Κάνοντας αυτό το
σύντομο απλό τεστ! Άλλο ένα test υπερ-παραγωγή του phantom για να μπορέσουμε όλοι να
ανακαλύψουμε τον εαυτό μας!

ΚΑΝΕ ΤΟ ΤΕΣΤ ΕΔΩ!!!

Προσωπικά ξέρω
πού θα περάσω το Πάσχα κι όχι το πώς. Θα πάω ΚΥΠΡΟ!!!!! Γιέιιιιι!

Αύρο το πρωί
πετάω. Πρώτη φορά βγαίνω εκτός Ελλάδας, πρώτη φορά θα ταξιδέψω με αεροπλάνο,
γενικά θα είναι η πρώτη πολλών πραγμάτων. Έχω σκοπό να βγάλω πάααρα πολλές φωτό
κι ίσως ανεβάσω καμία μαζί με τις εντυπώσεις στο γυρισμό.

Όσοι πάνε σε
χωριά, πόλεις, θάλασσες, βουνά, εξοχές ή μείνουν σπίτι κοιτάξτε να περάσετε
καλά, να πιάσετε λίγο το κατανυκτικό νόημα των ημερών και την Κυριακή του Πάσχα
να φάτε του σκασμού!

Καλό Πάσχα, Καλή
Ανάσταση και Καλές Διακοπές!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ. Παραθέτω εδώ τα αποτελέσματα του τεστ σε περίπτωση που σας κάνει
τίποτα κουλά που μου κάνει κι εμένα και δεν εμφανίζει ολόκληρες τις
απαντήσεις.

Πάσχα the best holiday ever!!!!

Φαίνεται πως
περιμένεις τις διακοπές του Πάσχα πιο πολύ κι από του καλοκαιριού. Το έχεις
πιάσει το νόημα, παρόλο που μερικές συμπεριφορές σου φαίνονται παρατραβηγμένες,
όχι μόνο τις ανέχεσαι αλλά τις απολαμβάνεις! Θες να δεις τους συγγενείς σου, να
βγεις βόλτα με τα ξαδέρφια σου, να χορέψεις τα νησιώτικα και τα τσάμικα, να
βάψεις αυγά με τη μαμά σου ή με τα παιδιά σου και γενικά να κάνεις ό,τι λέει η
παράδοση για αυτές τις μέρες! Προσοχή όμως η παραφορωμένη στα φρου φρου και στα
μπιχλιμπίδια λαμπάδα εγκυμονεί κίνδυνο πυρκαγιάς! Ξέρεις πόσες Barbie ή πόσες κάπες Batman και Superman έχουν αρπάξει?

———————————————————————–

Χμμ, Πάσχα καιρός
για αραλίκι.

Σαν γιορτή το
Πάσχα δεν σου λέει και πολλά. Γουστάρεις τα ξαδέρφια και τον θείο με τις
αστείες ιστορίες αλλά δεν αντέχεις τους υπόλοιπους συγγενείς. Δεν καταλαβαίνεις
για ποιο λόγο σκοτώνονται να ανάψουν πρώτοι τη λαμπάδα τους ή να περάσουν πρώτοι κάτω από τον Επιτάφιο. Δεν
καταλαβαίνεις καλά καλά γιατί θα πρέπει να έχεις λαμπάδα εξαρχής. Το έθιμο του
αρνιού σου αρέσει και το γλέντι γενικά. Γουστάρεις και τον χαμό με τα
δυναμιτάκια. Αλλά ως εκεί το Πάσχα εσένα δεν σου προσφέρει ιδιαίτερες
συγκινήσεις. Εκτός ίσως από βαρυστομαχιά!

————————————————————————-

Πάσχα? Τι είναι
αυτό… αααΑ! Εννοείς τότε που πετάμε δυναμιτάκια!

Μάλλον για σένα
εβδομάδα των παθών σημαίνει μια εβδομάδα στην οποία δεν θα μπορείς να βγεις
ούτε ένα βράδυ να ξεφαντώσεις με τους φίλους σου. Σε εκκλησία έχεις να μπεις
πάνω από δέκα χρόνια, από τότε που παντρεύτηκε ο φίλος σου ο Μπάμπης κι αντί
για ρύζι του πέταξες τα στραγάλια που μασουλούσες για να περάσει η ώρα κατά τη
διάρκεια του μυστηρίου. Τους δεσμούς με τους συγγενείς τους έχεις ξεκόψει. Και
μόνο στην ιδέα της θείας με το μουστάκι νιώθεις το στομάχι σου να αναγουλιάζει
και τα @@ σου να συρρικνώνονται. Είσαι υπέρ των γιορτών, ναι, αλλά μόνο όταν
περιλαμβάνουν bitάκια, clubs, κροτίδες και ξεφάντωμα. Δεν είμαστε για
κατανύξεις και περισυλλογή, νέα παιδιά. Ίσως όταν μεγαλώσεις…

————————————————————————-

Σάββατο βράδυ 3
παρά. Στη γειτονιά δεν κυκλοφορεί ψυχή. Γυρίζω από έξοδο και καθώς βάζω το
αμάξι στο σκοτεινό πάρκινγκ της πολυκατοικίας ακούω Έρα-Σπορ. «Και τι θες να
κάνει ο Τζίγγερ σε όσους δεν παίζουν καλά» λέει ο δημοσιογράφος σε έναν ακροατή
«να παραμονεύει με το μαχαίρι και να αρχίσει να παίρνει κεφάλια?». Εκείνη τη
στιγμή σβήνω τη μηχανή κι αυτόματα κλείνει και το ραδιόφωνο. Κατεβαίνω από το αμάξι
κοιτάζοντας γύρω στο σκοτεινό πάρκινγκ έχοντας τη φράση του δημοσιογράφου να
ηχεί μες στο μυαλό μου. Τι ειρωνεία που θα ήταν να είναι κρυμμένος κανένας
ψυχοπαθής δολοφόνος με μαχαίρι και να μου την πέσει, σκέφτομαι.

Το πάρκινγκ
αρχίζει να γίνεται άβολα σκοτεινό κι οι σκιές από τα δέντρα χορεύουν μες στη
νύχτα. Πηγαίνω με όλο και πιο γρήγορα βήματα στην εξώπορτα της εισόδου της
πολυκατοικίας. Η κλειδαριά είναι παλιά και καμιά φορά το κλειδί κολλάει. Φυσάει
παγερό αεράκι που σηκώνει τις τρίχες στο σβέρκο μου και μετά η ανατριχίλα
περνάει σε όλη την πλάτη. Το κλειδί έχει κολλήσει, οι σκιές χορεύουν, τα κλαδιά
των δέντρων μοιάζουν με παραμορφωμένα γιγάντια χέρια, παράξενοι ήχοι που στην
αρχή έμοιαζαν με θροΐσματα φύλλων, μετά μεταμορφώθηκαν σε ψιθύρους, παλεύω πιο
δυνατά με το κλειδί, τραντάζω την πόρτα, οι ήχοι σαν βήματα ακούγονται όλο και
πιο κοντά…

Η πόρτα άνοιξε.
Μπήκα γρήγορα μέσα. Δεν προλαβαίνω να μπω μέσα και νιώθω κάτι να εμποδίζει το
πόδι μου. Θεέ μου κάτι με άρπαξε…

«ΝΙΙΙΙΙΑΑΑΑΑΑΟΥΟΥΟΥ!!!»

Η χοντρή κόκκινη
γάτα της πολυκατοικίας μας είχε αποφασίσει να περάσει το βράδυ μες στην είσοδο
γιατί κρύωνε κι εγώ μες στον πανικό δεν την είδα και πάτησα κάποιο από τα
πατσόκοιλα της. Έφυγε ρίχνοντας μου ένα μουτρωμένο βλέμμα, στραβώνοντας τα
μουστάκια της κι η καρδιά μου σιγά-σιγά έφευγε από το λαρύγγι και γυρνούσε στη
θέση της. Ανέβηκα γρήγορα τα σκαλιά κάνοντας το λάθος να μην ανάψω το φως στη
σκάλα. Ανεβαίνοντας, λίγο πριν φτάσω στο κεφαλόσκαλο έξω από την πόρτα του
σπιτιού μου, βλέπω μια μορφή να στέκεται ακριβώς στο τελευταίο σκαλί. Κοκκαλώνω
και λέω με τρεμάμενη αλλά δυνατή φωνή «ΠOIOΣ ΕΙΝΑΙ?»

«Σσσσσστ, σκάσε
ρε βλαμμένο, η μάνα σου είμαι, τι έπαθες και κάνεις φασαρία νυχτιάτικα?»

Είχε ακούσει το
θόρυβο που έκανα καθώς πάλευα με το κλειδί της εξώπορτας κι είχε κατέβει να μου
ανοίξει.

«Τι έκανες στη
γάτα κι έσκουζε η καημένη?»

«Δεν την είδα μες
στα σκοτάδια»

«Είναι δυνατόν να
μη δεις αυτό το πράγμα?» (έχει εντυπωσιακές διαστάσεις η γάτα)

«Δεν πιστεύω να
έχεις πιει» μου είπε. Θυμόταν μάλλον μια φορά που είχε βγει ο αδερφός, τα είχε
τσούξει και μετά πάλευε μισή ώρα να χώσει το κλειδί στην κλειδαριά. Όταν τελικά
ξύπνησα και του άνοιξα την πόρτα με ρώταγε πού είχαμε πάει την κλειδαριά και
δεν την έβρισκε.

Φτάνοντας στο
δωμάτιο, αφού ξεντύθηκα, τράβηξα τις κουρτίνες και κοίταξα από το παράθυρο. Και
τότε το είδα.

Ένα παρανοικό
πρόσωπο με στραβή μύτη, μεγάλα γουρλωτά μάτια κι ανακατεμένα μαλλιά με κοίταζε
ακριβώς απέξω. Τινάχτηκα πίσω! Το πρόσωπο που με κοίταζε φυσικά ήταν η
αντανάκλασή μου, αλλά για κάποιον άγνωστο λόγο με κοψοχόλιασε…

Από εκείνο το
βράδυ και κάθε βράδυ, τραβώ τις κουρτίνες με κλειστά μάτια.

Διηγούμενος αυτό
το συμβάν σε φιλικό πρόσωπο μου αποκάλυψε μια παρόμοια δική της αίσθηση. Μου
είπε «Ξέρεις τι είναι ακόμα χειρότερο? Το πρόσωπο στον καθρέφτη. Αυτή η
εμμένουσα υποψία ότι κάποια μέρα θα κοιτάξεις ανυποψίαστος στον καθρέφτη κι
αυτός θα στοιχειωθεί ή κάτι τέτοιο κι αντί για το όμορφο προσωπάκι σου θα σε
κοιτάζει ένας άγνωστος άντρας αγκαλιά με ένα κουζινομάχαιρο»..

Από τότε το
νυχτερινό κατούρημα έχει γίνει μια ανατριχιαστική εμπειρία.

Όταν διηγήθηκα το
παραπάνω με τον καθρέφτη σε άλλα φιλικά πρόσωπα, μου διηγήθηκαν μια
άλλη
ιστορία και μέβαλαν να δω και σχετική ταινία κιόλας. Υποτίθεται πως αν
πεις «Candyman» μπροστά στον καθρέφτη 5 φορές θα
πεταχτεί ένας δίμετρος αράπης και θα σου βγάλει τα άντερα. Trust me, η
ταινία ήταν πολύ πειστική. Ενώ αν πεις 3 φορές «Bloody Mary» κάπου στο
βάθος του καθρέφτη θα εμφανιστεί μια τύπισσα και κάτι κακό θα
σου κάνει, τι ακριβώς δεν κατάλαβα. Ενώ αν μετά τις 12 πάρεις δυο
κεριά, τα
κρατάς ανάποδα και πεις ανάποδα το Πάτερ Ημών υποτίθεται πως θα
εμφανιστεί ο διάολος.

Το τελευταίο δεν
σκέφτηκα καν να το δοκιμάσω γιατί αν ανάψω κεριά και τα βάλω ανάποδα,
στάζοντας
και γεμίζοντας το μπάνιο με κερί και παραφίνη θα εμφανιστεί ο διάολος
με τη
μορφή της μάνας μου και θα με βάλει να τα καθαρίσω με τη γλώσσα! Για το
Candyman και το Bloody Mary όμως, όποτε πηγαίνω κάτι με πιάνει και τα
μουρμουράω και μετά ρίχνω
κλεφτές ματιές μήπως πεταχτεί ο αράπης ή η Μαίρη. Τίποτα μέχρι τώρα.

Φαντάζομαι ότι
όλα αυτά ανήκουν στις καθημερινές παράνοιες του καθενός, στους ιδεοψυχαναγκασμούς
που ο κάθενας μας έχει και μας βοηθούν να εκτονωθούμε από το άγχος και το στρες.
Απλά άλλοι έχουν λιγότερους κι άλλοι έχουμε περισσότερους.

Trust me και εδώ, οι δικοί μου ψυχαναγκασμοί
είναι μακράν περισσότεροι. Για παράδειγμα, οι φυσιολογικοί άνθρωποι μπορεί να
διπλοελέγξουν αν έχουν βάλει το χειρόφρενο αφού παρκάρουν ή αν έχουν κλειδώσει
αφού κατέβουν. Εγώ θα βάλω χειρόφρενο, θα το ξανατραβήξω με δύναμη μέχρι να
ακούσω τις ρόδες να τρίζουν, θα βάλω και θα βγάλω την πρώτη ταχύτητα 3-4 φορές,
θα κατέβω, θα κλειδώσω, θα τραβήξω το χερούλι της πόρτας 4-5 φορές να βεβαιώσω
ότι κλείδωσε και μετά θα πάω πίσω από το αμάξι και θα το σπρώξω για να
σιγουρευτώ ότι έχει μπει το χειρόφρενο κι η ταχύτητα και δεν θα τσουλήσει το
αμάξι!

Το καλοκαίρι στο
χωριό στις διακοπές με τη gomena δεν πήγαινα στο δωμάτιο που βάλαμε το πτώμα του παππού και της γιαγιάς
γιατί ήμουν σίγουρος ότι ήταν στοιχειωμένο. Καμιά φορά έπιανα τη μυρωδιά τους
στο δωμάτιο! Πάλι στο χωριό, πάλι με τη gomena αργά το βράδυ ακούσαμε θόρυβο έξω
από την αυλή, ενώ το σκυλάκι στην αυλή άρχιζε κι έκλαιγε. Μετά βήματα. Τα
χρειαστήκαμε, η gomena φώναζε «Β. πήγαινε γρήγορα φέρε την καραμπίνα από μέσα!» (και καλά, για
να ψαρώσουν οι κλέφτες), ενώ εγώ δεν βγήκα να δω ποιος ήταν έξω, γιατί για να
πάω στην εξώπορτα θα πρέπει να περνούσα βραδιάτικα από το δωμάτιο του παππού
και της γιαγιάς το οποίο είπαμε είναι στοιχειωμένο!

Ψυχαναγκασμοί,
φοβίες, όλα τα έχει ο μπαξές. Δεν θέλω να περνάω κάτω από πινακίδες, σκάλες,
θέλω να κάνω το σταυρό έξω από εκκλησίες, να πλένω συνέχεια τα χέρια μου, να
μπαίνω πάντα με το δεξί και γενικά κάτι τέτοια παράξενα. Όταν πήγαινα πρώτη
λυκείου δεν έπεφτα για ύπνο αν δεν θυμόμουν ακριβώς σε ποια θέση ήταν κάθε
πράγμα στο γραφείο. Έπεφτα για ύπνο, τον διέκοπτα να ελέγξω πού ήταν κάτι που
είχα ξεχάσει και ξανακοιμόμουν. Ξύπναγα, πάλι έλεγχα και μετά πάλι ύπνο.
Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ αυτό.

Τα περισσότερα
κουσούρια έχουν φύγει τώρα, αλλά κατάλοιπα υπάρχουν πολλά. Δεν είναι ότι είμαι
προληπτικός, ίσα ίσα το 13 είναι το τυχερό μου νούμερο, απλά αν δεν
ακολουθήσουν τη συγκεκριμένη αλληλουχία τους ορισμένα πράγματα κάτι θα πάει
στραβά. Το ξέρω.

Στην ψυχιατρική
μας είπαν πως μια από τις χειρότερες ψυχιατρικές παθήσεις είναι η βαριά μορφή
ιδεοψυχαναγκασμού. Εκεί που κάθεται αμέριμνος κάποιος, εισβάλλουν ιδέες στο
μυαλό του, όπως ότι κάνει έρωτα με το παιδί του ή ότι σκοτώνεται κάποιος δικός
του. Και υποφέρει. Ο ψυχαναγκαστικός αν δεν ακολουθήσει την αλληλουχία του δεν
μπορεί να ηρεμήσει, αν αφήσει για παράδειγμα ανοιχτό το φως και βγει από το σπίτι
θα έχει άγχος και ανησυχία κι έλλειψη συγκέντρωσης μέχρι να πάει σπίτι. Κι ας
συνειδητοποιήσει πως τελικά το φως ήταν κλειστό εξαρχής και το μόνο που ήθελε
ήταν να το ελέγξει.

Ας ελπίσουμε πως
όλα αυτά δεν θα μου συμβούν ποτέ και πως ό,τι κάνω τώρα είναι στο βαθμό του
φυσιολογικού, άλλωστε οι ιδιοφυΐες δεν υποτίθεται πως έχουν παραξενιές? Ή αυτά
συμβαίνουν μόνο στις ταινίες? (Όπως στη φοβερή σειρά Ντετέκτιβ Μόνκ).

Ίσως τελικά κι εσείς κάποια μέρα να δείτε το
τρελό πρόσωπο στο τζάμι ή στον καθρέφτη. Αλλά να μην είναι η αντανάκλασή σας.
Ίσως να είναι το δικό μου τρελό πρόσωπο με τα γουρλωτά μάτια και τα ανάκατα
μαλλιά. Κι αν όχι στο τζάμι, σε κανα παγκάκι να μουρμουράω για το τέλος του
κόσμου και να ζητιανεύω ψιλά για μια μπύρα.

Μπα δεν νομίζω.
Όλα θα πάνε καλά, όλα είναι φυσιολογικά. Το λένε κι οι φωνές άλλωστε…

Υ.Γ. Το έργο τέχνης που μου αφιέρωσε η eliaz στο πόστ της και το οποίο με ξετρέλανε και πιστεύω πως μου ταιριάζει απόλυτα.

Πριν 6 μήνες
είχαμε πάει να παρακολουθήσουμε το πρώτο μάθημα σε μια κλινική. Μας υποδέχτηκε
ο διευθυντής της κλινικής. Ευγενέστατος, χαμογελαστός, μας κέρασε πορτοκαλάδες,
μας έβγαλε έναν εγκάρδιο λόγο για το πόσο περήφανος είναι που μας έχει στη
κλινική του. Μας έκανε πολύ καλή εντύπωση.

Μετά μας σύστησε
τον υπεύθυνο της εκπαίδευσής μας. Είχαμε ακούσει για αυτόν. Παρατσούκλια που
του είχαν βγάλει ήταν Γκεσταπίτης, Χίτλερ, Ξινός, Χάρος κ.α. Απτην πρώτη μέρα
έκανε ξεκάθαρες τις προθέσεις του. Να μας βγάλει την Παναγία. Κάθε επίσκεψη σε
κρεβάτι ασθενούς έμοιαζε με γύρω ερωτήσεων στον πιο αδύναμο κρίκο. Ίδρωνα και
ξείδρωνα όταν με ρωτούσε, ενώ αν απαντούσες λάθος οι προσβολές πήγαιναν
σύννεφο.

Ήταν τόσο αγενής
που οι φοιτητές είχαμε κάνει κατάλογο με τις καλύτερες προσβολές. Παραθέτω
μερικές γιατί είναι ξεκαρδιστικές και ευφυείς! (όταν δεν εκτοξεύονται προς το
μέρος σου)

Συνέχισε να
μιλάς, πάντα χασμουριέμαι όταν με ενδιαφέρει κάτι. (σε φοιτήτρια που του έλεγε
κλαμένη πρόβλημα με ασθενή της)

Ορισμένοι
άνθρωποι μεγαλώνοντας μαθαίνουν. Εσείς απλά μεγαλώνετε.

Όσα αξίζεις τα
οφείλεις στους γονείς σου. Γιατί δεν τους δίνεις ένα ευρώ να πατσίσετε?

Όποιος σου είπε
να ρωτάς ό,τι σου κατέβει δεν μπορούσε να σου δώσει χειρότερη συμβουλή.

Είσαι πάντα τόσο
ηλίθιος ή μόνο όταν εγώ είμαι τριγύρω? (αυτό σε μένα)

Δεν νιώθεις ένα
αίσθημα κενού – στο μυαλό σου?

Δεν πιστεύω ότι
είσαι ηλίθιος. Βέβαια τι σημασία έχει γνώμη μου μπροστά στη γνώμη των υπόλοιπων
ανθρώπων.

Ειλικρινά μετά
από αυτό θα σε χτύπαγα αλλά δεν μπορώ την κακομεταχείριση στα ζώα.

Σοκάρετέ με,
πείτε μου κάτι έξυπνο.

Πρόσεξα μια
βελτίωση, φαίνεται δεν είσαι ο εαυτός σου σήμερα (σε μένα όταν απάντησα μια
δύσκολη ερώτηση).

Χμμμ, κατάλαβα τι
λες, βλέπεις έχω τον τρόπο μου με τα ζώα (σε απορία φοιτητή)

Με τα πολλά οι 2 μήνες
της κλινικής πέρασαν. Αν εξαιρέσει κανείς το άγχος που σου προκαλούσε μάθαμε
αρκετά πράγματα. Την τελευταία μέρα μας αποχαιρέτησε με το «Αν σας είπα κάτι το
οποίο μετάνιωσα και σας έκανε να αισθανθείτε άσχημα, χαίρομαι.»

Δεν είχα καμιά
διάθεση να τον ξανασυναντήσω. Πριν 2 μήνες ανακάλυψα ότι χρώσταγα μια εφημερία
στη βάρδια του. Πήγα με μια ομάδα παιδιών που δεν ήξερα. Εκεί που έκανε το quiz του και μας την έλεγε μπροστά στους
ασθενείς, μας πήρε παράμερα και μας είπε σοβαρά.

«Τώρα θα μάθετε
πώς λέμε άσχημα νέα. Κάποια στιγμή πρέπει να το αντέξετε κι αυτό».

Πήγαμε στο
κρεβάτι μιας γυναίκας, γύρω στα 45. Στα πόδια της καθόταν ο γιος της, γύρω
στα 8.

«Εσύ, ο
καραγκιοζάκος» μου λέει ο καθηγητής «πάρε λίγο τον μικρό και παίξτε έξω».

Αφού του έριξα
ένα άγριο βλέμμα, έβγαλα τον μικρό. Τον μικρό τον ήξερα γιατί όταν έκανα την
κλινική μου σε αυτό το νοσοκομείο, τον έβλεπα που ερχόταν συνέχεια με την μαμά
του για τις εξετάσεις της και τις ώρες που δεν κάναμε κάτι και τον έβλεπα μόνο
του, του έκανα δήθεν μαγικά, του εξαφάνιζα κέρματα. Είχα εκπαιδευτεί από την
παιδιατρική, όπου όλοι οι γιατροί νόμιζαν πως καλοπιάνεις ένα παιδί μόνο με το
να το ρωτάς τι όμαδα είναι. Λες και τα παιδάκια είναι κάφροι του γηπέδου από
μικρά. Εγώ εξαφάνιζα κέρματα και μοίραζα τσίχλες. Συνήθως έπιανε.

Απασχόλησα τον
μικρό μέχρι που άνοιξε η πόρτα. Πρώτος βγήκε ο καθηγητής. Αμίλητος, σοβαρός
πήγε φουριόζος στο γραφείο. Μετά βγήκαν οι φοιτητές ψιλοχλωμοί. Μέσα από το
δωμάτιο ακουγόταν κάποιος να μισοκλαίει. Ο μικρός αναγνώρισε το κλάμα της μάνας
του. Έτρεξε μέσα.

Είχε διαγνωστεί
καλπάζουσα μορφή καρκίνου. Το πολύ 2 μήνες ζωής.

Μετά από εκείνη
τη μέρα παρόλο που είχα κάποια μαθήματα στον ακριβώς επάνω όροφο και περνούσα
από το δωμάτιο του μικρού και της μαμάς του, δεν μπήκα ποτέ να χαιρετήσω τον
μικρό. Δεν φοβόμουν πλέον να συναντήσω τον αγενή καθηγητή παρόλο που τον είχα
σιχαθεί. Μπορούσα μόνο να φανταστώ με τι άσχημο τρόπο θα είπε τα νέα στη
γυναίκα. Όποτε τύχαινε να συναντήσω τον μικρό στο διάδρομο, άλλαξα κατεύθυνση ή
τον χαιρέτησα τυπικά. Δεν άντεχα να τον συναντήσω. Δεν ήταν μόνο ότι δεν ήξερα
τι θα του πω, ήταν ότι δεν άντεχα να σκέφτομαι τι αντιμετωπίζει.

Τις προάλλες
έπρεπε να πάω κάτι χαρτιά στην κλινική. Αφού τα έδωσα πήγα στο κυλικείο να πάρω
το καθιερωμένο milko. Ένιωσα
ένα χέρι να πιάνει την τσέπη της ποδιάς και να κουνάει από μέσα το κουτάκι με
τις τσίχλες. Κοίταξα κάτω και μου χαμογελούσε ο μικρός, ο γιος της γυναίκας.
«Επ, τι κάνεις?» του χαμογέλασα αμήχανα, ενώ σκεφτόμουν τι να πω για να μην του
θυμίσω τίποτα σχετικό με τα βάσανα της μαμάς του. «Δεν ξέχασα πού φυλάς τις
τσίχλες! Έχεις καιρό να έρθεις να με δεις» είπε. «Εε τρεχάματα, ξέρεις τώρα.
Εσύ καλά είσαι? Η μαμά σου?» κι αμέσως μετά από αυτή την ερώτηση σιχτίριζα τον
εαυτό μου που του θύμισα τη μαμά του, ενώ τόση ώρα σκεφτόμουν τι να πω για να
ξεχαστεί από αυτό το θέμα. «Δεν είναι και πολύ καλά» μου είπε. Κοιτούσε κάτω,
του έδωσα τσίχλα και τον πήρα να κάτσουμε σε ένα παγκάκι. Πήγα να του κάνω κανα
μαγικό, αλλά ήθελε να κουβεντιάσουμε, μου είπε πως κάθε μέρα μετά το σχολείο
ερχόταν στο νοσοκομείο να δει τη μαμά του. «Δεν πειράζει που δεν ήρθες εσύ, μου
έκανε παρέα ο άλλος γιατρός, ο καθηγητής σας».

«Ποιος καθηγητής
μας???????». Η αποκάλυψη με χαστούκισε.

«Αυτός που σας
μάλωνε…» και χασκογέλασε.

Για να μην μακρυγορώ,
μου είπε πως ο αγενής καθηγητής, αυτός που μας την έλεγε, που μας έτρεχε, που
πάντα ήταν βιαστικός, κοφτός, δηκτικός κι αγροίκος, κάθε απόγευμα όταν πήγαιναν
για εξετάσεις την (αλλοδαπή) μαμά του μικρού, έκανε παρέα στο μικρό παίζοντας
παιχνίδια.

Αργότερα που
συζήτησα το περιστατικό με συμφοιτητές μου είπαν πως ο αγενής καθηγητής στην
ουσία μπορεί να ήταν αγροίκος αλλά ήταν ο μοναδικός που ασχολούνταν με τους
φοιτητές τόσο πολύ. Ήταν ο πρώτος που μας κυνηγούσε να μάθουμε να κάνουμε
ράμματα, ο πρώτος που μας έβαλε να καθαρίσουμε μολυσμένες πληγές κι ας
αναγουλιάζαμε από τη μυρωδιά, ο μόνος που ξενύχτησε μαζί μας κάνοντας μάθημα σε
εφημερία αντί να μας αφήσει να φύγουμε και να πάει να κοιμηθεί, ο μόνος που
επέμενε να είμαστε πάντα παρόντες και δίπλα του στις επισκέψεις.

Αυτό που έμαθα
από τον μικρό είναι να μην κρίνω από την πρώτη εντύπωση. Την πρώτη φορά ο
διευθυντής της κλινικής ήταν χαμογελαστός κι εγκάρδιος. Ο καθηγητής ήταν αγενής
και δύστροπος. Όμως ο χαμογελαστός διευθυντής ήταν αυτός που όπως έμαθα
αργότερα ήθελε να αποκλείσει μια αλλοδαπή ασθενή από μια δαπανηρή θεραπεία που
δεν είχε να πληρώσει κι ο δύστροπος ήταν αυτός που παραποίησε τα χαρτιά της για
να μπορέσει αυτή να κάνει την εγχείρηση και να σώσει τη ζωή της, με κίνδυνο τη
δουλειά του.

Καθώς καθόμασταν
στο παγκάκι με τον μικρό και του εξαφάνιζα κέρματα (τα εξαφανίζω εντυπωσιακά αν
ποτέ με συναντήσετε, ζητήστε μου να σας εξαφανίσω κάτι, αξίζει) με ρώτησε.

«Κάπως έτσι θα
εξαφανιστεί η μαμά μου? Και μετά θα εμφανιστεί? Δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι
πεθαίνουν και χάνονται πραγματικά»

«Δεν ξέρω ακριβώς
πώς λειτουργεί. Απλά λίγο καιρό θα πρέπει να ζήσεις χωρίς αυτή, να τη θυμάσαι,
να την έχεις στην καρδιά σου και κάποια στιγμή θα τη συναντήσεις και θα ζήσετε
όλοι μαζί»

Εκείνη τη στιγμή
πέρασε από δίπλα μας ο καθηγητής. Ο μικρός έτρεξε και πήδηξε στην αγκαλιά του. Ήταν
πολύ διαχυτικό παιδάκι. Ο καθηγητής με κοίταξε και μου είπε:

«Γιατί το
κωλοβαράς εσύ? Άσε το άραγμα στα παγκάκια και πήγαινε διάβασε τίποτα μπας και
ξεστραβωθείς».

Του χαμογέλασα.

Δεν μπορείς να
κάνεις κάποια να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την
παρενοχλείς μέχρι να πανικοβληθεί και να ενδώσει.

Όταν ταξιδεύεις
με τον Τιτανικό δεν έχει νόημα να βγάζεις τρίτη θέση.

Η ειλικρίνεια είναι
η καλύτερη τακτική, αλλά η παράνοια είναι η καλύτερη άμυνα.

Η μελαγχολία
είναι απλά θυμός χωρίς ενθουσιασμό.

Σημασία δεν έχει
τι ρούχα φοράς. Αλλά ο τρόπος που τα βγάζεις.

Η ηλικία είναι
ένα μεγάλο τίμημα που πρέπει να πληρώσει κάποιος για την ωριμότητα.

Αν δεν είχα και
το άγχος δεν θα είχα καθόλου ενέργεια.

Ξέρω ότι ο Θεός
δεν θα μου έστελνε περισσότερες συμφορές από όσες μπορώ να αντέξω. Απλά θα
προτιμούσα να μην έδειχνε τόση εμπιστοσύνη στις ικανότητες μου.

Οι σκύλοι έχουν
ιδιοκτήτες. Οι γάτες έχουν υπηρέτες.

Δεν μπορείς να
αλλάξεις την κατεύθυνση του ανέμου αλλά μπορείς να προσαρμόσεις τα πανιά σου.

Το να πηγαίνεις
στην εκκλησία δεν σε κάνει χριστιανό, όπως και το να στέκεσαι σε ένα γκαράζ δεν
σε κάνει αυτοκίνητο.

Αν πρέπει να
διαλέξεις ανάμεσα σε δυο κακά, διάλεξε αυτό που δεν έχεις ξαναδοκιμάσει.

Είναι πιο εύκολο
να παίρνεις συγχώρεση παρά άδεια.

Αν η φωτογραφία
που έχεις στο διαβατήριο σου μοιάζει, τότε το χρειάζεσαι πραγματικά το ταξίδι.

Οι τύψεις είναι
κάτι που σε πονάει, όταν τα υπόλοιπα μέρη του κορμιού σου νιώθουν υπέροχα.

Μια ισορροπημένη
δίαιτα είναι ένα σουβλάκι σε κάθε χέρι.

Άχρηστα πράγματα
είναι αυτά που κρατάς για χρόνια και τα πετάς μια βδομάδα πριν τα χρειαστείς.

Υπάρχει πάντα
ένας ηλίθιος παραπάνω από όσους υπολόγιζες.

Η εμπειρία είναι
υπέροχο πράγμα. Σε βοηθά να αναγνωρίσεις ένα λάθος όταν το ξανακάνεις.

Ό,τι μπορείς να
κάνεις σήμερα, μπορείς να το κάνεις κι αύριο.

Μάθαινε από τα
λάθη των άλλων. Δεν έχεις το χρόνο να τα κάνεις όλα μόνος σου.

Η υγεία είναι ο
πιο αργός ρυθμός με τον οποίο κάποιος μπορεί να πεθάνει.

Υπάρχουν δυο
τρόποι να διαφωνήσεις με γυναίκα. Κανένας δεν έχει αποτέλεσμα.

Δεν μπορείς να
πεις προς ποια μεριά πάει το τρένο απλά κοιτώντας τις ράγες.

Ποτέ μην ελέγχεις
πόσο βαθύ είναι το νερό και με τα δυο πόδια.

Η νοσταλγία δεν
είναι πλέον όπως ήταν παλιά.

Κανείς δεν σε
ακούει μέχρι που κλάνεις.

Μερικές φορές το
πολύ ποτό δεν είναι αρκετό.

Ό,τι αξίζει να
παλέψεις για αυτό, αξίζει και να παλέψεις βρώμικα.

Η αυτοκτονία
είναι η πιο ειλικρινής μορφή αυτοκριτικής.

Αν μπορείς να
χαμογελάσεις όταν όλα πάνε στραβά, έχεις σκεφτεί κάποιον να του τα φορτώσεις.

Το ένα έβδομο της
ζωής σου το σπαταλάς στις Δευτέρες.

Κανένα βιβλίο δεν
θα είναι τόσο καλό όσο αυτά που σου άρεσαν όταν ήσουν παιδί.

Απόφευγε να
κόβεις τα δάχτυλά σου όταν κόβεις λαχανικά. Βάλε κάποιον άλλο να στα κρατάει.

Οι καλύτεροι
φίλοι είναι αυτοί με τους οποίους μπορείς να κάνεις μια βόλτα χωρίς να πείτε
τίποτα και μετά να νιώθεις σαν να έκανες την καλύτερη συζήτηση που είχες ποτέ.

Δεν ξέρεις τι
έχεις μέχρι να το χάσεις και δεν ξέρεις τι χάνεις μέχρι να σου έρθει.

Αρκεί μια μέρα να
ερωτευτείς κάποιον αλλά θέλει μια ζωή για να τον ξεχάσεις.

Υ.Γ. Λαλά σχετικό με τη διάθεση των τελευταίων ημερών

Subscribe Free
Add to my Page

                                

Μια
κοινωνιολογική μελέτη πάνω στη συμπεριφορά των δύο φύλων και μια προσπάθεια
σύγκρισης με απώτερο σκοπό την κατανόηση της ασυνεννοησίας τόσων αιώνων
συνύπαρξης. Let's go!

Φλερτ

Γυναίκες: Σταυρώνουν
τα πόδια, παίρνουν ύφος μπλαζέ και μυστηριώδες και ρίχνουν συνέχεια πολλά
υποσχόμενες ματιές.

Άντρες: Μόλις
δουν μια γυναίκα που τους αρέσει σκουντάνε τον κολλητό τους να του την δείξουν.
Συζητάνε μεγαλόφωνα για το πόσο επιτυχημένοι είναι στη δουλειά τους, πόσα
έπιασαν με το αμάξι και πόσα γκολ έβαλε ο γαύρος/βάζελος/αεκάκι. Ρίχνουν πολλά
υποσχόμενες ματιές στα μπούτια/βυζιά της γκόμενας.

Πρώτο ραντεβού

Γυναίκες: Ντύνονται
χαλαρά, ελαφρώς προκλητικά, με δυο φσσστ κολώνια στον λαιμό κάτω από τα αυτιά.
Διαλέγουν τόπο συνάντησης. Κάνουν πάντα κίνηση να πληρώσουν τάχα αργοπορημένη
για να αναλάβει το λογαριασμό ο άντρας.

Άντρες: Σκάνε ή
με κοστούμι στην καφετέρια ή στο άλλο άκρο με ένα στρατιωτικό φαρδύ παντελόνι
για να το παίξουν cool.
Ποτίζονται με κολώνια. Φοράνε χρυσή καδένα και καλό ρολόι κληρονομιά απτον
παππού. Συζητάνε μεγαλόφωνα για το πόσο επιτυχημένοι είναι στη δουλειά τους,
πόσα έπιασαν με το αμάξι και πόσα γκολ έβαλε ο γαύρος/βάζελος/αεκάκι. Ρίχνουν
πολλά υποσχόμενες ματιές στα μπούτια/βυζιά της γκόμενας. Στέλνουν μήνυμα στον κολλητό
τη ουνάρα είναι η γκόμενα. Πληρώνουν πάντα το λογαριασμό αφήνοντας μπουρμπουάρ
μεγαλύτερο των 3 ευρώ.

Προκαταρκτικά

Γυναίκες: Προτιμούν 30-40 λεπτά.

Άντρες: Προτιμούν 30-40 δευτερόλεπτα.

Σεξ

Γυναίκες: Ξαπλώνουν.
Ανοίγουν τα πόδια. Κάνουν αηδιαστικές γκριμάτσες όταν ο άντρας προσπαθεί να
εισχωρήσει το πέος του στο στόμα τους. Βογγάνε.

Άντρες: Πριν
γδυθούν αραδιάζουν δίπλα στο κρεβάτι προφυλακτικά από διάφορες μάρκες, με
ραβδώσεις, με επιβραδυντικό, με έξτρα ραβδώσεις, έξτρα λεπτά, μερικά με γεύσεις
και μερικά xxl για
ξεκάρφωμα, τζελ για μασάζ, τζελ για διείσδυση
από πίσω, τζελ μήπως χαλάσει το μαλλί, δαχτυλίδι durex, ενώ έχουν έτοιμο το βίντεο του κινητού
αν συμφωνήσει η γκόμενα για βιντεοσκόπηση. Μουγκρίζουν.

Σούπερ μάρκετ

Γυναίκες: Έχουν
έτοιμη λίστα με τι χρειάζονται, ξέρουν τι θα μαγειρέψουν, ελέγχουν ημερομηνίες
λήξης, προτιμούν βιολογικά ή μη παχυντικά προιόντα.

Άντρες: Πάνε για
μπύρες. Δεν χρειάζονται λίστα. Αν δουν καμιά όμορφη πολύχρωμη συσκευασία, ίσως
με καμιά ξανθιά απέξω την προτιμούν. Ό,τι προιόν και να είναι.

Μαγείρεμα

Γυναίκες: Ξέρουν
τι να μαγειρέψουν. Ίσως τους αρπάξει λίγο το φαΐ, αλλά θα τρώγεται. Θα
καθαρίσουν και θα συγυρίσουν μετά.

Άντρες: Ξέρουν τι
θα μαγειρέψουν. Κάτι με κρέας. Ίσως το αφήσουν ωμό, αλλά θα τρώγεται. Μόνο από
αυτούς. Θα αφήσουν την κουζίνα κώλο.

Οδήγηση

Άντρες: Αριστερή
λωρίδα, παίζουν τα μεγάλα φώτα για να προχωρήσει ο μπροστινός, τρέχουν, κάνουν
σφήνες, κομπάζουν όταν πίνουν κι οδηγούν.

Γυναίκες: Αριστερή
λωρίδα, έχουν ξεχάσει τα μεγάλα φώτα τυφλώνοντας τον μπροστινό, ενώ πάνε πολύ
αργά εμποδίζοντας τον πίσω, οδηγούν σαν να έχουν πιει.

Επιλογή αγοράς
αυτοκινήτου

Άντρες: Ξέρουν τα
πάντα, κυβικά, ισχύ ίππων, όγκο χώρου αποσκευών, 0-100km σε πόσο χρόνο,
διαλέγουν ζάντες, spoiler, τζάμια φιμέ, mp3 player, εξατμίσεις κτλ.
Επιλέγουν άθλιο χρώμα.

Γυναίκες: Έχουν
άποψη μόνο για το χρώμα του αυτοκινήτου, κατα τάλλα όλα τα αμάξια τους φαίνοται
ίδια.

Κατοικίδια

Γυναίκες: Τρελαίνονται
για γάτες ή γλυκούλικα σκυλάκια.

Άντρες: Τρελαίνονται
για αιμοβόρους, θηριώδεις σκύλαρους. Προσποιούνται ότι συμπαθούν τις γάτες,
αλλά στα κρυφά οι άντρες κλωτσάνε τις γάτες.

Παιδιά

Γυναίκες: Ξέρουν
τα πάντα για τα παιδιά τους. Πώς τα πάνε στο σχολείο, πότε πρέπει να κάνουν
εμβόλιο, πότε είναι άρρωστα, τι φάρμακα πρέπει να τους δώσουν για την αρρώστια,
ενώ καταλαβαίνουν ακόμα και τι σκέφτονται τα παιδιά τους.

Άντρες: Έχουν
πάρει είδηση ότι κάποια μικρά ανθρωπάκια κυκλοφορούν στο σπίτι.

Καθρέφτες

Άντρες: Τους
αρέσει να κοιτάζονται στον καθρέφτη.

Γυναίκες: Τους
αρέσει να κοιτάζονται σε οποιαδήποτε γυαλιστερή επιφάνεια που μπορεί να
προκαλέσει και την παραμικρή αντανάκλαση από κατσαρόλα μέχρι καράφλες.

Οδηγίες

Γυναίκες: Όταν
οδηγούν και συνειδητοποιούν πως έχουν χαθεί, ζητούν οδηγίες.

Άντρες: Δεν
χάνονται ποτέ. Απλά αυτό που ψάχνουν είναι κάπου εδώ γύρω και θα το βρουν όπου
ναναι. Ποτέ δεν ζητάνε οδηγίες.

Λάθη

Γυναίκες: Ποτέ
δεν κάνουν λάθη.

Άντρες: Ποτέ δεν
κάνουν λάθη.

Παρατσούκλια

Γυναίκες: Αν βγει
η Μαρία, η Ελένη και η Καίτη για καφέ θα αποκαλούν η μία την άλλη Μαρία, Ελένη,
Καίτη.

Άντρες: Αν βγει ο
Κώστας, ο Γιάννης κι ο Γιώργος για καφέ θα αποκαλούν ο ένας τον άλλο μαλάκα,
μπασμένε, γκοτζίλα, μαυροδόντι, μπυροκοιλιά, σφίχτη, μπρατσόνι, κάγκουρα κτλ…

Ψώνια

Γυναίκες: Θέλουν
να αγοράσουν παντελόνι. Επί 2 βδομάδες ψάχνουν τα μαγαζιά, έχουν δοκιμάσει όσα
τους αρέσουν, αγοράζουν το παντελόνι που είναι μεν ακριβό αλλά ποιοτικό ενώ
έχουν ήδη βρει τα ρούχα και τα παπούτσια με τα οποία θα το συνδυάσουν.

Άντρες: Θέλουν να
αγοράσουν παντελόνι. Τζιν. Βγαίνουν στα μαγαζιά, διαλέγουν την όμορφη πωλήτρια
και ζητάνε βοήθεια. Θέλουν το φθηνότερο. Καταλήγουν να πάρουν ένα κόκκινο κοτλέ
παντελόνι που τους πέφτει στενό μόνο και μόνο επειδή η πωλήτρια τους είπε ότι
τους κάνει ωραίο κώλο.

Clubs

Γυναίκες: Φοράνε
το κοντό μαύρο φόρεμα και κουνιούνται όλο το βράδυ.

Άντρες: Φοράνε το
στενό μαύρο πουκάμισο. Και κουνάνε το κεφάλι όλο το βράδυ, δήθεν ότι περνάνε
καλά. Κοιτάνε επίμονα τις γκόμενες με το κοντό μαύρο φόρεμα.

Παπούτσια

Άντρες: 3
ζευγάρια. Αθλητικά, λίγο καλύτερα αθλητικά, επίσημα.

Γυναίκες: 300
ζευγάρια. Αθλητικά, γόβες για το ροζ φόρεμα, παπούτσια καλοκαιρινά,
ανοιξιάτικα, βραδινά, πρωινά, γόβες για το πράσινο φόρεμα, ανοιχτά κλειστά,
γόβες για το μαύρο φόρεμα κτλ… Αλλά πάντα θα χρειαστούν να πάρουν κι άλλες
γόβες για να ταιριάζουν με το καινούργιο τους φόρεμα!

Μπάνιο

Άντρες: Έχουν 6
αντικείμενα στο μπάνιο τους. Οδοντόκρεμα, οδοντόβουρτσα, αφρό ξυρίσματος,
ξυραφάκια, σαπούνι και μια πετσέτα κλεμμένη από ξενοδοχείο.

Γυναίκες: Έχουν
563 αντικείμενα. Τα περισσότερα δεν μπορεί να τα προσδιορίσει ο άντρας.

Χωρισμός

Γυναίκες: Κλαίνε,
ανοίγουν την καρδιά τους στις φίλες τους λέγοντας τα πάντα σχετικά με τον άντρα
με κάθε λεπτομέρεια. Γράφουν κι ένα ποίημα «Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια».

Άντρες: 6 μήνες
μετά τον χωρισμό ένα Σαββατόβραδο θα στείλει μήνυμα «Θέλω απλά να σου πω ότι
μου κατέστρεψες τη ζωή και δε θα στο συγχωρήσω ποτέ και σε μισώ και είσαι
μεγάλη πουτάνα. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι πάντα υπάρχει μια ευκαιρία για εμάς κι
ότι αν θες εγώ θέλω να τα ξαναβρούμε». Μερικοί θα τα πιουν στον Κιάμο και θα
συνεχίζουν να μπακουριάζουν στο αμάξι τους βάζοντας Πλούταρχο και Νότη στο
τέρμα.

Κι επειδή έτσι
όπως μου βγήκαν να γράψω τα παραπάνω προκύπτει ότι μάλλον στο σκορ έχουν ένα ελαφρύ
προβάδισμα οι γυναίκες, για να ανέβει λίγο το ηθικό εμάς των αντρών, να μερικά
αστειάκια έτσι να κάνουμε κέφι.

- Πόσοι άντρες
ανοίγουν μια μπύρα?

- Κανείς, θα πρέπει
να την έχει ήδη ανοίξει αυτή πριν στη φέρει.

- Γιατί οι γυναίκες
έχουν μικρότερα πόδια από τους άντρες?

- Το έχει προβλέψει
η φύση. Για να μπορούν να στέκονται πιο κοντά στο νεροχύτη.

- Πώς φτιάχνεις το
ρολόι της γυναίκας?

- Δεν το φτιάχνεις.
Υπάρχει ρολόι πάνω στο φούρνο.

- Αν στη μπροστινή
πόρτα φωνάζει η γυναίκα σου και στην πίσω γαβγίζει ο σκύλος ποιόν θα βάλεις
πρώτο μέσα?

- Το σκύλο. Γιατί
αυτός με το που θα μπει θα το βουλώσει.

- Τι είναι
χειρότερο από έναν άντρα σωβινιστικό γουρούνι?

- Μια γυναίκα που
δεν κάνει ό,τι της λένε.

- Πώς λες μια
γυναίκα που έχασε το 95% της νοημοσύνης της?

- Χωρισμένη.

Ο τελευταίος μας
καβγάς ήταν δικό μου λάθος. Με ρώτησε – Τι έχει η τηλεόραση?

Και της είπα
-Σκόνη.

- Γιατί οι άντρες
πεθαίνουν πριν τις γυναίκες?

- Γιατί το θέλουν.

Οι γυναίκες δεν
θα είναι ποτέ ίσες με τους άντρες γιατί δεν θα μπορέσουν ποτέ να περπατήσουν
στο δρόμο με ξυρισμένο κεφάλι και μπυροκοιλιά και παρόλαυτα να πιστεύουν ότι
είναι όμορφες!

Solarium στη θερμοκοιτίδα

Πέρσι το καλοκαίρι στη Γλυφάδα

Προχθές στη Γλυφάδα

Ιπτάμενο δέντρο

Silver Surfer

Ψωνάρα

Θες να έρθεις επάνω να δεις τη συλλογή από πεταλούδες?

ΜΗΝ ΤΑΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΚΑΜΗΛΟΠΑΡΔΑΛΗ

Μακάκες

Illusion: Μπορείς να διακρίνεις μια κοκκινο-καφετιά χοντρή γάτα στο γρασίδι?

Pimp my ride

Πάρκαρε όπου βρεις!

The best of Cow Parade (την ξέθαψα)

Άη-Βασίλης μετά από τσιμπούκι

Πολύ κλοκλο αλλά από αυγό τίποτα

Κάνε ντου μες στο κλαμπ (living hell)

Βοήθεια! Με άρπαξε!!!

Το παιδί με το φουντωτό κωλαράκι

Όταν βρέχει

Art

Χωρίς λόγια