Μην αρχίσεις να
κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο από τη συγκίνηση, αλλά παίζω παιχνίδια στο κινητό. Όχι
απλά παιχνίδια, όπως το φιδάκι ή τίποτα προεγκατεστημένα που έχουν όλα τα
κινητά. Όοοοχι, αυτά δεν είναι για μένα.

Έχω ανακαλύψει
μια τσαχπινιά που κάνω με τη Wind, όπου με 3,5 ευρώ το μήνα μπορώ να
μπαίνω στο internet από το κινητό μέσω wap. Από τη στιγμή που η πύλη
για τον κόσμο
του internet ανοίχτηκε
από το κινητό μου, το κινητό έγινε έκτο δάχτυλο, προέκταση του χεριού
μου.

Κάπου εκεί στις
ατέλειωτες αναζητήσεις μου ανακάλυψα 2 sites όπου μπορείς να κατεβάσεις ό,τι παιχνίδι θες για το κινητό.
Το mobile9 και το mobile24 .

Αυτό ήταν.

Από τότε που τα
βρήκα, μπαίνω καθημερινά, από 2 φορές τη μέρα και κατεβάζω οτιδήποτε υπάρχει
κατευθείαν στο κινητό. Ό,τι δεν μου αρέσει το σβήνω. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε
(τρόπος του λέγειν) το κινητό έχει γύρω στα 50 παιχνίδια μέσα.

Η ασχολία αυτή
έχει φωτίσει λίγο τη μίζερη ύπαρξή μου.

Ιδιαίτερη
προτίμηση έχω στα adult games. Υπάρχει ας πούμε το virtual babe, όπου
έχεις μια γκόμενα και πρέπει να την ταΐζεις, να τη φροντίζεις, να
της κάνεις δωράκια κι αυτή σου αποκαλύπτει σιγά σιγά λίγο μπουτάκι,
λίγο βυζί
και αν το προχωρήσεις λίγο σε αφήνει να της βάλεις χέρι, να της κάνεις
μασάζ κι
αν τη μεθύσεις σου κάθεται. So real!

Υπάρχουν τα bar games όπου μπορείς να δουλέψεις ως σερβιτόρος σερβίροντας μπύρες ή να παίξεις
ως πελάτης που πίνεις την μπύρα σου δίπλα σε μια γκόμενα με ένα ξώβυζο
μπλουζάκι. Και πρέπει σε συγκεκριμένο χρόνο να ξεγκαβωθείς στα βυζιά της
γκόμενας όσο περισσότερες φορές προλάβεις για να περάσεις στην επόμενη πίστα. Η
επόμενη πίστα έχει μια πιο ωραία γκόμενα στην οποία πρέπει να κάνεις το ίδιο. Η
απόλυτη ταύτιση!

Υπάρχουν τα manga babes όπου έχουν interactive ιστορίες. Ξεκινάς μια
ιστορία και στην πορεία κάνεις διάφορες επιλογές. Κι αναλόγως
με τις επιλογές σου εξελίσσεται ανάλογα κι ιστορία. Στο τέλος συνήθως
καταλήγεις να κάνεις έρωτα με μία ή περισσότερες γκόμενες, αλλά αν δεν
το
παίξεις σωστά σε βρίσκει ο γκόμενός της και σε τουλουμιάζει.

Παρόμοιο είναι το
horny hotel όπου συνομιλείς με μια γκόμενα, η
οποία με το καλημέρα σου πετάει το βυζί κι αν το παίξεις σωστά σου φέρνει
κυριολεκτικά το μουνί καπέλo. Μιλάω ειλικρινά, με τα παιχνίδια αυτά πιστεύω ότι βελτιώνω τον τρόπο μου
με τις γυναίκες!

Με το strip poker έμαθα να παίζω πόκερ καλύτερα κι απτον Τζέιμς Μπόντ. Γιατί τώρα είχα
κίνητρο. Να γδύσω τις γκόμενες. Έμαθα πλήρως την ορολογία του πόκερ, κέντα
φλος, φλος ρουαγιάλ, καρέ, φουλ χάους, έγινα εξπέρ, μέχρι που έφτασα στο σημείο
να αντιλαμβάνομαι πότε η virtual γκόμενα απέναντί μου μπλοφάρει μόνο και μόνο από την
ακολουθία των προγραμματισμένων εκφράσεών της. I was the king!

Με το Monkey Harem παίζεις «εδώ παπάς, εκεί παπάς» με μια μαϊμού και προσπαθείς να την
κερδίσεις και να μαζέψεις λεφτά για να αγοράσεις τα ρούχα των κοριτσιών απτο
χαρέμι σου για να τα βγάλουν. Ενώ το πιο wild παιχνίδι είναι ένα του οποίου ο
τίτλος μου διαφεύγει γιατί στο νέο μου κινητό δεν παίζει, όπου πρέπει να πατάς
τα κουμπιά αρκετά γρήγορα ώστε να βάζεις τον δονητή όλο και πιο γρήγορα σε μια
γκόμενα μέχρι να τελειώσει! Παρόμοιο είναι και το Prince of Porn αλλά εκεί πατάς τα κουμπιά και τις
πηδάς. Κι έχει και υποτυπώδη υπόθεση του στυλ «Γεια σας, ήρθα να σας γαμήσω – Α
πολύ ωραία, κάτσε να στηθώ».

Στο strip club manager διευθύνεις στριπτιτζάδικο, διαλέγεις
τα κορίτσια, τον πορτιέρη, βάζεις φώτα, μουσικές, σέξυ σερβιτόρες, κανονίζεις
διαφημιστικές καμπάνιες, γενικά κάνεις ό,τι θα έκανε ένας καλός νταβατζής.
Μέχρι τώρα το alter ego μου που ζει μες στο κινητό και
είναι pimp έχει
ανοίξει 3 στριπτιτζάδικα κι έχει βγάλει πολλά λεφτά. Άντε κι εις ανώτερα!

Στο sexy pairs προσπαθείς να βρεις τα ίδια ζευγάρια από γυμνές
γκόμενες, στο boob slot παίζεις κουλοχέρη αλλά αντί για φρουτάκια
πρέπει να σου τύχουν 3 ίδια ζευγάρια
βυζιά, στο Othello αν κερδίσεις σου αποκαλύπτονται φωτό από γυμνές
γκόμενες, στο Jodie Marsh photo shoot προσπαθείς να φωτογραφίσεις μια
γκόμενα, στο strip maze λύνεις γρίφους και στο τέλος κάθε γρίφου
βγαίνει μια γυμνή φωτό.
Κοντεύω να πάθω κράμπα στον αντίχειρα.

Ο άνθρωπος έχει
πολλές ικανότητες, απλά του λείπει το κίνητρο. Είμαι σίγουρος πως αν πας σε ένα
σχολείο και πεις στα παιδιά να λύσουν προβλήματα μαθηματικών και στο τέλος κάθε
προβλήματος στα αγόρια θα εμφανίζεται μια εικόνα της Πάμελας Άντερσον και στα
κορίτσια μια εικόνα του Ρουβά, θα φάνε τα σίδερα να τις λύσουν. Και σωστά και
γρήγορα. Trust me η μέθοδος θα έχει εγγυημένα αποτελέσματα.
Μην τους μιλάτε για το πώς θα γίνουν με το διάβασμα σωστοί άνθρωποι στην
κοινωνία, βάλτε τους ως δόλωμα μια σέξυ φωτό και τα έχεις του χεριού σου!

Εκτός από την adult κατηγορία, μπορείς να παίξεις ως spiderman, batman,
να είσαι σερβιτόρα, να διευθύνεις κομμωτήρια, να
παίξεις το IQ booster και να βελτιώνεις κάθε φορά το IQ σου, να κάνεις
το τεστ Macho or Nacho και να βρεις αν είσαι matcho άντρας ή λαπάς,
παίζεις ντόμινο,
πασιέντζα, σουντόκου, virtual σκάκι όπου κάθε πιόνι δίνει 3d μάχη πριν
σκοτώσει το άλλο, οδηγώ μηχανές, αυτοκίνητα, είμαι
ο Sherlock Holmes, ο Mulder των X-Files, ο Homer των Simpsons, ο Jack
Bauer, οδηγώ ρόλερ
κόστερ, γίνομαι γκάνγκστερ, κάνω σκέιτ και ξέρω να κάνω ollie, backflip
και wallride, κάνω παρκούρ, snowboard, παίζω στους ολυμπιακούς… Ουφ
το έκαψα.

Τα κουμπιά του καινούργιου κινητού έχουν ραγίσει. Δεν
πρόκειται όμως να σταματήσω. Προφανώς τα alter ego μου που ζουν
και διαπρέπουν μες στο κινητό έχουν πολύ πιο ενδιαφέρον από την πραγματική ζωή
και τον πραγματικό εαυτό. Κι ο phantom είναι ένα από αυτά. Ένα alter ego που ζει στο blog.

Ο ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟΣ
ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ
ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ.

ΕΓΚΥΡΕΣ
ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΕΡΩΤΙΚΑ, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΣΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ!

Μου αρέσει πολύ
να ακούω ραδιόφωνο κυρίως όταν βρίσκομαι μποτιλιαρισμένος μέσα σε λεωφορεία ή
στο δρόμο όταν περπατάω. Πάντα είμαι με τα ακουστικά στα αυτιά. Μου αρέσει πιο
πολύ να ακούω εκπομπές λόγου, ανθρώπους να μιλάνε δηλαδή γιατί η συντριπτική
πλειοψηφία των τραγουδιών που παίζουν οι σταθμοί δεν είναι του γούστου μου.
Κυρίως σάχλες ακούω και κάπου εκεί ανάμεσα στην αναζήτηση των σταθμών ανακάλυψα
και το εξής…

Αν κάποιος
συντονιστεί στους 93,8 στο ραδιόφωνό
του οποιαδήποτε ώρα της ημέρας θα ακούσει το παραπάνω μήνυμα ή θα ακούσει έναν
«έμπειρο αστρολόγο» να προσφέρει τις προβλέψεις του σε έναν ακροατή.

Προκαλώ τον
οποιονδήποτε να συντονιστεί και να ακούσει. Θα είναι από τα πιο τραγελαφικά
πράγματα που έχετε ακούσει.

Ο «αστρολόγος»
που βγαίνει στη γραμμή δεν συστήνεται ως αστρολόγος όπως διαφημίζουν, αλλά ως «μέντιουμ,
μελλοντολόγος και ονειρομάντης». Είναι όλο ευγένειες με τον ακροατή-πελάτη. Για
αρχή ζητάει την ημερομηνία γέννησής του. Μετά του ζητάει το χρώμα του. Το χρώμα
των μαλλιών του δηλαδή… Μετά του λέει «πες μου πού να σταματήσω» κι ακούγεται
να ανακατεύει κάποιες κάρτες (ταρώ απότι λέει). Κι αυτά αρκούν για τις
προβλέψεις του. Αν υπάρχει κάποιο αισθηματικό πρόβλημα ζητά την ημερομηνία
γέννησης και το χρώμα και του άλλου ατόμου.

Προσωπικά τα μέντιουμ
τα απεχθάνομαι, θεωρώ ότι είναι τσαρλατάνοι, απατεώνες κι εγκληματίες και θα
έπρεπε να επιστρέψουν τα χρήματα που έχουν ληστέψει από ανυποψίαστους ανθρώπους
σε ανάγκη και να τους δώσουν κι άλλα τόσα για ψυχική οδύνη.

Γιατί πώς γίνεται
ενώ διαφημίζεις πως είσαι αστρολόγος να χρειάζεσαι για την πρόβλεψη το χρώμα
μαλλιών? Δηλαδή ο μελαχρινός Αιγόκερως θα τα πάει καλά στα οικονομικά κι ο
ξανθός θα φαληρίσει? Κι αν κάποιος έχει ανταύγεις τι γίνεται τότε? Ή αν έχω
βαμμένα μαλλιά θα πρέπει να πω το χρώμα των βαμμένων ή το φυσικό μου? Και για
τους τελείως φαλακρούς υπάρχει έξτρα πρόβλεψη? Κι αν έχουν ασπρίσει μερικές
τούφες τι χρώμα λέμε? Και πώς συνδέονται όλα αυτά με την αστρολογία?

Το μέντιουμ
αναλύει πλήρως όλα τα θέματα που μπορούν να απασχολούν έναν άνθρωπο, από το αν
τον αγαπάει ο άλλος, αν τον κερατώνει, πότε τον κεράτωσε ή με ποιους, αν θα τα
πάει καλά στη δουλειά, αν θα πάει ταξίδι και που, αν θα βγάλει λεφτά και ο
ακροατής τα ακούει όλα λέγοντας πράγματα του στυλ «ναι», «έχετε απόλυτο δίκιο»,
«μα καλά είστε φοβερός» κι άλλα τέτοια, χωρίς να αναρωτιέται λεπτό πώς διάολο
φαίνεται πόσες φορές πηδήχτηκε η γυναίκα του ή πόση αύξηση θα του δώσει το
αφεντικό στα άστρα, στα ταρώ ή στις τούφες των μαλλιών του.

Τα τηλεφωνήματα
φυσικά είναι στημένα. Όλα. Πουθενά δεν το παραδέχονται αλλά έτσι είναι.
Φαίνεται καταρχάς από την φωνή του ακροατή. Δεν ακούγεται να μιλάει από
τηλέφωνο, ακούγεται λες και είναι μες στο στούντιο. Ένα χαρακτηριστικό
ξεκαρδιστικό παράδειγμα είναι όταν καλεί κάποιος το μέντιουμ και του λέει κάτι
του στυλ «η θεία της βάζει λόγια στη γυναίκα μου για μένα» και το μέντιουμ
κάνει το αστειάκι «Δεν πιστεύω να είναι η θεία από το Σικάγο?» και χασκογελάει.
Ο άλλος δασκαλεμένος να συμφωνεί με ό,τι λέει το μέντιουμ χωρίς να καταλάβει το
αστείο απαντάει «εεε ναι από το εξωτερικό είναι η θεία, νομίζω κάπου πολύ κοντά
στο Σικάγο!».

Το θέμα της
αστρολογίας δεν θα το αγγίξω όπως του αξίζει γιατί θα παραφερθώ. Επειδή έχω
βρεθεί σε πολλές γεννήσεις όταν έκανα γυναικολογία έχω συνειδητοποιήσει πως ο
γαιτρός και οι νοσοκόμες ασκούν πολύ περισσότερες ελκτικές δυνάμεις στο παιδί
απότι ο ήλιος ή η σελήνη ή ο Ερμής ή η πατρίδα του ET του εξωγήινου. Κι ο ωροσκόπος δεν
υποτίθεται πως προκύπτει ανάλογα με την ώρα που γεννήθηκε κάποιος? Θυμάμαι που
ψάχναμε τον μαιευτήρα που είχε φύγει για διακοπές και κρατούσαμε με το ζόρι το
παιδί να μην βγει ακόμα. Αν δηλαδή ο μαιευτήρας έβρισκε να παρκάρει το αμάξι
του κι ερχόταν μια ώρα νωρίτερα το παιδί την τάδε ημέρα θα πήγαινε ταξίδι κι αν
αργούσε, το παιδί θα είχε άλλο ωροσκόπο και δεν θα πήγαινε ταξίδι? Και τι σκατά,
οι πλανήτες δεν ασκούν επίδραση όσο το παιδί είναι μες στη μήτρα, περιμένουν να
το τραβήξει ο μαιευτήρας και μετά να αρχίσουν να το έλκουν και να το επηρεάζουν?
Κι όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν την ίδια μέρα, όλα θα τα πάνε καλά στα
οικονομικά τους όταν το πει ο αστρολόγος? Και γιατί τότε δίδυμα βγαίνουν με
πολύ διαφορετικό χαρακτήρα?

Το μέντιουμ στο
τέλος πάντα λέει στον ακροατή τους τυχερούς του αριθμούς. Μα πώς δεν του έχει
περάσει από το μυαλό να προβλέψει τους αριθμούς του Τζόκερ να κάνει την τύχη
του? Ή είναι πολύ ηθικοί για κάτι τέτοιο και προτιμούν να παίρνουν λεφτά μόνο
από αμόρφωτες γριούλες κι απελπισμένο κοσμάκη?

Θες να πιστεύεις
σε μέντιουμ, αστρολόγους και στον Άη-Βασίλη? Πίστευε. Δική σου επιλογή αν θες να
κοροιδεύεις τον εαυτό σου. Ο κόσμος σου ίσως έχει περισσότερο ενδιαφέρον από
την πραγματικότητα. Αλλά μην κατηγορείς οποιονδήποτε που αμφισβητεί τις
«μαγικές ικανότητές σου» ότι δεν έχει ανοιχτό μυαλό. Γιατί ένα «κλειστό μυαλό»
είναι αυτό που δεν ρωτά, που δεν ψάχνει, που δέχεται αδιαμαρτύρητα ό,τι του
πουν να πιστέψει. Το κλειστό μυαλό είναι όλο δικό σου.

Θυμάμαι την Μαρία
Παπαπέτρος που για μια περίοδο είχε κι εκπομπή κι έπαιρνε κόσμος live, της έλεγε λίγα πράγματα για τον εαυτό
του κι αυτή αφουγκραζόταν το υπερπέραν και ξεστόμιζε την μπόυρδα. Μια φορά την
είχε καλέσει ο Θέμος στο Όλα. Την είχε ρωτήσει να προβλέψει ποιος θα πάρει το
πρωτάθλημα. Τότε όλοι ήξεραν πως φαβορί ήταν η ΑΕΚ. Όποιον ρώταγες αυτό θα σου
έλεγε. Η Παπαπέτρος στην αρχή δεν ήθελε να πει, μετά πέταξε το «Θα σε
στεναχωρήσω Θέμο, αλλά το πρωτάθλημα το βλέπω κίτρινο». Τελικά το πρωτάθλημα το
πήρε ο Ολυμπιακός.

Χαρδαβέλας έκανε
εκπομπή για αστρολόγους. Πριν τις προ-προηγούμενες εκλογές. Τους ρώτησε ποιο
κόμμα θα βγει. Οι αστρολόγοι δεν απαντούσαν ευθέως, έκαναν μια πλήρη πολιτική
ανάλυση όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε ενημερωμένος άνθρωπος και είπαν πως το
πιθανότερο ήταν να βγει η ΝΔ. Δεν ξέρω τι ζώδιο ήταν η ΝΔ. Αυτή βγήκε, αλλά τη
στιγμή που έκαναν την πρόβλεψη όλοι αυτό θα σου έλεγαν.

Όταν είχε έρθει ο
Γιούρι Γκέλερ (αυτός που λύγιζε τα κουτάλια) είχα ξενυχτήσει να τον δω. Δεν δοκίμαζα να λυγίσω κουτάλια, αλλά
είχα κάτι παλιά ρολόγια και ήθελα να τα κάνω να λειτουργήσουν με τη δύναμη του
μυαλού όπως έλεγε. Στις 2 τα ξημερώματα ήμουν καρφωμένος στην οθόνη, βλέποντας
την εκπομπή και περίμενα. Ο μπαμπάς μου έφερε ένα παλιό ρολόι του πατέρα του
που δεν δούλευε. Ο Γκέλερ μας διέταξε αν τα ρολόγια ήταν παλιά να τα
κουρδίσουμε. Το κουρδίσαμε. Είπε τα δικά του για τη δύναμη της σκέψης κι άλλα
τέτοια, περιμέναμε μετά τις διαφημίσεις και μετά μας είπε να ελέγξουμε το
ρολόι. Το βάζει στο αυτί ο πατέρας μου και λέει: «Δουλεύει!». Το ρολόι δούλευε.
Προς στιγμή ανατρίχιασα. Μετά όμως με επανέφερε στην πραγματικότητα η ψυχρή
λογική. Το ρολόι ήθελε απλά κούρδισμα.

Μην νομίσει
κανείς πως τα μέντιουμ απλά εξαπατούν και παίρνουν τα λεφτά του κοσμάκη. Εκτός
του ότι μπορούν να σηκώσουν ολόκληρες περιουσίες, μπορούν να κάνουν χειρότερο
κακό. Αν καλέσει ας πούμε μια γυναίκα και ζητήσει συμβουλή τι να κάνει επειδή
τη χτυπάει ο άντρας της και το μέντιουμ έχει κέφια γιατί πήδηξε χθες βράδυ και
της πει «μείνε με τον άντρα σου και όλα θα φτιάξουν» κι η γυναίκα γυρίσει σπίτι
και την πλακώσει και την στείλει στο νοσοκομείο, ο μόνος υπεύθυνος είναι ο
αδίστακτος απατεώνας μέντιουμ.

Μερικοί θα πουν
πως η αστρολογία δεν έχει σχέση με μέντιουμ και πως η αστρολογία πολλές
φορές έχει προβλέψει σωστά και τους έχει βοηθήσει. Πολύ παλιά είχα
ακούσει για μια
έρευνα που είχαν κάνει για να ξεμπροστιάσουν τους αστρολόγους. Πήραν
την
ημερομηνία γέννησης ενός αδίστακτου εγκληματία κι έβαλαν έναν έγκυρο
αστρολόγο
να κάνει ένα ψυχογράφημα του χαρακτήρα και γενικά όσων γεννήθηκαν
εκείνη τη
μέρα. Στη συνέχεια δημοσίευσαν την περιγραφή του αστρολόγου σε
εφημερίδα χωρίς
να πουν σε ποιόν ανήκε και ζήτησαν από τους αναγνώστες να απαντήσουν
ποιοι
ταιριάζουν στην περιγραφή και ποιοι όχι. Το 90% των αναγνωστών δήλωσαν
πως ταίριαζαν
στο ψυχογράφημα του αδίστακτου δολοφόνου καταδικασμένου σε δις ισόβια.

Δεν ήταν όλοι
δολοφόνοι, απλά η αστρολογία είναι γεμάτη γενικότητες κι ασάφειες.

Η αστρολογία
βασίζεται στην αρχή του νόμου του Μέρφι (ναι στον καταρρίπτω κι αυτόν). Από τις
10 φορές που περιμένεις το λεωφορείο θα θυμάσαι πάντα τις 2 που το έχασες
τελευταία στιγμή και θα λες πόσο γκαντέμης είμαι που χάνω το λεωφορείο την τελευταία
στιγμή. Έτσι και στην αστρολογία, απτις 10 εβδομαδιαίες προβλέψεις θα θυμάσαι
την μία που έπεσε μέσα (πήγες ταξίδι όταν το είπε) κι όχι τις άλλες 9 άσχετες προβλέψεις
που ουδέποτε συνέβησαν ή είχαν σχέση με σένα.

Είναι
εκνευριστικό και προκλητικό όταν τόσοι ραδιοφωνικοί σταθμοί έκλεισαν γιατί δεν
είχαν άδεια, να υπάρχει σταθμός που διαφημίζει μέντιουμ, μελλοντολόγους και
παπαρολόγους! Όλη μέρα!

Ακούστε και μόνοι
σας! Στους 93,8

Υ.Γ. Φαντάζομαι
πως το μέντιουμ του σταθμού θα προβλέψει αυτό το ποστ και θα μαζέψει όλη την συμπαντική
ενέργεια των άστρων, των ταρώ, των μελαχρινών μαλλιών μου ή της μεσημεριανής
φασολάδας που έφαγε για να μην δημοσιευτεί.

Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι σε κανέναν δεν
αρέσουν τα κλαμπ. Πρόκειται για συνομωσία. Μας έχουν πει ότι είναι
ωραία, in, trendy και ότι σε όποιον δεν αρέσουν είναι ξενέρωτος.
Και κανένας σε αυτή την ζωή δεν θέλει να τον χαρακτηρίσουν ξενέρωτο
οπότε όλοι προσποιούνται
πως διασκεδάζουν.

Η mother είχε χθες να πάει σε μια ολονυχτία.
Σε εκκλησία. Επειδή τώρα τελευταία έχει γραφτεί σε κάτι τοπικούς συλλόγους για
την προ-ΚΑΠΗ ηλικία (40-60) και τις πηγαίνουν σε εκδρομές, πρεμιέρες,
διοργανώνουν εκδηλώσεις χορού κτλ και όσο ναναι μ'αυτά και μ'αυτά δεν
προλάβαινε και την εκκλησία κι αποφάσισε για να επανορθώσει να κάνει μια
ολονυχτία και να παρακαλέσει τον Θεούλη μπας και βάλει μυαλό σε μένα και τον
αδερφό. Οπότε έπρεπε εγώ να πάω να την πάρω στις 3 τα ξημερώματα που θα
τελείωνε.

Έτσι χωρίς να
ξέρω ακριβώς πώς, ψάχνοντας κάτι να βρούμε να κάνουμε μέχρι να πάει 3, εγώ κι ο
Μ. (φανατικός clubας με
προυπηρεσία σε hardcore clubs ως ηχολήπτης για 2 χρόνια στο underworld) καταλήξαμε σε ένα clubάκι κάπου στο Παγκράτι.

Τα μισώ τα clubs. Αποπνιχτικά, υπερτιμημένα μπουντρούμια
με τοίχους και καρέκλες που κολλάνε να παίζουν την τελευταία ηλίθια μουσική
επιτυχία στη διαπασών. Η μουσική είναι τόσο δυνατά που δεν μπορείς να ακούσεις
τον άλλο. Η ατμόσφαιρα τόσο τίγκα στον καπνό που δεν μπορείς να δεις τον άλλο.
Δεν μπορώ να σε δω, δεν μπορώ να σε ακούσω, τι ωραία που περνάμε.

Τα clubs είναι τόσο ανυπόφορα που οι θαμώνες τους
αναγκάζονται να παίρνουν ψυχοτρόπες ουσίες για να αντέξουν το βασανιστήριο όση
ώρα είναι εκεί μέσα. Ποιος θα άντεχε σε club χωρίς αλκοόλ? Όχι, πείτε μου ποιος? Κι όχι μόνο αλκοόλ, αλλά
και βαριά ναρκωτικά διακινούνται σε club. Κυριολεκτικά δηλαδή είναι τόσο χάλια που
αρχίζουν να βαράνε ενέσεις!

Μην ακούτε
κανέναν. Σε κανένα δεν αρέσουν τα clubs. Τους αρέσει το αλκοόλ κι απλά βρήκαν ένα μέρος όπου δικαιολογείται αν όχι
επιβάλλεται η κατανάλωσή του για να επιβιώσεις.

Κάποιος θα έλεγε
ότι τα clubs είναι
ωραία γιατί μπορείς να χορέψεις. Ψέμα. Έχει δοκιμάσει κανείς να χορέψει σε club? Το μόνο που καταφέρνεις είναι να στριμώχνεσαι
σε μια πίστα, να τρίβεις τον κώλο σου στον κώλο του πίσω, να τρως αγκωνιές, να
μυρίζεις αποσμητικά μασχαλών, τόνους ζελέ μαλλιών και μεγατόνους κολόνιας.
Φαντάσου ένα μπουντρούμι με αναθυμιάσεις τσιγάρων, μπάφων, 300 διαφορετικών
αποσμητικών και 1000 διαφορετικών κολονιών! Και μόνο στην ιδέα με πιάνει
δύσπνοια!

Κι αν βρεις έστω
και μια γωνίτσα που θα μπορέσεις να χορέψεις χωρίς να έχεις κάποιον να σου
μετρήσει τα παΐδια καθώς προσπαθεί να μάθει νέα χορευτική φιγούρα θα
ανακαλύψεις πως αυτή η άνετη γωνίτσα θα βρίσκεται ή κάτω από το αιρκοντίσιον
οπότε θα φύγεις με ψύξη ή πνευμονία, ή δίπλα στο καλοριφέρ οπότε θα φύγεις με
έγκαυμα τρίτου βαθμού, ή θα βρίσκεται σε σημείο πίσω από το οποίο έχουν κάτσει
σαν κερκίδα όλα τα μπακούρια του κλάμπ και παίρνουν μάτι την γκόμενά σου καθώς
χορεύει.

Στα clubs μπορεί να γνωρίσεις γκόμενα και να
πηδήξεις θα πει κάποιος. Τι μας λες! Αν αυτός είναι ο μόνος τρόπος να βρεις
σύντροφο – να κουνιέσαι και να συμπεριφέρεσαι σαν απελπισμένο ζώο – τότε δεν θα
έπρεπε να δοκιμάσεις να ζευγαρώσεις εξαρχής! Ποιο θα είναι το επόμενο κόλπο
σου? Να εφεύρεις τη φωτιά? Και οποιοιδήποτε απόγονοι τέτοιων ανθρώπων θα έπρεπε
να πνίγονται σε κατσαρόλα πριν προλάβουν να βλάψουν κι άλλο τον πολιτισμό.
Ανοίγοντας κι άλλα clubs.

Αλλά έστω και για ένα απλό πήδημα, δεν είναι
πολύ μεγάλος κόπος? Για 7 ώρες να χοροπηδάς και να χτυπιέσαι σε ένα κολασμένο,
βρομερό καταφύγιο ηχορύπανσης καταπίνοντας ουσίες-μπόμπες για να καταλήξεις να
περάσεις λίγες ώρες (τις οποίες δεν θα θυμάσαι λόγω του αλκοόλ) με μια άγνωστη
που θα ξυπνήσει δίπλα σου στη 1 το μεσημέρι έχοντας ροχαλίσει όλο το βράδυ κι
έχοντας γεμίσει με σάλια το μαξιλάρι σου, με τα μαλλιά ανακατεμένα, με
διαφορετικό χρώμα σε κάθε μάτι γιατί της έχει φύγει ο ένας χρωματιστός φακός
και με καμιά 20αριά κιλά παραπάνω απόσο την θυμόσουν γιατί έχει περάσει η
επίδραση του αλκοόλ.

Και τι παίζει με
την πόζα και το υφάκι όλων? Okey μπαργούμαν έχεις βυζάρες από σιλικόνη τις είδαμε, okey μπάρμαν έχεις αποτριχώσει το στήθος
μπράβο σου το είδαμε, βλέπω άτομα που ποζάρουν μαζεύοντας τα φρύδια και
σουφρώνοντας τα χείλη λες κι ετοιμάζονταν να φιλήσουν κάποιον αλλά μόλις
μύρισαν ότι έκλασε, ήρεμα ρε παιδιά! Γαμάτε το καταλάβαμε! Για τον
πορτιέρη-ντουλάπα έκανε μπαμ ότι του αρέσουν τα σουβλάκια, ότι χτυπάει οχτάωρο
στο γυμναστήριο, ότι πριν 2 χρόνια ήταν 200 κιλά όλος λίπος, τώρα είναι 100
κιλά λίπος, 50 κιλά μύες και 50 κιλά αναβολικά και τον ελεύθερο του χρόνο
πηδάει ανήλικα κοριτσάκια γιατί μόνο αυτά μπορούν να τον πάρουν στα σοβάρα. Κι
αυτό μόνο όταν είναι μεθυσμένα.

Το τελευταίο που
πρόσεξα και μεντυπωσίασε είναι ότι όλοι φωτογράφιζαν τον εαυτό τους. Αφήναν την
μιζέρια και τη βαρεμάρα που ένιωθαν καθώς στέκονταν στριμωγμένοι στη γωνιά
τους, έβγαζαν τα κινητά, και πόζαραν με υφάκι τώρα-περνάω-γαμάτα-με-τους-φίλους-μου-και-ξεσαλώνω-κι-είμαι-γαμώ-τα-άτομα.
Η μία πόζα μετά την άλλη λες και ήθελαν να επιβεβαιώσουν την υπαρξή τους, κάτσε
να βγάλω μια φωτό, το ζω πράγματι αυτό ή είναι εφιάλτης? Νόμιζες πως είχε
φωτορυθμικά το μαγαζί, ενώ στην πραγματικότητα τυφλωνόσουν από τα φλας των
κινητών.

Δεν αρκεί που
πρέπει να προσποιείσαι ότι περνάς καλά στο club πρέπει να προσποιείσαι ότι περνάς καλά και για το
facebook, myspace, hi-5, Flickr, blog και το κακό συναπάντημα.

Τα πάντα έχουν
γίνει μια ατέλειωτη ηλίθια προσπάθεια να αποδείξει ο καθένας ότι είναι πιο cool από τον άλλο. Όπου σταθούν κι όπου
βρεθούν.

3 και κάτι μου
τηλεφώνησε η mother και
πήγα και την πήρα. Saved by the bell!

Υ.Γ. Προς μεγάλη
μου λύπη, το ποστ αυτό δεν είχε καμιά αναφορά στη παρέλαση, επειδή βρέθηκα όμως
στην παρέλαση των σχολείων χθες στο κέντρο κατέληξα στο συμπέρασμα πως η
ενδυμασία της παρέλασης (στενό άσπρο πουκάμισο, μπλε μίνι φούστα, γόβα) πρέπει
να καθιερωθεί ως μακράν η πιο σέξυ ενδυμασία!

Κάθε φορά που κάποιος σου αποκαλύπτει το
τέλος ή την αναπάντεχη εξέλιξη σε μια ταινία ή σε μια σειρά είναι σαν να σου
αφαιρεί μόνιμα μια εμπειρία. Στην κλέβει, χωρίς υπερβολές, έρχεται με θράσος
και αγένεια και σε ληστεύει μπροστά στη μάπα σου χωρίς να σε αφήνει να την
χαρείς. Και μετά γελάει κατάμουτρα.

Αφορμή για τη
διαπίστωση αυτή, στάθηκε η λυσσαλέα προσπάθειά μου να δω το τέλος της τρίτης
σεζόν του Lost χωρίς να μου
αποκαλυφθεί οτιδήποτε. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Θέλει αντανακλαστικά
και πειθαρχία σαολίν. Έβλεπα για παράδειγμα άρθρο σε εφημερίδα ή διαφήμιση της Nova να λέει κάτι του στυλ «Ξεκινά η
τέταρτη σεζόν Lost στο
σημείο που μας άφησε παγωμένους και γεμάτους απορίες, μιας και στα τελευταία
λεπτά της τρίτης σεζ…» βζζζουουμ τα εκπαιδευμένα μάτια μου αμέσως στράφηκαν
προς το ταβάνι κι άλλαξα σελίδα. Ή χαζεύω στο internet σε κάποιο ξεχασμένο απτον Θεό blog και βλέπω φωτογραφία του Τζακ με
τίτλο «Τι μπορεί να σημαίνει το τέλος της τρίτης σεζ…» βζζζουουμ ξυπνά ο σαολίν
μέσα μου και ο κένσορας του ποντικιού κατευθύνεται αστραπιαία στο κόκκινο Χ
πάνω δεξιά στην οθόνη που κοιτάς.

Εκτός από
ανάπτυξη αντακλαστικών μαγκούστας και ταχύτητας τσιταχ κάποιος που πρέπει να
αποφύγει τα spoiler θα
πρέπει να έχει αναπτυγμένη ικανότητα ψυχογράφησης των άλλων και διαίσθησης.
Ρωτάς πρώτα αν βλέπει Lost. Αν απαντήσει αρνητικά χαλαρώνεις. Αν απαντήσει θετικά ρωτάς αδιάφορα σε
ποια σεζόν είναι. Αν απαντήσει κάπου πριν το τέλος της τρίτης χαλαρώνεις. Αν
σου πει ότι έχει δει όλα τα επεισόδια είσαι στο εξής δίλλημα. Να ανοίξεις
κουβέντα με το ρίσκο να σου αποκαλύψει κάποια ζωτική πληροφορία ή να το αφήσεις
να πάει στο διάολο? Η πιο ασφαλής επιλογή είναι να αποφύγεις να ρωτήσεις αν
βλέπει Lost εξαρχής.

Αν πάλι βρεθείς
σε παρέα και το θέμα του Lost ξεπηδήσει, η πιο λανθασμένη κίνηση είναι να τους παρακαλέσεις να μην
πουν τίποτα για τα επεισόδια που δεν έχεις δει ή για το τέλος. Είναι σαν να
κουνάς ένα κόκκινο πανί και να γαργαλάς με ένα φτερό τη μύτη ενός ταύρου. Όλοι
αρχίζουν να κάνουν δήθεν πως αποκαλύπτουν κάτι κι εσύ καταλήγεις με τα μάτια
κλειστά, τα χέρια στα αυτιά και το στόμα σου να φωνάζει «Λαλαλαλα» για να μην
τους ακούς. Μέχρι που όλο και κάποιος μαλάκας που είναι καινούργιος στην παρέα
και δεν τον πολυξέρεις θα βρεθεί να το αποκαλύψει.

Μια σειρά όπως το
lost και γενικά
οποιαδήποτε σειρά, ταινία ή βιβλίο αν θέλει να έχει ένα υποτυπώδες σασπένς θα
πρέπει να έχει και κάποια αναπάντεχη εξέλιξη. Αν αφαιρέσεις αυτό το αναπάντεχο
αφαιρείς την έκπληξη και κατά συνέπεια ένα μεγάλο ενδιαφέρον του βιβλίου,
ταινίας ή σειράς που σκοπεύεις να παρακολουθήσεις. Αφαιρείς αυτό το κρέμασμα
του σαγονιού, αυτή τη στιγμή που κρατάς μετέωρο το πατατάκι και ψιθυρίζεις
μονάχος ή στο διπλανό «τι έγινε τώρα ρε?», «συνέβη αυτό που νομίζω ότι
συνέβη?».

Μέχρι να καλλιεργήσω
πλήρως τις anti-spoiler νίντζα-σαολιν ικανότητές μου την
είχα πατήσει πολλάκις. Επειδή τα μισά spoiler συμβαίνουν άθελα και ακούσια, όταν
κάποιου του ξέφευγε κι η παραμικρή πληροφορία όσο και να προσπαθούσα να την
αγνοήσω δεν τα κατάφερνα. Μπορεί να μην ήταν Η αποκαλυπτική πληροφορία, αλλά
αυτή η μικρή αποκάλυψη στοίχειωνε το μυαλό μου και καθώς παρακολουθούσα ή
διάβαζα το βιβλίο την σκεφτόμουν, προσπαθούσα να σκεφτώ όλες τις προεκτάσεις
και τις εκδοχές της και γιατί αν και ασήμαντη, αυτός που μου την είπε έκλεισε
το στόμα του και είπε «ωχ, ξέχνα αυτό που σου είπα». Μέχρι που η ταινία έχανε
την απόλαυσή της λόγω της πάλης που γινόταν μέσα μου να καταλάβω με ποιόν τρόπο
αυτή η πληροφορία θα οδηγήσει σε αποκάλυψη. Και τις περισσότερες φορές έβρισκα
πώς αυτά τα 2 συνδέονταν και μου χάλαγε και το τέλος. 

Παρακάτω παραθέτω
τα top ten spoiler που έχω ζήσει με τυχαία σειρά. Καθένα ξεκινά με τον τίτλο
ταινίας/βιβλίου. Αν δεν έχετε δει ή διαβάσει κάποιο από αυτά μην το διαβάσετε
αλλά προχωρήστε παρακάτω. Δεν θέλω να είμαι εγώ αυτός που θα ληστέψει μια
εμπειρία από την ζωή σας.

Top ten spoilers

10. Έκτη αίσθηση.

Γυμνάσιο. Μόλις
είχε βγει στο σινεμά και όλοι είχαν δει την ταινία, εγώ ήμουν από τους λίγους
που δεν την είχαν δει. Όπου συζητήσουν γιαυτήν εγώ την έκανα με ελαφρά. Μέχρι
που ένα από τα κλασικά ζαβά του σχολείου με περιτριγύριζε για να μου το
αποκαλύψει. Τσαντίστηκα και του έβρισα τη μάνα. Μου έβρισε το σόι. Του κατέβασα
το παντελόνι. Τελείως ρόμπα.

Το επόμενο πρωί
το θρανίο μου είχε γεμίσει καμιά εκατοστή φορές με την φράση «Ο Μπρους Γουίλις
είναι φάντασμα».

9. Seven

Σε κάποιο
περιοδικό για το σινεμά, μόλις είχε κυκλοφορήσει η ταινία είχαν βάλει εξώφυλλο
το κεφάλι της Γκουίνεθ Πάλτροου σε ένα κουτί.

8. Συνήθεις
ύποπτοι.

Σε αφίσα έξω από
το σινεμά κάποιος είχε πάει πάνω από το κεφάλι του Κέβιν Σπέισι κι είχε
ζωγραφίσει ένα βελάκι που έγραφε ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ.

7. Χάρι Πότερ.

Κάπου στο blog της nastazia ή σε σχόλιο ή σε γειτονικό blog η nastazia αποκάλυψε εντελώς αθώα πως ο
Ντάμπλντορ πεθαίνει στο τέλος του έκτου βιβλίου. Ναι, μέχρι εκείνη τη στιγμή
υπήρχαν άνθρωποι που δεν είχαν διαβάσει ακόμα το έκτο βιβλίο. Όπως εγώ.

6.Fight Club.

Συζητούσαμε για
ωραίες ταινίες με το φίλο μου Γ. κι η κουβέντα είχε έρθει στο Fight
Club. Του ζήτησα να μου πεί 2 λόγια για την υπόθεση. Ξεκίνησε με το
«Βασικά, ο
Μπράντ Πιτ στην ουσία είναι στη φαντασία του Έντουαρτ Νόρτον…» και
μετά είπε
«βασικά ξέχνα αυτό που σου είπα». Αν θες να θυμάμαι κάτι για πάντα
αρκεί να μου
πεις «Ξέχνα αυτό που σου είπα». Φυσικά και δεν το ξέχασα.

5. Τελευταία
έξοδος Ρίτα Χέιγουρθ.

Αναφέρομαι στο
διήγημα του Στήβεν Κίνγκ. Το έφτανα στο τέλος και αναρωτιόμουν πού κολλάει ο
τίτλος σε ένα μυθιστόρημα με φυλακές. Μαλάκας στην παρέα είπε «Α ρε το λένε
έτσι γιατί θα αποδράσει από μια τρύπα που την έκρυβε με την αφίσα της Ρίτα
Χέιγουορθ». Thanks a lot!
Ευτυχώς όταν
βγήκε η ταινία με τον Τιμ Ρόμπινς δεν θυμόμουν ότι ήταν βασισμένη στο βιβλίο
και την απόλαυσα.

4. Η διάσωση του
στρατιώτη Ράιαν.

Όλα προσμονή έχω
το καρτελάκι στα χέρια μου και πάω στον πάγκο του βιντεοκλάμπ να το νοικιάσω. Ο
νυσταγμένος νεαρός πίσω από τον πάγκο ρωτάει το συνάδελφό του «Είναι αυτό με
τον Τομ Χανκς?»

«Ναι ρε»

«Αυτός κάνει τον
Ράιαν?»

«Όχι ρε ο Τομ
Χάνκς κάνει έναν άλλο που πεθαίνει στο τέλος»

Δεν ξαναπήγα σε
αυτό το βιντεοκλάμπ.

3. Τιτανικός.

Περιμένουμε έξω
από το σινεμά και όλα τα κοριτσάκια βγαίνουν κλαίγοντας. Μία από αυτές άρχισε
να οδύρεται στην Κέιτ Γουίνσλετ της αφίσας «Γιατί μωρή κακούργα άφησες τέτοιο
κουκλί να πεθάνει? Να ψόφαγες εσύ μωρή!»

2. Οι Άλλοι.

Περιμένουμε έξω
από το σινεμά και ανοίγω εφημερίδα να διαβάσω κριτική ταινίας. Ο κριτικός την
σνομπάρει και γράφει στο τέλος «Το αναπάντεχο τέλος είναι πλήρης αντιγραφή της
έκτης αίσθησης». Thanks a lot, μήπως να προσποιηθώ ότι δεν κατάλαβα πως κι η Νικόλ Κίντμαν είναι φάντασμα?

1.Χάρι Πότερ.

Ευτυχώς τότε μου
είχαν χαλάσει ήδη το τέλος, αλλά τουλάχιστον είχα προλάβει να διαβάσω το
βιβλίο. Τύπος κυκλοφορεί στο δρόμο με μπλουζάκι που γράφει DUMBLEDORE  με
μεγάλα κόκκινα γράμματα κι από κάτω: DIES IN PAGE 527!!!

Μόνο στη ζωή δεν
υπάρχουν spoilers. Ο
πρωταγωνιστής πάντα πεθαίνει στο τέλος.

Υ.Γ. Για
επίδοξους spoilerάκηδες,
πλέον έχω δει όλα τα επεισόδια Lost που έχουν κυκλοφορήσει οπότε don't even bother!

Γιο!

One two… check it… one two three

Γιο… bitches μπαίνω στο ρυθμό…

One two και…

Είμαι ο mc phantom κάνω ντου μες στο κλαμπ

Ήρθα για να
ριμάρω κι ας έχω φάει κεμπάπ

Εξαπολύω ρίμες
σκληρές σαν το ατσάλι

Κι αν πάλι δεν
γουστάρεις σου σπάω το κεφάλι

Παίζει ο dj κουνιούνται τα μωρά

Εγώ λέω τα δικά
μου και κάνω σαματά

Αρχίζω να τα χώνω
κουνήσου στο ρυθμό

Κ πλίζ μην μου
φωνάζεις να βγάλω το σκασμό

Είμαι πολύ
σκληρός και για να μην χύσω αίμα

Οι ατσαλένιες
ρίμες μου θα έχουν το εξής θέμα

Σήμερα ο mc Trikalos πήρε το πτυχίο

Εγώ πήρα το
μακρύτερο, πακέτο με άλλα δύο

Φορούσε μία
τήβεννο σαν μαύρο φουστανάκι

Είχε περάσει τα
μάγουλα κόντρα ξυρισματάκι

Τέλος με την
σχολή του, ανοίγουν νέοι δρόμοι

Έρχεται ο mc Trikalos και κανένας δεν γλιτώνει!

Με έπιασε
συγκίνηση και μια μελαγχολία

Μέχρι να δω
πτυχίο εγώ θα μου βγει η Παναγία

Ένα μεγάλιο Γιό!
στο φίλο Trikaloou

Ορμάω στα μωρά
και συνεχίζω το σόου

Αύριο και
μεθαύριο έχει απεργία

Πάλι θα φρακάρω
στην κίνηση γαμώ την ατυχία

ΔΕΗ Μέσα
σκουπίδια όλα έχουν παραλύσει

Εμάς τους ράπερ
όμως μας νοιάζει ποιος θα πρωτογαμήσει

Φοράμε αλυσίδες
ρούχα μόνο φαρδιά

Γιατί έμεις
έχουμε μεγάλα απαυτά

Οι γκόμενες
κουνιούνται κι εγώ κάνω όλο Γιο!

«Σκάσε
μαλακισμένο κι έλα για φαγητό»

Τώρα mc mother να τελειώσω αυτή τη ρίμα!

Αν κρυώσουν τα
γεμιστά θα είναι πολύ κρίμα

Με το νέο
ασφαλιστικό  πάει, τον έχουμε πιεί

Θα μας βάλουν να
δουλεύουμε μέχρι την άλλη ζωή

Τα αμάζευτα
σκουπίδια γεμίσανε ποντίκια

Θα κολλήσουμε
τίποτα και θα δούμε ανάποδα ραδίκια

Κι αν θέλεις να
φωνάξεις έξω απτη Βουλή

Μην μπείς καν
στον κόπο θα πάρεις την ψωλή

Φτάνει πια όμως
με τον προβληματισμό

Να κάνουν γιο οι bitches που κουνιούνται στο ρυθμό

Παίρνω το
μικρόφωνο απτον mc γαμάω

Είμαι στο κρού
της AV και συνεχώς τα
σπάω

Shake your booty shake your ass

Shake your βύζο κι ό,τι πήρες απτην μαμά'ς

Αφήνω το ντου στο
κλάμπ και κάνω ντου στα γεμιστά

Μην σταματούν οι bitches να το κουνούν σωστά

Φτάνει όμως πια
μαυτή την άθλια ρίμα

Αν αυτό είναι ραπ
εγώ είμαι η mc Ζήνα!

Αφιερωμένο στο ασφαλιστικό, στη
ΔΕΗ, στην κυβέρνηση, στους δημοσιογράφους στο ΙΚΑ και στα ΜΜΜεταφοράς
που εξαιτίας της απεργίας μετρό και ηλεκτρικού σήμερα έκανα την
διαδρομή Σούρμενα-Σύνταγμα σε 3 ώρες! Ξεκίνησα 8.30 κι έφτασα 11.25!!!
Έλεος!

"Hot Dog"
- Limp Bizkit -

Ladies and gentlemen!
Introducing the Chocolate Starfish!
and the Hotdog Flavored Water
Bring it on!
Get the fuck up!
Yeah!
Check, one, two

Listen up, listen up!
Here we go
It's a fucked up world
A fucked up place
Everybody's judged by their fucked up face
Fucked up dreams
Fucked up life
A fucked up kid
With a fucked up knife
Fucked up moms
And fucked up dads
It's a fucked up a cop
With a fucked up badge
Fucked up job
With fucked up pay
And a fucked up boss
Is a fucked up pain
Fucked up press
And fucked up lies
Well, Lethal's in the back
With the fact of the fires

Hey, it's on
Everybody knows it's on
Hey, it's on
Everybody knows it's on

Ain't it a shame that you can't say "Fuck"
Fuck's just a word
And it's all fucked up
Like a fucked up punk
With a fucked up mouth
A nine inch nail
I'll get knocked the fuck out
Fucked up aids
From fucked up sex
Fake ass titties
On a fucked up chest
We're all fucked up
So whatcha wanna do?
We fucked up me
And fucked up you

You wanna fuck me like an animal
You'd like to burn me on the inside
You like to think that I'm a perfect drug
Just know that nothing you do
Will bring you closer to me

Ain't life a bitch?
A fucked up bitch
A fucked up sore with a fucked up stitch
A fucked up head
Is a fucked up shame
Swinging on my nuts
Is a fucked up game
Jealousy filling up a fucked up mind
It's real fucked up
Like a fucked up crime
If I say "Fuck", two more times
That's forty six "Fucks" in this fucked up rhyme

It's on
Everybody knows it's on
Hey, it's on
Everybody knows it's on

You wanna fuck me like an animal
You'd like to burn me on the inside
You like to think that I'm a perfect drug
Just know that nothing you do
Will bring you closer to me

Hooo Haaa Haaaw!
Listen up baby
You.. can't.. bring.. me.. (bring me).. down
I.. don't.. think.. so
I don't want some
You.. better.. check.. your.. (check it).. self
Before.. you.. wreck.. your.. self
Kiss.. my.. star.. fish
My.. choco.. late.. Starfish.. punk
Kiss.. my.. star.. fish
My.. choco.. late.. Starfish.. punk

You wanna fuck me like an animal
You'd like to burn me on the inside
You like to think that I'm a perfect drug
Just know that nothing you do
Will bring you closer to me

Subscribe Free
Add to my Page

Μας τα έχουν κάνει μπαλόνια πια με
τους απεργίες τους, ξέρουν να φωνάζουν όλοι τώρα, αλλά ποιος σκατά τους
ψήφισε ήθελα να ήξερα!
swift

Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση, θα μεταμφιεστώ και θα πάω να κρυφτώ.

Αρρώστησα. Πάλι. Είπαμε η Νέμεσίς μου είναι
το συνάχι, αυτή τη φορά χτύπησε και αμυγδαλή. Ο γιατρός πρέπει να πάει σε
γιατρό. Τώρα θα μου πεις μες στους γιατρούς είσαι δεν μπορεί ένας να σε
κοιτάξει, αλλά οι καθηγητές μας ποτέ δεν κοιτάνε φοιτητές, ειδικά όταν
πρόκειται για απλό πονόλαιμο. Έτσι μετά από ένα σουρεάλ βράδυ όπου
ύπνος-ξύπνιος ήταν ένα πράγμα, ο πυρετός είχε ανοδική πορεία προς Έβερεστ και
το ροχαλητό του αδερφού έμπαινε στα όνειρά μου και μετατρεπόταν σε βρυχηθμό
τέρατος ήρθε το πρωί καθώς ανέτειλε ο ήλιος. Και μαζί του ο ήλιος έφερε και την
φαεινή ιδέα να πάω να με κοιτάξει ένας ΩΡΛ.

Ιατρεία ΙΚΑ Γλυφάδας. Έκλεισα τηλεφωνικό
ραντεβού στο 184, πήρα το τουτουτ κι έσυρα και τη μάνα μου μαζί πιο πολύ για να
περιμένει μες στο αμάξι γιατί σκόπευα να το διπλοπαρκάρω. Βρήκαμε να παρκάρουμε
οπότε κατέβηκε κι εκείνη. Στάση πρώτη, ρεσεψιόν. Δυο κοπέλες, η μία γράφει η
άλλη παίζει με το κινητό. Πάω σε αυτή με το κινητό.

Phantom: Καλημέρα,
για ένα ραντε…

Κοπέλα: Πηγαίντε
δίπλα.

Πάω δίπλα η άλλη κοπέλα
συνέχισε να γράφει, μετά μιλάει στο τηλέφωνο. Περιμέναμε. Η μαμά μαθημένη στην
καφρίλα του δημοσίου παρακαλεί αυτή που παίζει με το κινητό να μας δώσει το
χαρτί να πάμε στο γιατρό. Η κοπέλα αγανακτεί, κοπανά το κινητό, μασάει πιο
δυνατά την τσίχλα.

Κοπέλα: Φέρτο δω.

Phantom: Ποιο?

Κοπέλα: Το
βιβλιάριο παιδάκι μου.

Το πήραμε το
χαρτί τελικά.

Στάση δεύτερη,
έξω από την πόρτα του ΩΡΛ. Να, μου λέει η μαμά αυτός είναι ο γιατρός. Καθόταν
δίπλα στο μπαλκόνι και χασκογελούσε. Περιμέναμε. Δεν υπήρχε ουρά.. Μετά από ένα
τέταρτο μπήκε στο ιατρείο του. Έκλεισε και την πόρτα. Περιμέναμε. Όταν βγήκε, η
μαμά μου μαθημένη στην καφρίλα του δημοσίου, τον παρακάλεσε να με εξετάσει μιας
και δεν είχε κόσμο.

Γιατρός: Τι ώρα
έχετε το ραντεβού?

Μαμά: 10.30. (Η
ώρα ήταν 10)

Γιατρός: Ε,
περιμέντε λίγο ακόμα.

Περιμέναμε. Μετά
από δέκα λεπτά ανοίγει την πόρτα του ιατρείου του. Κοιτάει κάπου στο διάδρομο
και λέει «έλα πέρνα».

Μαμά: Σε σένα το
λέει πήγαινε.

Phantom: Αφού δεν
κοιτάει εμένα άλλον φωνάζει.

Γιατρός: Θα
έρθεις? (πάλι χωρίς να με κοιτάζει).

Μπήκα. Του είπα
με λίγα λόγια τι είχα, του είπα ότι είμαι φοιτητής ιατρικής, ο γιατρός καμία
έγνοια να μου πάρει ιστορικό, καμία έγνοια για φυσική εξέταση. «Έχεις στραβό
διάφραγμα, θα πρέπει κάποτε να το χειρουργήσεις.». «Δεν θα μου δώσετε τίποτα
για το συνάχι και τον πυρετό?» Δεν απαντούσε. «Θα μου γράψετε κι ένα χαρτί
γιατρού για μια άδεια γιατί δουλεύω παράλληλα κι απουσίασα σήμερα λόγω της
αρρώστιας». Καμία απάντηση. Κάτι σημείωνε.

Τελικά μίλησε.
«Δεν χρειάζεσαι αντιβίωση, μια χαρά είναι ο λαιμός, να χειρουργήσεις το
διάφραγμα». «Χρειάζεται να κάνω κάποια άλλη εξέταση?» «Όχι».

Τον χαιρέτησα,
αυτός απλά έγνεψε.

Βγαίνοντας
κοίταξα τι φάρμακα μου έγραψε. Τίποτα. Ούτε χαρτί γιατρού για την άδεια. Μόνο
να εξεταστώ από τον παθολόγο. Η μαμά μαθημένη από την καφρίλα του δημοσίου
μπήκε στο ιατρείο του να τον ρωτήσει γιατί δεν έγραψε κάτι.

Μαμά: Μπορείτε να
μας εξηγήσετε λίγο γιατί δεν καταλάβαμε τι γράφετε εδώ.

Γιατρός: Τι δεν
κατάλαβες? (όπως υπάρχει πληθυντικός ευγενείας, έτσι υπάρχει και ενικός
αγενείας)

Προσπάθουσε να
του πει η mother πως
αφού είχα συνάχι και πονόλαιμο, γιατί δεν με εξέταζε αυτός αλλά με έστελνε σε
παθολόγο. Και γιατί δεν μου έδωσε χαρτί άδειας αφού είχα πυρετό.

Γιατρός: Δεν μου
είπε ότι είχε πυρετό!

Στοπ. Τα πάντα
σταμάτησαν κι έπεσε φλασμπάκ. Θυμήθηκα τους καθηγητές που μας μιλούσαν για τη
σωστή λήψη ιατρικού ιστορικού, πώς ρωτάμε όποια πληροφορία θεωρούμε αξιόλογη,
πώς πιέζουμε τον ασθενή να απαντήσει στις ερωτήσεις, πώς καθοδηγούμε εμείς την
κουβέντα κι όχι ο ασθενής. Και πώς κάνουμε φυσικά εξέταση, έστω τους λεμφαδένες.
Για το πώς φερόμαστε θα έπεφτε φλασμπάκ από την αγωγή που μου έδωσαν οι γονείς
αλλά δεν έπεσε.

Τι διάολο, μπορεί
να μην τα έκανε όλα αυτά αλλά εγώ του είπα ότι είχα πυρετό.

Κούβεντα στην
κουβέντα, λίγο ο ενικός, λίγο που βγήκε να ζητήσει τα ρέστα ξέσπασε τσακωμός.
Κυρίως η mother, τους ξέχεσε πατόκορφα, της είχα μάθει παλιά
τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας κάθε φορά που έπεφτε σε αλμπάνη αγροίκο
γιατρό. Τους τα έψαλλε ένα χεράκι.

Η αλήθεια είναι
ότι και οι δύο νιώθαμε εξευτελισμένοι. Και ταπεινωμένοι. Πολύ.

Απόγευμα ίδιας
μέρας. Είχα κάτσει σε ένα μικρό σκαμπό δίπλα στις τουαλέτες. Το ιατρείο
γεμάτο,
κυρίως γιαγιάδες. Πριν μισή ώρα είμασταν στριμωγμένοι απέξω να πιάσουμε
σειρά
για να δούμε τη γιατρό και να πάρουμε τα νουμεράκια για τη σειρά μας.
Τώρα
είμασταν στριμωγμένοι μέσα. Παρατηρούσα τους ασθενείς έναν-έναν. Την
έχω τη
συνήθεια να παρατηρώ τους άλλους. Όταν όμως έχεις πυρετό, τα πράγματα
τείνεις
να τα βλέπεις λίγο διαφορετικά. Δυο γιαγιάδες μιλούσαν μεταξύ τους. Τις
κοίταζα, βαριόμουν και σκεφτόμουν. Πώς ήταν νέες? Τώρα είναι τελείως
εκτός
εποχής, αλλά κάποτε ήταν κορίτσια, νέες ατίθασες. Δεν τις είχε
γονατίσει η
ανάγκη του δημοσίου κι ο εξευτελισμός να παρακαλάς τον κάθε γιατρό ή
υπάλληλο.
Η μια γιαγιά έλεγε πόσες φορές την είχαν ανοίξει και τι φαγήτα
νηστίσιμα
μαγειρεύει, η άλλη τα σχολίαζε με ξεκαρδιστικές ατάκες. Μου θύμισαν
zamora Stilvi ίσως κάπως έτσι θα μοιάζουν όταν γεράσουν, κουλό το ξέρω,
λόγω πυρετού,
αλλά αυτό μου ήρθε στο μυαλό. Ένα ζευγάρι Αλβανών καθόταν ήσυχο σε μια
γωνιά
πιασμένο χέρι χέρι, άλλη μια γιαγιά που έλεγε αστεία, με έκανε να λυθώ,
ένας
μικρός άκουγε μουσική στη διαπασών, μια γιαγιά χάζευε σε μια διαφήμιση
με έναν emo που λέει κάτι κουλά και μόλις
δαγκώνει το molto λέει save the parrots. Μέπιασε βήχας, μια κυρία με
ρώτησε αν ήνμουν καλά, αν θέλω νερό. Μια
φώναζε πως της πήραν τη σειρά. Μια άλλη φώναζε να περάσουν πρώτα τα
παιδιά και
πως αυτή κι οι υπόλοιπες γριές μπορούν να περιμένουν.

Όλοι για την
γιατρό.

Κι έπεσε το
φλασμπάκ. Μικρός στο γιατρό της γειτονιάς μας. Δεν σου έλεγε να κάτσεις, σε
άφηνε όρθιο, σχεδόν ποτέ δεν σε εξέταζε κι όση ώρα περίμενες όρθιος το τηλέφωνό
του χτύπαγε 3 φορές. Μιλούσε πάντα στον ενικό στους πάντες και ειδικά στους ηλικιωμένους
με αγένεια. Στον συγχωρεμένο τον παππού μου του έλεγε «Πάλι μου ήρθες για τα
φάρμακα?» σε μένα έλεγε κοροιδευτικά όταν πήγαινα καίγοντας από 39 πυρετό «Πάλι
σε έστειλα η μαμάκα σου στο γιατρό?». Μια φορά είχα πάει εκτός ώρες ΙΚΑ όταν
λειτουργούσε σαν ιδιωτικό ιατρείο του κι έβλεπα πως ξεπροβόδιζε τους πελάτες
μέχρι την πόρτα και μιλούσε στους πάντες στο πληθυντικό. Ο υποκριτής. Ο παππούς
του είχε πάει κερήθρα από το χωριό μπας και του γράψει τα φάρμακα, εγώ αν και
με ΙΚΑ του έδινα 20ευρα μπας και με ακροαστεί.

Τώρα όποτε τον
βλέπω μου έρχεται να τον φτύσω. Τον άλλαξα από γιατρό εδώ και χρόνια, έμαθα ότι
του έκαναν καταγγελία κι έφαγε πρόστιμο.

Φλασμπάκ
συνέχεια, ιατρεία ΙΚΑ Λάρισας, πρώτες μέρες φοιτητής, δεν είχα κανένα γνωστό κι
είχα πάθει δηλητηρίαση από σαλάτα του σεφ. Περίμενα στη σειρά, μου έρχεται να
κάνω εμετό, τρέχω στις τουαλέτες, ξερνάω, όταν γύρισα μου είχαν πάρει τη σειρά.
Να μην έφευγες μου έλεγαν κάτι μαντάμες. Ο κόσμος δεν είναι κακός, έτσι τον
πλάθει το σύστημα. Διπλώθηκα στα 2 σε ένα κάθισμα και περίμενα. Έτρεμα από τον
πυρετό. Ευτυχώς με είδε ένας νοσοκόμος και ζήτησε να με πάνε στο γιατρό με
προτεραιότητα.

Φώναξαν το
νούμερό μου. Το φλασμπάκ τελείωσε. Άνοιξα την πόρτα του ιατρείου, η γιατρός
χαμογελούσε.

Τελικά ο λαιμός
ήταν χάλια, η αμυγδαλή με πύον κι ο πρώτος ο αλμπάνης ο ΩΡΛ δεν το είδε καν!!!

Υ.Γ. 1 Το ποστ τώρα που το διάβασα είναι πολύ κουραστικο, σόρι, αλλά φταίει ο πυρετός κι έπρεπε να τα πω!

Αύριο είναι Καθαρά Δευτέρα κι επειδή ξεκινά
νηστεία κατεβήκαμε οικογενειακώς κάτω στον κήπο να ψήσουμε, μέχρι να αρπάξουν
τα κάρβουνα φλομώσαμε όλη την πολυκατοικία στον καπνό κι ο στριμμένος γείτονας
έριξε τις κλασικές χριστοπαναγίες του για το καλό αλλά εμάς δεν μας ένοιαξε
γιατί την προηγούμενη βδομάδα μας είχε φλομώσει αυτός στον καπνό όταν έψηνε, το
μεσημέρι φάγαμε τα ψητά κρέατα μέχρι να τουμπανιάσουμε, να μας ανέβει ο εμετός
στο λαρύγγι και να ρευτούμε βγάζοντας ήχους τουρμπίνας Μπόινγκ 747, τώρα όλη
την υπόλοιπη μέρα θα ρεύομαι και θα πιάνω το στομάχι μου, αλλά τουλάχιστον
πήραμε τις πρωτεΐνες που μας χρειάζονται για να αντέξουμε την  επερχόμενη νηστεία την οποία τελικά δεν θα
την κάνουμε γιατί πέρσι που αποφάσισα να νηστέψω είχα θολώσει από την πείνα κι
έτρωγα όποια νηστίσιμη εκδοχή βρώμικου υπήρχε (νηστίσιμο σουβλάκι, νηστίσιμο
σάντουιτς, νηστίσιμη πίτσα, νηστίσιμους κεφτέδες με σόγια, νηστίσιμο βούτυρο,
νηστίσιμη γαμώ-την-τρέλα μου), άσε που η νηστεία είναι απάτη την λένε Σαρακοστή
αλλά δεν διαρκεί 40 μέρες αλλά 50 σταλήθεια μετρήστε τις μέρες τόσες είναι,
αλλά μάλλον δεν μπορούσαν να την ονομάσουν Πεντηκοστή γιατί έτσι λένε την άλλη
γιορτή, αυτή που γιορτάζουμε την κάθοδο της περιστεράς στο κεφάλι του
Καρατζαφέρη, ο αδερφός μου πήγε στο γήπεδο αλλά δεν πήγα μαζί του, εγώ ήθελα να
κατέβω στην Πλάκα που μαζεύονται όλοι στα στενάκια κι έχουν αυτά τα κλασικά
αποκριάτικα ρόπαλα τα οποία τα έχουν στουμπώσει με βρεγμένες εφημερίδες για
ναναι βαριά σαν το ρόπαλο του Ηρακλή και στα κοπανάνε στο κεφάλι ή στον κώλο με
δύναμη με αποτέλεσμα εσύ να κατεβαίνεις για βόλτα αλλά μετά να τα παίρνεις που
κάθεσαι και σε βαράνε σαν τον μαλάκα κι αρχίζεις να τους βαράς κι εσύ και
καταλήγετε να πλακώνεστε αλλά εσύ σιχτιρίζεις που δεν στούμπωσες το ρόπαλο σου
με εφημερίδες και ψάχνεις καμιά πέτρα από το δρόμο μπας και βάλεις στο ρόπαλο
και βαρύνει, όχι τελικά δεν θα πάω στην�
Πλάκα, θυμάμαι πρόπερσι που είχα κατέβει είχα δει μια κοπέλα με
φουστίτσα-ζώνη και φτερά πεταλούδας και κοιταζόμασταν αλλά ντρεπόμουν να της
μιλήσω και κρατούσα μια Athens Voice και τελικά πλησίασα και της είπα
δες το Σε Είδα της επόμενης θα σου γράψω, έστειλα στο Σε Είδα το «Στην Πλάκα,
πεταλουδίτσα με φούστα σου είπα πως θα σου στείλω, 693…» τελικά μάλλον Δεν Το
Είδε αυτή, το είδε μια άλλη που μου έλεγε «Δεν είμαι αυτή που είδες, αλλά φοράω
φούστες κι είχα ντυθεί μια φορά στο δημοτικό πεταλούδα», τελικά μιλήσαμε στο
τηλ και μου έστειλε φωτό αλλά ήταν σαν την Νατάσσσσα της διαφήμισης που έλεγε «This! Last year!» αλλά ήταν σαν να
είχαν περάσει δέκα χρόνια και με κάθε χρονιά να έβαζε και 10 κιλά, αν το δει ο Alpha κι αποφασίσει να βάλει την ιστορία
μου στη σειρά θέλω τα δικαιώματα ε, όχι definitely not Πλάκα this year, δεν μπορώ άλλωστε κι όλους αυτούς τους
κρεμανταλάδες που ντύνονται γυναίκες και ξεφωνίζουν και κουνιούνται στους
δρόμους σαν να τους έχει πηδήξει λόχος, εγώ έχω πάψει να ντύνομαι πλέον, μόνο
στο δημοτικό ντυνόμουν Ζορό με δαντέλα στο μανίκι (είμαι πολύ πιο μπροστά από
τον Ψωμιάδη) κι αυτή τη στολή του Spiderman που έχει τα ψεύτικα μπράτσα και τις ψεύτικους κοιλιακούς και
παρόλο που μικρούς ήμουν στρουμπουλούλι με ροδοκόκκινα μάγουλα έβλεπες το σώμα
της στολής τίγκα στις φέτες κοιλιακούς κι ένα δικέφαλο σε σχήμα δίλιτρου
μπουκαλιού, αύριο πολύ θα ήθελα να πάμε εκδρομή οικογενειακώς αλλά πριν 5
χρόνια είχαμε πάει με τον μπαμπά στην Πεντέλη κι αφού ο αετός μας έπεσε σε
γκρεμό, ο ταραμάς και τα φασόλια έγιναν ιπτάμενα από τον πολύ αέρα και κάναμε 4
ώρες να φτάσουμε και 6 ώρες να γυρίσουμε λόγω κίνησης κι ο αδερφός ξερνούσε
γιατί ζαλιζόταν, άγνωστο γιατί ζαλιζόταν αφού το αυτοκίνητο κινιόταν σαν
σταματημένο με τόση κίνηση, ο μπαμπάς σιχτίρισε κι έδωσε ιερό όρκο να μην
ξαναπάει πουθενά την καθαρά Δευτέρα, άντε να πάμε όπως κάθε χρόνο μέχρι την πρώην
αμερικάνικη βάση εδώ στο δήμο Ελληνικού και κάτι που μου ήρθε τώρα κι είναι
τελείως άσχετο γιατί ο Καραμανλής κι ο Ψωμιάδης όταν πετάνε χαρταετό φοράνε
γάντια, για να μην πονέσουν τα χελάκια τους μωλέ? αχου τα, κάτι επιστημονικό
που έμαθα την Καθαρά Δευτέρα είναι ότι το ρεύμα προτιμά τον πιο εύκολο δρόμο κι
ότι αν το σκοινί του χαρταετού ακουμπήσει απλώς στα καλώδια της ΔΕΗ δεν την
έχεις και τόσο άσχημα γιατί μια φορά είχε προσγειωθεί τυχαία στο μπαλκόνι μας
ένας αδέσποτος χαρταετός που το είχε σκάσει από τον ιδιοκτήτη του κι εμείς
είπαμε κρίμα είναι να πάει χαμένος κι αρχίσαμε να τον μαζεύουμε και μετά είδαμε
πως η καλούμπα του ήταν πάνω στα καλώδια της ΔΕΗ κι αναρωτιόμασταν γιατί άραγε
δεν μας ψήνουν τα βολτ και οι τρίχες μας δεν ορθόνωνται σαν τα μαλλιά της
Τάμτα, αλλά η απάντηση είναι ότι το ρεύμα προτιμά να μετακινηθεί στον πιο
εύκολο δρόμο που είναι τα σύρματα της ΔΕΗ και σνομπάρει την καλούμπα, αν το δει
η Αλιμπέρτη κι αποφασίσει να βάλει την ιστορία μου στο Clever στον αντέννα θέλω τα δικαιώματα ε, τελικά
θα πάμε σε πάρτυ μασκέ σε τοπικό μπαράκι και παρόλο που δεν θα ντυθώ σαν τον
τύπο στο V for Vendetta όπως ήθελα, θα είναι ωραία μιας και οι περισσότεροι θα είναι
ντυμένοι αποκριάτικα και θα κουνιούνται σε ρυθμούς 70s και 80s δεν ξέρω πού κολλάνε αυτά τα τραγούδια τις
Απόκριες, αλλά να μου πεις τι κολλάει στις Απόκριες εδώ όλοι προσπαθούν να πετάξουν
τον αετό πιο ψηλά, προσπαθούν να φτιάξουν τον μεγαλύτερο αέτο, τη μεγαλύτερη
λαγάνα, το μεγαλύτερο ντολμά με μια πώρωση λες και προσπαθούν να αποδείξουν ότι
έχουν το μεγαλύτερο πουλί.

Happy Κούλουμα!

Υ.Γ. Μπορεί
τελικά το βράδυ να μην ντυθώ V for Vendetta αλλά να τι θα φοράω στο κεφάλι μου. Καπέλο hot-dog! Δεν είναι τέλειο?

Εκτός από την σχολή, τις εφημερίες, τις
εξεταστικές και τα τρεχάματα στα νοσοκομεία κι εκτός από τα λίγα ιδιαίτερα που
κάνω σε παιδάκια, το τελευταίο εξάμηνο έχω και μια άλλη εργασία. Καταναγκαστική
σίγουρα αλλά βοηθά στο να υπάρχει χαρτζιλίκι!

Είμαι τηλεφωνητής στο 118…!!! (κάποιο από τα
11888, 11880, 11850, 11821, 11885 118 και το κακό συναπάντημα)

(Άβολη σιωπή)

Γιατρός πράμα, το
να αφήνεις τα νοσοκομεία και να απαντάς σε τηλέφωνα είναι ψιλοξεφτίλα το ξέρω.
Αλλά 6 χρόνια που είναι η άτιμη σχολή και βάλε και πόσο θα μου πάρει να
ξεμπερδεύω με τα χρωστούμενα μια δουλειά ήταν απαραίτητη. Προσλαμβάνουν με βάση
το απολυτήριο, μόνο φοιτητές, ε και με τέτοιο απολυτήριο που είχα δεν ήταν
δύσκολο να με πάρουν.

Είναι 3,5 ώρες τη
μέρα με σύμβαση για 1 χρόνο και τα λεφτά πολύ καλά, αλλά είναι από τις πιο
βαρετές 3,5 ώρες που θα μπορούσε να περάσει άνθρωπος!

Να βλέπεις σε ένα
δωμάτιο καμιά 200αρια άτομα δεμένα με τα ακουστικά στα γραφεία τους και να
κάνουν τσούκου τσούκου μπροστά σε μια οθόνη. Και να ακούς από παντού θέση τάδε,
πώς μπορώ να εξυπηρετήσω? Και στο τέλος να λες ευχαριστούμε που μας καλέσατε.
Αυτές τις φράσεις τις επαναλαμβάνεις διακόσιες φορές τη μέρα, μέχρι να μπουν
στο υποσυνείδητο και να φωλιάσουν. Ένας φίλος μου τον πρώτο καιρό, όταν σήκωνε
το τηλέφωνο (του κινητού ή του σπιτιού του) δεν έλεγε, ναι? ή εμπρός ή ποιος
είναι, αλλά 11888 πώς μπορώ να εξυπηρετήσω? Μια φορά είχα καλέσει να παραγγείλω
πίτσα κι όταν μου είπε η τηλεφωνήτρια εντάξει σε μισή ώρα θα είναι σπίτι σας, της
είπα ευχαριστούμε που μας καλέσατε και μετά έκανα αμάν να την πείσω πως
μπερδεύτηκα και δεν έκανα φάρσα.

Το τι κουλά έχω
ακούσει το εξάμηνο που δουλεύω δεν παίζεται. Από τα πιο κορυφαία είναι όταν
καλεί κάποιος κι αντί να δώσει οδό ή κάποιο στοιχείο για την περιοχή που
ψάχνει, λέει να μωρέ εδώ δυο στενά πιο πάνω, λες και κάλεσε στον Πητ Παπαδάκο
και στη γραμμή μέντιουμ και μπορώ να μαντέψω πού βρίσκεται. Ή κάτι τύποι κυρίως
άντρες που επειδή πληρώνουν 0,58 λεπτά/λεπτό (κάπου εκεί γύρω είναι η χρέωση)
νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να κατεβάζουν χριστοπαναγίες όταν δεν μπορείς να
βρεις το σουβλατζίδικο Τα Φονικά Καλαμάκια γιατί στον κατάλογο υπάρχει
καταχωρημένο στο όνομα του ιδιοκτήτη Μπιρμπιλοκώλης Ευτύχης κι εσύ δεν είναι
δυνατόν να το ξέρεις αυτό. Ή καλούν γιαγιάδες γλυκύτατες μεν, με αλτσχάιμερ δε και
ψάχνουν το τηλέφωνο της αδερφής τους. Αυτό μόνο. Όνομα δεν θυμούνται. Μέχρι που
μετά από κανα πεντάλεπτο τελικά θυμούνται πως δεν ήθελαν το τηλέφωνο της
αδερφής τους, αλλά του παπά της ενορίας για το μνημόσυνο της αδερφής που πέθανε
πέρσι.

Έχουν καλέσει για
να με ρωτήσουν να τους πω ένα ζώο κι ένα πράγμα από Ν γιατί έπαιζαν όνομα, ζώο,
πράγμα, γιαγιές ζητάνε τηλέφωνα του Αυτιά, νεαρές του Παπακαλιάτη, μία κοπέλα
ενώ της έδινα ένα τηλέφωνο που ζήτησε, χτύπαγε η μαμά της την πόρτα και της
λέει δεν μπορώ τώρα μαμά μιλάω στο τηλέφωνο, και τι κάνεις μες στο μπάνιο λέει
η μάνα της, κάνω κακά! Κι εγώ να ακούω όλο τον διάλογο.

Αυτούς που δεν
μπορώ είναι κάτι μπουρτζόβλαχους που παίρνουν και λένε:

- Θέλω το
τηλέφωνο στο όνομα Γκκατσσστσιμπββουρας.

- Κατσιβούρας
είπατε?

- Γκκατσιμπβούρας
σε λέω!

- Γκατσιμπούρας?

- Κουφός είσαι?
Κγκατσιμβμπούρας σε λέω!

- Θέλετε να μου
πείτε ένα-ένα τα πρώτα γράμματα γιατί δεν σας ακούω καλά.

- ΓΑΜΩ ΤΟΝ
ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΣΟΥ! Γκατσσσιμβμπούρας είπα!

Και η συζήτηση
συνεχίζεται επ'άπειρον.

Κι όταν μετά από
κάτι τέτοια σου ζητάνε και τα ρέστα που δεν έδωσες σωστό τηλέφωνο, ε! Έλεος! Ok έγινε λάθος και δεν σου δώσαμε το
σωστό τηλέφωνο και ξόδεψες τζάμπα το υπέρογκο ποσό των 50 λεπτών, deal with it και μην ξεσπάς σε εμάς γιατί η
υπομονή έχει όρια κι ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο!

�

Τις στιγμές της
απόλυτης βαρεμάρας έχω ψάξει κι έχω ανακαλύψει πως υπάρχουν καταχωρημένα το
τηλέφωνο του εθνικού σταρ (τον έχουν μάλιστα καταχωρημένο ως εθνικό σταρ στα
επαγγελματικά), το τηλέφωνο του Ζαραλίκου , του Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη αυτού
που σηκώνει τα τηλέφωνα στην Ελληνοφρένεια.

Κι έρχεται η
κορυφαία στιγμή.

Αυτό που με έκανε
να σκάω στα γέλια κάθε φορά είναι όταν ανακάλυπτα αστεία ονόματα που υπάρχουν.
Παραθέτω τα περισσότερα παρακάτω. Όλα αυτά τα επώνυμα ανήκουν σε κατοίκους των
Αθηνών και προκαλώ όποιον δεν πιστεύει ότι υπάρχουν να καλέσει σε κάποια γραμμή
118.. και να ζητήσει ένα από αυτά! Διαβάστε και θα σκάσετε στα γέλια με τα
ονόματα με τα οποία κυκλοφορούν κάποιοι ανάμεσά μας!

Κατσίκα., Πέογλου, Βοδινός, Βυζάκη, Γάτα,
Καργιολάκης, Ψοφίμης, Παπάρας, Εξαρχίδης (χάρη σαυτόν θα βγήκε το ανέκδοτο όπου
τον καλεί κάποιος και ζητά τον κ.Πενταρχίδη κι απαντάει ο άλλος όχι Πενταρχίδη
κύριε, Εξαρχίδη με λένε και του λέει ο άλλος ε καλά πώς κάνεις έτσι για ένα
αρχίδι), ένας Φαφούτης που είναι οδοντίατρος, Παπάρας, Φονιάς, Ζουζούνη, Μύγα,
Νιάου, Γιαγιά, Μαμά, Μπαμπάς, Παππούς, Γρηά, Γέρος, Νέος, Καραμπίνας, Τουφέκης,
Πιστόλης, Μάχαιρα, Χατζάρα, Ζουζούνη, Μύγα, Μπατμανάκης, Ρομπινήδης (σούπερ
ήρωες), Αλβανός, Ρώσσος, Γάλλος, Άγγλος, Ακρίδα, Παπάς, Γιατρός, Ασθενίδης,
Ψηλός, Κοντός, Παχής, Λεπτός, Κήτος, Αλάνης, Μάγκας, Θείος, Θεός, Αγγελάκης,
Δαιμονάκος, Σατανίδης, Διαβολάκη, Πετούμενος, Ρόδα, Τσάντα, Κοπάνα, Σφίχτης,
Τούμπανο, Άσπρου, Καφέ, Μπλέ, Πράσινος, Κόκκινος, Μαύρος, Πορτοκαλής, Σαίνης,
Μπαμπούλας, Μούρη, Μπουνιάς, Φάππας, Λουγκρίδης, Βλάχος, Κόρακας, Μπάλα,
Καλαθάκη, Μπουμπούκα, Γαρυφαλλάκη, Τριανταφυλλάκη, Ψάρης, Θάλασσας, Αεράκη,
Ζωάκη, Μπαρμπουνάκης, Γαύρου, Βαζελάκη, Ξιφία, Κολιός, Γοπάκης, Μπάτσος,
Πατσάς, Αρκούδα, Αρκουδάκη, Μοσχάρη, Αγελάδα, Γλυκός, Ξινός, Νόστιμος, Κερασιά,
Πεπόνη, Καρπουζάκη, Σταφύλη, Τομάτας, Πατάτα, Λαχανά, Μαρούλη, Πιπεριά, Ελιά,
Ρίγανης, Κάππαρη, Φέτας (αν τους μαζέψεις όλους αυτούς άνετα φτιάχνουν
χωριάτικη) Λουκάνικας, Μπριτζόλας, Πίτσας, Κουνουπίδης, Σουβλάκης, Καλαμάκη,
Κοτοπούλη, Χαβιάρι, Μελιτζάνης, Κολοκυθάκης, Παστουρμάς, Τσιμπούκης,
Τσιμπουκάκης, Πίπα, Ταπίνη, Ρούφα, Ρουφαγάλα, Μικρός, Γίγαντας, Μεγάλος, Ψηλός,
Κοντός, Μακρυπόδη, Κοντοπόδη, Μακρυμάλλης, Ρουφικτός, Θλιμμένος, Λυπημένος,
Μυτούλα, Ματάκιας, Μάγος, Μπαστάρδης, Έρωτας, Βράκα, Γρουσουζάκος,
Τυχερόπουλος, Γυφτάκη, Λουλούδη, Κοιλαράς, Σκαττού, Σκύλος, Γάτα, Σκίουρη,
Πάπια, Κλώσσα, Φακλάνα (!!!), Ρόμπας, Καραγκιόζης, Κουφός, Τυφλίδου, Μουγγός,
Σκουλαρίκη, Μπρατσάκη, Πορτοκαλάκης, Ψαράς, Πετσετάκης, Μαντηλάκης, Κουταλάκη,
Πιρουνάκι, Λούλης.

Τα ονόματα τα
συγκέντρωσα εγώ, χωρίς να παραβιάσω κάποιο απόρρητο, μπορεί να καλέσει οποιοσδήποτε
και να ζητήσει κάποιο από αυτά έστω και μόνο για να διαπιστώσει αν υπάρχουν.
Είναι απολύτως αληθινά και αφορούν μόνο σε κατοίκους της Αθήνας ή του Πειραιά
και μόνο σε όσους έχουν κάποιο τηλέφωνο καταχωρημένο στο όνομά τους! Εγώ πάντως
γέλασα με την καρδιά μου!

Από μικρό όλοι με θυμούνται με ένα
χαρτομάντιλο στο χέρι και μια κόκκινη μύτη. Χρόνια ρινίτιδα, μπουκωμένη μύτη,
βαριά φωνή, μάτια να δακρύζουν συνέχεια και καταρροή. Πακέτα χαρτομάντηλα να
καταναλώνονται. Κι όλα αυτά σε συχνότητα μια φορά το μήνα. Διάγνωση: κατά πάσα
πιθανότητα χρόνια αλλεργική ρυνίτιδα.

Ο γιατρός βρήκε την Νέμεσή του. Τι χαπάκια,
τι βυξ, τι γιατροσόφια, τι αρωματάκια ευκαλύπτου, τι αποσυμφορητικά
μύτης,
τίποτα δεν χαμπαριάζει. Κάθε μήνα δυο τουλάχιστον μέρες θα πρέπει να
κυκλοφορώ
αγκαλιά με 4 πακέτα Ζέβασοφτ, να φυσάω σαν καραμούζα και να έχω μάτια
κλαμένα σαν χήρας που έχασε τον άντρα της. Πιο μικρός
δοκίμαζα κάτι αποσυμφορητικά μύτης στα οποία όταν έφτασα στο 4^ο έτος
της σχολής και κάναμε ΩΡΛ ανακάλυψα πως είχα εθιστεί. Αυτά τα αποσυμφορητικά
τύπου Otrivin Dexarina κτλ (που έχουν ένα μικρό σωληνάκι
και τα κάνεις φσστ φσστ μες στη μύτη σου) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται πάνω
από 5 μέρες. Γιατί μετά προκαλούν ως αντίδραση χειρότερη ρινίτιδα. Εγώ έβαζα
από αυτά με το κιλό, μου προκαλούσαν ρινίτιδα κι έβαζα κι άλλο μπας και
σταματήσει. Και για κανα μήνα ήμουν με συνάχι και ντους στη μύτη με
αποσυμφορητικά.

Όταν έχω συνάχι από τη μία δεν θεωρούμαι
άρρωστος οπότε είμαι υποχρεωμένος να πηγαίνω κανονικά σε σχολή και δουλειά, από
την άλλη έχω τα χάλια μου. Και παρουσιάζω κι ένα γελοίο κι αξιολύπητο θέαμα.

Κάτι τέτοιες μέρες λοιπόν όλα μου φταίνε. Νιώθω
πως θα μεταμορφωθώ σε Hulk με την παραμικρή αφορμή. Είναι ώρες που αποζητώ έναν άγριο και χωρίς
λόγο τσακωμό – κυρίως σαν αυτούς που ξεσπούν ξαφνικά κι ανεξέλεγκτα. ενώ όλα
είναι καλά, και ξεκινούν με ασήμαντο λόγο, κάτι του στυλ «Πού έβαλες τις
πετσέτες?» και καταλήγουν σε ένα φεστιβάλ από βρισιές και φωνές το οποίο
τελειώνει μόνο αν ένας από τους δύο ξεσπάσει σε σπαρακτικά κλάματα ή καταλήξει
να σέρνεται στα πατώματα της κουζίνας σαν σκυλί, να χτυπιέται και να οδύρεται
με ένα γυαλιστερό κομμάτι μύξας να ταλαντεύεται σαν εκκρεμές από την άκρη της
μύτης του/ης.

Και μόνο που το σκέφτηκα κάπως ηρέμησα.

Ευτυχώς στο σπίτι
με ξέρουν και δεν μου πολυμιλάνε αυτές τις ώρες. Οπότε καταλήγω να κάθομαι
μόνος, όλη μέρα στο κρεβάτι και να κάνω ζάπινγκ. Και η οργή μου εκτονώνεται σε
όσα βλέπω. Αυτά που μου την έσπασαν τρελά σήμερα και χθες, ήταν δύο πράγματα και
θα τα γράψω, έτσι μπας κι εκτονωθώ και δεν την πληρώσει κανας αθώος χριστιανός.

Οι Έλληνες ράπερ. Αν τους προσέξεις έναν κι
έναν στο Mad, ο νεότερος
είναι 30 χρονών ο μεγαλύτερος φτάνει τα 50 και το μόνο που μιλάνε είναι για
γκόμενες, πώς το κουνάνε οι γκόμενες, πώς χορεύουν οι γκόμενες στο κλαμπ, πώς
κάνουν σαματά στο κλαμπ, πώς θα σπάσουν
ο ένας τα μούτρα του άλλου και πώς θα κάνουν σαματά στο κλαμπ σπάζοντας
ο ένας τα μούτρα του άλλου ενώ γύρω τους το κουνάνε οι γκόμενες.

Οι μεταγλωττίσεις. Κυρίως του ΣΚΑΙ. Άντε να
δεχτώ να μεταγλωττίζουν τα ντοκιμαντέρ και να βάζουν αυτόν με την έκφυλη φωνή
να περιγράφει πώς βαρβατεύει η μια μύγα την άλλη και πώς τον παίζει ο Μακάκα.
Αλλά να μεταγλωττίζεις το Punkd? Είναι η εκπομπή που κάνουν τις φάρσες σε διάσημους. Εκεί που τα έχει
πάρει ο διάσημος και βρίζει αν αυτός που τα μεταγλωττίζει είναι αλάνι θα
ακούσεις κάτι του στυλ θα σε γα-μπίπ-σω ρε μα-μπικ-κα, θα σε γα-μπιπ-σω, αν
όμως αυτός που μεταγλωττίζει είναι κυριλέ κι ευγενικό τυπάκι εκεί που διακρίνεις τον
διάσημο να φωνάζει fuck you motherfucka, I"ll kill you, I'll tear a new hole up your ass! ο τύπος θα μεταφράσει κάτι του στυλ
«Είσαι πολύ βλάκας, θα δεις δεν θα τα πάμε καλά εμείς οι δύο!». Ή μια φορά
έκαναν φάρσα σε έναν από τους Backstreet Boys κι είχαν
βάλει ένα παιδάκι να το παίξει ενοχλητικός θαυμαστής. Και το παιδάκι σε μια
φάση άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι των Backstreet. Η φωνή του παιδιού που μετέφραζε…
κρατήσου… άρχισε να τραγουδάει το «Αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας!» Το άσχετο μιλάμε!

Μεταγλωττίζουν το pimp my ride κι έχουν βάλει τον Μιθριδάτη από τα
Ημισκούμπρια να κάνει τον Xzibit και να λέει συνέχεια πράγματα του στυλ «Θα σου νταβατζώσω το
όχημα, τώρα σας μιλάει ο Εξ του δε Ζί, πωπω τι εξάτμα σου έφτιαξε το ατομάκι»
κι άλλα τέτοια.

Ή στο Viva La Bam έχουν βάλει έναν που κάνει εκπομπή
σε ραδιόφωνο τύπου Village, Dee Jay και τέτοια και βγαίνει και σε
πρωινάδικα, πολύ μορφονιό και με βαθιά, σέξυ, ραδιοφωνική φωνή να μεταγλωττίζει
τον Don Vito έναν χοντρό, άθλιο, βρωμύλο με
προγούλια που συνέχεια μπερδεύει τα λόγια του και βρίζει ακατάπαυστα!

Και μιας κι έπιασα τις μεταγλωττίσεις θα
κλείσω το θέμα με δύο κορυφαία που μου συνέβησαν όταν έβλεπα το Lost.
Είχα κατεβάσει υπότιτλους από το internet και σε μια φάση όταν λέει ο
Σόγιερ «Damn!» βγαίνει μετάφραση από κάτω «Γαμώ την
Παναχαϊκή μου!». Αλλά και σε επίσημους υπότιτλους από το DVD του Lost
σε μια σκηνή στη δεύτερη σεζόν όπου
ο Τζακ μιλάει με αυτή τη σκύλα την Μεξικάνα που πυροβόλησε την Σάνον,
λέει ο
Τζακ «Do you want a wake?» και λέει η άλλη «Yes, I could use a wake
this moment». Wake προφανώς σημαίνει ποτό ή κάτι τέτοιο, γιατί ο Τζακ
της έδωσε
ένα ποτό. Η επίσημη μετάφραση του DVD ήταν «Θες να μείνεις ξύπνια?»
«Ναι, πολύ θα χρειαζόμουν να
μείνω ξύπνια αυτή τη στιγμή!» Το a wake το είδε awake ο μεταφραστής!
Damn! (ελληνιστί: γαμώ την Παναχαϊκή μου»). Ή
στο prison break το «Yo, Fish!» το μεταφράζουν «Γιό, Φις!».

Ουφ ηρέμησα
κάπως.

Κάτι τέτοιες
στιγμές που οι άνθρωποι θέλουμε να ξεσπάσουμε την οργή μας θα έπρεπε να υπάρχει
όλο το 24ωρο μια τηλεφωνική γραμμή όπου άνθρωποι συνεχώς εκνευρισμένοι, ή προσωρινά
τσαντισμένοι σαν κι εμένα να καλούσαμε όποτε το νιώθαμε, οποιαδήποτε ώρα και
στην άλλη γραμμή να υπήρχαν καλοί ανεκτικοί Σαμαρίτες που θα δέχονταν την οργή
μας σαν ανθρώπινοι σάκοι του μποξ. Η συζήτηση θα μπορούσε να εξελιχτεί ως εξής.

Αυτοί: Γραμμή
ανθρώπινων σάκων του μποξ, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω?

Εσύ: Καλά τι
ηλίθιος τρόπος είναι αυτός να απαντάς το τηλέφωνο?

Αυτοί: Συγνώμη?

Εσύ: Τς, τς, τς
(κάνεις την φωνή σου πιο τσιριχτή) «ανθρώπινοι σάκοι του μποξ,
νιανιανια, εξυπηρετήσω?» Ηλίθια.

Αυτοί: Κύριε, δεν
είναι ανάγκη…

Εσύ: ΒΟΥΛΩΣΕ ΤΟ
ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΜΩΡΗ!

Και η κουβέντα θα
συνέχιζε κάπως έτσι μέχρι να έκλεινε η φωνή σου. Μπορεί να φαίνεται ανόητη αυτή
η ιδέα, αλλά το εγγυώμαι θα έσωζε ζωές.

Τελειώνω με ένα
τραγούδι του οποίου οι στίχοι και η μουσική εκφράζουν πλήρως την ψυχική
κατάσταση στην οποία βρίσκομαι.

Subscribe Free
Add to my Page

"Bab's Uvula Who?"
- Green Day-

I've got a knack for fucking everything up

My temper flies and I get myself all wound up

My fuse is short and my blood pressure is high

I lose control and I get myself all wound up

Tension mounts and I fly off the wall

I self destruct and I get myself all wound up

Petulance and irritation sets in

I throw a tantrum and I get myself all wound up

I lose myself and I'm all wound up

Petulance and I'm all wound up

I lose control and I'm all wound up

I lose myself and I'm all wound up

Chip on my shoulder and a leech on my back

Stuck in a rut and I get myself all wound up

Killed my composure and it will never come back

Loss of control and I get myself all wound up

Blown out of proportion again

My temper snaps and I get myself all wound up

Spontaneous combustion panic attack

I slipped a gear and I get myself all wound up

I lose myself and I'm all wound up

Petulance and I'm all wound up

I lose control and I'm all wound up

I lose myself and I'm all wound up

I've got a knack for fucking everything up

My temper flies and I get myself all wound up

My fuse is short and my blood pressure is high

I lose control and I get myself all wound up

Tension mounts and I fly off the wall

I self destruct and I get myself all wound up

Petulance and irritation sets in

I throw a tantrum and I get myself all wound up

I lose myself and I'm all wound up

Petulance and I'm all wound up

I lose control and I'm all wound up

I lose myself and I'm all wound up