρεστ Γκαμπ γιατί μόνο
αν
είσαι ο Φόρεστ Γκαμπ γιορτάζεις που λιγοστεύει κατά ένα χρόνο η ζωή σου
και θα
σε φάει το μαύρο χώμα μια ώρα αρχύτερα. Aυτά. Όσο για το
πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν
μας θα το περάσουμε κι αυτό φα-ντα-στι-κά ξαναζουλιγμένοι στα
μπουζούκια ή στα
κουλά κυριλέ κλαμπ με τους πορτιέρηδες Mίστερ Γαμάω και τις πορτιέρησες
Mις Tσιμπούκι,
όπου θα πιούμε πετρέλαιο και θα πάρουμε και μερικά ναρκωτικά για το
καλό. Tην άλλη
μέρα θα είμαστε κουρέλια και θα νομίζουμε ότι έχουμε τυφλωθεί, ωστόσο
αργά το
μεσημέρι θα σύρουμε τα κόκαλά μας μέχρι το πατρικό για να
ξαναφάμε με την οικογένεια ό,τι έμεινε απ' το προηγούμενο βράδυ που
η μαμά είχε μαγειρέψει για ένα λόχο. Mετά θα κάνουμε φύλο και φτερό τη
χτεσινή
βασιλόπιτα για να βρούμε το φλουρί που δεν θα βρεθεί ποτέ γιατί θα το
έχει
καταπιεί ο παππούς με το πρωινό του ρόφημα. Tο απόγευμα θα
χτυπήσουμε και μια κατάθλιψη
που δεν είμαστε πια παιδιά και τι μαγικά που ήταν τα Xριστούγεννα
και η Πρωτοχρονιά κάποτε. Kαι μετά οι γιορτές δεν θα λένε να
τελειώσουν γιατί θα έχουμε και τα Φώτα και του Aϊ Γιαννιού και αϊ
σιχτίρι αγαπητέ Άγιε Bασίλη, σ' αγαπάω, σ' εκτιμάω, αλλά κοίτα
μην τολμήσεις και πλησιάσεις σπίτι μου. Φέτος θέλω μόνο Kαλικάντζαρους.
Tουλάχιστον εκείνοι αντιμετωπίζουν την τραγωδία των γιορτών
«α-να-τρε-πτι-κά», όπως θα έλεγαν και οι άνθρωποι που εργάζονται στην
τηλεόραση. Kαι
τώρα κλείνω γιατί πρέπει να γράψω και σ' άλλο κουλό άγιο. Σε κάνα μήνα
έχουμε
Bαλεντίνο.

Γιατί βάζουμε το αγγελάκι στην κορυφή του δέντρου.

Είναι παραμονή
Πρωτοχρονιάς και ο Αγιος Βασίλης ετοιμάζεται να πάει τα δώρα στα καλά παιδάκια
όλου του κόσμου. Αφού λοιπόν κάνει το μπανάκι του, ανοίγει την ντουλάπα για να
πάρει τη στολή του. Καθώς τραβάει την στολή από την κρεμάστρα, μετά φρίκης
διαπιστώνει ότι εκτός από ασιδέρωτη, η στολή έχει μία τεράστια τρύπα στην
κοιλιά από το σκόρο. Αμέσως τρέχει στην γυναίκα του, και της δίνει τη στολή για
να την φτιάξει. Η γυναίκα του όμως, με μεγάλο θράσος του απαντάει..

- Ασε με τώρα.. δεν μπορώ.. βλέπω Λάμψη..
- Ρε γυναίκα, δεν μπορώ να βγω έτσι έξω.. τι θα πει ο κόσμος;
- Να τη μπαλώσεις και να την σιδερώσεις μόνος σου.. και τώρα σιωπή, γιατί
μιλάει ο Γιάγκος..

Εξαλλος ο Αγιος Βασίλης, παίρνει τη στολή, βάζει το σίδερο στη μπρίζα, και
αρχίζει να σιδερώνει, μουρμουρίζοντας κάτω από την άσπρη του γενιάδα μερικές
δίολου εορταστικές φράσεις…

Αφού τελειώνει λοιπόν με τη στολή, βγαίνει έξω για να φορτώσει τα δώρα, και
διαπιστώνει ότι δεν υπήρχε ούτε ένας καλικάτζαρος. Εξαλλος και πάλι ο Αγιος
Βασίλης, ψάχνει και βρίσκει έναν…

- Τι έγινε ρε καλικάτζαρε, λέει ο Αγιος Βασίλης, που χαθήκατε όλοι;..
- Αγιε μου Βασίλη, έχουμε πλέον συνδικαλιστεί, και αποφασίσαμε 24ωρη απεργία.
Απαιτούμε αύξηση στο μισθό μας.

Ο Άι Βασίλης, έχει αρχίσει να φορτώνει άσχημα, αλλά προσπαθεί να κρύψει το θυμό
του. Αρπάζει λοιπόν το σάκο, και αρχίζει να τον γεμίζει με παιχνίδια μοναχός
του. Καθώς πάει να τα φορτώσει στο έλκυθρο, διαπιστώνει ότι δύο από τους
ταράνδους γεννάγανε, και οι υπόλοιποι το είχαν σκάσει πηδόντας από το φράχτη.
Σε κατάσταση αλοφροσύνης, ο Άι Βασίλης, πετάει με δύναμη το σάκο μέσα στο
έλκυθρο, όπου αυτός σκίζεται και χύνονται όλα τα παιχνίδια στο χιόνι.

Τα νεύρα του Άι Βασίλη, πλέον έχουν ξεπεράσει τα όρια περιγραφής. Παρ'όλα αυτά
αποφασίζει να πάει να πιει ένα ουισκάκι για να ηρεμήσει. Παρατηρεί όμως ότι το
μπουκάλι με το Jack Daniels ήταν άδειο.. Ξεχνάει το ουίσκι, αλλά όχι
και το θυμό του, και πάει να βάλει λίγο καφέ. Του πέφτει όμως η καφετιέρα από
τα χέρια, και μετατρέπεται σε παζλ 3000 κομματιών πάνω στο πάτωμα.

Με φανερή τσατίλα, πάει να φέρει τη σκούπα για να καθαρίσει, αλλά ανακαλύπτει
ότι τα ποντίκια είχαν φάει το άχυρο από τη σκούπα. Ο Αγιος Βασίλης ήταν έτοιμος
να σκάσει από την τσαντίλα, όταν εκείνη τη στιγμή μπαίνει ένα αγγελάκι στην
κουζίνα κουβαλόντας ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο..

- Αγιε Βασίλη, λέει το αγγελάκι, έφερα το δέντρο. Πού να το βάλω;

Και από τότε, έχει επικρατήσει το έθιμο να βάζουμε το αγγελάκι στην κορυφή του
δέντρου…

Λατρεύω την γιορτινή Αθήνα. Αυτές τις μέρες
κάθε απόγευμα κατεβαίνω στο Σύνταγμα το οποίο ασφυκτιά από κόσμο, στην Ερμού
συμβαίνει το αδιαχώρητο, στα περισσότερα μαγαζιά το ίδιο, όπου κι αν γυρίσεις
βλέπεις κόσμο να περπατά, φορώντας τα καλά του και κρατώντας τα παιδάκια του
στο χέρι. Και όχι μόνο στο κέντρο, παντού, ο κόσμος αψηφά το κρύο και βγαίνει
στους δρόμους.

Η φετινή ατραξιόν του δήμου Αθηναίων είναι το
χωριό του Άη-Βασίλη.

Δεν θα το βρείτε ούτε εδώ.

Δεν θα το βρείτε ούτε εδώ,

Θα το βρείτε κοντά εδώ!

Όχι δεν είναι ο
Ρούντολφ ο τάρανδος, ούτε ξωτικό, απλά φέτος ο Άη αποφάσισε να φτιάξει το χωριό
του στον εθνικό κήπο. Ξενέρα που δεν έχει παγοδρόμιο φέτος, ξενέρα επίσης που στον
εθνικό κήπο έχει περιστέρια, γαιδούρια, γάτες, κατσίκες, πάπιες κι ένα παγώνι
κι όχι κάποιο ζόρικο ζώο (κανα λιονταράκι ας πούμε). Φοβερά τα ξωτικά όμως!

Να ευχαριστήσω
και επίσημα τον mad ο
οποίος είχε την καλοσύνη να φτιάξει σε εμένα και άλλους συν-bloggers κάποιες κάρτες, η βαθμολογία των
οποίων προέκυψε από μια κριτική επιτροπή που έφτιαξε. Να η κάρτα μου.

Σε λίγες μέρες θα έρθει η Πρωτοχρονιά. Για
εμένα κάθε φορά, ο χρόνος ανοίγεται με τις καλύτερες προοοπτικές. Την
Πρωτοχρονιά έχω γιορτή, την επόμενη μέρα έχω γενέθλια. Κάτι που μόνο καλό δεν
είναι, όλοι παίρνουν να μου ευχηθούν την Πρωτοχρονιά και μου λένε μαζεμένα τις
ευχές για Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, γιορτή και γενέθλια. Ενώ μου φέρνουν ένα
δώρο για όλα αυτά! (αντί να μου φέρουν 4). Έτσι όταν έρχεται 3 του μηνός, δεν
έχω να ελπίζω σε καμία άλλη γιορτή, όλα πέρασαν.

Στο μικρό μου μυαλουδάκι, η αρχή του νέου
χρόνου είναι κάτι πολύ σπουδαίο. Μου είχε κάτσει παλιά που άκουγα από γιαγιάδες
και θείες ότι την αρχή του μήνα πρέπει να την περνάς όμορφα γιατί έτσι θα
περάσεις και τις υπόλοιπες μέρες του μήνα. Κάπως έτσι την βλέπω και θέλω η
Πρωτοχρονιά αφού είναι η πρώτη μέρα του χρόνου κι όχι απλώς του μήνα και θέλω να
είναι μαγική και ξεχωριστή. Και κάνω ακριβώς το αντίθετο.

Την περσινή πρωτοχρονιά είχα ακυρώσει όλες
τις προτάσεις για έξοδο ή συνεύρεση σε σπίτι ή γλέντι παντός τύπου. Κι έκατσα
σπίτι. Μόνος. Και με την αλλαγή του χρόνου, σηκώθηκα, έβαλα να δω dvd και μετά διάβασα τον τελευταίο Χάρι
Πότερ. Αυτό με ευχαριστούσε κι αυτό ήθελα να κάνω. Η προ-προπέρσινη αλλαγή του
χρόνου με βρήκε καθισμένο ανακούρκουδα στο κρεβάτι να ακούω μουσική. Μου είχε
καρφωθεί ένα τραγούδι στο κεφάλι και ήθελα ο νέος χρόνος να με βρει να ακούω
αυτό το τραγούδι. Ήμουν πάλι στο σπίτι. Μόνος. Το τραγούδι ήταν ένα των godsmack. Όχι και πολύ γιορτινό. Την προπέρσινη
αλλαγή του χρόνου, μετά από χίλια μύρια παρακάλια της gomenas βγήκαμε να το γλεντήσουμε. Φέτος
που ο νέος χρόνος θα με βρει χωρίς αυτήν, είμαι περίεργος να δω πώς θα την
περάσω.

Το 2008 με αγχώνει λίγο, εχώ πολλά πράγματα
που πρέπει να ξεκαθαρίσω. Και άλλα για τα οποία πρέπει να δώσω λογαριασμό. Και
μιας και λόγω γενεθλίων μεγαλώνω έναν χρόνο, εξαντλούνται κι όλες οι
δικαιολογίες του τύπου είμαι μικρός, έχω καιρό, έχω χρόνο.

Ειδικά τώρα που νιώθω πως οι γονείς μου έχουν
μεγαλώσει. Δεν λέω έχουν γεράσει, απλά έχουν μεγαλώσει. Και φτάνει ο καιρός που
πρέπει να πάψω να βασίζομαι σαυτούς και να αρχίσουν αυτοί να βασίζονται σε
μένα. Και με αγχώνει πολύ μην φτάσει η στιγμή που θα με χρειαστούν κι εγώ δεν
θα έχω την δυνατότητα να τους βοηθήσω.

Τέλος, γιατί αρκετά το σοβάρεψα και δεν μου πάει για όσους
πραγματικά σκοπεύουν να το κάψουν το βράδυ της παραμονής ορίστε 10 συμβουλές-σημάδια
ότι κάτι πηγαίνει στραβά με το ρεβεγιόν:

1. Οι καλεσμένοι αποφάσισαν να ξεκινήσουν
   την αντίστροφη μέτρηση για την αλλαγή του έτους από το 10.000.
2. Υπάρχει ένα αυτοκόλλητο «Happy 1995» στα κουτιά με τις πίτσες από τις
   οποίες έτρωγες όλο το βράδυ.
3. Τα party hats μοιάζουν περιέργως με κώνους που βρίσκουμε στους δρόμους.
4. Είναι 6 Ιανουαρίου.
5. Δεν επιτρέπονται τα φώτα μετά τις 12.
   Γιατί έτσι είναι ο κανονισμός της φυλακής.
6. Ακούς κάποιον να μετράει αντίστροφα κάθε
   φορά που πηγαίνει στο μπάνιο.
7. Η σαμπάνια έχει γεύση sprite.
8. Βλέπετε τον ασφυκτικό κόσμο στο Σύνταγμα
   από την τηλεόραση και κάποιος προτείνει για να μπείτε στο κλίμα να
   στριμωχτείτε και να αρχίσετε να χουφτώνεστε. Και όλοι συμφωνούν.
9. Στην αλλαγή του χρόνου όλοι μαζεύονται
   να δουν τον θείο Τάκη να κατεβάζει το παντελόνι του.
10. Όλοι καλεσμένοι έχουν κι από ένα
    φλουρί στη κομμάτι βασιλόπιτάς τους.

Και να μια λύση του τι μπορείτε να κάνετε όταν είστε κολλημένοι στην κίνηση καθώς γυρνάτε από το ρεβεγιόν!

(Η φωτό είναι πραγματική και το αμάξι δεν ήταν παρκαρισμένο, αλλά εν κινήσει!)

Καλή χρονιά σε όλους,
με υγεία και χαρά!!!!!

Υ.Γ. Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος ήταν Ο φύλακας της σίκαλης
του J.D.Salinger (catcher in the rye). Δεν ξέρω γιατί αλλά ήθελα να το
γράψω εδώ. Σου αλλάζει την ζωή!

Το συνέταξε τρελή ομάδα επιστημόνων και απομυθοποιεί επιστημονικά τον Άη:

1. Κανένα είδος τάρανδου δεν πετάει. Υπάρχουν βέβαια
περίπου 300.000 είδη από ζωντανούς οργανισμούς που δεν έχουν καταταχθεί πουθενά
ακόμη. Αν και πρόκειται κυρίως για έντομα και βακτήρια δεν μπορούμε φυσικά με
σιγουριά να αποκλείσουμε από αυτά και τους τάρανδους τους οποίους παρεπιπτόντως
μάλλον μόνο ο Αη Βασίλης έχει δει μέχρι τώρα.

2.Υπάρχουν περίπου 2 δισεκατομμύρια παιδιά (κάτω των 18).
Επειδή όμως ο Αη Βασίλης δεν επισκέπτεται Μουσουλμάνους Εβραίους Βουδιστές κλπ
μειώνεται η δουλειά του στο 15% του συνόλου-378 εκατομμύρια παιδιά. Με έναν
μέσο όρο 3,5 παιδιών ανά σπίτι έχουμε 91,8 εκοτομμύρια σπίτια. Υποθέτουμε ότι
σε κάθε σπίτι υπάρχει εκ των 3,5 παιδιών τουλάχιστον 1 που δεν ήταν άτακτο.

3.Ο Αη Βασίλης έχει ένα 24ωρο που αποτελείται από 31 ώρες
αν υπολογίσουμε τις διαφορές στις εκάστοτε ζώνες ώρας όταν ταξίδεύει από
Ανατολή προς Δύση(που ακούγεται και λογικό). Αυτό μας δίνει 822,6 επισκέψεις
ανα δευτερόλεπτο. Δηλαδή ο Αη Βασίλης έχει για κάθε σπίτι στη διάθεσή του
1/1000 του δευτερολέπτου για τις δουλειές του (παρκάρισμα,να κατέβει από
καπνοδόχους, να γεμίσει κάλτσες να φάει ότι απόμεινε από τη γαλοπούλα κλπ). Αν
υποθέσουμε ότι οι 91,8 εκατομμύρια στάσεις που κάνει είναι ισομετρικά
κατανεμημένες σε όλη τη γη (το οποίο όπως ξέρουμε δεν ισχύει αλλά για λόγους
ευκολίας ας το δεχτούμε) τότε η απόσταση από σπίτι σε σπίτι είναι 1,3 χλμ που
μας δίνει ένα συνολικό μήκος από 120,8 εκατομ. χιλιόμετρα χωρίς να υπολογίσουμε
τις ανάγκες του ανθρώπινου οργανισμού μέσα σε ένα 3ωρο. Αυτό σημαίνει ότι το
έλκηθρο του Αη Βασίλη θα πρέπει να αναπτύσσει μια ταχύτητα της τάξης 1040
χλμ/δευτερόλεπτο ήτοι 3000 φορές γρηγορότερα από την ταχύτητα του ήχου. Ένας
φυσιολογικός τάρανδος τρέχει το πολύ με 24χλμ/ώρα.

4.Αν υποθέσουμε ότι το δώρο του κάθε παιδιού θα ζυγίζει
περ. 1 κιλό τότε το έλκηθρο θα ζυγίζει 378.000 τόννους χωρίς να υπολογίσουμε
τον Αη Βασίλη ο οποίος ως γνωστόν περιγράφεται ως αρκετά ευτραφής. Ενας
τάρανδος δεν μπορεί να σύρει περισσότερο από 175 κιλά. Ακόμα και στην περίπτωση
ενός «ιπτάμενου τάρανδου» που υποθετικά θα μπορούσε να σύρει το δεκαπλάσιο, δεν
απαιτούνται για το έλκηθρο 8 ή 9 τάρανδοι αλλά 216.000. Αυτό αυξάνει το
συνολικό βάρος σε 410.000 τόννους.

5.410.000 τόννοι με μια ταχύτητα των 1040χλμ/δευτερ.
προκαλούν τέτοια αντίσταση αέρος και θερμότητα όση ένα διαστημόπλοιο
που
εισέρχεται στην ατμόσφαιρα της γης. Το πρώτο ζευγάρι τάρανδων θα πρέπει
να
απορροφήσει ενέργεια περίπου 16,6 τρισεκατομμυρίων Joule. Αυτό σημαίνει
με λίγο λόγια ότι αυτά θα καίγονταν στη στιγμή. Το επόμενο
ζευγάρι θα εκτίθονταν στιγμιαία στην αντίσταση του αέρα με αποτέλεσμα
μια
εκκωφαντική έκρηξη.

6.Το σύνολο των τάράνδων θα είχε εξατμιστεί μέσα σε 5
χιλιοστά του δευτερολέπτου. Ο Αη Βασίλης εν τω μεταξύ θα εκτεθεί σε μια επιτάχυνση
περιπου 17.500 φορές μεγαλύτερη αυτή της γης (βλέπε g)
η οποία θα τον κολλούσε στο τέλος του έλκηθρου με μια πίεση περίπου 20,6
εκατομμυρίων Νιουτον.

Μετά από όλα αυτά μπορούμε με σιγουριά πλέον να βγάλουμε
το συμπέρασμα ότι αν ποτέ ξεκίνησε ο Αη Βασίλης να μοιράσει δώρα σήμερα θα
είναι νεκρός!

    Απόγευμα Παρασκευής σε μεγάλο, πολύ μεγάλο
κατάστημα. Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα δίνουν στον αδερφό μου, από την δουλειά
του μια δωροεπιταγή. Έχουμε έρθει με όλη την φαμίλια να την εξαργυρώσουμε.
Φέτος είχαμε βάλει σκοπό να αγοράσουμε μια οθόνη για τον υπολογιστή. Στο πρώτο
κατάστημα της αλυσίδας σούπερ μάρκετ παύλα ηλεκτρικών παύλα της Παναγιάς τα
μάτια είχε μόνο 2 οθόνες. Ο 2,05 μέτρα αδερφός με το φουσκωτό μπουφάν είχε
στριμώξει έναν μικροκαμωμένο πωλητή και αναρωτιόταν δυνατά πώς γίνεται ολόκληρο
πολυκατάστημα να έχει μόνο 2 οθόνες. Ο πωλητής δεν απαντούσε. Ανάσαινε.
Τρομαγμένος.

    Μαζέψαμε την μαμά η οποία αναρωτιόταν αν θα
έπρεπε να αγοράσει γαλοπούλα ή γουρούνι ή απλή κότα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι,
φύγαμε από το μαγαζί και πήγαμε στο κεντρικότερο πολυκατάστημα του υπερ-μάρκετ.
Στη διαδρομή η μαμά άδραξε της ευκαιρίας που ήταν συγκεντρωμένη όλη η φαμίλια
σε ένα μικρό χώρο σαν το αυτοκίνητο του αδερφού και μας τα ζάλισε με τις
κλασσικές συμβουλές της. Και πώς όλοι θέλουν το κακό μας, πώς να βρούμε μια
καλή και μορφωμένη κοπέλα με λεφτά, πότε θα στρωθώ να πάρω το πτυχίο, πότε θα
βάλουμε το καλό παντελόνι, μπούρου μπουρου μπούρου, κάποια στιγμή ο καλός
Θεούλης δέησε και φτάσαμε, ευτυχώς που είχαμε και τον μπαμπά να δυναμώνει όλο
και πιο πολύ την ένταση της έρα-σπορ και την παλεύαμε κάπως την κατάσταση. Σε
ένα αχανές πάρκινγκ ο αδερφός στρίμωξε ίσα ίσα το αμάξι ανάμεσα σε δυο άλλα και
δεν μπορούσαμε να κατεβούμε, τελικά πάρκαρε αλλού και βγήκαμε.

    Στο τεράστιο κεντρικό
υπερ-σούπερ-πολύ-κατάστημα γινόταν της κακομοίρας. Κόσμος από εδώ καρότσια από
εκεί, πράγματα, φωνές, πανζουρλισμός. Η φαμίλια phantom άδραξε ένα καρότσι και ξεχύθηκε να ξοδέψει την
δωροεπιταγή.

    Πρώτη στάση για εμένα και τον αδερφό, οι
οθόνες. Είχε γύρω στις 4-5 μάρκες, για οθόνη πήγαμε και θέλαμε να φύγουμε, με
λάπτοπ, wii και μια plasma 30 και βάλε ιντσών. Με τα πολλά
διαλέξαμε μια οθόνη (19αρα παρακαλώ!!!), μας την φέρνει στο κουτί της ο
υπάλληλος (επίσης μικροκαμωμένος, δεν ξέρω αν όλοι τους ήταν πράγματι
μικροκαμωμένοι ή φαίνονται έτσι μπροστά στον αδερφό). Στο σημείο αυτό πήγε να
πέσει το πρώτο μπινελίκι γιορτινάτικα. Επειδή αυτός που κάηκε απτον χυλό φυσάει
και γιαούρτι και πάστα και μελομακάρονο ρίχνω μια ματιά στα χαρακτηριστικά που
αναγράφονται στο κουτί της οθόνης και στα χαρακτηριστικά που αναγράφονται στο
ράφι. Πάμε με τον ψηλέα bro στον πωλήτη.

Phantom: Συγνώμη,
η οθόνη που μας δώσατε τι ανάλυση έχει?

Πωλητής: Χίλια
εξακόσια κάτι (δεν θυμάμαι ακριβώς για να το γράψω εδώ).

Αδερφός-ντερέκι: Ναι
ε? Και γιατί το κουτί γράφει χίλια τετρακόσια κάτι? (ούτε εδώ θυμάμαι ακριβώς
πόσο)

Πωλητής κοιτώντας
τον αδερφό λες και κοιτά ταστέρια: Αποκλείεται.

    Όταν ακούω αυτό το αποκλείεται μου γυρίζουν
τα μάτια ανάποδα, μου ανάβουν τα λαμπάκια, ακούω καμπανάκια του ρινγκ να
χτυπούν. Ο επόμενος διάλογος θα μπορούσε να κυμανθεί στα εξής είστε τελείως
άσχετοι, δες το κουτί τι γράφει, στραβομάρα, άλλα πουλάτε κι άλλα αγοράζουμε,
Ευαγγελάτος που σας χρειάζεται και τέτοια. Δεν ειπώθηκαν ποτέ. Απλά πήγαμε
αγκαλιά με το κουτί της οθόνης και το ξηλωμένο χαρτάκι με τα χαρακτηριστικά της
από τον πάγκο στην εξυπηρέτηση πελατών του μαγαζιού. Τελικά μας ζήτησαν συγνώμη
και είπαν πως θα διορθώσουν άμεσα το λάθος.

    Μου φαίνεται έχω βαλθεί να διορθώσω όλα τα
ράφια των πολυκαταστημάτων! (παρόμοιο σκηνικό είχε παιχτεί και όταν έψαχνα για
κινητό, βλέπε 2-3 ποστ πιο κάτω, αλλά και όταν έψαχνα για mp3 και τις 3 φορές σε διαφορετικά
πολυκαταστήματα)

    Αφού πήραμε την οθόνη ψάχναμε ποντίκι. Φάγαμε
τον κόσμο, ποντίκι δεν βρήκαμε. Πλησιάζουμε τον πωλητή, τον ίδιο για τις
οθόνες, του οποίου πλέον είχε πληγωθεί ο εγωισμός και του ζητήσαμε να μας
δείξει πού είναι τα ποντίκια. Μας δείχνει σε ένα σημείο και φεύγει. Κοιτούσαμε,
ξανακοιτούσαμε, δεν υπήρχε ποντίκι. Βάζω τον αδερφό να τον αναζητήσει, τεντώνει
τον λαιμό πάνω από τα ράφια, τον βρίσκουμε κάπου χωμένο. «Μπορείτε να μας
δείξετε λίγο που είναι τα ποντίκια, γιατί εκεί που μας δείξατε δεν υπάρχουν?».
Μας κοιτάει χαζά «ααα ποντίκια πείτε λοιπόν, όχι mouse pad», με κοιτάει ο αδερφός «ποιος του είπε για mouse pad?»

    Όση ώρα ζαλίζαμε τον πωλητή, οι γονείς είχαν
αγοράσει ένα mini καλοριφέρ,
έναν αποχυμωτή και μια σιδερώστρα.

    Συνεχίσαμε την περιήγηση στο υπερ-σούπερ-multi-πολύ-κατάστημα. Είναι πραγματικά
εντυπωσιακή η οργάνωση, μουσική όσο απαλή χρειάζεται για να σε ηρεμεί και με
όσο γρήγορο tempo είναι
απαραίτητο για να κινείσαι σχετικά γρήγορα. Βασικά προιόντα που πρέπει να
προωθηθούν τοποθετημένα στο ύψος του ματιού σου, τα παιδικά δε, μπισκοτάκια,
γλειφιτζούρια, σοκολατομαλακιούλες σε χαμηλότερο επίπεδο για να είναι στο ύψος
των ματιών των παιδιών. Το άλλο εντυπωσιακό είναι η ταξινόμηση, όχι τόσο κατά
είδος αλλά κατά συσχέτιση, για παράδειγμα δίπλα στα μακαρόνια έχουν τις
σάλτσες, κρέμες γάλακτος, τυριά για μακαρόνια, μανιτάρια ή μπέικον ή δεν ξέρω
και γω τι, σε στέλνει δηλαδή η γυναίκα σου να της πάρεις μακαρόνια και γυρνάς
με ένα πάκο υλικά για σπέσιαλ καρμπονάρα με μανιτάρια, κομματάκια μπέικον και
κρέμα γάλακτος. Ενώ αυτή έχει έτοιμη την σάλτσα από κιμά. Κι έχεις ξεχάσει τα
μακαρόνια.

    Σύντομη στάση έγινε στο τμήμα για τα ενδύματα
του σούπερ μαρκετ πολυκαταστήματος, όπου είχε άγνωστες μάρκες από αδιάφορα
ρούχα, η μάνα επέμενε να δοκιμάσω κάτι παπούτσια για να τα έχω πρόχειρα για το
γυμναστήριο, τα δοκίμασα και με κάθε μου βήμα ακουγόταν ένα τρίξιμο σαν να
περπατώ σε ξύλινα πατώματα σε ταινία θρίλερ. Τα εγκαταλείψαμε.

    Όσο οι γονείς κοιτούσαν για φαγώσιμα, με τον
αδερφό χαζεύαμε τον χαμό, καμιά φορά τους χάναμε, αλλά σημείο αναφοράς ήταν ο
αδερφός μιας και ξεχώριζε σε όλο το μέρος, αφού το κεφάλι του περνούσε τα ράφια,
οπότε όταν χανόμσταν ή δεν ξέραμε πού βρίσκονται οι υπόλοιποι, ψάχναμε τον
αδερφό και συναντιόμασταν εκεί.

    Πήγα στο τμήμα με τα γλυκά και φόρτωσα το
καρότσι με κάτι τέλεια σοκολατομελομακάρονα.
Σκέτη κόλαση!

    Υπήρχαν στιγμές όπου και εγώ και ο αδερφός
μπερδευόμασταν και αρχίζαμε να σπρώχνουμε ξένο καρότσι. Η αφηρημάδα μας είχε
γέλιο, μέχρι το σημείο όπου άνοιξα και τσίμπησα από ένα πακετάκι με μπισκότα
που είχαμε στο καρότσι μας. Το οποίο τελικά δεν ήταν το καρότσι μας. Την έκανα
με ελαφρά.

    Στα καλλυντικά φορτωθήκαμε ένα κάρο κολόνιες
και αποσμητικά, διαβάζοντας πολύ προσεκτικά για τι προορίζεται το καθένα. Γιατί
για μια περίοδο ο μπαμπάς είχε μπερδέψει τα κουτάκια και αντί για κρέμα μετά το
ξύρισμα, έβαζε ένα gel από
πυλό που είχε ο αδερφός για τα μαλλιά και κάθε φορά μετά το ξύρισμα τον βλέπαμε
με μια ροζ κρέμα στο πρόσωπο που έκανε κανα δίωρο να φύγει. Ο δε αδερφός για
κρέμα μετά το ξύρισμα έβαλε μια φορά ένα ειδικό σαπούνι που ήθελε απαραιτήτως
ξέβγαλμα, αλλά αυτός το νόμισε για κρέμα και δεν το ξέβγαλε και το επόμενο πρωί
σηκώθηκε με ένα πρόσωπο κατακόκκινο κι ερεθισμένο, μόνο δηλαδή που δεν έπαθε
έγκαυμα!

    Στα προφυλακτικά η μάνα ρώταγε τι μάρκα να
μας πάρει, duo κανονικό
της λέμε, όχι ρε σεις γιατί κανονικό πάρτε κανα παράξενο να αυτό εδώ λέει έχει
ραβδώσεις, τι είναι οι ραβδώσεις? Οι γονείς δεν προλαβαίνουν τις εξελίξεις… Πιο
μικροί την στέλναμε την γυναίκα να μας πάρει προφυλακτικά από τον χόντο,
πήγαινε με συστολή στο ταμείο, αφού είχε πάρει καμια δεκαριά άλλες βλακειούλες,
όταν χτύπαγε τα προφυλακτικά η πωλήτρια έλεγε η μάνα, για τα παιδιά μου είναι
δεν είναι για μένα, γελούσε η πωλήτρια, σιγά καλέ και για εσάς να είναι τι
πειράζει? Και της έβαζε στην τσάντα και καμιά δεκαριά αρωματικά μαντηλάκια.

    Αφού είχα γυρίσει όλο το κατάστημα και είχα
δοκιμάσει από πάγκους με δωρεάν δείγματα, λουκανίκων, τυριών, μπισκότων, σνακ,
μου είχαν προσφέρει ζεστή σοκολάτα, είχα τσιμπολογήσει παύλα τσακίσει τα
κάσιους από τον πάγκο με τα ξηροκάρπια, είχα δοκιμάσει ελιές, είχα φάει και το
μπισκότο από το ξένο καρότσι συναντήθηκα με την υπόλοιπη φαμίλια στο ταμείο.
Φίσκα το καρότσι μας, χαμός λέω στη μαμά δείχνοντας τι είχαμε πάρει, τι χαμός,
χάος! λέει η μαμά.

    Ξοδέψαμε την μισή δωροεπιταγή, την υπόλοιπη
μισή για τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς!

    Βγαίνοντας συναντήσαμε και την κλασσική
φιγούρα του άη-βασίλη, του πληθωρικού υπερτροφικού «αγίου» ντυμένου με τα
χρώματα της coca-cola πανταχού παρόντα να σου
συμπαραστέκεται στην καταναλωτική σου μανία, αγιοποιώντας την, με την
μεγαλοσύνη του και το γλυκό του χαμόγελο. Το πόνι που συνηθίζουν να βάζουν
δίπλα του δεν ξέρω πού κολλάει, φαντάζομαι πως πρέπει να του δώσεις κάποια
λεφτά για να μην το καβαλήσει.

    Στο πάρκινγκ φορτώσαμε τα πράγματα στο
καρότσι, ήρθε ένας αλλοδαπός, ζήτησε από τον μπαμπά το καρότσι, ναι βεβαίως
πάρτο του λέει, ευχαριστώ έλεγε ο άλλος, χίλια ευχαριστώ, καλά γιατί ευχαριστεί
έτσι αυτός αναρωτηθήκαμε, μετά θυμηθήκαμε το ευρώ που βάλαμε για να πάρουμε το
καρότσι, ε φίλε ένα ευρώ του φώναξε ο μπαμπάς, ευχαριστώ πολύ έλεγε ο άλλος,
καλές γιορτές του ευχηθηκε ο μπαμπάς, μπήκε και φύγαμε.

    Από Δευτέρα πολλά τρεχάματα δεν θα έχω με την
σχολή, προσφέρθηκα στην part-time δουλειά να δουλεύω στις αργίες και
Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, αφενός γιατί πληρωνόμαστε έξτρα και αφετέρου
γιατί περιμένω πάντα τόσο πολλά από τις γιορτές των Χριστουγέννων και στο τέλος
κάτι με πιάνει να τις καταστρέφω. Αν κι εντάξει, δεν θα είναι τόσο άσχημα στη
δουλειά.

    Για όσους σκιάχτηκαν με την φωτό του
προηγούμενου πόστ (όπως η zamora), είναι ο νέος Joker από την νέα
ταινία του Batman κι έχω πορωθεί πολύ με αυτή την εικόνα, την έχω
κάνει wallpaper στο κινητό
για να την βλέπω συνέχεια, βγάζει κάτι το παρανοικό, το σκοτεινό και το
αστείο.
Ο νέος Joker κάνει ό,τι
κάνει για να «τα δει όλα να καίγονται» και μετά να αστειευτεί. Σε αυτή
την
ταινία, για πρώτη φορά δεν θα πάρω το μέρος του Batman.

    Μέχρι να βγει, το ορφανοτροφείο είναι ό,τι
πρέπει, αρκεί να πάτε σε σινεμά όπου οι παρευρισκόμενοι θα έχουν ξαναδεί
ξενόγλωσση ταινία και δεν θα τους φαίνεται παράξενη κάθε λέξη της ταινίας, έτσι
ώστε να την επαναλαμβάνουν δυνατά λες και υπάρχει ηχώ με χαχανητά. Και please μην μιλάτε στο σινεμά! Με 8 ευρώ εισιτήριο,
δεν πληρώνω για να ακούω την μαλακία, ή το ringtone, ή το μασούλημα κανενός! Πείτε το και στους
φίλους σας.

    Και τέλος ένα κουίζ. Πόσα καπάκια διακρίνετε
σε αυτό το παρτέρι, στην πλατεία Βικτωρίας? Όποιος το βρει κερδίζει μια μπύρα
κερασμένη από εμένα! Μιας και πλησιάζει και η γιορτή και τα γενέθλιά μου. Και
μιας και χρωστάω ήδη μια μπύρα, επειδή ξέχασα να την πληρώσω στην προηγούμενη blogοσυνάντηση!

Καλά
Χριστούγεννα!

Δείτε αν ταιριάζετε κι εσείς για την συμμορία του Τζόκερ

    Η διαφορά μας με τον Ι. είναι ότι δεν ξέρω να
λέω άσχημα νέα. Το πήρα πλέον το μάθημά μου. Καλύτερα να κρατάς το στόμα σου
κλειστό, παρά να μοιράζεις απλόχερα φρούδες ελπίδες. Αλλά όταν μετά από την
επίσκεψη με τον καθηγητή στους ασθενείς έρχεται κάποιος από αυτούς δίπλα σου,
σε κοιτά στα μάτια και σε ρωτάει κάτι του στυλ: "αχ νεαρούλη μου, εσύ δεν ήσουν
με τον γιατρό παύλα καθηγητή (παύλα κάνω κουμάντο στο αν θα ζήσεις ή θα
πεθάνεις), για πες μου, τι έχω πότε θα γίνω καλά κτλ», αντί να πω κάτι του στυλ
«περιμένετε πρώτα να βγουν οι εξετάσεις ή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά ή η
ασθένεια έχει πιο πολλές περιπλοκές από όσες περιμέναμε» λέω κάτι του στυλ «μην
ανησυχείτε όλα καλά θα πάνε, να βγούνε πρώτα οι εξετάσεις αλλά είμαι σίγουρος
πως το αποτέλεσμα θα είναι αισιόδοξο γιαυτό μην ανησυχείτε ή είμαι σίγουρος πως
δεν είναι κάτι σοβαρό κτλ».

    Μέχρι που σήμερα κάποιος ασθενής που με είχε
ρωτήσει βιαστικά στον διάδρομο και του είχα απαντήσει κάτι παρόμοιο μου ζήτησε
τα ρέστα όταν βγήκαν οι εξετάσεις και του αποκάλυψαν πως έχει κάτι πολύ άσχημο.
«Αφού εσύ μου είπες ότι θα γίνω καλά» έλεγε και ξαναέλεγε.

    Ως φοιτητής έχω να μάθω πολλά ακόμα. Το να
είσαι απόλυτα ειλικρινής με τον άρρωστο το έχω αποκλείσει, πρέπει να του
αποκαλύπτεις μόνο όσα είναι ικανός να αντέξει. Αν καταφέρεις και τον
ψυχολογήσεις σωστά. Μέχρι τότε κυκλοφορώ ζευγάρι με τον Ι. τον καυλωμένο
φοιτητή ιατρικής παλαιότερου ποστ με μπαμπά γιατρό και διεστραμμένη θέληση για μάθηση
χωρίς ιδιαίτερη καούρα για την ψυχολογική κατάσταση του ασθενούς. Κοινώς δεν τσιγκουνεύεται
στα άσχημα νέα. Οπότε όταν μας ρωτάνε για την έκβαση της ασθένειας εγώ θα λέω
τα απαραίτητα επιστημονικά για της λεπτομέρειες της ασθένειας και ο Ι. την
πρόγνωση, τις πιθανές επιπλοκές και οτιδήποτε δυσάρεστο στη θεραπεία.

    Το βράδυ μετά το νοσοκομείο πήγαμε με τον Ι.
στο σπίτι του Π να κάτσουμε. Αρχίσαμε τις κουβέντες για τα κακά του
επαγγέλματος και πώς αφου ξεκωλιαστείς για να γράψεις καλά στις πανελλήνιες,
αφού ξεκωλιαστείς 6 χρόνια (μίνιμουμ κανονικά είναι 7 και βάλε) για να πάρεις το
πτυχίο κι αφού πας φαντάρος κι αφού πας αγροτικό και σέχει φάει το άγχος μην
πεθάνεις τα γερόντια μιας και οι γνώσεις σαφώς και δεν επαρκούν ακόμα, κι αφού
περιμένεις κάποια χρόνια για να αρχίσεις να εκπαιδεύεσαι για την ειδικότητα
(όπου ο μέσος όρος αναμονής για ειδικότητα είναι 4 χρόνια, ενώ υπάρχουν και
ειδικότητες που έχουν αναμονή 7 και 8 χρόνια, όπου στα χρόνια της αναμονής δεν
μπορείς να δουλέψεις ως γιατρός) και αφού τελικά στην καλύτερη περίπτωση
αρχίσεις να εκπαιδεύεσαι για την ειδικότητα στο 30 και κάτι (κατά την διάρκεια
της εκπαίδευσης σου βγαίνει η πίστη μιας και οι εκπαιδευόμενοι γιατροί κάνουν
όλη την «λάντζα») και αφού δώσεις τις πιο δύσκολες εξετάσεις της ζωής σου απότι
λένε θα θεωρείσαι έτοιμος γιατρός. Λίγο πριν τα 40. Ε μετά θες λίγο χρόνο να
ανοίξεις το ιατρείο, θες άλλο λίγο χρόνο να εδραιωθεί η πελατεία σου και να
κάνεις γνωριμίες, θες λίγο χρόνο να μαζέψεις λεφτά. Φτασμένος γιατρός λοιπόν
στα 45 σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς. Χμμ πως σας ακούγεται αυτό?

    Η μόνη λύση για να γλιτώσει κάποιος τα άσκοπα
χρόνια της αναμονής για ειδικότητα είναι να πάει στο εξωτερικό. Δηλαδή δεν
φτάνει που οι γονείς θα με πληρώνουν για τα 6+
χρόνια σπουδών, θα πληρώνουν για να φύγω και στο εξωτερικό παρόλο που μου
βγήκε ο κώλος να περάσω στην Ελλάδα. Γιατί οι part time δουλειές μου κατά καιρούς μόνο για το χαρτζιλίκι κάνουν. Εκτός από την
τωρινή, όπου τα λεφτά είναι καλά αλλά μου τρώει πολύ χρόνο και την βαριέμαι
απίστευτα.

    Εκεί λοιπόν που μιλούσαμε ο πωρωμένος
φοιτητής Ι. και ο ολίγον ρεμπεσκές, χαραμοφάης Π. σκάει ρεπορτάζ στον αντέννα
για τα επαγγέλματα. Και είχε έναν 37χρονο γιατρό που ζει με 800 ευρώ το μήνα
και κάνει ειδικότητα, ένα δικηγόρο που δεν μπορεί να βρει πελάτες, έναν
υδραυλικό που είναι περιζήτητος και χρεώνει 60 ευρώ την επίσκεψη τουλάχιστον κι
έναν τεχνίτη, του οποίου το κινητό δεν σταματά να χτυπάει για δουλειές.

    Ο Ι. τα έβλεπε και γελούσε, ίσως επειδή είχε
έτοιμη δουλειά από τον φτασμένο μπαμπά γιατρό με πολλές γνωριμίες για να μην
περιμένει ο γιος για ειδικότητα, ο Π. είχε φρίξει, τόσα χρόνια σπουδάζουμε
έλεγε και ξαναέλεγε, μας βγαίνει ο πάτος και όλα αυτά μόνο για 800 ευρώ? Ήθελα
να του πω πως το θέμα δεν είναι τα λεφτά στο επάγγελμά μας, αλλά πετάχτηκε ο Ι.
εγώ δεν το κάνω για τα λεφτά, το κάνω για την επιστήμη και την έρευνα, είπε.
Ναι καλά του απάντησε ο Π. για να γίνεις γνωστός το κάνεις και να ικανοποιήσεις
την ματαιοδοξία σου, ψωνάρα. Ο Ι. χαμογέλασε σαν να το παραδέχεται, μπορεί
είπε, αλλά τουλάχιστον είμαι σε καλύτερη μοίρα από εσένα που το κάνεις για τα
λεφτά. Και συνέχισε ο Ι. πολύ θα ήθελα να κάνω μια ανακάλυψη που θα με έκανε
γνωστό και θα έσωζε πολύ κόσμο. Και θα έγραφε το όνομά μου στην ιστορία.

    Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά ο Ι.
μπορεί να έχει πολλές γνώσεις, μπορεί να δίνει διαλέξεις για έρευνες
(υποβοηθούμενες από τον μπαμπά του), αλλά είναι λίγο δήθεν. Ο Π. στράφηκε σε
μένα για βοήθεια. Εσύ τι λες για όλα αυτά? Έπαιζα με το κινητό κι έκανα πως δεν
τους άκουγα, αλλά επειδή η συζήτηση ξέφευγε τους είπα πρώτα μια λέξη. Μαλακίες.
Όλα όσα λέτε είναι μαλακίες. Αν Ι. θες να βοηθήσεις τον κόσμο, άσε τις
ανακαλύψεις και τις έρευνες σε σπάνιες ασθένειες και πήγαινε μια βόλτα στην
Αφρική που πεθαίνουν εκατοντάδες άνθρωποι από απλές και συνηθισμένες ασθένειες.
Κι άσε τις έρευνες και τις στατιστικές που δεν εξυπηρετούν κανένα και σώσε ζωές
με ένα εμβόλιο. Αλλά αυτό προυποθέτει να μείνεις άσημος, άγνωστος, ένας από
τους πολλούς «παράξενους» που δεν έχουν κοινωνική ζωή και φεύγουν στις ξένες
χώρες.

    Ο Ι. αδιαφόρησε, ο Π. ενοχλημένος που δεν
έθιξα το θέμα των λεφτών με ρώτησε αν εγώ δεν θέλω να βγάλω λεφτά. Θέλω του
είπα, αλλά εδώ που φτάσαμε δεν μπορούμε να κυνηγάμε τα λεφτά. Με κορόιδεψαν και
οι δύο ως μεγάλο αλτρουιστή, λέξη δεν κατάλαβαν προφανώς απότι είπα.

    Γιατί έγινες γιατρός? με ρώτησε ο Ι., όταν
δήλωνες το μηχανογραφικό θες να μου πεις πως σκεφτόσουν πώς θα βοηθάς τους
ανθρώπους? Ή μήπως τις πόρσε που οδηγούν οι γιατροί εκεί στα νότια που
συχνάζεις? συμπλήρωσε ο Π.

    Όταν τέλειωσα το σχολείο και τις πανελλήνιες
έβγαλα πολύ μεγάλο βαθμό. Οπότε αυτομάτως οι επιλογές μίκρυναν, ερχόμενος από
θετική ή Πολυτεχνείο θα πήγαινα ή ιατρική. Διάλεξα το δεύτερο γιατί μου άρεσε η
βιολογία και η χημεία (άσχετα αν από μικρός έλεγα πως θα γίνω γιατρός, χωρίς να
πολυκαταλαβαίνω τις δυσκολίες του επαγγέλματος).

    Δηλαδή αν σου δινόταν η ευκαιρία με ένα
μαγικό τρόπο να διαλέξεις ένα επάγγελμα, τι θα διάλεγες?

    «Επειδή η ιατρική έχει πολλές ευθύνες και θα
πρέπει να γίνεις αναίσθητος για να τις αντέχεις κάθε μέρα…»

    «…θα ήθελα να γίνω κριτικός κινηματογράφου.
Να με πληρώνουν να βλέπω ταινίες και να ενδιαφέρονται οι άλλοι να ακούσουν πώς
μου φάνηκαν. Ή σταρ! ».

    Υ.Γ.
Σάββατο βράδυ, έβρεχε και περιμέναμε με την gomena
κάτω από την στάση. Νεαρός μας ρώτησε πού είναι τα Goody's
και μετά μια μπυραρία. Του είπαμε, μας ευχαρίστησε, δίπλα ήταν ένας φίλος του
μας ευχαρίστησε κι αυτός. Ο φίλος του ήταν συν-bloger
μας, τον αναγνώρισα καθώς απομακρυνόταν, η βροχή ήταν αρκετή, δεν του φώναξα να
γυρίσει. Μικρός που είναι ο κόσμος!

Τα μαθήματα που
πήρα αυτές τις μέρες:

-
Όταν
σου έρθει να αγοράσεις κάτι μην το αγοράσεις. Στο 90% των περιπτώσεων δεν σου
χρειάζεται.

-
Αν
έχεις ψάξει πολύ καλά ένα προϊόν στο internet και όταν πηγαίνεις στο μαγαζί, αναγράφονται άλλες
πληροφορίες για το προιόν, ενώ ο πωλητής σου ορκίζεται στη ζωή της προγιαγιάς
του ότι είναι ακριβώς όπως στα λέει, μην τον ακούς. Στο internet ξέρουν περισσότερα. Και όταν
αποδεικνύεις ότι έχεις δίκιο, ο πωλητής την σκαπουλάρει με ένα απλό «μας
συγχωρείται για το λάθος». Ενώ εσύ θα φορτωνόσουν λάθος προιόν.

-
Ο
υπεύθυνος ασφαλείας που δεν σε αφήνει να μπεις στο μαγαζί επειδή δεν έχεις 2
ευρώ να του αφήσεις για να σου φυλάει την τσάντα είναι μαλάκας. Ειδικά όταν του
λες ότι το απόγευμα θα έρθεις να κάνεις αγορά 400 ευρώ και πάλι δεν σε αφήνει.

-
Μην
αναρωτιέσαι πώς γίνεται να έχεις τζάμπα ίντερνετ στο κινητό και οι τηλεφωνητές
του κέντρου εξυπηρέτησης της εταιρίας να σου ορκίζονται ότι κάτι τέτοιο είναι
αδύνατον να συμβεί. Κι εκνευρίζονται όταν επιμένεις ότι εσύ σερφάρεις τζάμπα
και σε απειλούν ότι θα σου βάλουν τρελές χρεώσεις αν δεν σταματήσεις να το
κάνεις.

-
Όταν
ο πελάτης επιμένει να του παράσχεις μια υπηρεσία που ποτέ η εταιρία δεν είχε
την δυνατότητα να το κάνει, αλλά αυτός ορκίζεται ότι τον εξυπηρέτησαν με αυτό
τον τρόπο πολλές φορές κάτι που είναι αδύνατον, δεν χρειάζεται να τον βρίσεις.

- Όταν δεν έχει σήμα σε κανένα δωμάτιο του σπιτιού σου, θα μπορούσε να
φταίει το παλιό κινητό αλλά δεν είναι δυνατό να φταίει το καινούργιο 3G
κινητό, παρά τις επίμονες τηλεφωνικές διαβεβαιώσεις του υπεύθυνου
πελατείας.

-
Όταν
καλείς σε κέντρο εξυπηρέτησης μεγάλης εταιρίας, έχει επιλογή αν δεν είσαι
πελάτης πάτα το 1 κι αν είσαι πάτα το 2. Στη δεύτερη επιλογή και συγκεκριμένα
στις κατηγορίες, παράπονα, λογαριασμοί, τεχνική υποστήριξη δεν σηκώνουν τα
τηλέφωνα. Στην πρώτη κατηγορία τα σηκώνουν. Κι αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία
και πάρεις στην πρώτη να παραπονεθείς που δεν απαντούν οι τηλεφωνητές της
δεύτερης, οι τηλεφωνητές της πρώτης πανικοβάλλονται και στο κλείνουν.

-
Δεν
είσαι τρελός όταν ο πωλητής σου ορκίζεται ότι το προιόν που ζητάς δεν υπάρχει
πουθενά στην Ελλάδα, ενώ το απέναντι ανταγωνιστικό μαγαζί έχει αυτό το προιόν
στη βιτρίνα του. Αυτός είναι άσχετος.

Στο θέατρο της παράνοιας πρωταγωνιστούν οι εταιρίες
media markt, wind, ΟΤΕ, vivodi, Γερμανός.

Η λίστα θα
μπορούσε να συνεχίζεται επ'αόριστον αλλά ο χρόνος πιέζει και δεν προλαβαίνω
ούτε να αφήσω σχόλια, ούτε να απαντήσω σε pm. Επιφυλάσσομαι. Σας διαβάζω μέσω (του νέου
μου) κινητού και μαθαίνω τα νέα.

Take care!

  Οι περισσότεροι Έλληνες δηλώνουν γνώστες της αγγλικής
γλώσσας, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Βέβαια στην πράξη τα πράγματα
είναι λίγο δυσκολότερα και το τι ακούγεται καθημερινά από ελληνικά στόματα
είναι αρκετές φορές αντικείμενο φιλολογικής ανάλυσης! Τελικά δεν μπορεί να πει
κανείς με σιγουριά τι κινδυνεύουν περισσότερο, τα ελληνικά ή τα αγγλικά. Σίγουρα πάντως
κερδίζουν τα… Greekglish!

Ακολουθούν
μερικά παραδείγματα:

1) No
worries… noworis… kanena provlima

2) Hello… allaou… yia

3) I don't know… eyerono… Pou thes na xero?

4) That's all right… tsorait… kala

5) Yes… mmm… ame

6) No… mm mm … tsou/oxi re pousti

7) excuse me… eyyyyyyy… re malaka

what's the time please… otsi taim… mazi to exoume to roloi?

9) Could I have a glass or water please… wun wota plis… ena nero
grigora

10) Oh blast!… fukyen shit… gamimenoooo

11) Oh well… awell… den gamiete

12) You're very beautiful… yiou very sexy… ise mounara

13) Would you like to come in for coffee?… yiou fukoffi… ela, pame gia
party me ouza?

14) You awful woman… fukyen bits… kariola

15) You're late… cuman, otsi taim… pou ise re pousti ?

16) Thank you… thengiou… ntaxei mwre

17) I'm sorry… skiuped… stravomara

18) You idiot… blar ry inthies… kimismeno

19) I love beautiful woman… be youri ful ngel… pame na sou deiksw ti
sillogi me tis petaloudes

20) You are a disgrace… I kill you… re den pa na gamitheis

21) Where are you?… where you are… pou gamiese ?

22) Could you tell me when the next bus is due?… when caming next bus…
miazo yia odigo leoforeiou?

  Εξωτερικά ιατρεία χειρουργικής σε μεγάλο
νοσοκομείο. Είναι αργά το βράδυ, έχουν περάσει πάνω από 5 ώρες που είμαστε εδώ.
Τα πόδια όλων μας πονούν από την ορθοστασία. Μαζί με άλλους 3 φοιτητές,
τριγυρνάμε στα από δωμάτιο σε δωμάτιο, παντού κόσμος, φωνές, στρίμωγμα. Κάνουμε
απλές δουλειές, κανένα αίμα, καρδιογράφημα, ράμματα, καθαρισμό τραυμάτων κι
έχουμε το νου μας αν μας φωνάξει ο καθηγητής να δούμε κάποιο ενδιαφέρον
περιστατικό.

  Νεαρός Άγγλος ήρθε για να του χορηγήσουμε
αντιτετανικό ορό. Δεν μιλάει ελληνικά. Φοιτήτρια θα κάνει την ένεση, οι
υπόλοιποι κοιτάμε, γιατί θες να στην κάνουμε ρωτάει, με δάγκωσε σκύλος λέει ο
Άγγλος. Στο σημείο που τον δάγκωσε δεν είχε κάποιο σημάδι, την ένεση του την
κάναμε καλού κακού. Πρώτη και μοναδική απορία του ήταν σε πόση ώρα επιτρέπεται
να πιω αλκοόλ? Ρώτησε σοβαρά, εμείς που κοιτούσαμε γελάσαμε, είπαμε αστειάκια
στα ελληνικά, μπορεί να είχαν γίνει φέσι κι αντί για σκύλο να τον δάγκωσε
κανένας φίλος του είπε κάποιος. Γελάσαμε δυνατά. Ο Άγγλος μας κοιτούσε αμήχανα
χωρίς να καταλαβαίνει τι λέμε.

  Έρχεται ένας φίλος ειδικευόμενος, έλα μου
λέει να δεις ένα ωραίο περιστατικό, θα σου αρέσει… Τραβάω την κουρτίνα και
μπαίνω στο ιατρείο. Μια γυναίκα γύρω στα 30 έντονα βαμμένη, το μέικ απ είχε
λερώσει τα μάγουλά της, προφανώς από δάκρυα, φορούσε στενό δερμάτινο φόρεμα και
μπότες. Είχε ένα βαθύ κόψιμο στην πλάτη. Παίρνω τις βασικές πληροφορίες, έπρεπε
να ρωτήσω επάγγελμα αν κι έκανε μπαμ, συνοδός μου είπε και μου έκλεισε το μάτι.
Πελάτης της έσπασε μπουκάλι στην πλάτη γιατί αρνιόταν να κάνει σεξ χωρίς
προφυλακτικό. Αν δεν με πονέσεις μου είπε θα βρω τρόπο να σε ευχαριστήσω..
φεύγοντας κι αφού ρωτάω διεύθυνση ζητάω το τηλέφωνο, γελάει δυνατά, είναι
απαραίτητο της λέω για τα στοιχεία του ιστορικού. Κοκκίνησα.

  Φεύγω και πηγαίνω στα εξωτερικά ιατρεία της
ορθοπεδικής. Ανοίγω μια κουρτίνα, κάταγμα. Εσύ! μου λέει ο γιατρός μόλις με
βλέπει, έλα να κρατάς λίγο το χέρι της κυρίας να κάνουμε ανάταξη. Όταν κάποιο
κόκαλο σπάσει πριν το βάλουμε σε γύψο, πρέπει να το φέρουμε στη σωστή θέση και
μετά να το δέσουμε. Αυτό λέγεται ανάταξη και πονάει πολύ παρόλο που χορηγείται
αναισθητικό. Κράτα γερά μου λέει, μετρά βουβά κουνώντας μόνο τα χείλη μέχρι το
3, τραβά με δύναμη, κρατώ κόντρα με όλη μου την δύναμη, έκπληκτος πόσο δυνατά
τραβά ο γιατρός, η ασθενής ουρλιάζει. Μου τράβηξε την ποδιά κι έφυγε ένα
κουμπί. Ο γιατρός σταματά, όλα εντάξει είπε, τώρα θα το δέσουμε, είστε πολύ
γενναία.

 Περνάει μια ώρα παίρνοντας κανένα αίμα και
κάνοντας καρδιογραφήματα. Φεύγω και πηγαίνω στην κουρτίνα των ουρολογικών
εξωτερικών ιατρείων. Είναι άλλοι 3 φοιτητές και μια φοιτήτρια εκεί. Ο ασθενής
είχε έναν μικρό πόνο στον δεξί όρχι. Γδυθείτε παρακαλώ να τον δούμε λέει ο
γιατρός. Ο ασθενής περίπου 30 ετών διστάζει, εεε μπροστά σε τόσο κόσμο ρωτάει?
Ντρέπεται ο άνθρωπος, ο γιατρός εκνευρίζεται, αν δεν θέλετε να σας εξετάσουν
φοιτητές να μην ερχόσασταν σε πανεπιστημιακή κλινική. Ο ασθενής ξεντύνεται,
πάρτε από ένα γάντι λέει ο γιατρός κι ελάτε να δείτε. Σκύβουν και κοιτάνε στα αχαμνά
του ανθρώπου 4 άτομα κανα δυο αγγίζουν τον προβληματικό όρχι απαλά με το
δάχτυλο, μπορώ μόνο να φανταστώ πόσο άβολα θα είναι για τον ασθενή, δεν παίρνω
γάντι, ανοίγω την πόρτα και βγαίνω.

  Από τον κάτω όροφο ακούγονται φωνές. Για να
κάνω ένα διάλειμμα κατεβαίνω να δω. Είναι τα παιδιατρικά εξωτερικά ιατρεία.
Ένας τσιγγάνος πατέρας, φωνάζει, βρίζει, έχει ρίξει κάτω έναν σεκιουριτά του
νοσοκομείου και προσπαθεί να μπουκάρει σε ένα ιατρείο. Φωνάζει γιατί κάνουν στο
παιδί του παρακέντηση, είναι απαραίτητο του φωνάζει η γιατρός, ο γιος σου έχει
μηνιγγίτιδα, πώς αλλιώς θα βεβαιωθούμε για να του δώσουμε θεραπεία? Ο τσιγγάνος
μεγαλόσωμος, έξαλλος, η γιατρός μικροκαμωμένη 50αρα του μιλά σταθερά χωρίς να
δείχνει ίχνος φόβου. Αν σκοτώσετε τον γιο μου θα σας κάψω ζωντανούς λέει. Εκείνο
το βράδυ είχαν έρθει 6 περιστατικά μηνιγγίτιδας από τον ίδιο τσιγγάνικο
καταυλισμό. Ο τσιγγάνος πατέρας δεν γνωρίζει και δεν ακούει όταν του λένε ότι η
παρακέντηση δεν είναι επικίνδυνη.

  Προς το τέλος της βάρδιας ένας συμφοιτητής ήρθε
πανικόβλητος, τι συνέβη ρωτάω, τρυπήθηκα με βελόνα όταν έπαιρνα αίμα. Ήταν πολύ
ταραγμένος, από ποιον ασθενή πήρες? μια γριά, κανονίσαμε να στείλουμε για
εξετάσεις αίματος, να δούμε αν έχει η γιαγιά AIDS, ηπατίτιδα ή κάτι άλλο μεταδιδόμενο, ο φοιτητής είχε
φρικάρει, ένας ειδικευόμενος ήρθε να τον ηρεμήσει, μην ανησυχείς του λέει κι
εγώ στην αρχή τρυπιόμουν μια φορά τον μήνα, τίποτα δεν θα πάθεις. Οι εξετάσεις
που βγήκαν χτες έδειξαν πως ήταν όλα εντάξει.

  Φύγαμε από το νοσοκομείο, είχαμε όλοι πολύ
υπερένταση οπότε αντί να πάμε σπίτια μας, κάτσαμε στην Craft στους Αμπελόκηπους. Αφού λέγαμε τις βλακείες μας για καμιά
ώρα, μας βγήκε όλη η κούραση κι αρχίσαμε τα χασμουρητά, οπότε φύγαμε.

  Γύρισα σπίτι, πώς πήγε με ρώτησε ο αδερφός,
είδατε τίποτα ενδιαφέρον? Μπααα τα κλασικά του απάντησα.

Μια φορά κι έναν
καιρό ήταν ένας νεαρός ιππότης
Δεν είχε ούτε
πανοπλία, ούτε σπαθί, ούτε άλογο
Μόνο σιδερένια
θέληση και κοφτερό μυαλό.

Ζούσε σε μια πολύ
φτωχή οικογένεια
Και ο μόνος
τρόπος να καλυτερεύσει η λιτή και μίζερη ζωή τους
Ήταν οι ετήσιοι
ιπποτικοί αγώνες.

Στους φετινούς ο
νικητής θα κέρδιζε την καρδιά της βασίλισσας.
Και συνεπώς θα
γινόταν πρίγκιπας.

Ξεκίνησε να
προπονείται, με οικονομίες αγόρασε άλογο,
Με χρέη αγόρασε
πανοπλία
Ο παππούς του,
πρώην ιππότης και ξεπεσμένος ευγενής του χάρισε το δικό του σπαθί.

Όλα πλέον ήταν
έτοιμα.

Αγωνίστηκε με
πάθος, με πανουργία κι ευστροφία,
επιστράτευσε όλες
του τις αρετές σωματικές μα κυρίως πνευματικές
πληγώθηκε,
μάτωσε, φοβήθηκε πως θα χάσει.

Αλλά κέρδισε.

Η όμορφη
βασίλισσα του έδωσε το χέρι της
Ο βασιλιάς του
πρόσφερε μεγάλο μερίδιο γης
Κι ο ίδιος
στέφθηκε πρίγκιπας με ζητωκραυγές.

Ο πρίγκιπας
κάποιο βράδυ μετά τον φαντασμαγορικό γάμο, ξάπλωσε στα βασιλικά ανάκτορα με την
γυναίκα του.

Από το επόμενο πρωί κι έπειτα
Οι μέρες κυλούσαν όμορφα και ξένοιαστα
Το φαί έρρεε άφθονο, χορούς, γλέντια, απολαύσεις
Όλα αυτά ζούσε ο πρίγκιπας.

Το σώμα του πλαδάρευε
Η οξυδέρκειά του μειωνόταν
Αλλά καλοπερνούσε
Ήταν ήρεμος κι ευτυχισμένος, χωρίς προσπάθειες ή
άγχη.

Μέχρι που τους επιτέθηκαν από το πουθενά.

Μαυροντυμένοι στρατιώτες
Που έφεραν μαζί τους εκτός από λεηλασίες και
βασανισμούς
Αρρώστιες και δυστυχία. Έφεραν μίσος..

Ο πρίγκιπας δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί το
βασίλειο,
Ο γέρος βασιλιάς σκοτώθηκε ένδοξα στη μάχη
Ο πρίγκιπας μαλθακός πλέον κι αγύμναστος
Με το μυαλό του ζαλισμένο από το κρασί και τις
ανούσιες διασκεδάσεις
Δεν μπορούσε να καταστρώσει ούτε ένα ευφυές
σχέδιο.

Το έσκασε σαν δειλός κι έτρεξε να κρυφτεί.

Ο λαός μίσησε τον πρίγκιπα
Τον καθαίρεσαν, ξαναέγινε απλός ιππότης
Η γυναίκα του τον έδιωξε
Οι γονείς του τον αποκλήρωσαν.

Κι ο ιππότης μετάνιωσε που κέρδισε στους αγώνες,
μετάνιωσε που κατάφερε να γίνει πρίγκιπας και μελλοντικός βασιλιάς, μετάνιωσε
που μπόρεσε να αγγίξει τα αστέρια, αλλά όχι και να κρατηθεί από αυτά για να μην
πέσει.

Γιατί τελικά δεν είχε φτιαχτεί για μεγαλεία.
Έπρεπε να μείνει ένας απλός ιππότης, παρά να γίνει ένας αποτυχημένος πρίγκιπας.

Ξύπνησε
ιδρωμένος.
Όλα ήταν ένα
όνειρο. Η γυναίκα του κοιμόταν δίπλα του ήρεμη.
Τα πάντα στο
βασίλειο ήσυχα.
Ποια μέρα ήταν?
Είχε χρόνο να κάνει κάτι για το κακό που ερχόταν?
Είχε χρόνο να
διορθώσει την σπατάλη χρόνου και δυνάμεων
Και να ξαναγίνει
γενναίος ιππότης?

Αφουγκράστηκε την
ησυχία. Υπερβολική ησυχία.
Ξαφνικά ακούστηκε
ένα σφύριγμα που όλο και δυνάμωνε.
Μετά ένας
γδούπος.

Ένα φλεγόμενο
βέλος καρφώθηκε στο παράθυρό του.
Από μακριά
ακούγονταν κραυγές και ουρλιαχτά.
Ο ιππότης πάγωσε,
και κοιτώντας έξω ψιθύρισε:

«Έρχονται»

(Το ποίημα(…)
είναι καθαρά προσωπικό και θα μπορούσε να σχετίζεται με άγχη και σκέψεις τις
οποίες δεν τολμώ να συζητήσω με κανέναν. Όποιος βρει από ποια ταινία είναι το
τραγούδι που παίζει στο background κερνάω παγωτό.)

Subscribe Free
Add to my Page