Αυτές τις 2 μέρες
το κωλοβάρεσα. Γεγονός. Αυτό τον καιρό άλλοι σκοτώνονται να διαβάσουν για την
εξεταστική, άλλοι κανονίζουν πού θα πάνε το καλοκαίρι, άλλοι σκοτώνονται στη
δουλειά, αλλά εγώ έκανα αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα. Να βαριέμαι.

Οι στιγμές της
βαρεμάρας ποικίλλουν. Από τον καιρό που έμενα μόνος ως φοιτητής για 2 συναπτά
έτη μέχρι να πάρω τη μετεγγραφή οι ώρες βαρεμάρας περνούσαν συνήθως χάσκοντας
μπροστά σε μια τηλεόραση, ακούγοντας για ώρες το ίδιο cd, διαβάζοντας ό,τι έπεφτε στα χέρια μου από
εφημερίδα ή δανεισμένο βιβλίο μέχρι κατάλογο πιτσαρίας, βλέποντας ταινίες, τρώγοντας
αηδίες, μαγειρεύοντας αηδίες, κυνηγώντας με το αεροβόλο τα περιστέρια στο
φωταγωγό, παίρνοντας μάτι τις γειτόνισσες ή βγαίνοντας βόλτα. Top ασχολία φυσικά ο αυνανισμός. Τι να
λέμε τώρα, ούτε μοτέρ να είχα.

Οι στιγμές αυτές
δεν σημαίνει ότι δεν είναι παραγωγικές. Απλά παράγουν συνήθως ασήμαντα
πράγματα. Για παράδειγμα αυτό το blog. Προϊόν βαρεμάρας στους
υπολογιστές της σχολής. Ή τα origami. Ξεκίνησε μαθαίνοντας πώς
φτιάχνεται ο
χάρτινος κύκνος του prison break κι έμαθα να φτιάχνω καρδούλες,
σκύλους, βατράχια, πεταλούδες κι άλλα που τώρα τα ξέχασα.

Οι στιγμές της
βαρεμάρας μπορεί να σου βρουν ασχολίες οι οποίες μετά μπορεί να καταντήσουν
φορτικές. Τώρα που έβαλα 24αρα σύνδεση στη forthnet έχω ξεσκιστεί να κατεβάζω σειρές.
Έχω δει τα 2 πρώτα επεισόδια από 5 σειρές, οπότε για να δω όλα τα επεισόδια των
σειρών (αν υποθέσουμε ότι έχουν μόνο 1 σεζόν) θέλω γύρω στις 100 ώρες! Οπότε
από εκεί που δεν είχα τι να κάνω τώρα πρέπει να βρω 100 ώρες ελεύθερο χρόνο!

Ή βιβλία. Είναι
δύσκολο να μπω σε ένα βιβλιοπωλείο και να μην πάρω ένα βιβλίο. Το ξεκινάω όλο
χαρά, συνήθως το φτάνω καμιά 80αριά σελίδες πριν το τέλος και μετά το παρατάω
και πάω σε άλλο. Η βιβλιοθήκη είναι μια συλλογή μισοτελειωμένων βιβλίων. Κι
έτσι όπως τα βλέπω να με περιμένουν τα λογοτεχνικά βιβλία στη μια μεριά, τα
βιβλία-ογκόλιθοι της σχολής στην άλλη μεριά, αισθάνομαι το δωμάτιο να με
πνίγει, η βιβλιοθήκη γίνεται τέρας με μάτια και τεράστιο στόμα που ετοιμάζεται
να ξεράσει πάνω μου όλα τα μισοτελειωμένα βιβλία και να με καταπλακώσουν!

Αυτά. Τέλος. Δεν
ξέρω πού θέλω να καταλήξω, είναι το τέταρτο ποστ που δοκιμάζω να γράψω, τα άλλα
τα άφησα μισοτελειωμένα. What the hell, αυτό θα το τελειώσω.

Ένα από τα πρώτα
μου ποστ ήταν για το μετρό, ότι είναι και καλά το πιο ερωτικό μέρος του
κόσμου.
Αναθεώρηση. Υπάρχει κι άλλο άκρως αισθησιακό μέρος. Τα Bershka. Κυρίως
του Mall. Σοβαρά τώρα. Αν είσαι άντρας, άρπαξε μια γυναίκα
φίλη, άστη να σουλατσάρει εκστασιασμένη κοιτώντας τα ρούχα και
παρατήρησε το
περιβάλλον γύρω σου. Πωλήτριες με φουστανάκια, σορτς, ασφυκτικά
ντεκολτέ και το
βασικότερο μικτά δοκιμαστήρια! Εκεί δηλαδή που βγαίνεις ανυποψίαστος να
δεις
πώς σου έρχεται το baggy pants ή η ροζ μπλούζα που δοκίμασες (γιατί
τέτοια έχει στα αντρικά ως επί το πλείστον) ξεπετάγονται από τις
κουρτινίτσες
δίπλα σου κοριτσόπουλα με μισοκουμπωμένα παντελόνια, μπλούζες σε
μικρότερο
νούμερο, με φούστες φορεμένες πάνω από κατεβασμένα παντελόνια,
τουρλώνοντας
τους πισινούς για να δουν «αν τους κάνει ωραίο κώλο» ή φτιάχνοντας τα
αβυσσαλέα
ντεκολτέ και όλοι να κοιτάζεστε στον ίδιο καθρέφτη. Fuck yeah.

Αν είσαι γυναίκα
και δουλεύεις ή έχεις προυπηρεσία στα Bershka κατά προτίμηση του Mall, μάθε πως γιατρός (Αβάδιστο) με κάμπριο και
προσδοκώμενο μηνιαίο εισόδημα 5.000 ευρώ (σε καμιά 20αρια χρόνια και μάλλον
μόνο σε όνειρα) ενδιαφέρεται για γνωριμία και ό,τι προκύψει. Δηλαδή σεξ.

Αν το ποστ αυτό
πέσει σε λάθος μάτια (τα οποία πολύ τα αγαπώ), θα το μετανιώσω totally, αλλά είπαμε βαριέμαι, ο εγκέφαλος έχει
πολτοποιηθέι από τα dvd και
με έχει βαρέσει κι η ζέστη.

Τις ώρες της
βαρεμάρας λοιπόν είδα πολύ τηλεόραση. Και συνειδητοποίησα το εξής. Δεν αντέχω
να δω τηλεόραση. Σοβαρά τώρα. Κάτι συνέβη μέσα μου. Και μου ήρθε η ιδανική
ανάκαλυψη που θα βελτίωνε την τηλεόραση. Έβλεπα Δρούζα (απαραίτητη εκπομπή για
ώρες λιωσίματος) και είχαν καλεσμένο τον παπα-Τσάκαλο με θέμα κάτι για το
περπάτημα στα κάρβουνα. Κι ο συγκεκριμένος τραγό-παπας που συφυλιάζω κάθε φορά
που τον πετυχαίνω μόνο που δεν διαολόστελνε όσους διαφωνούσαν μαζί του. Μα τι
λέω, τους διαολόστελνε, μόνο γαμοσταυρίδια δεν έχει ρίξει ακόμα live. Πού είναι η αγάπη, η πραότητα, η
κατανόηση στο συνάνθρωπο, παίρνουν ό,τι τους βολεύει από τα λόγια του Χριστού,
τα χάλια τα δικά τους δεν τα κοιτάνε, τα κάνουν όλα έναν αχταρμά και καταλήγουν
να διώχνουν τους πάντες από τις εκκλησίες. Α! ήταν κι αυτός ο παπάς που έχει
προβλέψει το τέλος του κόσμου. Είναι τόσο άγιος όσο κι ο Ιωάννης ο
Ευαγγελιστής, γιαυτό του έχει αποκαλυφθεί πότε θα έρθει η Β Παρουσία, τι να
λέμε τώρα. Ούτε και μαυτόν μπορείς να σταυρώσεις κουβέντα σε συζήτηση.

Anyway, στην
ανακάλυψη που θα αλλάξει τον κόσμο. Θα είναι η Interactive τηλεόραση. Να έχει η τηλεόρασή σου
ενσωματωμένο μικρόφωνο κι όποτε θες να συμμετάσχεις στην κουβέντα και να πεις
την άποψή σου. Βέβαια ίσως γινόταν ένα μπάχαλο, θα έβγαιναν όλοι και θα
μίλαγαν, αλλά αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω, τα μπάχαλα κάνουν τηλεθεάσεις
και τα πνεύματα μπορεί να οξύνονταν τόσο πολύ που να έβγαιναν εκτός εαυτού, να
πιανόντουσαν στα χέρια και να πάλευαν μέχρι θανάτου. Και να ησυχάζαμε μια και
καλή.

Κάπως μου έφυγε η
βαρεμάρα, πάω τώρα να δω πώς θα τελειώσει το ντέρμπι Παναθηναικός-Ολυμπιακός
και μετά να κάνω κάτι παραγωγικό, να καταπλακωθώ κάτω από τον Γ τόμο της
μοριακής βιολογίας και να διαβάσω μέχρι να αποκοιμηθώ.

Υ.Γ. Ένα τραγούδι
που εκφράζει τέλεια της στιγμές της απόλυτης βαρεμάρας.

Subscribe Free
Add to my Page

"Longview"

Sit around and watch the tube,but nothing's on

Change the channels for an hour or two

Twiddle my thumbs just for a bit

I'm sick of all the same old shit

In a house with unlocked doors

And I'm fucking lazy

Bite my lip and close my eyes

Take me away to paradise

I'm so damn bored I'm going blind

And I smell like shit

Peel me off this velcro seat and get me moving

I sure as hell can't do it by myself

I'm feeling like a dog in heat

Barred indoors from the summer street

I locked the door to my own cell

And I lost the key

Bite my lip and close my eyes

Take me away to paradise

I'm so damn bored I'm going blind

And I smell like shit

I got no motivation

Where is my motivation?

No time for the motivation

Smoking my inspiration

Sit around and watch the phone, but no one's calling

Call me pathetic, call me what you will

My mother says to get a job

But she don't like the one she's got

When masturbation's lost its fun

You're fucking lonely

Bite my lip and close my eyes

Take me away to paradise

I'm so damn bored

I'm going blind

And loneliness has to suffice

Bite my lip and close my eyes

I was slipping away to paradise

Some say,"Quit or I'll go blind."

But it's just a myth

Τα blogs όσο πάνε συνεχώς και αυξάνονται.
Μόνο στην AV όπως
διατείνονται σε διάφορες διαφημίσεις στην εφημερίδα έχουν φτάσει τα 700. Και
τώρα με τις νέες σειρές «Υπέροχα Πλάσματα» και «Σε Είδα», με το ντόρο που
γίνεται για τα blogs στις ειδήσεις  ή με το
απροσδόκητο κλείσιμο στο yupi, τα blogs αυξάνονται
ακόμα περισσότερο.

Για όποιον είναι
καινούργιος λοιπόν στο άθλημα ή σκέφτεται να ανοίξει blog ορίστε λοιπόν μερικά καλά κρυμμένα
(μέχρι αυτή τη στιγμή)  μυστικά επιτυχίας
για το πώς να φτιάξει κανείς ένα επιτυχημένο blog με μεγάλη αναγνωσιμότητα.

1. Διαφήμιση.

Πρώτον και κύριο.
Το blog σου κάπως
πρέπει να μαθευτεί. Αν αποφασίσεις να το φτιάξεις σε site όπως της AV ή
Lifo, όπου έχουν στήλες στις οποίες εμφανίζονται τα τελευταία ποστ με
το που θα
ανεβάσεις το πρώτο σου ποστ, θα βρεθούν κάποιοι να το διαβάσουν. Κι
έτσι θα σε
γνωρίσουν. Αν το ανεβάσεις σε πλατφόρμες όπως ο blogger τα πράγματα
είναι λίγο πιο
πολύπλοκα. Και στις δύο περιπτώσεις ο καλύτερος τρόπος για να μαθευτεί
το blog σου είναι να σχολιάζεις άλλα blog. Αβέρτα λοιπόν διάβαζε,
σχολίαζε, πιάνε
φιλίες. Και να μην αρέσει σε κάποιον το blog σου και μόνο από ευγένεια
θα σε σχολιάσει. Αν βαριέσαι να
διαβάζεις τα blogs ορισμένων, αλλά είσαι αποφασισμένος να αφήσεις
σχόλιο όπως και να έχει,
μπορείς (αν το ποστ που θες να σχολιάσεις είναι αστείο) να γράψεις στο
τέλος
ένα λιτό «χαχαχαχαχα! Lol!!», (αν είναι θέμα σοβαρό) να αφήσεις κάτι
του στυλ «απίστευτο, τσ τσ τς
κοίτα πού κατάντησε ο κόσμος», ή αν δεν μπορείς να διευκρινήσεις το
θέμα πιάσου
από μια φράση στην αρχή ή στο τέλος και πες μια εξυπνάδα σχετικά μόνο
με αυτό.

2. Μην σπας
αρχίδια.

Εξίσου βασικό.
Ακολούθησε τους κανόνες κοινής λογικής. Στα ελληνικά blogs γράφουμε
στην ελληνική γλώσσα. Τω
να ίνε κάπιως ανωρθώγραφως ίνε πάρα πολλί αινωχλιτικώ κε το να γράφης
μαι αφτώ
των τρώπω δαιν θα σαι βωιθίση να μαζέπσης αναγνόσταις. Πάρε λεξικό
λοιπόν ή
χρησιμοποίησε τη διόρθωση του word. Apofyge ta greekglish, akoma kai
stin ouganta na eisai, den mporei
kapoios tropos tha yparxei gia na mporeis na grapseis stin ellhniki
glwssa. ΕΠΙΣΗΣ, ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΤΟ CAPS LOCK ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΤΗΜΕΝΟ, ΑΠΟΦΥΓΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. Επίσης
στην ώρα δημοσίευσης του ποστ καλό είναι να βάζεις την ώρα που
ανεβάζεις το
ποστ κι όχι 10 ώρες αργότερα για να εμφανίζεσαι πάνω πάνω στη στήλη
τελευταία
ποστ. Αυτό λέγεται απλά γαϊδουριά.

3. Ακολούθα τη
μόδα.

Οι περισσότεροι bloggers θεωρούν τους εαυτούς τους
εναλλακτικούς. Για παράδειγμα, κανείς από εμάς δεν ψηφίζει Νέα
Δημοκρατία ή
Πασόκ όλοι είμαστε κάποιου άλλου εναλλακτικού κόμματος, όχι όμως
Συνασπισμό
γιατί οι περισσότεροι είναι αντι-Τσιπρικοί. Τα επικρατέστερο κόμμα και
politically-blog-correct είναι οι Πράσινοι Οικολόγοι. Οπότε ακόμα κι αν
πάππου προς
πάππου στο σόι ψηφίζατε Καρατζαφέρη δαγκωτό δεν είναι καλό να το
αναφέρεις στο blog σου. Κράτα το για την κάλπη.
Επιπλέον, είσαι αναγκασμένος να βάζεις την υπογραφή σου σε οποιαδήποτε
μορφή
διαμαρτυρίας. Για τις πυρκαγιές, για την Αμαλία, για τις φώκιες, για
την
εκπομπή του Κούλογλου, θα πρέπει να κλείνεις τα φώτα τη συγκεκριμένη
μέρα που
σου λένε, να μην αγοράζεις τίποτα τη μέρα που σου λένε, να μην πάρεις
αμάξι τη
μέρα που σου λένε και γενικά να διαμαρτύρεσαι για ό,τι σου λένε. Ακόμα
κι αν
τον Κούλογλου δεν τον έχεις παρακολουθήσει ποτέ, την Αμαλία την είχες
ακουστά
από συζητήσεις κάποιων που την είχαν ακουστά από συζητήσεις κάποιων
άλλων,
ακόμα κι αν δεν μπορείς να καταλάβεις τι θα αλλάξει στον κόσμο αν
κλείσεις όλα
τα φώτα στις 12 το μεσημέρι θα πρέπει να το κάνεις.

4. Ταυτότητα.

Το blog σου πρέπει να έχει κάποια
ταυτότητα. Αν είσαι φοιτητής σε ξένη πόλη βάλε τίτλο «Εμπειρίες ενός φοιτητή
στα ξένα», αν είσαι νοικοκυρά με 2 παιδιά βάλε «Νοικοκυρές σε επίγνωση», αν
είσαι Ρωσσίδα χορεύτρια «Lap dance. Εσύ τέλεις κορό μαζί μου?» κι άλλα
παρόμοια. Προσπάθησε να είναι σύντομο και πιασάρικο. Το να βάζεις στην
περιγραφή του blog σου
ένα inside joke δεν έχει νόημα γιατί άσχετοι άνθρωποι που
θα μπουν δεν θα το καταλάβουν. Για παράδειγμα το να βάζεις για περιγραφή του blog σου ένα διάλογο από το αγαπημένο
σου βιβλίο (του στυλ «- Ω πανμέγιστε αρλεκίνε του σύμπαντος, πότε θα περάσει το
τρόλει για τον πλανήτη της καμμένης πατάτας? – Ω Ιαγουάρε της συννεφούπολης, το
τρόλει θα περάσει όταν έχει ήδη ξεκινήσει από το σταθμό…) μπορεί να σημαίνει
κάτι για σένα και τους φίλους σου, αλλά για εμάς τους υπόλοιπους που δεν έχουμε
διαβάσει το βιβλίο ακούγεται απλά μαλακία.

5. Φωτογραφία.

Εκτός κι αν είσαι
γκομενάρα με μεγάλο στήθος και προϋπηρεσία στο μόντελινγκ ή άντρας που περνά 10
ώρες στο γυμναστήριο και έχεις κοιλιακούς φέτες, τότε και μόνο τότε επιτρέπεται
να βάλεις δική σου φωτογραφία στο προφίλ σου. Οποιαδήποτε άλλη τυχαία
τραβηγμένη φωτό από τη web cam σου ή από την παραλία σου καθώς
πνιγόσουν ή όταν ξύπναγες το πρωί και ήσουν με το φανελάκι που δεν έφτανε να
καλύψει την μπυροκοιλιά θα πρέπει να αποφεύγονται. Για ευνόητους λόγους.

6. Γνωριμίες.

Τα blogs είναι ωραίος τρόπος να γνωρίσεις
ανθρώπους. Δεν είναι όμως αυτός ο σκοπός. Το να ανοίξεις blog για να διαφημίσεις τον εαυτό σου
λέγοντας πράγματα του στυλ «σήμερα το πρωί στο λεωφορείο είχα μια μικροατυχία,
φρενάρισε απότομα ο οδηγός, πιάστηκα από το χερούλι και καθώς έβαλα δύναμη ο
τεράστιος δικέφαλός μου τσίτωσε το μπλουζάκι μου και σκίστηκε» ή να το παίζεις
ευαίσθητος ανεβάζοντας 20 φωτογραφίες με 12x zoom στα αχνιστά έντερα του πατημένου σκυλιού για να δείξεις την αγριότητα
του ανθρώπου ή να διαφημίζεις πόσο έχεις βαρεθεί το ανούσιο αλλά παθιασμένο
καθημερινό σεξ με top model και το μόνο που θα ήθελες είναι μια
απλή κοπέλα να σε καταλαβαίνει… όλα αυτά είναι υποκρισία. Όποιος γαμάει δεν
έχει ανάγκη να το το διαφημίσει, το αντίθετο μάλιστα. Αν ψάχνεις να βρεις να
γαμήσεις κλείσε το blog και μπες σε κανα chatroom.

7. Nickname.

Διάλεψε μικρό και
λιτό. Απόφυγε ψευδώνυμα του στυλ Sweet_prince αν είσαι
τριχωτός, νταλικέρης και άνω των 120 κιλών ή little_butterfly αν είσαι εύσωμη 60αρα, βάλε κάτι που να σε εκφράζει ή απλά
να ακούγεται cool. Όχι τα sperminator, lady-banger, huge_cock, young_pussy δεν ταιριάζουν σε bloggers.

8. Google
is your friend.

Χρησιμοποίησε συχνά λέξεις όπως πουτάνες, γαμάω, σεξ, eurovison,
σπέρμα, χύνω, anal, fuck, teensxxx, hot teens, baby, ψωλή,
παναθηναικός, ολυμπιακός,
κόκκαλης, μπάγεβιτς, καραμανλής, παπανδρέου,
μίζες, μικρή πουτανίτσα, πουτάνες στην Αθήνα, Angelina jolie naked,
paris Hilton sex video, free porn και άλλα τέτοια παρόμοια και θα δεις
πόσοι θα μπουν τυχαία στο blog σου μιας και κάτι τέτοια keywords
ψάχνουν πολύ συχνά στο google. Το blog σου θα εκτοξευτεί στα ύψη.

9. Διαφωνίες.

Το να διαφωνείς
με κάποιον στα blogs και
γενικά στο internet εκτός του ότι δεν έχει κανένα νόημα κάνει κακό στο image σου. Είπαμε θες αναγνώστες και όχι
ορκισμένους εχθρούς. Επομένως, αν σου την έχει σπάσει τρελά κάποιος πάψε να τον
διαβάζεις. Μην τον βρίσεις ανώνυμα γιατί ο διάολος έχει πολλά ποδάρια. Αν
βέβαια δεις πως έχουν κάνει κι άλλοι την αρχή, τότε μπορείς να ακολουθήσεις
τους άλλους και να βρίσεις ελεύθερα.

10. Κείμενα.

Μέχρι εδώ τα
έχεις σκεφτεί όλα. Τι θα γράφεις όμως? Αν δεν έχεις κάτι να γράψεις, τότε ίσως
δεν έπρεπε να ανοίξεις blog εξαρχής. Αν όμως ντε και σώνει θες να έχεις blog μια καλή ιδέα είναι να βάζεις ό,τι
αστείο e-mail σου έχουν στείλει τα τελευταία 10
χρόνια. Τι σημασία έχει αν το έχουν διαβάσει όλοι καμιά 100αρια φορές? Αστείο
είναι ποιος θα το θυμάται. Επίσης δεν χρειάζεται να αναφέρεις ότι το αστείο
κείμενο στο έστειλαν ή το βρήκες από κάπου, μπορείς αυτόματα με copy paste να το οικειοποιηθείς. Who cares? Όταν σου
τελειώσουν τα e-mail, μπορείς να βάλεις απλές καθημερινές
ιστορίες πασπαλισμένες με λίιιιγη φαντασία. Αν π.χ. έγινε ατύχημα έξω από το
σπίτι σου, μια γιαγιά χτύπησε λίγο το προφυλακτήρα με στην κολώνα, μπορείς να
το «εμπλουτίσεις» λίγο λέγοντας πως την έσωσες από βέβαιο θάνατο καθώς την
τράβηξες από τις φλόγες, ενώ της έκανες τεχνητή αναπνοή και μετά την κουβάλησες
στην πλάτη μέχρι τα επείγοντα. Και μετά πήδηξες και την όμορφη εγγονή της. Καλό
θα ήταν επίσης τα κείμενα να μην είναι 3.500.000 λέξεων. Ποστ μπήκε να διαβάσει
ο άλλος, όχι το Πόλεμος και Ειρήνη.

11. Μήπως τελικά
το να φτιάξεις blog είναι
κακή ιδέα?

Το να κάθεσαι να
σχολιάζεις blogs που
δεν σου αρέσουν, να λες ψέματα για τη ζωή σου, να κάνεις copy paste e-mail, να τσακώνεσαι, να στύβεις το μυαλό σου τι
(φανταστική) ιστορία θα γράψεις σήμερα, να ελέγχεις μανιωδώς πόσο δημοφιλές
είναι το blog σου καταργεί
την έννοια του blog (και
χαρακτηρίζει την έννοια του pathetic).

Χέστηκες για τη
δημοφιλία στην τελική, αν πάρουμε το πιο δημοφιλές blog, του pitsirikou, προσωπικά μου τη δίνει στα νεύρα τέτοιο κωλόψωνο
που είναι κι ας έχει γέλιο.

Σημασία δεν έχει
πόσοι σε διαβάζουν, αλλά πόσους αγγίζεις με αυτά που γράφεις ή πόσο τους κάνεις
και γελούν ή πόσο νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν. Και το βασικότερο πόσα βγάζεις εσύ
από μέσα σου. Γράφε λοιπόν μόνο ό,τι σου κατέβει και όλο και κάποιους θα βρεις
να επικοινωνήσεις.

Trust me, you are not alone.

Happy blogging!!!!

Υ.Γ. Προς Θεού στο
ποστ αυτό δεν περικλείονται σπόντες για κανέναν blogger εδώ στην AV και γενικά σε όποιον έχω αφήσει σχόλιο (και δεν είναι
υβριστικό).

Το χορευτικό από
πίσω (με τις δύο τροφαντούτσικες κοπέλες) τα σπάει. Ο τύπος σατιρίζει όλο τον «θεσμό»
της γιουροβίζιον και γενικά της μοντέρνας μουσικής με τα χορευτικά και τις παπαριές,
τον έχω λατρέψει! Μόνο με Lordi είχα φτιαχτεί έτσι σε Eurovision.

Απολαύστε!

Πάω να δοκιμάσω να κάνω το χορευτικό
τώρα. Πώς τα είπε? Ούνο, ελ μπρεικιντάνς. ντος, ελ κρουσαίτο, τρες ελ
μαικελγιάσον (michael jachson- προσπαθεί να κάνει το moonwalk!), κουάτρο ελ ρομποκόπ! (Θα σπάσω κανα πόδι…)

Υ.Γ. Η ΕΡΤ ταγμένη να υπηρετεί την ποιότητα και την καλή μουσική μετά
την μανία που την πιάνει κάθε χρόνο με τη Eurovision, τώρα προωθεί κι
άλλη μουσική ποιότητα έχοντας κατακλύσει την Έρα-σπορ με διαφημιστικά
σποτάκια της Μπεζαντάκου! Κάθε 3 και λίγο ακούγεται το θέλεις τραλαλά,
θέλω τραλαλό. Αυτά είναι.

Αν έφτιαχνα μια
λίστα με πράγματα που δεν θα ήθελα να μου συμβούν το να «έχανα τα αυτιά μου σε
ατύχημα» θα βρισκόταν σίγουρα σε υψηλή θέση. Ίσως να βρισκόταν μια θέση ακριβώς
κάτω από το να «έπεφτε κατά λάθος καυτό λιωμένο τυρί νάτσος πάνω στα μάτια μου»
ή 3 θέσεις ψηλότερα από το να «ήμουν καλεσμένος σε εκπομπή του Ανδρέα
Μικρούτσικου» (κάτι που βρίσκεται ψηλότερα από το να «με ανάγκαζαν να φιλήσω
ζωντανούς αρουραίους»).

Δεν μπορώ να
φανταστώ τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος για να χάσει και τα δύο του αυτιά σε
ατύχημα – ίσως αν προσπαθούσε να στριμώξει το κεφάλι του ανάμεσα σε κάγκελα για
να μπορέσει να δει, ας πούμε, μια παραλία γυμνιστών- και δεν είμαι και απολύτως
σίγουρος σε πόσο βαθμό θα επηρεαζόταν η ακοή του μιας και όλοι οι απαραίτητοι
ακουστικοί «μηχανισμοί» βρίσκονται εντός του κρανίου. Επειδή όμως το αυτί αυτό
καθεαυτό λειτουργεί σαν όργανο περισυλλογής των ακουστικών κυμάτων (εκτός από
το να του κρεμάμε σκουλαρίκια ή σε περιπτώσεις ανθρώπων σαν τη δική μου να
γίνεται αιτία χλευασμού και πειράγματος μιας κι έχει τη μαγική ικανότητα όταν
το χτυπάς δυνατά με το δείκτη σου να κοκκινίζει περισσότερο κι από παντζάρι) αν
κάποιος έχανε και τα 2 αυτιά θα επηρεαζόταν σημαντικά η ακοή του, σε σημείο να
είναι αναγκασμένος όταν του μιλάει κάποιος να γυρίζει πλαγίως το κεφάλι του,
έτσι ώστε η εκτεθειμένη τρύπα που κάποτε ήταν το αυτί να βρίσκεται στην ίδια
ευθεία με το στόμα αυτού που μιλάει. Βέβαια αυτή η εικόνα δεν είναι η ιδανική
αν αυτός που θα είχε χάσει τα αυτιά του προσπαθούσε να συζητήσει σε ρομαντικό δείπνο
με μια κοπέλα.

Και προφανώς αν
κάποιος έχανε τα αυτιά του, θα είχε κι άλλο ένα πρόβλημα μιας και δεν θα είχε
πού να στηρίξει τα γυαλιά του και θα ήταν αναγκασμένος να τα πιέζει συνεχώς στη
μύτη του με το γόνατό του (γιατί στο ατύχημα που έχασε τα αυτιά θα έχασε και τα
χέρια του – ξέχασα να το αναφέρω νωρίτερα). Και μερικά μικρά αλητάκια θα τον
βασάνιζαν καθώς θα πετάγονταν συνέχεια από πίσω του (όπου δεν θα μπορούσε να τα
ακούσει μιας και το από-πίσω δεν είναι σε ευθεία με τις εκτεθειμένες τρύπες
εκεί που υπήρχαν τα αυτιά) και θα φυσούσαν ξαφνικά μέσα στη τρύπα κάνοντας το
κεφάλι να βουίζει σαν τρομπέτα.

Τέσπα,
λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη θα μου έλειπαν τα αυτάκια μου. Κι αυτό γιατί θα μου
στερούσε την αγαπημένη μου ασχολία. Να ακούω μουσική με τα ακουστικά μου και να
κυκλοφορώ στους δρόμους της Αθήνας.

Το να περπατάς
στην Αθήνα ζώντας σε μια μουσική φούσκα είναι υπέροχο. Έχει 3 βασικά
πλεονεκτήματα: α) Αγνοείς τους πάντες, β) νιώθεις σαν να πρωταγωνιστείς σε
ταινία, οπότε ακόμα κι αν πατήσεις μια κουράδα σκύλου, αυτό δεν σου φαίνεται
τόσο με άλλη μια καθημερινή κακοτυχία της μίζερης ζωής σου, αλλά μοιάζει πιο
πολύ με ένα μαγικό ιντερλούδιο μιας επικής περιπέτειας, γ) δεν ακούς τις
κόρνες, κραυγές, φωνές, πυροβολισμούς κι όλους τους συνηθισμένους, ενοχλητικούς,
στρεσογόνους ήχους της πόλης που κάνουν τη ζωή μας τόσο αγχώδη και μίζερη.

Μουσική ακούω από
το W850, το κινητό walkman της sony ericsson που το εφοδίασα με 2 GB
μνήμη. Η sony ericsson έχει μια καταπληκτική πατέντα. Τα
ακουστικά της. Δεν είναι πλαστικά, αλλά φτιαγμένα με σιλικόνη και μπαίνουν μέσα
στο αυτί. Με αποτέλεσμα να νιώθεις το μπάσο να σου ταρακουνάει τον εγκέφαλο,
ενώ παράλληλα εξαφανίζουν κάθε εξωτερικό ήχο. Η τελειότητα…

Βασική προϋπόθεση
της νέας ζωής σου στη μαγική φούσκα σου την επόμενη φορά που θα βγεις
βόλτα
στην πόλη είναι το soundtrack. Προσωπικά επειδή τα στυλ μουσικής μου
φέρνουν πιο πολύ στο
rock – punk – metal – nu – metal – hardcore – rap – grudge – post – grudge – screamo – classic-rock
κι άλλα τέτοια χαρωπά δεν έχω να
προτείνω τραγούδια. Ο καθένας με τα γούστα του. Μπορώ να μιλήσω μόνο
για
τοποθεσίες. Προσωπικά θεωρώ αδύνατον να περπατάς στο κέντρο της Αθήνας
και να
καταφέρεις να συγκεντρωθείς στο τραγούδι σου μιας και πρέπει να έχεις
οξυμένες
αισθήσεις για να αποφύγεις μαύρους που απλώνουν cd, dvd, τσάντες,
ξύλινα άλογα, τόξα, σε άσπρα σεντόνια στη μέση του δρόμου,
ζητιάνους σωριασμένους στο πεζοδρόμιο, μηχανόβιους που κόβουν δρόμο
καβαλώντας
τα πεζοδρόμια, αυτοκίνητα που φεύγουν με κόκκινο, βιαστικούς
κοστουμάτους που
τρέχουν να προλάβουν το λεωφορείο και παίρνουν μαζί τους όποιον πάρει ο
Χάρος
που θα βρεθεί στο διάβα τους (και τον Χάρο ακόμα), ζητάδες ή γενικά
βλάκες που
ποζάρουν στα μικρά πάνω στις μηχανές στη μέση του πεζοδρομίου, γιαγιές
που
σταματούν απότομα ακριβώς μπροστά σου επειδή εκείνη τη στιγμή τις
έπιασε το
αλτσχάιμερ και ξέχασαν πού βρίσκονται και πώς τις λένε. Όχι στο κέντρο
της
Αθήνας σε ξορκίζω μην κατέβεις με ακουστικά αν θες να επιβιώσεις.

Προσωπικά, έχω
γυρίσει όλους τους δρόμους της σχολής μου ή των γύρω νοσοκομείων, τις ώρες που
έχουμε κενό μέχρι το επόμενο μάθημα ή την επόμενη κλινική. Ζωγράφου, Γουδί,
Παίδων, Μέγαρο Μουσικής, Πανεπιστημιούπολη, τον τελευταίο χρόνο πλατεία
Βικτωρίας, Γλυφάδα, Αργυρούπολη, Δάφνη, αλλά και Βριλλήσσια γύρω από το
Σισμανόγλειο ή Αγία-Βαρβάρα γύρω από το Δρομοκαιείτιο. Ένας τυπάκος με γυαλιά ηλίου, τσάντα και
ακουστικά που φαίνεται σαν να έχει κάπου να πάει. Έχω κάπου να πάω. Βόλτα. Εγώ
κι η φούσκα μου. Στην οποία χωράω μόνο εγώ.

Η φάση αυτή
εγκυμονεί κινδύνους. Για παράδειγμα, φέτος τα Χριστούγεννα, ανακάλυψα πως μου
άρεσε το τελευταίο album των Metallica το St.Anger, όπου τα σπάνε κυριολεκτικά, ο ντράμερ
βαράει ντενεκέδες. Ε έβαλα τα ακουστικά και σε μια ώρα που είχα κενό κατέβηκα
στην Ερμού. Ερμού + Χριστούγεννα + St.Anger + phantom-με-ακουστικά = Αμόκ, έκρηξη ψυχαναγκασμών,
απόπειρα φόνου. Στην αρχή νιώθεις απλά άβολα, η μουσική ίσως είναι λίγο δυνατά,
τα καλώδιο των ακουστικών αρχίζει να σε στενεύει, το χτύπημα των τυμπάνων σε
πονοκεφαλιάζει, ο κόσμος γύρω σου αρχίζει να πληθαίνει, νιώθεις περικυκλωμένος,
πέφτεις σε λακούβα, βρίζεις, αρχίζει και τρέχει ιδρώτας, σπρώχνεις για να
περάσεις, ασφυκτιάς, εκνευρίζεσαι, ξανασπρώχνεις, ξαναβρίζεις, ω Θεέ μου
τρελαίνεσαι, δεν αντέχεις…το μόνο που μπορεί να σε σώσει είναι η φαντασίωση ότι
θα αρπάξεις τα cd που
σου έχωσε στη μάπα ο μαύρος και θα αρχίσεις να τα εκσφενδονίζεις σαν λεπίδια
που θα κόβουν το κεφάλι του κόσμου που μπαίνει στο δρόμο σου. Όχι το St.Anger στην Ερμού γιορτινή περίοδο είναι κακή επιλογή.

Η πιο εμφανής
παρενέργεια της μουσικής φούσκας είναι ότι αν δεν προσέχεις μπορεί να σε
συνεπάρει η μουσική και να ξεχαστείς και να σε πατήσει αμάξι. Shit happens.

Πέραν του ότι
είναι η μοναδική λύση για να μην πεθάνεις από βαρεμάρα την ώρα που είσαι
στριμωγμένος σαν σαρδέλα σε μέσα μεταφοράς, έχει το εξής καλό. Φτιάχνεις το
δικό σου βιντεοκλίπ. Live.
Όταν παίζει ρομαντικό τραγούδι κι εσύ κάθεσαι απέναντι σε μια γοητευτική κοπέλα
στο μετρό ή όταν ακούς μελαγχολική μουσική και περπατάς στους μαυρισμένους
δρόμους της άθλιας Αθήνας. Φτιάχνεις δικές σου στιγμές από το πουθενά.

Όταν έκανα ένα
μάθημα επιλογής στον Ευαγγελισμό, το μάθημα γινόταν στον τελευταίο όροφο. Για
να πάμε στο δωμάτιο, περπατούσαμε στην ταράτσα του νοσοκομείου. Εκεί είχαν
βάλει ένα παγκάκι, ακριβώς πάνω από την τεράστια ταμπέλα του νοσοκομείου.
Είχαμε κάτσει με τον Π. Ένα ακουστικό στο δικό του αυτί κι ένα στο δικό μου.
Ακούγαμε από το κινητό μου. Κάτι ροκιές. Μας χτυπούσε ο αέρας, ακούγαμε
δυναμική μουσική, είχαμε όλοι την Αθήνα στα πόδια μας, το νοσοκομείο από κάτω
μας, ζωντανός οργανισμός που δεν κοιμάται ποτέ κι εμείς εκεί, δυο φίλοι,
κουκίδες σε όλη την πόλη, ασήμαντοι για τους περισσότερους. Ήμασταν σίγουροι
όμως πως θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Μέχρι που ο Π.
έβγαλε το ακουστικό από το αυτί του, πήδηξε από την ταμπέλα στο κενό και
σκοτώθηκε…

Χαχα! Ok το τελευταίο δεν συνέβη, το είπα
για πλάκα, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, γιατί σαν πολύ συναίσθημα έπεσε προς το
τέλος και δεν κάνει.

Πλέον έχω εθιστεί
και στη μουσική (εκτός από τη σοκολάτα, το Lost, το blog και τη μαλακία-χρόνια ανίατη κατάσταση-) ακόμα και στο ψιλικατζίδικο
απέναντι πάω και φοράω τα ακουστικά.

Καμιά φορά όταν
είμαι σαρδελοστριμωγμένος στα μέσα μεταφοράς τα φοράω και δεν βάζω μουσική. Οι
άνθρωποι λένε ενδιαφέροντα πράγματα όταν νομίζουν ότι δεν τους ακούς… (χεχε).

Υ.Γ. Και σαν να
μην έφταναν όλα αυτά, για να κάνω αυτό το ποστ ακόμα πιο τεράστιο και να
εξαντλήσω την ανοχή κάθε αναγνώστη, θα αποκαλύψω πως κάποια μακάβρια στοιχεία
αυτού του ποστ ίσως οφείλονται στο ότι προχθές είδα ένα από τα καλύτερα θρίλερ
που παρακολούθησα τα τελευταία χρόνια (άλλο ένα ήταν ο εξορκισμός της Έμιλυ
Ρόουζ). Λέγεται Rec, είναι
ισπανική κι ενθουσίασε κριτικούς, ενώ έκανε το κοινό να κλάσει μέντες. Το
λάτρεψα!!! Όποιος τολμάει ας το δει. Με τα φώτα κλειστά. Και τον ήχο στο τέρμα.
Κι εγγυώμαι πως θα τρομάξει κι ο γείτονας…απ τις κραυγές σας!!!!

Subscribe Free
Add to my Page

Illusion: Βρες την γρατζουνιά. Πληροφορίες παρακάτω.

Στην οικογένεια
έχουμε 2 αυτοκίνητα. Ένα Peugeot 307 cc (coupe cabriolet ) κι ένα πιο μικρό Toyota Yaris που το έχει κωλοφτιάξει ο αδερφός (κάγκουρας).

Ο αδερφός
αποφασισμένος να καγκουροποιήσει και το Peugeot πήγε του κότσαρε μια εξάτμιση και κανα δυο αυτοκόλλητα του
στυλ (www.gigantio-mpouri.com ή www.paeigamiontas.org ή www.mpainei-me-tis-portes.vroum ) και σήμερα θα πηγαίναμε να του βάλει 2
προβολάκια.

Αποφασίσαμε να
πάμε με 2 αμάξια. Αυτός θα οδηγούσε το Peugeot εγώ θα ακολουθούσα με το
Yaris, με σκοπό να αφήσουμε το Peugeot στον ηλεκτρολόγο να το φτιάξει
και
να γυρίσουμε με το Yaris. Ακολουθούσα λοιπόν τον αδερφό και κει που
γυρνούσαμε σε κάτι στενά
φτάνουμε σε ένα φανάρι. Μόλις βγήκαμε στο φανάρι μπήκε σφήνα ανάμεσα
μας ένας
άλλος κάγκουρας και κολλάει ακριβώς πίσω από τον αδερφό. Κάνει ο
αδερφός να
ξεκινήσει με το που ανάβει πράσινο, τον παίρνει ΕΛΑΧΙΣΤΑ πίσω και
τσουγκρίζει
το αμάξι του άλλου. Αμέσως ο άλλος άρχισε τις κόρνες και τα φώτα και
κατεβήκαμε.

Ο τύπος δεν ήταν
τσαμπουκαλεμένος. Δεν τον έπαιρνε άλλωστε (ο bro είναι 2,05). Σταματάμε, κατεβαίνει κι αφού ρωτάμε τι έγινε,
γιατί σταματήσαμε, αρχίζει το show.

Κοιτάει τον
προφυλακτήρα του, χαιδεύει μια μικρή γραντζουνιά κάτω από το σήμα του
αυτοκινήτου (η γραντζουνιά φαίνεται(?) στη φωτό), ανοίγει το καπώ(!!!), αρχίζει να
χαιδεύει-δήθεν-ελέγχει τα εξαρτήματα της μηχανής, πιάνει τα φανάρια, σπρώχνει
τον προφυλακτήρα του πιο μέσα γιατί του φάνηκε πως είχε φύγει λίγο.

Ο αδερφός ήταν
έτοιμος να βάλει τα γέλια.

- Γιατί ανοίξατε
το καπώ? ,λέω

- Δεν βλέπεις ρε
φίλε τη ζημιά?

- Ποια ζημιά?

-Αυτό εδώ (βλέπε
φωτό)

- Και λες να έχει
πειραχτεί η μηχανή από τη γραντζουνιά?

- Ξέρω γω ρε φίλε
τι μπορεί να πάθει ταμάξι.

Οι επόμενοι
διάλογοι τραγελαφικοί. Ο αδερφός έφταιγε που τον πήρε πίσω η κατηφόρα, αλλά το θέμα ήταν
ότι ο παπάρας δεν του άφησε περιθώριο να ξεκινήσει.

- Που πα ρε
Καραμήτρο και κολλάς πίσω από τον άλλο σε φανάρι σε κατηφόρα?

- Σε λίγο θα μας
πεις ότι έπεσα επίτηδες πάνω του.

Ο αδερφός τον
πήγαινε με το καλό, εγώ συνήθως πάω πάσο σε κάτι τέτοια, αλλά ο τύπος με είχε
κουφάνει! Οπότε το παίξαμε λίγο good cop, bad cop (ο καλός κι ο κακός
μπάτσος).

Το άτομο για τη
γραντζουνιά ζητούσε 120 ευρω!!!! Γιατί λέει θα πρέπει να βγάλουν όλο τον προφυλακτήρα
και να τον ξαναβάψουν! Το παθαίνεις το εγκεφαλικό ή δεν το παθαίνεις?

- Μήπως θες να
σου αλλάξουμε και τα λάδια ή να σου πλύνουμε τα καθίσματα? λέω

- Για μίλα
καλύτερα γιατί θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα, μου πέταξε.

- Ώπα φιλαράκι,
όχι τέτοια, λέει ο αδερφός κι αμέσως έσφιξε ο άλλος, τον πήγε λίγο ζουμί.

- Καλά ρε
χριστιανέ αφού βλέπεις ανηφόρα, τι πας και κολλάς από πίσω? ξαναλέω

- Όταν είδα ότι
είχα κολλήσει είπα να κάνω όπισθεν, αλλά είχες κολλήσει εσύ από πίσω μου (μου
λέει εμένα που ήμουν όντως από πίσω του κολλημένος αφού ο παπάρας μπήκε σφήνα).

- Τώρα φταίω εγώ?
Ρωτάω τρελαμένος.

- Ναι, εσύ γιατί
κόλλησες από πίσω μου?

- Γιατί μου
είχε κολλήσει κι εμένα ο από πίσω μου!, πούλησα τρέλα.

Έρχεται ένα
γερόντι από ένα συνεργείο δίπλα, γνωστός του παπάρα. Ο παπάρας ρωτάει το γέρο,
ποιος φταίει όταν κάποιον τον πάρει η κατηφόρα και ακουμπήσει το πίσω αμάξι. Ο γέρος
λέει αμέσως πως φταίει αυτός που τον πήρε πίσω και όντως έτσι είναι.

- Ναι αλλά,
πετάγομαι εγώ, υπάρχει κάτι που λέγεται απόσταση ασφαλείας. Εμένα τον πρώτο
καιρό ως οδηγός στη μεγάλη ανηφόρα στην Ηλιούπολη μου είχε σβήσει 3 φορές και
μείχε πάρει πίσω 1 μέτρο, αλλά ο από πίσω είχε σκεφτεί να αφήσει χώρο δεν είχε
κολλήσει.

- Αν είναι να σου
σβήνει στις ανηφόρες, βάλε κανα μεγάλο Ν ή δώσε το δίπλωμα σε μένα και μην
οδηγάς! (μου την είπε ο άτιμος)

- Συγγενής σου
είναι ο παππούς? ρωτάω τον κάγκουρα.

Σκέφτηκα να
καλέσω ενισχύσεις. Καταλληλότερο άτομο ο swift. Το παιδί αυτό, όσα ελαττώματα κι αν του
καταλογίσεις είναι πάντα εκεί στην ανάγκη. Α ρε swift! Θα μου πεις γιαυτό είναι οι φίλοι, αλλά δεν
είναι όλοι έτσι.

Swift: (Νυσταγμένος)
Μμμ, ναι.

Phantom: Πάρε με.
(δεν είχα κάρτα)

Με πήρε και του
είπα σύντομα τι έγινε, φταίτε εσείς μου είπε αλλά κι αυτός αφού είχε κολλήσει.
Προσπάθησε να τα βρείτε,είπε.

Phantom: Εσύ που
τα ξέρεις, για να διορθώσεις τη γραντζουνιά, πρέπει να βάψεις όλο το
προφυλακτήρα?

Swift: Υπάρχουν
και συνεργεία που βάφουν μόνο το σημείο.

Το λέω στον
παπάρα κι αυτός έλεγε πως υπάρχει ράγισμα και φοβάται μήπως πετάξει το
χρώμα (άλλο πάλι κι αυτό, ιπτάμενο χρώμα πρώτη φορά ακούω).

Phantom: Ο
παπάρας λέει πως υπάρχει ράγισμα, πόσο θα πάει αν βάψουν όλο τον προφυλακτήρα?
(στα μεταλλικά χρώματα βάφεις όλο τον προφυλακτήρα κι όχι μόνο τη γραντζουνιά)

Swift: Ε, γύρω
στα 100 ευρώ.

Phantom: 80 ευρώ
είπες? (έλεγα πιο μικρή τιμή γιατί με άκουγε ο παπάρας για να μην του δίναμε πολλά-μεγάλη πουτάνα
κι ο phantom)

Swift: Όχι ρε
100.

Phantom: Πολλά
δεν είναι 80?

Swift: 100 ΣΟΥ
ΛΕΩ!!!! 100!! Με άκουσες?

Phantom: Ναι ρε
σε άκουσα.

Swift: Κάντε
συμφωνία και δώστε τα μισά.

Phantom: Ok, θα
δώσουμε 40.

Swift: Μα τα μισά
από 100…

Phantom: Έλα γεια
σευχαριστώ!

Ο swift είναι το καταλληλότερο άτομο αν
τρακάρεις, γιατί αφενός είναι ειδικός στα αυτοκίνητα, αφετέρου έχει ρεκόρ
τρακαρισμάτων! Νομίζω 6 σε 1 μήνα? Ε swift? (στο 90% των περιπτώσεων δεν φταίει)

- Και να σου
δώσουμε τα λεφτά, λέω στον παπάρα, αμφιβάλλω αν θα πας να το φτιάξεις. Μια
γρατζουνιά είναι ρε φίλε, φοβάσαι μην το δει η γκόμενα και σου την πει?

Είναι μερικοί
πολύ παράξενοι άνθρωποι, εγώ στη θέση του δε θα σταμάταγα καν να ζητήσω το
λόγο, αν είχα κολλήσει έτσι στον μπροστινό. Ο αδερφός ορκιζόταν ότι δεν τον πήρε
πίσω ούτε 10 εκατοστά, τόσο πολύ είχε κολλήσει ο παπάρας.

Τελικά πήραμε το
1059, την οδική μας ασφάλεια. Η τηλεφωνήτρια μου είπε πως όσο και να είχε
κολλήσει ο άλλος, φταίει αυτός που τον πήρε η κατηφόρα. Στο φανάρι δεν υπάρχει
απόσταση ασφαλείας.

Τελικά καταλήξαμε
να του δώσουμε 50 ευρώ. Τα μισά. Τα πήρε και μας έκανε και τον δύσκολο.

- Τρέχα να
φτιάξεις τη γρατζουνιά τώρα, του λέει ο αδερφός.

- Και κομμένες οι
σφήνες, του λέω. Είδες που βιαζόσουν? Τώρα που φάγαμε 2 ώρες είναι καλά?

Δεν με νοιάζουν
τα 50 ευρώ που δώσαμε. Ούτε νιώθω μειονεκτικά γιατί αυτή τη φορά όχι μόνο
μίλησα, αλλά του κάναμε και σπάσιμο νεύρων μέχρι αηδίας. Αυτό που θα έπρεπε να
κάναμε ήταν να του λέγαμε ένα άντε γαμήσου και να φεύγαμε. Κι αν πίστευε ότι
εμείς φταίγαμε να πήγαινε δικαστικώς. Που σιγά μην πήγαινε. Στην ουσία αυτός
έφταιγε που είχε κολλήσει από πίσω. Αλλά είμαστε καλά παιδιά με τον αδερφό και
συζητήσιμα. Ίσως η μαμά ανάμεσα στις συμβουλές για «καλή νύφη» και για το ότι
«όλοι θέλουν το κακό μας» να έχει πει κι ένα σωστό. Στη σημερινή κοινωνία
πρέπει να είσαι κακός. Γιατί οι παπάρες δεν καταλαβαίνουν αλλιώς. Όπως και να
έχει, είμαι περήφανος που ο αδερφός κι εγώ δεν είπαμε άντε γαμήσου ή άντε σπάσε
ρε μαλάκα ή τσου ρε Λάκη.

Κι ας είμαστε
κατά 50 ευρώ φτωχότεροι.

Το νερό κάνει
καλό σχεδόν παντού. Γεγονός. Μερικοί λένε ότι αδυνατίζει παρόλο που οι φάλαινες
που αδιαμφισβήτα πίνουν πολύ νερό ζυγίζουν τόνους. Αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος
κάθε κυττάρου του οργανισμού μας, βοηθά στον καθαρισμό των νεφρών μας και την
αποβολή των τοξικών ουσιών, συμβάλλει στην εξισορρόπηση των ηλεκτρολυτών, οι
οποίοι βοηθούν στον έλεγχο της πίεσης του αίματός μας και άλλα τέτοια καλούδια.

Έχει όμως μια
παρενέργεια. Σε κάνει και κατουριέσαι.

Επειδή πίνω πολύ
νερό κι επειδή είμαι και λίγο ψυχαναγκαστικός και θέλω να έχω ανάλαφρη κύστη
συνεχώς (για παράδειγμα φαντάσου να οδηγάς και να κατουριέσαι και να περιμένεις
να φτάσεις σπίτι για να πας τουαλέτα κι εκεί που οδηγάς να τρακάρεις. Τι
κάνεις? Θες καμιά ώρα να ανταλλάξεις στοιχεία, να περιμένεις την τροχαία, να
τσακωθείς για το ποιος έφταιγε. Τι θα πεις? Μισό λεπτό να πα-να-κατουρήσω κι
έρχομαι?) έχω επισκεφτεί αρκετές τουαλέτες.

Εμπειρίες-συμβουλές.

Βρίσκεσαι στο The Mall και θες να πας ή για νούμερο 1 ή για νούμερο 2 (δηλαδή είτε για ψιλό
είτε για χοντρό, τι? δεν κατάλαβες? είτε για πιπί είτε για κακά πώς αλλιώς να
το πω?). ΜΗΝ πας στις τουαλέτες του Mall, σε ξορκίζω, μπες σε κάποιου καταστήματος (κατά
προτίμηση Hooters για να
πάρεις και μάτι αν είσαι άρρεν).

Τις τουαλέτες του
Mall τις έφτιαξε
κάποιος κακόγουστος φαρσέρ. Δεν λέω είναι πεντακάθαρες, αλλά από την πρώτη
στιγμή καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Οι πόρτες είναι γυάλινες (!). Με
φως να βγαίνει μέσα από τον θάλαμο. Αν είσαι απέξω διακρίνεις την σιλουέτα του
ατόμου που είναι μέσα. Βολικό θα πεις γιατί καταλαβαίνεις ποια είναι ελεύθερη
χωρίς να χτυπάς και να ακούς βαριεστημένα το «Άλλοοοοοος». Αν είσαι μέσα όμως
διακρίνεις ακριβώς τι κάνει ο διπλανός. Κάνει να πιάσει το χαρτί υγείας και σου
αποσπά την προσοχή από το σφίξιμο για τέτοια φάση μιλάμε! Είναι σαν να χέζεις
ομαδικά, επειδή είναι και λίγο στριμόκωλα αν κάνει ο κώλος σου το λάθος κι
ακουμπήσει στο γυαλί της πόρτας γίνεσαι δημόσιο θέαμα.

Έτσι έχεις το
γυαλί που εκτός ότι επιτρέπει την οπτική επαφή, δεν προστατεύει από ήχους!
Οπότε είναι πραγματικά σαν να χέζετε όλοι μαζί παρέα!

Δεν ξέρω άλλοι
ίσως εμπνέονται από τέτοιο σκηνικό, εμένα με πιάνει stage fright. Εδώ
όταν είμαστε στην εξοχή και πάω πίσω από κανα δέντρο να κατουρήσω και
νιώθω κάποιον απτην παρέα να περιεργάζεται την πλάτη μου, δεν βγαίνει
σταγόνα.

Στις τουαλέτες
του Mall μου έρχονται
στο μυαλό τα πιο απίστευτα σκηνικά, τι αστείες καφρίλες μπορεί να κάνει κάποιος
εκεί μέσα.

- Να χειροκροτάς
κάθε φορά που κάποιος σπάει την ησυχία με οποιονδήποτε ήχο που προκαλεί η
διαδικασία της αφόδευσης.

- Να βάλεις ένα
καθρεφτάκι κάτω από το χώρισμα στη διπλανή τουαλέτα και να κάνεις «Τσα!»

- Να γεμίσεις ένα
σακουλάκι με καλαμπόκι, να κάνεις πως σφίγγεσαι και να το αδειάσεις όλο στη
λεκάνη παράγοντας έτσι ήχους πονγκ-πονγκ-πονγκ!! Μετά ζήτα σιγανά συγνώμη και
κατηγόρησε το φετουτσίνο αλφρέντο που ήπιες το πρωί.

- Να πάρεις ένα
χαρτί υγείας, να το αλείψεις με μερέντα και να το αφήσεις να κυλήσει στη
διπλανή τουαλέτα. Μετά ζήτα ευγενικά να στο κλωτσήσει πίσω.

- Πες «Ωχ πώς
βρέθηκε αυτό εκεί?»

- Πες «Και το
φαντάστηκα ότι η αποχέτευση δεν θα το χώραγε όλο αυτό. Και τώρα τι θα κάνω?»

- Κάνε πως
σφίγγεσαι για 30 δευτερόλεπτα και μετά άφησε από ύψος κάτι πολύ βαρύ μέσα στη
λεκάνη. Μετά πες «Θεέ μου νομίζω πως κινείται!»

Ο πολιτισμός μιας
περιοχής-δήμου-χώρας, αλλά και η ποιότητα των καταστημάτων οφείλεται
στην
καθαριότητα των τουαλετών. Τέλλλος. Ενδεικτικό ότι στα Village του
Φαλήρου (νότια προάστια) ή του Mall (βόρεια) οι τουαλέτες είναι
πεντακάθαρες σε αντίθεση με τα Village του Ρέντη (συγκεντρώνουν κόσμο
από δυτικά προάστια) είναι οι
πιο βρωμερές τουαλέτες στον πλανήτη! Πατάς σε λίμνες ούρων, οι
επισκέπτες δεν
μπαίνουν καν στον κόπο να κατουρήσουν μες στη λεκάνη! Δεν λέω ότι όσοι
μένουν
δυτικά είναι βρωμύλοι, αλλά η μίνι-έρευνά μου κάτι τέτοιο έδειξε. Άσε
που στα Village Mall και Φαλήρου στο σινεμά κάνουν ησυχία, ενώ στο
Ρέντη δεν λένε να βγάλουν
τον σκασμό και γκαρίζουν λες και είναι σε λαϊκή αγορά.

Ιδιαίτερη μνεία
σε αυτό το ποστ αξίζει ο εφευρέτης που ανακάλυψε τη συσκευή που άλλαξε τη ζωή
μας… Το στεγνωτήρα χεριών. What the fuck??? Στο 80% των στεγνωτήρων-πιστολάκι-για-τα-χέρια δεν λειτουργούν! Κι αν
λειτουργεί θα πρέπει να περιμένεις κανα πεντάλεπτο μέχρι να σου τσουρουφλήσει
τα χέρια και να στα στεγνώσει. Ποτέ δεν έχω την υπομονή να τα στεγνώσω μέχρι
τέλους σε αυτό το μαραφέτι του διαβόλου και είτε τα σκουπίζω με χαρτί υγείας
γεμίζοντας με λεπτά κομμάτια βρεγμένου χαρτιού ή όταν δεν υπάρχει χαρτί τα
τινάζω και τα σκουπίζω βιαστικά στις κωλότσεπες.

Οι υπερσύγχρονες
τουαλέτες μας μάραναν, αισθητήρες κίνησης για να ανοίξουν οι βρύσες, αισθητήρες
για καζανάκι, πετάλι για να ανοίξει η βρύση, κουμπί για το σαπούνι, αισθητήρες
για το φως, μόνο αισθητήρες για κλανιές δεν έβαλαν να εκλύεται κατευθείαν
αποσμητικό αέριο!

Αυτό στο οποίο
απέχω και θα απέχω forever (και πες με βλάχο ή οπισθοδρομικό δεν με νοιάζει) είναι αυτές οι
αντρικές τουαλέτες στις οποίες δεν υπάρχει πόρτα αλλά είναι όλοι όρθιοι και
δίπλα δίπλα. Αφενός σε αυτές δεν εμπιστεύομαι την στόχευσή μου και φαντάσου να
μου ξεφύγει ο στόχος και να κατουρήσω τα πόδια του διπλανού. Αφετέρου φαντάσου
να κατουράς αμέριμνος στη μεσαία τουαλέτα και να έρθουν δίπλα σου 2
κρεμανταλάδες με πέη 30 εκατοστά και να αρχίσουν να κατουράνε σαν άλογα. Εκεί
κι αν θα μέπιανε stage fright που υπάρχουν και συγκρίσεις!

Ευτυχώς στον
«έλεγχο» που έχω κάνει στα νοσοκομεία που έχω πάει οι τουαλέτες είναι καθαρές.
Οι τουαλέτες των γιατρών είναι κλειδωμένες και τα κλειδιά τα έχουν μόνο οι
γιατροί (τα οποία κλειδιά ΔΕΝ τα δίνουν σε εμάς τους φοιτητές και
χρησιμοποιούμε τουαλέτες ασθενών), ενώ οι τουαλέτες της σχολής μας είναι λες
και είναι βομβαρδισμένες. Έξω από τα αμφιθέατρά μας οι λεκάνες είναι καθαρές,
αλλά όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν με σκηνικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Οι
τουαλέτες που υπάρχουν κάτω από τη λέσχη στην οποία τρώμε, μπορεί να έχουν
έξυπνα στιχάκια γραμμένα στους τοίχους, αλλά είναι γεμάτα κατσαρίδες! Πάντα
ψόφιες, λες και είναι κάτι σαν νεκροταφείο κατσαρίδων, σαν να λένε οι
ετοιμοθάνατες κατσαρίδες «αχ τα φάγαμε τα ψωμιά μας, πάμε να πεθάνουμε ήσυχα
ήσυχα στις τουαλέτες της ιατρικής σχολής» και τσουπ ταβλιάζονται δίπλα στον
καμπινέ.

Στη ζωή ένας
κανόνας θα έπρεπε να ισχύει. Ό,τι δεν θες να σου κάνουν, μην το κάνεις εσύ
στους άλλους. Θες καθαρή τουαλέτα? Άστην καθαρή όταν φύγεις. Λυπηθείτε κι εμάς
τους μανιακούς με την καθαριότητα (μανιακός θα γινόταν ο οποιοσδήποτε περνούσε
το μάθημα της μικροβιολογίας και μάθαινε πόσα μικρόβια υπάρχουν στον κόσμο).
Μπορεί όταν κλείνεις την πόρτα της τουαλέτας να είσαι μόνος σου. Όμως οι
επιπτώσεις των πράξεων σου θα βαρύνουν τους επόμενους. Όπως ακριβώς γίνεται και
στη ζωή. Γιατί σε όποια κοινωνική τάξη κι αν ανήκει ο καθένας, όσα λεφτά ή
μόρφωση ή καταξίωση έχει, τα σκατά μας βρωμάνε το ίδιο.

Υ.Γ. Συγνώμη αν
αηδίασα κάποιον/α!!!

Ο συνάδελφος Mad με προσκάλεσε να φτιάξω ένα αυτόγραφο όπως έκαναν
τόοοοσοι άλλοι κι επειδή αφενός τον συμπαθώ όσο δεν πάει (κι άλλο τόσο)
κι αφετέρου γενικά δε χαλάω χατίρι (κι αφετρίτου μαρέσουν γενικά τα
blogoπαίχνιδα) το έκανα.

για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Το παιχνίδι λειτουργεί ως εξής
1) Γράφεις
2) Σκανάρεις ή φωτογραφίζεις

3) Ποστάρεις

4)Ειδοποιείς γράφοντας στο τέλος του ποστ "για το http://autographcollectors.blogspot.com/"
5) Προσκαλείς άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

Αν είναι απαραίτητο να προσκαλέσω κάποιον πολύ θα ήθελα να δω αυτόγραφα
Belua, Stilvi, Zamora, Eliaz, DarkNaf, Trikalos, Awake?, Happyfeet,
Crazymalkavian.

Anyway αυτά. Καλό Σαββατόβραδο!

Ανοίγω τα e-mail μου πρωί πρωί, αγουροξυπνημένος κι ευδιάθετος μιας και δεν είχα τίποτα
να κάνω σήμερα (εκτός του να διαβάσω) και μεταξύ αστείων e-mail κι ενός που γνωστοποιεί ότι έχω κερδίσει £700,000.00
σε ένα αγγλικό λαχείο που δεν έπαιξα ποτέ βλέπω ένα με τίτλο ΠΟΤΟ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΣΗ.
Το ανοίγω και
μέσα διηγιόταν τη ζωή μιας νεαρής κοπέλας. Είχε πολλές φωτογραφίες από την
εφηβική ζωή της, ήταν πολύ όμορφη, φωτογραφίες αγκαλιά με το ωραίο αγόρι της,
χαμογελαστή με τα αδέρφια της, φωτογραφίες καθώς διασκέδαζε στο club, παντού κούκλα και χαρούμενη.
Μέχρι που ένα
βράδυ ήπιε πολύ και βγήκε να οδηγήσει. Έγινε ατύχημα. Και μετά ακολουθούν
γλαφυρότατες φωτογραφίες από τη ζωή της μετά το ατύχημα. Η κοπέλα κάηκε και
παρά τις πλαστικές το πρόσωπό της καταστράφηκε. Το θέαμα σοκαριστικό, την
κοπέλα κάπου θα την έχετε δει γιατί οι διαφημίσεις της εκστρατείας της κατά του
αλκοόλ πριν την οδήγηση είχαν προβληθεί και στην Ελλάδα.

Μ.Πέμπτη βάζω να
δω την εκπομπή του Αντέννα που κάνει ο Κανάκης κι η παρέα του. «Για να μπείτε
στο κλίμα της ημέρας θα σας δείξουμε κάποια βίντεο που όμως είναι πολύ σκληρά,
απομακρύνετε τα παιδιά από τις οθόνες σας». Πίστεψα ο αφελής πως θα έδειχναν
κάτι χιουμοριστικό, του στυλ να κάτι πολύ τρομαχτικό και μετά να έπεφτε φωτό
του Μητσοτάκη. Αμ δε! Έδειξαν βίντεο με τον τρόπο που παρασκευάζονται οι
γούνες. Πώς δηλαδή μαζεύουν εκατοντάδες ζώα σε μικρά κλουβιά και τα
ακρωτηριάζουν και τα γδέρνουν ζωντανά για να είναι φρέσκια η γούνα. Και να έχει
και ζουμ στο τέλος στα ματάκια του γδαρμένου και μισοπεθαμένου ζώου που να
αναρωτιέται τι του συνέβη.

Κι όλα αυτά να τα
βλέπω καθισμένος στο κρεβάτι, ξαφνιασμένος, με γουρλωμένα μάτια και κρατώντας
μετέωρο το πηρούνι με το μήλο έχοντας σοκαριστεί.

Από καιρό έχει
ξεκινήσει μια εκστρατεία αφύπνισης, που σκοπό έχει να μας σοκάρει μέχρι να
ξυπνήσουμε. Πόσα blogs έχουμε
δημοσιεύσει πεθαμένα ζωάκια ή κακοποιημένα ή βίντεο με τέτοιες σκηνές? Για να
δείξουμε την αγριότητα του ανθρώπου και να ξυπνήσουμε. Δεν είμαι ευαίσθητος
αλλά τέτοιες εικόνες δεν θέλω ούτε να τις βλέπω. Εντάξει είναι πάρα πολύ κρίμα
το σκυλάκι που το πάτησε νταλίκα στο δρόμο, αλλά δεν χρειάζεται να το
φωτογραφίσω με ζουμ και να το κάνω αφίσες στους δρόμους.
Ίσως όμως τέτοιες
πρακτικές να είναι απαραίτητες γιατί οι άνθρωποι να έχουμε σκληρύνει πολύ και
να μην αρκεί πλέον να πεις σε κάποιον «Ξέρεις τι? Αν πιεις και οδηγήσεις μπορεί
να σου φύγει το αυτοκίνητο και να σκοτώσεις άνθρωπο». Όοοχι, αυτό δεν αρκεί,
πρέπει να του επισημάνεις ότι μπορεί να σκοτώσει, να σκοτωθεί, μπορεί να πάρει
μαζί του στον άλλο κόσμο και το παιδί του, να του δείξεις φωτό πώς θα μοιάζει
καμένο όλο του το σόι, να δείξεις βίντεο με τη γυναίκα του να πηδιέται με άλλον
όταν έχει πεθάνει και να του δείξεις καμιά πεντακοσαριά άλλους σακατεμένους από
ατυχήματα, έτσι για να μπουν στη συλλογή.

Μας σοκάρουν
πράγματι αυτές οι εικόνες ή μας εξοικειώνουν κι άλλο με τη σκληρότητα? Ή πρέπει
να είναι τόσο σκληρές γιατί είμαστε εξοικειωμένοι με τη σκληρότητα και δεν
χαμπαριάζουμε αλλλιώς?

Ε μα δηλαδή, λες
και με κυνηγάνε, ούτε βαλτοί να είναι μερικοί. Πήγαμε βόλτα στο πανηγύρι του
Θωμά εδώ στα Σούρμενα και σε ένα πάγκο ήταν κάτι ζωάκια. Καθώς χαζεύαμε τα
κουνελάκια, βλέπω δίπλα ένα άλλο γλυκό τριχωτό ζωάκι που δεν αναγνώριζα ποιο
ήταν. Ρωτάω τον υπάλληλο, τι ζωάκι είναι αυτό? Αααα, μου λέει, είναι τσιντσιλά,
αυτά τα κακόμοιρα τα σκοτώνουν και κάνουν τις καλύτερες γούνες. Μου κόβεται
αμέσως το χαμόγελο, αλλά αυτός συνεχίζει. Ξέρεις πώς τα σκοτώνουν? μου λέει.
Δεν περιμένει να του απαντήσω κι αρχίζει ιστορίες ακρωτηριασμών, βασανισμών,
γδαρσίματος και Θέ μου βόηθα. Όχι άλλο, φτάνει, save the τσιντσιλά αδερφέ! Έφυγα με την καρδιά μαύρη, στα αλήθεια καθώς
απομακρυνόμουν άκουσα το τσιντσιλά να μου φωνάζει «γύρνα πίσω μην με αφήνεις!»

Όχι άλλο σοκ, όχι
άλλα βίντεο, όχι άλλες σκληρές φωτό. Σε μένα πέραν του ότι με πιάνουν τα
ψυχαναγκαστικά μου δεν μου προσφέρουν τίποτα. Σε αυτούς που πίνουν και οδηγούν
ή βασανίζουν ζώα ή δεν ξέρω και γω τι άλλο, πιστέψτε με είναι τόσο κτήνη που
ούτε σε αυτούς κάνουν κάτι.

Θα τελειώσω το
σοκαριστικό αυτό ποστ με την άλλη κουλή κοινωνική διαφήμιση που είδα τις
προάλλες. Αν τρως λέει πατατάκια ή προτηγανισμένες πατάτες και άλλα τέτοια κάθε
μέρα για ένα χρόνο είναι σαν να πίνεις 5 λίτρα μαγειρικό χιλιοτηγανισμένο
σπορέλαιο. Κι η φωτό έδειχνε ένα κοριτσάκι να πίνει από ένα μεγάλο μπουκάλι με
βρωμερό λάδι και το λάδι να χύνεται στο πηγούνι της και στη μπλούζα της κι όλα
να είναι μια αηδία.

Μωρέ τι μας λες?
Βάλε τότε και φωτογραφία ενός τύπου να χέζει δέκα κουβάδες σκατών και πες να
πόσο θα χέσει κάποιος αν τρώει λαχανικά και φρούτα ή μαύρο οργανικό ρύζι για
ένα χρόνο! Να δούμε ποιος θα ξαναφάει φρούτα μετά!

Τι σημασία έχει
αν αυτές οι τακτικές σοκ δεν βγάζουν νόημα? Το θέμα είναι ότι σώζουν ζωές σωστά?
Ίσως. Αλλά ως που θα φτάσει αυτή η δαιμονοποίηση και ο βομβαρδισμός φρικτών
εικόνων? Εκεί που στέκεις αμέριμνος και ανυποψίαστος?

Υ.Γ.1 Ήθελα να ονομάσω το ποστ Σοκ και Πέος αλλά
δεν ταίριαζε γαμώτο.

Υ.Γ.2 Αύριο τέρμα
η Vivodi, ειδοποίησαν ότι
είναι έτοιμο το δίκτυο και θα μπει η Forthnet, ελπίζω να μην
καθυστερήσει τίποτα και να έχω internet. Trikale αν ακούς, να είσαι σε
ετοιμότητα αν δεν μπορώ να συνδέσω τα
μοντέμ και τις άλλες παπαριές σε παίρνω να έρθεις να μου τα σενιάρεις!!!

Κάποια μέρα τα
πράγματα θα φτιάξουν

Είμαι άνθρωπος
του παρόντος

Οι επιτυχημένοι
άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν τα μάτια στραμμένα στο μέλλον

Τα δικά μου
κολλάνε στο βέλος που δείχνει το παρόν

Αναβλητικότητα,
αναποφασιστικότητα, απογοήτευση

Αποτυχία

Κάποια μέρα τα
πράγματα ίσως δεν φτιάξουν

Ίσως φτάσουν στην
ημερομηνία λήξης τους και χαλάσουν

Γελάω γιατί
φοβάμαι

Κλαίω για να μην
σε βλάψω

Βαριέμαι.

Τα πάντα στο hold, στο pause, στην αναμονή, στο loading, στο περίμενε

Μέχρι εκείνη τη
στιγμή.

Που την τρέμω όταν
έρθει.

Λένε πως θα ήταν
ωραίο να γράψεις ένα γράμμα στον εαυτό σου

Και να το
ανοίξεις μετά από κάποια χρόνια.

Ξέρω τι θα του
έγραφα.

«Στα γάμησα όλα ή
κατάφερες να βρεις την άκρη?»

Λέω ψέματα για να
τα πιστέψεις

Και καταλήγω να
ζω εγώ μέσα από αυτά

Πιστεύοντας πως η
πραγματικότητα είναι ψέμα.

Τα άτομα που
εκτιμώ όσο τίποτα άλλο, τα απομακρύνω

Γιατί νομίζουν
πως αδιαφορώ.

Ενώ στην
πραγματικότητα αναβάλλω.

Καθυστερώ την
στιγμή που θα τους πω πόσο τα αγαπώ και τα έχω ανάγκη.

Και πως θέλω
βοήθεια.

Την αρνούμαι
πεισματικά.

Σαν άλογο στην
άμαξα μόνο που αντί για παρωπίδες να βλέπω μπροστά

Βλέπω εδώ και
τώρα.

Και όλα κυλάνε
στο αύριο

Που δεν έρχεται
ποτέ.

Πουτάνα
αναβλητικότητα, καριόλα τεμπελιά

Κατρακυλάω στο
γκρεμό

Κι ενώ υπάρχουν
κλαδιά να πιαστώ

Τα αφήνω κάθε
φορά για το επόμενο.

Το ποτάμι κυλά

Εγώ βράχος στον
πάτο μένω στάσιμος.

Και πνίγομαι αργά
και σταθερά.

Τα στόρια της
ψυχής μου έκλεισαν και την φυλάνε μαύρη, σκοτεινή

Κι οι λίγες
ακτίνες που μπορούν να μπουν από τις χαραμάδες και να τη φωτίσουν

Είναι δικές της.

Αλλά καμιά φορά
οι ακτίνες αυτές καίνε.

Κι αφήνουν
πληγές, εγκαύματα, ουλές.

Όταν τα πράγματα
που σε κάνουν να νιώθεις πλήρης

Είναι ένα
τραγούδι, ένα βλέμμα, μια ιστορία, μια εκσπερμάτιση

Δεν είσαι
αυτάρκης.

Είσαι μαλάκας.

Είμαι.

Χρόνος, νιάτα,
σπατάλη.

Δειλία, φλωριά,
ασχήμια

Ουσίες, γυναίκες,
ρίσκα.

Ρώσικη ρουλέτα με
εξάσφαιρο πιστόλι

Με 6 σφαίρες.

Αν πατήσω πόδι,
αν υψώσω τη φωνή

Το χέρι θα
τρεμουλιάσει, η φωνή θα σπάσει.

Σωπαίνω, υπομένω.

Δεν ξεσπάω.

Κι ας μου γαμάς
την ελπίδα

Και μου
ξεφτιλίζεις την αξιοπρέπεια.

Η οργή γίνεται
σαράκι που τρώει την ψυχή.

Και απλά
παρασιτεί στον οργανισμό

Και τρέφεται μόνο
από την ευτυχία.

Και το μόνο που
θέλω είναι να μην πληγώσω κανέναν.

Λόγω τιμής

Ήταν πολύ εύκολο
να αντεπεξέλθω στις προσδοκίες τους.

Τώρα βλέπω στα
μάτια τους πως δεν το πιστεύουν πια.

Και το ξέρω

Κι αυτοί το
ξέρουν.

Απλά κανείς μας
δεν το βλέπει.

Όχι δεν έγινε
κάτι. Όλα καλά.

Δεν φταις εσύ,
κανείς δεν φταίει.

Εγώ φταίω.

Κι αυτό το
καταραμένο τραγούδι που με έχει στοιχειώσει.

Subscribe Free
Add to my Page

Μ. Παρασκευή πέταξα για Κύπρο

Το τεράστιο άγαλμα του Αρχιεπισκόπου Μακάριου

Prison Break

Αυτές οι φωτό είναι από τα φυλακισμένα μνήματα, όπου φυλακίστηκαν
πολλοί Κύπριοι αγωνιστές. Οι περισσότεροι από τους οποίους
απαγχονίστηκαν.

Το ποίημα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη

ΛΕΥΤΕΡΙΑ



Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

Θα πάρω μονοπάτια,

Να βρώ τα σκαλοπάτια

Που παν στη Λευτεριά.



Θ' αφήσω αδέρφια, συγγενείς,

τη ΜΑΝΑ, τον ΠΑΤΕΡΑ,

μεσ' στα λαγκάδια πέρα,

και τις βουνοπλαγιές.



Ψαχνοντας για τη λευτεριά,

θα 'χω παρέα ΜΟΝΗ,

κατάλευκο το χιόνι,

βουνά και ρεματιές.



Τώρα κι' άν είναι χειμωνιά,

θαρθεί το καλοκαίρι,

τη Λευτεριά να φέρει,

σε πόλεις και χωριά.



Μα δεν μπορώ να καρτερώ.



Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

Θα πάρω μονοπάτια,

Να βρώ τα σκαλοπάτια

Που παν στη Λευτεριά.



Τα σκαλοπάτια θ' ανεβώ,

θα μπω σ' ένα παλάτι,

το ξέρω – θαν' απάτη,

δε θάναι αληθινό.



Μεσ' στο παλάτι θα γυρνώ

ώσπου να βρω τον θρόνο

βασίλισσα μια μόνο

θα κάθεται σ' αυτόν.



Κόρη πανώρια, θα της πω,

άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου,

Μονάχ' αυτό ζητώ.

Ο Βαγορής απαγχονίστηκε τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957.
Ηταν 18 ετών.
Είναι αθάνατος.

Τα ενθύμια του πολέμου

Η εκδρομή περιλάμβανε και ξενάγηση στα Κατεχόμενα, στο κομμάτι της
Κύπρου που κατέλαβαν οι Τούρκοι μετά την εισβολή στο νησί το 1974. Η
Κύπρια ξεναγός μας ήταν αποφασισμένη να μην μας αφήσει να ξοδέψουμε
ούτε ένα ευρώ στα Κατεχόμενα μέρη. Μας πρότεινε να μην αγοράσουμε ούτε
ένα μπουκαλάκι νερό, τα μέρη ήταν των Κυπρίων και τώρα τα
εκμεταλλεύονται οι Τούρκοι με το έτσι θέλω. Τουλάχιστον να μην τους
ενθαρρύναμε κι εμείς με τον τουρισμό μας. Επειδή η εκδρομή στα
Κατεχόμενα ήταν ολοήμερη, το μεσημέρι κάναμε πικνικ στην εξοχή αντί να
κάτσουμε και να πληρώσουμε για φαγητό, με κυπριακά εδέσματα μούρλια.

Μια προσπάθεια των Τούρκων να μεταφράσουν μια πινακίδα και να προσελκύσουν έτσι Έλληνες τουρίστες. Πολύ γέλιο!

Τούρκικο "γαιτανάκι" με τις σημαίες της Τουρκίας και του ψευδοκράτους.
Η σημαία της Τουρκίας είναι το άσπρο μισοφέγγαρο και το αστέρι σε
κόκκινο φόντο, ενώ του ψευδοκράτους είναι το κόκκινο μισοφέγγαρο και
αστέρι σε άσπρο φόντο. Σε όλους τους κεντρικούς δρόμους των κατεχόμενων
περιοχών υπήρχαν κρεμασμένα εκατοντάδες τέτοια σημαιάκια, σαν να ήθελαν
οι Τούρκοι να επιδείξουν πως αυτά τα μέρη είναι πλέον υπό την κατοχή
τους.

"Peace in our home, peace in the world" γράφει κάτω από το άγαλμα. Αν
ισχύει αυτό, με την ειρήνη που πρόσφερε ο Κεμάλ Ατατούρκ στον κόσμο, θα
έπρεπε να έτρωγε πολύ ξύλο η γυναίκα του στο σπίτι.

Η θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. #1

Η θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. #2

Η θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. #3

Η θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. #4

Δυστυχώς δεν βούτηξα ούτε στη πισίνα, ούτε στη θάλασσα.

Το ξενοδοχείο μας. Sun Hall Hotel, στις Φοινικούδες-Λάρνακα

Ο τάφος του Μακαρίου. Μέσα υπάρχει ακίνητος φρουρός (ένα παιδάκι που κοιτούσε κομπλαρισμένο τα φλας)

Σε αυτό το δέντρο έκανες μια ευχή και για να πραγματοποιηθεί έδενες ένα
μαντήλι σε κάποιο κλαδάκι. Έδεσα κι εγώ το δικό μου. Ελπίζω ολόψυχα να
πραγματοποιηθεί.

Η εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας στη μονή του Κύκκου. Αξίζει να
σημειωθεί ότι ενώ σε όλες τις εικόνες η Παναγία κρατάει τον μικρό
Χριστό στα αριστερά, σε αυτή την εικόνα τον κρατά από δεξιά. Όπως
κάνουν κι οι Κύπριοι με το τιμόνι (στην Κύπρο οδηγούν ανάποδα σαν τους
Άγγλους)

Τα βότανα της Μονής. Δεν είναι καθαρή η εικόνα αλλά υπήρχαν βότανα για
το στρες, την δυσκοιλιότητα, τις στομαχικές ενοχλήσεις, τον πονοκέφαλο,
την υπέρταση, τη χοληστερίνη κι άλλα που δεν θυμάμαι. Η πρώτη σειρά που
είναι τελείως άδεια είναι τα βότανα για το αδυνάτισμα. Εξαντλήθηκαν
αμέσως.

Τουρίστας που του άρεσαν τα ταξίδια με πλοίο

Ο ξεναγός μας στις παραλίες

Ο σεκιουριτάς του ξενοδοχείου

Αρχαίο θέατρο στην Πάφο

Τώρα πλέον βρίσκομαι Αθήνα.

Θέλω να γυρίσω πίσω!!!! Take me back!!!!!!!!!

Υ.Γ. Το Σαββατοκύριακο του Θωμά ελάτε όλοι στο Ελληνικό που έχει το
καθιερωμένο Ποντιακό πανηγύρι, όπου πλακώνει πολύς κόσμος! Γίνεται το
αδιαχώρητο στην Ιασωνίδου. Πριν λίγα χρόνια έφερναν και το γύρο του
θανάτου, ο οποίος ήταν απίστευτος.
Τα λέμε εκεί!