Τα παιδάκια όταν
πας να τους πάρεις αίμα εκδηλώνουν υπερ-δυνάμεις. Ουρλιάζουν, τσιρίζουν,
δαγκώνουν, χώνουν νυχιές. Χρειάζεσαι 3 άτομα, ένας να του κρατάει τα χέρια και
να του λέει γλυκόλογα, ένας να του κρατάει τα πόδια κι ένας να παίρνει αίμα.

Οι γυναίκες είναι
πιο δεκτικές στον πόνο από τους άντρες. Εκτός από τις μητέρες. Οι μητέρες δεν
ανέχονται καθόλου τον πόνο… όσον αφορά στα παιδιά τους.

Οι άνθρωποι
(άντρες και γυναίκες) χώνουν διάφορα πράγματα στον πισινό τους. Highlights: μπουκάλι σπρέι όπου βγαίνοντας έμεινε
μέσα το καπάκι, γυάλινα μπουκάλια που μπαίνοντας έσπασαν και τραυμάτισαν το
ορθόν (έντερο), κινητό που για να το εντοπίσουν με τη λαβίδα αναγκάστηκαν να το
καλέσουν για να το ακούσουν να χτυπάει! Όλα αυτά τα ξέρω μόνο από διηγήσεις.

Τα μικρά παιδιά
επίσης καταπίνουν διάφορα αντικείμενα. Νομίσματα, στρατιωτάκια, παραμάνες,
πινέζες, ξυραφάκια, συνδετήρες, στυλό, χλωρίνες, κολώνιες, φάρμακα, τσιγάρα.
Και παρόλαυτα πρέπει να κάνεις χίλιες δυο χαζομάρες για να φάνε τη φρουτόκρεμά
τους ή να πιούν ένα κουταλάκι Ponstan.

Για να ρευτείς
εύκολα κάνε το εξής: Γύρε στο πλάι από τη μεριά του αριστερού σου ώμου. Μπορεί
οι άλλοι που σε βλέπουν να νομίζουν ότι πας να κλάσεις, αλλά θα βγει το ρέψιμο
εύκολα και αβίαστα. Το «ρέψιμο» είναι μια φυσαλίδα που δημιουργείται στο
στομάχι κατά την πέψη. Αυτή η φυσαλίδα δημιουργεί το φούσκωμα κι επειδή το
στομάχι καθώς συνδέεται με τον οισοφάγο δημιουργεί γωνία, το να γύρεις στο πλάι
αριστερά λόγω της ανατομίας της περιοχής βοηθά στο να ανέβει πιο εύκολα η
φυσαλίδα να περάσει στον οισοφάγο και να ανέβει στην επιφάνεια και να ρευτείς.
Κι έτσι να ανακουφιστείς. Οπότε όταν θέλεις να κάνεις κάποιο μωράκι να ρευτεί,
δεν χρειάζεται να του κοπανάς την πλάτη μέχρι να μελανιάσει όπως κάνουν κάτι
παππούδες. Αρκεί να το γύρεις λίγο προς τα αριστερά. Αν δεις ότι δεν ρεύεται
άστο και μην αρχίσεις να το γυροφέρνεις δεξιά κι αριστερά γιατί θα ξεράσει το
καημένο.

Το αίμα λερώνει.
Το πολύ αίμα δεν έχει νόημα να το καθαρίσεις. Πέταξε το ρούχο χωρίς δεύτερη
σκέψη.

Ο θάνατος ποτέ
δεν ξεπερνιέται. Ακόμα κι αν αφορά άτομα ασήμαντα ή άγνωστα για εσένα. Όταν
είσαι παρών τη στιγμή που κάποιος πεθαίνει, τη στιγμή αυτή την κουβαλάς πάντα
μαζί σου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την απωθείς βαθιά στο
υποσυνείδητο, να την μπλοκάρεις για να μην επανέλθει ποτέ στην επιφάνεια της
μνήμης σου και σε στοιχειώσει. Συνήθως επανέρχεται.

Οι πρώτες
βοήθειες (καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση) δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι δείχνουν
στην τηλεόραση. Στο Baywatch το φιλί της ζωής από την Πάμελα Άντερσον μοιάζει με γλωσσόφιλο, του
χώνει και το βυζί στη μάπα του θύματος καθώς σκύβει από πάνω του λες και
προσπαθεί να τον καβλώσει μπας και ξυπνήσει. Στο Lost ο Τζακ το κάνει σωστά, αλλά όταν
βλέπει ότι ο αναίσθητος δε συνέρχεται, τα παίρνει κι αρχίζει και βαράει
μπουνίδια στην καρδιά μέχρι να ξυπνήσει. Συνήθως στο Lost ξυπνάνε. Στην πραγματική ζωή, το
φιλί της ζωής θέλει τέχνη, πρέπει να καλύψεις πλήρως με τα χείλη σου τα χείλη
του θύματος και να φυσήξεις με όοολη σου τη δύναμη. Όχι τόσο εύκολο όσο
ακούγεται. Οι μαλάξεις στην καρδιά μπορούν άνετα να σπάσουν πλευρά και να
προκαλέσουν ρήξη ήπατος ή σπληνός. Μικρό το τίμημα βέβαια αν πρόκειται να ζήσει
ο άλλος.

Δεν άκουσα ποτέ
να πεθαίνει κάποιος «επειδή του γύρισε η γλώσσα και πνίγηκε».

Το κάπνισμα
παθητικό ή ενεργητικό βλάπτει. Trust me.

Οι γιατροί δεν
πηδάνε τις νοσοκόμες. Αυτό είναι μύθος. Το 60% των νοσοκόμων είναι άνω των 40
και μοιάζουν με κακές πεθερές (άσχετα αν οι περισσότερες είναι γλυκύτατες σαν
χαρακτήρες), το 35% βλέπονται αλλά έχουν το μυαλό να μην μπλέκουν δουλειά με
διασκέδαση ή να είναι παντρεμένες. Το 5% των νοσοκόμων που είναι ωραίες και
πρόθυμες, συνήθως φοράνε μαύρα στρινγκ μέσα από την άσπρη στολή, και τις έχει
πάρει σχεδόν όποιος φορά άσπρη ποδιά. Από το γιατρό μέχρι τον μπογιατζή ή τον
μάγειρα στο εστιατόριο. Με αυτές συνήθως δεν μπλέκουν οι σώφρονες γιατροί-γαμίκουλες.
Προτιμούν φοιτήτριες ιατρικής ή νοσηλευτικής.
(τα ποσοστά είναι
δικά μου οπότε μην τα δέσετε και κόμπο)

Η εγκυμονούσα
γυναίκα κατά τη διάρκεια του τοκετού σφίγγει με πολύ δύναμη το χέρι αυτού που
της το κρατά. Αν δεν θες να σου σπάσει κάποιο από τα μικρά ευαίσθητα οστά της
παλάμης, καλύτερα να της το κρατήσει κάποιος άλλος.

Η νεκροτομή κατά
τη διάρκεια της ιατροδικαστικής εξέτασης δεν έχει τίποτα cool ή ελκυστικό σε στυλ CSI.

Ο άνθρωπος μπορεί
να πεθάνει από σχεδόν οτιδήποτε. Και να επιζήσει από σχεδόν οτιδήποτε.

Οι γιατροί είναι
οι χειρότεροι ασθενείς.

Η άσπρη ποδιά σε
νοσοκομείο προκαλεί δέος. Το να τη φοράς στο ταβερνάκι απέναντι από το
νοσοκομείο επειδή πετάχτηκες-για-να-τσιμπήσεις-κάτι-στα-γρήγορα προκαλεί γέλιο.
Το να γυρνάς με αυτή ξανά στο νοσοκομείο και να μυρίζει ουζάκι, μαρίδα και να
έχει και 2 στάμπες από σάλτσα φασολιών προκαλεί αηδία.

Ποτέ μην
κοροϊδέψεις μια μητέρα που ανησυχεί για το παιδί της. Όσο υπερβολικά κι αν
φέρεται. Όσο μεγάλο κι αν είναι το παιδί της, ακόμα κι ενήλικας να είναι. Το
θεωρώ ασυγχώρητο αμάρτημα.

Στα νοσοκομεία η
θρησκεία έρχεται σε επαφή με την επιστήμη. Ένας θρήσκος ασθενής αφήνεται στα
χέρια της επιστήμης, ένας όχι και τόσο θρήσκος παρόλο που έχει αφεθεί στα χέρια
της επιστήμης συνήθως αποζητά και τη βοήθεια της θρησκείας.

Δεν έχω δει με τα
μάτια μου κάποιον να παίρνει ή να ζητά φακελάκι. Έχω δει να παίρνουν «δωράκι»
για την καλή μεταχείριση που πρόσφεραν. Ένιωσα άσχημα.

Δεν ξεκινάμε όλοι
οι φοιτητές με τις καλύτερες προθέσεις. Αρκετοί είναι «χωμένοι στα κόλπα» από
το πρώτο έτος. Οποιαδήποτε λέξη εκτός από καλημέρα με αυτούς είναι επικίνδυνη.
Βλάπτει σοβαρά την ψυχή.

Οι γιατροί
διαλέγουν ειδικότητα συνήθως ανάλογα με το πρόβλημα που έχουν. Οι οφθαλμίατροι
φοράνε γυαλιά, οι ωριλάδες έχουν συνέχεια συνάχι και οι ψυχίατροι…

Όταν τα μεσημέρια
βρίσκομαι σπίτι και δεν τριγυρνάω σε διαδρόμους νοσοκομείων, στο αναγνωστήριο,
σε δρόμους ή σε καφετέριες κάθομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Αγκαλιά με ένα βαρύ
βιβλίο ακουμπισμένο στο στομάχι μου σε μια κατάσταση μεταξύ λήθαργου και
ξύπνιου. Προσπαθώ να διαβάσω, ενώ κλέβω ματιές στην τηλεόραση.

Αυτά τα μεσημέρια
μαθαίνω πολλά. Όχι τόσα από το βιβλίο που κρατάω, αλλά κυρίως κουτσομπολιά,
μπαλαφάρες που πετάνε στις ζωντανές εκπομπές και καμιά είδηση.

Αλλά το κυριότερο
που μας διδάσκουν τις μεσημεριανές ώρες, είναι η δύναμη ψυχής.

Δασκάλα η Τατιάνα
Στεφανίδου.

Σήμερα είχε τη
γυναίκα που τη βίαζε ο πατριός της για 30 χρόνια. Μπήκε κι αυτή στο πάνθεον των
καλεσμένων της ανάμεσα στις Σιαμαίες δίδυμες, στη χορεύτρια χωρίς χέρια, στη
μητέρα χωρίς πόδια, στα αδέλφια που έκαναν παιδιά μεταξύ τους.

Δημοσιογραφική
επιτυχία αναμφίβολα που κατάφερε να τη φέρει στην εκπομπή της.

Όσο επιτυχία ήταν
κι η στιγμή που ο άντρας της πριν χρόνια έκανε live διαπραγματεύσεις στο δελτίο των 8
με τον Σορίν Ματέι λίγο πριν πετάξει την χειροβομβίδα και ανατινάξει όλους τους
ομήρους, τους αστυνόμους και τον εαυτό του. Βάζω στοίχημα ότι τότε τον
ερωτεύτηκε η Τατιάνα και κατάλαβε ότι αυτός ο άντρας θα ήταν ο σύντροφος για
την υπόλοιπη ζωή της.

Ο Ευαγγελάτος τις
Τετάρτες ανακαλύπτει την Αμερική. Ο ζαχαροπλάστης βάζει αλεύρι με μυρμήγκια, ο
φούρναρης πιάνει το ψωμί με γυμνά χέρια, στο κατάστημα υγιεινής διατροφής τα
βιολογικά φασόλια είναι κονσέρβα. Ουάου αποκαλύψεις, πάω να σκίσω το μαγιό μου
από τη συγκίνηση κι έρχομαι. Βρήκε αφορμή να δείξει τσοντοβίντεο από κινητά με
μαθητές που πηδιόντουσαν στις πενταήμερες. Κι αυτό για να μας ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ότι οι
μαθητές πηδιούνται στις πενταήμερες. Ούτε εγώ γάμησα στην πενταήμερη αλλά δεν
μου έμεινε τέτοιο απωθημένο.

Αλλά το θέμα μας
είναι η δύναμη ψυχής. Το να παρακολουθείς τις Σιαμαίες να προσπαθούνε να φάνε
καλαμαράκια στην παραλία ή να βγαίνουν βόλτα στην Ερμού και να τις δείχνουν με
το δάχτυλο είναι ένα μάθημα ζωής, σωστά? Και σε αυτό το μάθημα πάντα μία από
τις ερωτήσεις είναι το σεξ. Το να ρωτάς πώς είναι η σεξουαλική ζωή των
Σιαμαίων, της γυναίκας χωρίς πόδια ή χωρίς χέρια ή χωρίς μικρά δαχτυλάκια είναι
μάθημα ζωής έτσι?

Ναι. Όσο είναι
μάθημα ζωής και η εκπομπή που είχε κάνει για το τσίρκο. Ή για τη ζωή του
Κούγια. Παλιά πήγαινες στο τσίρκο για να δεις τη γυναίκα με τα μούσια. Τώρα
κάθεσαι στο τραπέζι και τη βλέπεις στην Τατιάνα καθώς προσπαθείς να φας το
πιάτο με τα φασολάκια.

Εντάξει ξέρω αν
δεν σαρέσει κάτι άλλαξε κανάλι. Το αλλάζω το κανάλι, αλλά αυτό που με μαγνητίζει
και κάθομαι για ένα τέταρτο και βλέπω (δεν αντέχω παραπάνω) είναι τα βλέμματα
του δήθεν θαυμασμού «ουάου πόσο σε θαυμάζω που άντεξες να σε βιάζει ο πατριός
σου για 30 χρόνια, ας ξαναδούμε την φωτογραφία σου όταν ήσουν 6 χρονών,
βιασμένη, αδύνατη και βρώμικη με καμένα πόδια και μώλωπες, ενώ εγώ θα σε ρωτάω
αν έχεις ακόμα εφιάλτες και πόσο συχνά πηδιέσαι με τον νέο άντρα σου». Κι όλα
αυτά μην μπορώντας να κρατήσει το υποβόσκων μειδίαμα που σημαίνει «πωπω τώρα θα
κάνω και γαμώ τα νούμερα με το φρικιό».

Μήπως τελικά
φταίω εγώ που δεν μπορώ να κατανοήσω αυτό το μάθημα ψυχής? Μήπως είμαι ο μόνος
που φρικάρω από αυτές τις εικόνες? Μήπως τελικά κάτι τρέχει με μένα?

Μας κάλεσαν από
την AGB τις προάλλες. Η
μάνα μου το έδωσε σε μένα, πάντα εγώ μιλάω με όλους τους διαφημιστές-ερευνητές
που παίρνουν τηλέφωνο. Ο τηλεφωνητής μου έκανε καμιά 50αριά ερωτήσεις. Οι
απαντήσεις μου ήταν τέτοιες ώστε να ταιριάζουν απόλυτα σε έναν υποψήφιο κάτοχο
«μηχανακίου» AGB. Ναι,
τα πιάνουμε ΟΛΑ τα κανάλια κανονικά, όχι δεν βλέπουμε ΚΑΘΟΛΟΥ dvd ή βίντεο, όχι δεν αφήνουμε ΠΟΤΕ ανοιχτή
την τηλεόραση όταν λείπουμε, τους φλόμωσα στο ψέμα.

Πάντα ήθελα να
έχω ένα τέτοιο μηχανάκι. Όλα αυτή η κουλαμάρα θα έτρωγε μαύρο, θα το άφηνα μόνο
στο ΣΚΑΙ, στον Κούλογλου, σε Lost-Prison Break ή σε τσοντοκάναλα.

Σε μια βδομάδα
ήρθε γράμμα πως το νοικοκυριό μας ήταν το ιδανικό για την έρευνα και όποτε
θέλουμε να στείλουμε απάντηση ότι δεχόμαστε για να μας στείλουν τον εξοπλισμό
και να διαλέξουμε το δώρο μας.

Μάλλον δεν θα
δεχτούμε. Αλλά αν δεχόμασταν, ε ρε μαύρο που θα έτρωγαν μερικοί!

Don't get me wrong, μου αρέσει το καλοκαίρι, οι παραλίες, ο ήλιος. Να πάω στην παραλία, να
κολυμπήσω, να παίξω στο νερό, να αράξω στην αμμουδιά. Αυτό που δεν μπορώ είναι
η ηλιοθεραπεία. Όταν τελειώνουμε το μπάνιο μας και βγαίνουμε να στεγνώσουμε,
όλοι αλείφονται κι απλώνονται στην άμμο σαν μπριζόλες στο grill.

Κι εγώ στέκομαι
σαν χάνος.

Δεν μπορώ την
ηλιοθεραπεία. Σε αυτό συνέβαλλε κατά πολύ κι η δερματολογία που κραύγαζε για
τις βλαβερές συνέπειες της υπεριώδους ακτινοβολίας (και το βιβλίο και ο
καθηγητής μας όταν έβγαινε στη Δρούζα). Αλλά και πιο πριν, από μικρός με το που
έβγαινα από τη θάλασσα κατευθείαν έριχνα πετσέτα στους ώμους. Καιγόμουν εύκολα,
με έπιανε φαγούρα στην πλάτη και υπέφερα για όλο το καλοκαίρι. Ο ήλιος ήταν ο
εχθρός μου.

Έτσι η στιγμή που
οι υπόλοιποι στην παρέα κάνουν ηλιοθεραπεία είναι για μένα δύσκολη. Να φορέσω
μπλουζάκι και να κάτσω στον ήλιο μέχρι να φύγουμε? Απάνθρωπο. Να κάτσω κάτω από
ομπρέλλα? Κάπως παλεύεται, αλλά ανυπόφορα βαρετό. Να βρω μια καντίνα-ουζερί και
να αράξω εκεί? Δεν παίζει, γιατί το να κάτσω με το μαγιό στις πλαστικές
καρέκλες που έχουν κάτσει εκατοντάδες άλλοι με τα βρεγμένα μαγιό τους ενεργοποιεί
όλους τους ψυχαναγκασμούς μου και τρελαίνομαι.

Μία λοιπόν είναι
η λύση. Να ενοχλώ τους άλλους! Η phantom "auto-pou-den-theloun-oi-gynaikes" productions δημιούργησε μια λίστα για να φρικάρετε
κόσμο στις παραλίες και να μπορείτε να περνάτε τις ώρες σας ευχάριστα και
δημιουργικά όσο η παρέα σας αποκτά ελκυστικό σκούρο χρώμα και καρκίνο!

# Το κόλπο με το
ψεύτικο πτερύγιο καρχαρία στη θάλασσα έχει παλιώσει. Προχωρήστε το ένα βήμα
παραπέρα. Στο δρόμο για την παραλία βρείτε κάποιον από αυτούς τους
ακρωτηριασμένους μετανάστες στα φανάρια. Δώστε του χαρτζιλίκι, κεράστε τον μια
τυρόπιτα κι εξηγήστε του ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Φοράει μαγιό, μπαίνει για
μια βουτιά και ξαφνικά αρχίζει να ουρλιάζει «Αααχ, μου έφαγε το πόδι, καρχαρίας
μου έφαγε το πόδι!!!» και βγαίνει κρατώντας το κομμένο μέλος του. Θα βοηθούσε
αν γύρω του δημιουργούσατε μια λιμνούλα αίματος χύνοντας λίγο τοματόζουμο.

#Πάρε μια ψημένη
τσιπούρα και μπες στη θάλασσα. Βγαίνοντας κράτα την τσιπούρα στο χέρι σου, έτσι
ώστε να τη βλέπουν όλοι και πες «Καλά μιλάμε είναι τόσο ζεστή η θάλασσα που
ακόμα και τα ψάρια είναι ψημένα!»

#Φόρα μπλουζάκι
που αντί για «Lifeguard on duty» να γράφει «Lifeguard on booty».

#Μπες στη θάλασσα
και κάνε ότι πνίγεσαι κάθε δέκα λεπτά.

#Μπες στη θάλασσα
με το μαγιό σου και βγες χωρίς αυτό. Όταν οι γύρω σου σε κοιτάνε έκπληκτοι και
σε ρωτάνε πού πήγε το μαγιό σου πες: «Χαχα, δεν την πατάω, πάτε να με δουλέψετε
αλλά δεν κοιτάω κάτω»

#Κατούρα εκεί που
όλοι αλλάζουν ρούχα. Αν σε πιάσουν να κατουράς και σου κάνουν παρατήρηση πες
«Με συγχωρείτε πολύ, αλλά εγώ δεν είμαι βρωμύλος να κατουράω στη θάλασσα».

#Πήγαινε δίπλα
στις ντουζιέρες και κάνε πως περιμένεις τη σειρά σου. Να παραχωρείς τη σειρά
σου σε όποια έρχεται. Είναι η καλύτερη ευκαιρία να παίρνεις μάτι βρεγμένες
γκόμενες με μαγιό να τρίβονται καθώς πέφτει το νερό πάνω τους.

#Όταν κάποιος
κάνει μακροβούτι, πήγαινε στο σημείο όπου θα αναδυθεί, φόρα μια μάσκα Scream και κόλλα το πρόσωπό σου στο δικό
του μόλις ανοίξει τα μάτια του.

#Πάρε ένα
κούτσουρο, φόρα ένα παλιό πουκάμισο και βγες σιγά σιγά από τη θάλασσα
αγκομαχώντας. Κοίτα γύρω σου και φώναζε «I'm one of the Oceanic Six! I'm one of the Oceanic Six!" (μόνο για fans του Lost)

#Αν κάποιος
πνίγεται και ζητάει βοήθεια πήγαινε από πάνω του, βάρα τον και φώναζε «Ρε
μαλακισμένο δεν ξέρεις ότι δεν αστειεύονται μαυτά τα πράγματα?»

#Πάρε μια
καρφίτσα και σκάζε τα μπρατσάκια των παιδιών.

#Βούτα κάτω από
το νερό και τράβα τα μαγιό των κοριτσιών. Θα βοηθούσε και μια υποβρύχια
αδιάβροχη φωτογραφική μηχανή.

#Βρες κάποιους
που παίζουν το κλασσικό πετάω-το-μπαλάκι-ο-ένας-στον-άλλο. Άρπαξέ τους το
μπαλάκι και πέταξέ το με όλη σου τη δύναμη όσο πιο βαθιά μπορείς. Αν σε ρωτήσουν
γιατί το έκανες αυτό πες «Τι, δεν κερδίζει όποιος το πετάξει πιο μακριά?»

#Φόρα κόκκινο
μαγιό στυλ Baywatch,
μπλουζάκι «Lifeguard Δήμος
Βουλιαγμένης (ή όπου βρίσκεσαι»» και παίξτο ναυαγοσώστης. Αν έρθει κάποιος να
σου ζητήσει βοήθεια πες του «Και τι σκατά με πέρασες εμένα? Ναυαγοσώστη?»

#Πάρε μια
βρεγμένη διάφανη πλαστική σακούλα, πέρασέ την πάνω στο κεφάλι σου και βγες
ουρλιάζοντας «Αααα, με άρπαξε αυτή η γιγάντια τσούχτρα!!!»

#Ρίξε με δύναμη
μια μπάλα στο πρόσωπο κάποιου. Πήγαινε δίπλα του και φώναξε «Ποιος μαλάκας το
πέταξε αυτό, μην του γαμήσω?»

#Πήγαινε σε μια
γκόμενα και πες της : «Έχεις πολύ ωραία μάτια». Αν σε ευχαριστήσει, συνέχισε με
το «Έχεις και πολύ ωραία βυζιά». Αν δείξει ενοχλημένη πες «Δηλαδή τι έπρεπε να
πω, έχεις ωραία μάτια και άσχημα βυζιά?».

#Πήγαινε σε μια
κοπέλα και πες της: «Βάζεις στοίχημα 20 ευρώ ότι μπορώ να σου χουφτώσω τα βυζιά
χωρίς να το καταλάβεις?» Αν συμφωνήσει κάνε πως αυτοσυγκεντρώνεσαι για λίγο και
μετά ρίξε ένα ξεγυρισμένο χούφτωμα που εννοείται πως θα το αντιληφθεί. Η κοπέλα
θα πει κάτι του στυλ «Έειιι, πας καλά, αυτό το ένιωσα!» κι εσύ θα πεις «Φτου,
έχασα, σου χρωστάω 20 ευρώ». Και φύγε.

#Προσποιήσου πως
όλα τα σωσίβια ή στρώματα σε μορφή κροκόδειλου, καρχαρία, δελφινιού, πάπιας
ζωντανεύουν και πάνε να σε δαγκώσουν. Κάνε πως παλεύεις μαζί τους, βογκώντας,
ζητώντας βοήθεια και πλατσουρίζοντας πολύ.

#Πάρε το κινητό
σου, βάλτο να κάνει ένα δυνατό ήχο κάθε φορά που βγάζει φωτογραφία και
φωτογράφιζε κώλους χωρίς ιδιαίτερη έγνοια για το αν θα σε πάρουν χαμπάρι. Μετά
από κάθε φωτογραφία λέγε δυνατά «Πωπω, αυτή η φωτό έχει ανέβει με τη ΜΙΑ στο blog μου».

#Πάρε μια
βιντεοκάμερα και τράβα συνέχεια κώλους. Αν κάποιες ή κάποιοι ενοχληθούν πες
«Μην ενοχλείστε, είμαι από το Star Channel, κάνω ρεπορτάζ».

#Αν δεις κάποιον
μαύρο στην παραλία, πλησίασε και πες του «Ουόου, φιλαράκι, κάποιος πρέπει να
σου μιλήσει για το αντηλιακό».

#Θάψου βαθιά στην
άμμο, αφήνοντας μόνο μια μικρή επιφάνεια του προσώπου σου έξω από την άμμο για
να αναπνέεις. Αν κάποιος δεν σε δει και πατήσει πάνω σου, άρπαξέ του το πόδι
και πες νευριασμένα «Γαμώ τον μπελά μου, θα σου άρεσε να πάταγα εγώ πάνω στον
τάφο σου?»

#Βρες ένα
κλασσικό ψωνάκι με ηλιοκαμένο κορμί και φέτες κοιλιακούς που παίζει όλη την ώρα
ρακέτες και φοράει speedo.
Κάρφωνέ τον συνέχεια με τα μάτια. Όταν αρχίσει να σε κοιτάει κι αυτός
ενοχλημένος ή ακόμα καλύτερα αν πλησιάσει να σε ρωτήσει τι κοιτάς, πριν
προλάβει να μιλήσει πες «Κοίτα φιλαράκι, δεν έχω κάτι με τους γκέι, απλά δεν
είναι του στυλ μου, είμαι στρέιτ. Οπότε σταμάτα να μου την πέφτεις και να με
κοιτάς πρόστυχα συνέχεια, ξηγηθήκαμε?»

#Μπες τρέχοντας
στη θάλασσα με πρόσωπο γεμάτο αγωνία και κρατώντας χαρτί υγείας. Κάνε ό,τι
σφίγγεσαι για λίγη ώρα και μετά βόγγηξε από ανακούφιση. Βγαίνοντας πες σε
κάποιον που πάει να μπει στη θάλασσα εκείνη την ώρα «Ίσως θα ήθελες να
περιμένεις λίγη ώρα πριν μπεις εκεί μέσα. Trust me»

#Αν κάνεις κάτι απόλα αυτά και καταλήξεις να σου
επιτεθούν και να σε αρχίσουν στις φάπες όλοι αυτοί που τους έσπασες τα νεύρα
μην στεναχωριέσαι. Όταν σε πλακώσουν και σε κάνουν μαύρο στο ξύλο, πήγαινε στην
παρέα σου χαμογελαστός με τα μελανιασμένα παΐδια και τα μαύρα μάτια και πες
τους «Σας αρέσει το μαύρισμά μου?».

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ!!!

Στο νοσοκομείο
υπάρχει μια πόρτα. Οδηγεί σε ένα δωμάτιο όπου οι γιατροί βάζουν τα πράγματά
τους. Τέτοια δωμάτια υπάρχουν σε κάθε όροφο. Στον όροφο στον οποίο βρισκόταν ο
καθηγητής τον οποίο ήθελα να ρωτήσω για την ημερομηνία μιας προφορικής εξέτασης
η πόρτα είναι πάντα κλειδωμένη. Κλειδί έχουν μόνο οι γιατροί. Αν είσαι φοιτητής
και θες να αλλάξεις για να φορέσεις ποδιές κι ιστορίες θα πρέπει να βρεις έναν
ειδικευόμενο που να έχει κλειδί, να τον παρακαλέσεις να σου ανοίξει, να
ακούσεις πόσο απασχολημένος είναι και πόσο τον ζαλίζεις, να τον ακολουθήσεις σε
2-3 δωμάτια παρακαλώντας τον να σου δώσει το κλειδί κι όταν στο δώσει και
κάνεις τη δουλειά σου να πρέπει να ψάξεις όλους τους ορόφους για να του το
επιστρέψεις γιατί κάπου έχει πεταχτεί για κάτι εξετάσεις και είναι άφαντος.

Ανεβαίνοντας πρωί πρωί τον όροφο βλέπω την πόρτα μισάνοιχτη κι ένα γιατρό να βγαίνει.
Αρχίζω να βηματίζω γρήγορα, μετά να τρέχω για να την προλάβω ανοιχτή και να μην
χρειαστεί να ψάχνω για το κλειδί. Άνοιξα το δρόμο ανάμεσα στους ασθενείς και
νοσοκόμες, ζήτησα συγνώμη από όσους σκούντησα και πλησίαζα στην πόρτα. Από την
απέναντι πλευρά ερχόταν ένας ειδικευόμενος με καμιά 20αριά φιαλίδια αίμα από
τις πρωινές εξετάσεις των ασθενών τις οποίες πήγαινε στο μικροβιολογικό. Καθώς
έτρεχα εγώ και καθώς αυτός έκανε το κλασσικό μιλάω-στον-πίσω-μου-αλλά-περπατάω-ευθεία-χωρίς-να-βλέπω
του δίνω μία και βρεθήκαμε φαρδιοί πλατιοί κάτω, με τα μπουκαλάκια να μου έχουν
έρθει καπέλο κι αυτός να κατεβάζει χριστοπαναγίες.

Τον βοήθησα να
σηκωθεί και να μαζέψει τα μπουκαλάκια τα μισά από τα οποία είχαν σπάσει ενώ
είχε χυθεί αίμα πάνω στη μπλούζα μου.

-
*(χριστοπαναγίες)* δεν βλέπεις πού πας? Πώς τρέχεις έτσι εδώ μέσα? Νοσοκομείο
είναι δεν είναι στίβος *(χριστοπαναγίες)

- Εσύ είχες τα
φιαλίδια εσύ θα έπρεπε να προσέχεις.

- Φοιτητής δεν
είσαι? Κόψε το λαιμό σου και ξαναμάζεψέ τα. Τα θέλω σε ένα τέταρτο!

- Δεν έχω μάθημα
εδώ, ήρθα μόνο για μια ερώτηση στον καθηγητή.

- Σε ένα τέταρτο
να τα έχεις μαζέψει αλλιώς θα πάω κατευθείαν στο διευθυντή! Έχουν σπάσει 10
φιαλίδια, ρώτα την προϊσταμένη τι πρέπει να πάρεις κι από ποιους.

Κι εκεί που
ξεκίνησα για μία ερώτηση τώρα έπρεπε να τρυπήσω 10 άτομα. Σε ένα τέταρτο.

Το θέμα με το να
συλλέγεις αίμα είναι το εξής. Χρειάζεται εμπειρία. Οι νοσηλεύτριες συλλέγουν
καλύτερα αίμα από τους γιατρούς γιατί το κάνουν συνέχεια. Οι φοιτητές δεν
έχουμε πολύ εμπειρία αν σκεφτείς ότι οι μόνοι ασθενείς που κάθονται να τους
πάρουμε αίμα αδιαμαρτύρητα είναι αυτοί στη ΜΕΘ (μονάδα εντατικής θεραπείας) -
οποίοι είναι σε κώμα. Προσωπικά έχω πάρει αίμα από καμιά 20αριά άτομα, νούμερο
όχι αρκετό για να θεωρείσαι έμπειρος. Η αλήθεια είναι πως στην παθολογία
κάποιες φορές που έπρεπε να πάρουμε αίμα το έσκαγα γιατί το θεωρούσα βαρετή
δουλειά.

Κάποιες φορές τα
λάθη έρχονται να σε στοιχειώσουν.

Οι ασθενείς των
οποίων το αίμα έπρεπε να ρουφήξω βρίσκονταν σε δύο διπλανά δωμάτια (βολικό).
Μπαίνω στο πρώτο.

Τον πρώτο καιρό
που ήμασταν ψαρωμένοι, οι ασθενείς καταλάβαιναν ότι είμαστε φοιτητές και άρα
άσχετοι και δεν μας έπαιρναν στα σοβαρά. Δεν καθόντουσαν να τους εξετάσουμε,
δεν απαντούσαν σε ερωτήσεις, έφευγαν όταν μπαίναμε στο δωμάτιο. Το κόλπο είναι
να κάνεις ό,τι κάνουν όλοι οι γιατροί όταν δεν μπορούν να ελέγξουν πλήρως μια
κατάσταση ή όταν έχουν κάνει μαλακία. Παίρνεις σοβαρό και βαριεστημένο ύφος,
ότι και καλά αυτό που χρειάζεται να κάνεις είναι μικροδουλειά και θες να
ξεμπερδεύεις γρήγορα. Αν έμπαινα με απολογητικό ύφος (του στυλ ξέρετε έσπασα τα
μπουκαλάκια με το αίμα σας) θα με είχαν κάνει με τα κομματάκια.

Μπαίνω στο πρώτο
δωμάτιο.

- Οι ασθενείς που
θα ακούσουν τα ονόματά τους να ετοιμαστούν για λήψη αίματος.

- Μα τώρα μόλις
μας πήραν!

- Θα χρειαστούμε
κι άλλο δυστυχώς.

- Μας έχετε
ξεζουμίσει, όλο μας τρυπάτε και μας τρυπάτε και δεν ξέρετε τι έχουμε. Είστε
όλοι άσχετοι!

Οι υπόλοιποι στο
δωμάτιο άρχισαν να συμφωνούν φωναχτά. Το μέτωπό μου άρχισε να ιδρώνει.

Πρώτο χέρι. Δένω
το λαστιχάκι γύρω από το μπράτσο. Παππούς γύρω στα 70. Βγάζω την «πεταλούδα».

- Τι είναι αυτό?

- Λέγεται
πεταλούδα. Με αυτό θα σας πάρω αίμα.

- Ο προηγούμενος
γιατρός πήρε με σύριγγα, εσύ γιατί μου παίρνεις με αυτό?

- Μη φοβάστε
είναι το ίδιο με τη σύριγγα, αλλά πιο μικρό. Και πιο ασφαλές.

Αν κοιτάξεις το
χέρι σου θα δεις καθαρά τις φλέβες να διαγράφονται. Μπορεί να θεωρήσεις πως
είναι πολύ εύκολο να χώσεις μια βελόνα εκεί. Αν σκεφτείς όμως πως οι φλέβες
ενός 70χρονου είναι λεπτές κι αδύνατες, τον οποίο μάλιστα τον έχουν ξεζουμίσει
με καθημερινή λήψη, κι αν συμπεριλάβεις και το γεγονός πως οι φλέβες είναι
ευκίνητες, δηλαδή μπορούν να μετακινηθούν, τότε τα πράγματα δεν είναι και τόσο
απλά.

Πρώτο τρύπημα
τζούφιο. Δεν την βρήκα. Ανοίγω νέα πεταλούδα, ξαναδοκιμάζω.

- Τόσο άσχετος
είσαι? Πόσες φορές θα με τρυπήσεις πια?

- Σας παρακαλώ
κύριε, μην κουνιέστε.

Καλοκαίρι με
ποδιά σε ένα μικρό δωμάτιο με 5 άτομα να σε αγριοκοιτάνε, να προσπαθείς με μια
βελονίτσα για να τρυπήσεις μια φλεβίτσα σε κάνει να ιδρώνεις περισσότερο κι από
το να κάνεις τζόκινγκ στην έρημο Σαχάρα.

Βρήκα φλέβα,
γέμισα το μπουκαλάκι, έφυγα για τον επόμενο.

Σειρά είχε μια
κυρία, εμφανώς αγανακτισμένη.

- Μου πήρατε αίμα,
δεν θα πάρετε άλλο.

- Μα κυρία μου
είναι απαραίτητο για τις εξετάσεις.

- Κάθε μέρα σας
δίνω, έλεος πια, τώρα θα μας παίρνετε και 2 φορές τη μέρα?

- Είναι
απαραίτητο, ένα λεπτό θα κάνουμε.

Η οργή της
μεταλλάχτηκε σε φόβο.

- Μήπως έχω κάτι
σοβαρό? Αχ, Παναγία μου!

Ένα μουρμουρητό
απλώθηκε στο δωμάτιο. Ένας κύριος από το διπλανό δωμάτιο ήρθε να δει τι τρέχει.
Τον πληροφόρησαν ότι παίρνουμε πάλι αίμα.

- Πηγαίντε στο
δωμάτιό σας κύριε και θα έρθω σε λίγο.

- Δεν πάω
πουθενά, είστε όλοι άσχετοι, πάω στοίχημα ότι μπερδέψατε τα μπουκαλάκια και
θέλετε να μας ξανατρυπήσετε. Γαμημένο δημόσιο!

Άρχισαν φωνές,
ήρθαν κανα δυο άλλοι από το δίπλα δωμάτιο και με είχαν στη μέση και μου τα
έψελναν. Τους δικαιολογώ, τους έβγαινε όλη η ταλαιπωρία τόσο καιρό στο
νοσοκομείο.

Στρατηγικές χειραγώγησης του πλήθους. Όταν σου
επιτίθεται μια ομάδα εξουδετέρωσε τον αρχηγό της. Η ψυχολογία του όχλου
υποστηρίζει ότι αν μια ομάδα δει τον αρχηγό της υποταγμένο θα υποχωρήσει κι
αυτή.

Ο αρχηγός ήταν ο
τύπος που μπούκαρε όταν άκουσε τις φωνές από το δίπλα δωμάτιο. Τους είχε
ξεσηκώσει. Τον πλησίασα και του μίλησα σιγανά. Όταν μιλάς σιγανά σε κάποιον,
έστω κι από περιέργεια θα αναγκαστεί να σταματήσει να φωνάζει για να σε
ακούσει. Το ίδιο θα κάνουν και οι υπόλοιποι.

- Είστε ασθενείς
εδώ ή επισκέπτης?

- Επισκέπτης.

- Και ποιόν έχετε
έρθει να δείτε?

- Την κόρη μου,
είναι στο δίπλα δωμάτιο. Την έχετε εδώ 2 μέρες και ακόμα δεν ξέρετε τι έχει.

(Με το δίκιο του
να φωνάζει ο άνθρωπος, για την υγεία του παιδιού του παλεύει)

- Θέλετε να γίνει
καλά η κόρη σας? Αν ναι, θα πρέπει να της πάρουμε λίγο αίμα να δούμε πώς
ανταποκρίνεται στην αγωγή που της δίνουμε.

- Μα μόλις της
πήρατε.

- Είχαμε ένα
ατύχημα με τα μπουκαλάκια. Ήμουν υπεύθυνος για να τα πάω στο μικροβιολογικό,
αλλά ζαλίστηκα, παραπάτησα και μου έπεσαν. Κι έσπασαν μερικά.

Η κατά το ήμισυ
ειλικρινής δήλωσή μου είχε δύο πιθανές αντιδράσεις. Ή να με λοιδορήσουν και να
αρχίσουν τις φωνές ή να δείξουν συμπόνια για το ατύχημά μου και να
συνεργαστούν.

Οι άνθρωποι στο νοσοκομείο έχουν ανάγκη από
συμπόνια και για το λόγο αυτό δεν διστάζουν να την προσφέρουν σε όσους τη
χρειάζονται.

- Σας υπόσχομαι
πως αν τελειώσουμε γρήγορα, θα πάω να κοιτάξω τους φακέλους σας και θα σας
ενημερώσω για το τι συμβαίνει με την περίπτωσή σας. Αλλά για πιο πολλές απορίες
στο γιατρό σας στην επίσκεψη του καθηγητή το μεσημέρι. Καθίστε όμως τώρα στα
κρεβάτια.

Ο κύριος γύρισε
στο δωμάτιό του. Οι υπόλοιποι κάθισαν στα κρεβάτια τους.

Μου έδιναν το
χέρι τους χωρίς παράπονα, μια γιαγιά με κοιτούσε στα μάτια και μου χαμογελούσε.

- Σε ευχαριστώ
αγοράκι μου, είπε και μου χάιδεψε το μάγουλο καθώς έλυνα το λαστιχάκι από το
μπράτσο της.

- Εγώ ευχαριστώ,
της είπα εξάλλου εγώ ήμουν αυτός που την ταλαιπωρούσε.

Η κόρη του κυρίου
γύρω στα 15 παρόλο που φοβόταν τις βελόνες (όπως δήλωσε) έκατσε αδιαμαρτύρητα
να της πάρω αίμα. Ίσως βοήθησε το ότι πριν την τρυπήσω της έστειλα με bluetooth στο κινητό της ένα παιχνίδι από τα
εκατοντάδες δικά μου. Στο αριστερό χέρι κρατούσε το κινητό και το χάζευε και
στο δεξί την τρύπαγα. Βρήκα αμέσως φλέβα, μιας και οι φλέβες της ήταν
ευδιάκριτες και μεγάλες σαν καλαμάκι καφέ από τα Starbucks. Ο μπαμπάς της ήταν ήρεμος.

Όταν τα
συγκέντρωσα όλα, τα πήγα στο γιατρό από τον οποίο τα έριξα. Δεν μου είπε ούτε
ευχαριστώ. Μετά έψαξα τους φακέλους του καθενός από την προϊστάμενη. Όταν με
ρώτησε γιατί τους θέλω και της εξήγησα, μου είπε, «δεν χρειάζεται να τους πεις
τίποτα, κοπάνησέ την, μήπως θα σε ξαναδούνε?».

Παρά τη συμβουλή
της είπα 2 λόγια στον καθέναν, οι φάκελοι δεν έγραφαν και πολλά, αλλά τους
έδωσα μερικά tips για τις
ερωτήσεις που έπρεπε να κάνουν στον καθηγητή στην επίσκεψη το μεσημέρι.

Μετά όταν χτύπησα
την πόρτα στο γραφείο του καθηγητή δεν ήταν κανείς εκεί. Για να του κάνω μια
ερώτηση πήγα κι έκανα δέκα άλλες δουλειές εκτός από αυτό που ξεκίνησα.

Τα νοσοκομεία
είναι απρόβλεπτα, πώς να το κάνουμε.

Δεν ξέρω πώς
ξεκίνησε. Δεν ακολούθησα ούτε επειδή ήθελα να μιμηθώ κάποιον, ούτε επειδή ήταν cool, ούτε για άλλο ποταπό λόγο. Το ακολούθησα
επειδή μου άρεσε.

Μέχρι το γυμνάσιο
η μουσική που άκουγα ήταν ό,τι τύχαινε να ακούνε οι γονείς μου στο
ραδιόφωνο
δηλαδή Άντζελα Δημητρίου, Βίσση, Βανδή και τα άλλα παρόμοια που έπαιζαν
τότε.
Δεν μου έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση. Ανεχόμουν επίσης και τις φάσεις που
πέρναγε ο
αδερφός μου. Την μια άκουγε trance κι όλα τα παρεμφερή είδη goa, gaba
και το κακό συναπάντημα. Γυαλί όκλει, παντελόνι fubu και mixαρισμένες
κασέτες από το συμμαθητή. Αγοράσαμε
μέχρι και καινούργια ηχεία για το σαλόνι. Όταν πέρασε η φάση αυτή, το
γύρισε σε
dance στυλ prodigy. Εκεί κάπως την πάλευα. Την επόμενη
χρονιά κάπου έμαθε τους Στέρεο Νόβα και του έκλεβα τα σιντι και τα
έλιωνα
κυριολεκτικά. Εκείνη την περίοδο την είχα βρει.

Αλλά ούτε αυτό
ένιωθα να με εκφράζει.

Κάποια περίοδο
ανακάλυψα το MTV. Ανάμεσα στα
χιλιάδες κουλά ποπ-ο-τράγουδα που έπαιζαν τότε, ανακάλυπτα και μερικά τα οποία
θα ακολουθούσα πιστά αργότερα.

Η αρχή έγινε μια
καλή πρωία που ανοίγω το MTV
και βλέπω να παίζει το take a look around από limp bizkit. Το βιντεοκλίπ έδειχνε σκηνές από το Mission Impossible 2 στης οποίας
ταινίας ήταν στο soundtrack.
Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Το βίντεο να δείχνει τις τρελές κασκάντες της
ταινίας, οι κιθάρες να έχουν έχουν έναν υπνωτικό ρυθμό στην αρχή μέχρι να
αρχίσουν να τα σπάνε στα ρεφρέν και στο τέλος, ο τραγουδιστής να ραπάρει για το
πώς «he will fuck your ass up with a chainsaw», ο κιθαρίστας να φοράει στολή Darth Vader και έναν
τόνο μεικάπ στο πρόσωπο για να γίνει φρικουλιάρης και όλο αυτό το σκηνικό να
συνοδεύει ένα αστείο βίντεο όπου τα μέλη του συγκροτήματος υποτίθεται ότι το
παίζουν μυστικοί πράκτορες και να τα σκατώνουν εντελώς στην πορεία.

Αφού είδα κι άλλο
ένα βιντεοκλιπ τους όπου έλεγαν τη λέξη fuck γύρω στις 50 φορές το αγόρασα.

Από τότε οι Limp Bizkit κατέχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Η αρχή όμως δεν
ήταν εκεί. Μπορεί αυτό να ήταν το πρώτο cd που αγόρασα, αλλά αυτό που με εξέπληξε συνέβη το
καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Έτυχε να δω στο mad ένα live των offspring
και μου κόλλησαν στο μυαλό σχεδόν όλα τους τα τραγούδια. Αποφάσισα να αγοράσω
ένα cd τους. Και πήρα
το Americana.

Το έβαλα να
παίξει κι από το πρώτο τραγούδι κόλλησα. Αναρωτιόμουν πού κρύβονταν
τόσο καιρό.
Punk κιθάρες, στίχοι άλλοτε
αστείοι (όπως they didn't have Ice-cube so he bought Vanilla Ice από το
pretty fly for a white guy), άλλοτε σοβαρές ιστορίες για τη διαλυμένη
Αμερική και τις συμμορίες, σκηνικά
για τρελά κολλήματα με bitches-γκόμενες (if she says that she want's
only me, then I wonder why she sleeps with my friends, the more you
suffer the more it shows she really cares, right?- από το self esteem)
κι όλα αυτά πλαισιωμένα από punk-metal-swing τρελά riffαρίσματα.

Έκτοτε αγόρασα
όλα τα cd των offspring, ανακάλυψα τους green day κι έγινα πιστός και σε αυτούς (τραγούδια που μιλούν για ατέλειωτη
βαρεμάρα, για τα υπερ του αυνανισμού, για το πόσο ασήμαντος είσαι στη
κοινωνία), έψαξα και βρήκα όλα των limp bizkit. Τα 3 αυτά συγκροτήματα
είναι my top favourite.

Δεν ανακάλυψα την
Αμερική φυσικά. Κι είμαι σίγουρος ότι για τους περισσότερους που θα
διαβάσουν
αυτό το ποστ τα συγκροτήματα αυτά δεν λένε τίποτα. Άλλοι μπορούν να
ακούν Μπαχ
και Μπετόβεν (και Πουτσίνι lol!), άλλοι να θεωρούν ιεροσυλία που
αποκαλώ τους Offspring punk ή τους Limp Bizkit metal, άλλοι μπορεί να
τα θεωρούν πονοκεφάλιασμα. Άλλοι μπορεί να τα θεωρούν απλά ενδιαφέροντα αλλά όχι τίποτα σπουδαίο.

Το θέμα είναι
ένα. Ότι νιώθω πως η μουσική αυτή ήταν προορισμένη για εμένα, μπορεί να έχω
ακούσει καμιά 500αρια άλλα συγκροτήματα από τότε και να τα έχω λατρέψει, αλλά
νιώθω πως τα βιώματά μου, η ζωή μου, οι σκέψεις μου εκφράζονται από τις 3 αυτές
μπάντες. Δεν ξέρω πώς μου έκατσε κι επέλεξα αυτό το είδος μουσικής. Οι φίλοι
μου άκουγαν ή καψουροτράγουδα ή Metallica και iron maiden. Ίσως δεν το επέλεξα εγώ. Ίσως με επέλεξε
αυτό.

Χαίρομαι πάντως
που δεν έγινε λαικο-μπουζουκόβιος. I hate it!

Μια φορά σε ένα πάρτυ
ψήναμε κάτι γκομενάκια και ξαφνικά χτυπάει κινητό. Ringtone Γονίδης από live. Πετάγεται η γκόμενα και λέει δικό μου είναι
δικό μου!

Επαναλαμβάνω για όσους
δεν κατάλαβαν. Γκόμενα 17 χρονών με ringtone Γονίδη.
*No comments.*

Anyway, έγραψα
αυτό το ποστ βιαστικά γιατί φεύγω για να πάω να δω με τη gomena το The
Happening του Shyamalan ο οποίος είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.
Διάβασα κριτικές
ότι η ταινία είναι μαλακία, αλλά θα πάω παρόλαυτα κι ο Θεός βοηθός.

Οι offspring κυκλοφόρησαν σήμερα στην Ελλάδα το
νέο τους cd. Από κάτω
είναι ένα τραγουδάκι που τα σπάει από αυτό το
cd. Θα είναι στην
Μαλακάσα 7 ή 8 Ιουλίου.

Θα τους δω για πρώτη
φορά.

Καλό Σαββατοκύριακο
σε όλους!

Subscribe Free
Add to my Page

You're Gonna Go Far, Kid

Show me how to lie
You’re getting better all the time
And turning all against the one
Is an art that’s hard to teach
Another clever word
Sets off an unsuspecting herd
And as you get back into line
A mob jumps to their feet

Now dance, fucker, dance
Man, he never had a chance
And no one even knew
It was really only you

And now you steal away
Take him out today
Nice work you did
You’re gonna go far, kid

With a thousand lies
And a good disguise
Hit ‘em right between the eyes
Hit ‘em right between the eyes
When you walk away
Nothing more to say
See the lightning in your eyes
See ‘em running for their lives

Slowly out of line
And drifting closer in your sights
So play it out I’m wide awake
It’s a scene about me
There’s something in your way
And now someone is gonna pay
And if you can’t get what you want
Well it’s all because of me

Now dance, fucker, dance
Man, I never had a chance
And no one even knew
It was really only you

And now you’ll lead the way
Show the light of day
Nice work you did
You’re gonna go far, kid
Trust, deceived!

With a thousand lies
And a good disguise
Hit ‘em right between the eyes
Hit ‘em right between the eyes
When you walk away
Nothing more to say
See the lightning in your eyes
See ‘em running for their lives

Now dance, fucker, dance
He never had a chance
And no one even knew
It was really only you

So dance, fucker, dance
I never had a chance
It was really only you

With a thousand lies
And a good disguise
Hit ‘em right between the eyes
Hit ‘em right between the eyes
When you walk away
Nothing more to say
See the lightning in your eyes
See ‘em running for their lives

Clever alibis
Lord of the flies
Hit ‘em right between the eyes
Hit ‘em right between the eyes
When you walk away
Nothing more to say
See the lightning in your eyes
See ‘em running for their lives

Υ.Γ. Τα σχόλια
στο προηγούμενο ποστ θα τα σχολιάσω αύριο γιατί πρέπει να ετοιμαστώ κι αν αργήσω
θα φωνάζει η gomena. Κι έχει και βαρύ χέρι η άτιμη!

Μετά το ιστορικό,
τις πληροφορίες δηλαδή που λαμβάνεις από τον ασθενή ο οποίος καθοδηγούμενος από
ερωτήσεις δικές σου αποκαλύπτει σημαντικά στοιχεία για τη νόσο του, έρχεται η
φυσική εξέταση.

Τον πρώτο καιρό
που εξασκούμασταν στη φυσική εξέταση τα πράγματα ήταν δύσκολα. Για 2 βδομάδες
μας εξασκούσε καθημερινά ένας καθηγητής ο οποίος παρόλο που δεν μας είχε
μιλήσει ποτέ άσχημα, είχε έναν τρόπο και μόνο με το βλέμμα του να σε κομπλάρει
όταν έκανες κοτσάνα. Σοβαρά, με κάθε βλακεία εκτόξευε τη φλογερή ματιά του και
σου έκοβε τα γόνατα.

Αυτό γινόταν στις
κλινικές. Στο αμφιθέατρο κλήρωναν σε κάθε μάθημα τον τυχερό που θα ανέβαινε
πάνω, μπροστά σε 100 άτομα και ή θα έπαιρνε ιστορικό από ασθενή ή θα εξέταζε
ασθενή (αυτό δεν γινόταν ποτέ γιατί κανείς ασθενής δεν δεχόταν να εξεταστεί σε
100 άτομα μπροστά) ή το χειρότερο ο τυχερός φοιτητής θα γινόταν μοντέλο-ασθενής
και θα καθόταν να τον εξετάσει ο καθηγητής για να μας δείξει πώς πρέπει να εξετάζουμε
ασθενείς.

Λίγο επειδή ήταν
πρώτος καιρός, λίγο επειδή είμαι ευαίσθητο αγόρι (άχου το μωρέ) με κόμπλαρε ο
τύπος. Και όποτε τύχαινα με αυτόν προσπαθούσα να μην κάνω βλακείες για να
αποφύγω ΤΟ βλέμμα.

Ήρθε λοιπόν η ώρα
ο phantom να κάνει την
πρώτη του φυσική εξέταση (αναφέρομαι στον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο σαν τον
Ψωμιάδη – θα το κοιτάξω).

Η πορεία έχει ως
εξής. Επισκόπηση, ακρόαση, επίκρουση, ψηλάφιση.

Η ασθενής μου
ήταν γυναίκα άνω των 70 ετών υπέρβαρη. Όχι κι ότι καλύτερο για πρώτη φορά. Η
οποία ήταν κι ευερέθιστη. Μες στα νεύρα.

Η επισκόπηση
περιλαμβάνει απλό κοίταγμα του σώματος. Κοιτάς για ουλές που μαρτυρούν
προηγούμενες εγχειρήσεις, εξετάζεις τη χροιά του δέρματος, ελέγχεις γενικά για
οτιδήποτε μη φυσιολογικό. Απλό έτσι?

Όχι, αν η ασθενής
σου έχει ανεβάσει τα σεντόνια μέχρι το λαιμό και δεν κάθεται να την εξετάσεις.
Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, πώς θα βρούμε τι έχεις αν δε σε εξετάσουμε, κάτσε
να δουν και τα παιδιά να μάθουν κι αυτά, τι γιατροί θα γίνουν αύριο. Ανένδοτη
αυτή είχε γραπώσει τα σεντόνια και δεν τα άφηνε. Και να τη σκότωνες εκείνη την
ώρα θα πήγαινε στον άλλο κόσμο με τα σεντόνια ανά χείρας, για τέτοιο πάθος
μιλάμε.

Μετά από πολύωρες
διαπραγματεύσεις κι αφού η γνωστή της η νοσοκόμα συμφώνησε να της πάει μπιφτέκι
για μεσημέρι αντί για φιδέ έκατσε να την «επισκοπήσουμε».

Έριξα κανα δυο
ματιές, τρίβοντας το πηγούνι δείχνοντας έτσι πως παρατηρώ κάτι ενδιαφέρον αλλά
και σκέφτομαι ταυτόχρονα και απεφάνθην πως όλα ήταν φυσιολογικά.

Ο «άγρια-ματιά»
καθηγητής συμφώνησε.

Ακρόαση.

Φοράω τα ακουστικά.
Ακροάζομαι την πλάτη, ακούω εντερικούς ήχους, πάω στην καρδιά. Κάνω να σηκώσω
το αριστερό στήθος της το οποίο ήταν μεγάλο, αλλά πεσμένο όπως συμβαίνει σε
αυτή την ηλικία, για να βάλω από κάτω το στηθοσκόπιο. Πριν καν το αγγίξω
τραβιέται και μου λέει: Σε προειδοποιώ είναι ο άντρας μου απέξω…!! Αρχίσαμε
πάλι τα βρε καλή μου βρε χρυσή μου, γιατροί είμαστε, κάτσε να τελειώνουμε να
φας και το μπιφτέκι, τίποτα αυτή. Με τα χίλια ζόρια, της έδειξα που να ακουμπήσει
το στηθοσκόπιο κι ακροάστηκα επιτέλους την καρδιά. Όση ώρα ακροαζόμουν, ένιωθα
πραγματικά ΤΟ βλέμμα του καθηγητή πίσω μου να μου τρυπάει την πλάτη.

Ο γιατρός-phantom απεφάνθην όλα φυσιολογικά, η γιαγιά
όμως είχε ένα καραμπινάτο εμφύσημα που το άκουγε και κουφός, αλλά εμένα μου
διέφυγε. Ντάξει δεν περίμεναν να βρουν διάγνωση από τη δική μου εξέταση, εγώ
απλά μάθαινα, ζήτημα να είχα ακούσει καρδιά 5 φορές, αλλά όταν μου είπε για το
εμφύσημα ο ξινός καθηγητής κι ετοιμάστηκε να μου ρίξει ΤΟ βλέμμα, γύρισα αμέσως
πλάτη, ζήτησα συγνώμη για το λάθος και συνέχισα με την εξέταση.

Επίκρουση.

Ακουμπάς την
αριστερή παλάμη στην πλάτη του ασθενούς και με το δεξί μέσο και δείχτη χτυπάς
την παλάμη σου παράγοντας έτσι ήχους ενδεικτικούς για την κατάσταση στους
πνεύμονες. Την επίκρουση δεν την κατείχα. Την είχα προβάρει πολλές φορές στη
μάνα μου και το μόνο που ακουγόταν ήταν ένα απαλό κτουπ. Όταν την έκανε ο καθηγητής στο αμφιθέατρο
ακουγόταν ΓΚΝΤΟΥΠ! που το άκουγαν και τα 100 άτομα στην αίθουσα.

Βάζω εγώ την
παλάμη, ξεκινάω να χτυπάω με το δεξί, ακουγόντουσαν χτυπηματάκια λες και πατά η
γάτα.

-Πιο δυνατά, ο
καθηγητής.

Δώστου εγώ,
τίποτα.

-Πιο δυνατά.

Τα ίδια.

-Κάντο αγόρι μου
σωστά, να τελειώνουμε!!!!

Και μου ρίχνει ΤΟ
βλέμμα. Δίνω μία με φόρα..

-Αααχ!

Δεν μίλησε η
γιαγιά. Εγώ έκανα το επιφώνημα. Με είχε κομπλάρει τόσο που έδωσα μία με δύναμη
που τα νύχια του δεξιού χεριού έκοψαν την αριστερή παλάμη μου καθώς προσπαθούσα
να κάνω την επίκρουση! Αυτό κι αν είναι παγκόσμια πρωτιά, όχι πες μου εσύ αν
ξέρεις γιατρό που έχει κοπεί σε επίκρουση! Και να πεις ότι έχω νυχάρες, δεν
έχω, τα τρώω κάθε μέρα.

Μην τα πολυλογώ,
ξεφτιλίστηκα, πήγα στο νεροχύτη με πληγωμένο εγωισμό και κόκκινο πρόσωπο κι
έβαλα οινόπνευμα. Τώρα εκτός από τον καθηγητή μου έριχναν ΤΟ βλέμμα και οι
συμφοιτητές και η γιαγιά αλλά και οι υπόλοιποι ασθενείς οι οποίοι είχαν
φρικάρει γιατί νόμιζαν ότι μετά είχαν
αυτοί σειρά.

Ψηλάφιση.

Πού να κάτσει η
γιαγιά μετά από όλα αυτά να της ψηλαφίσω λεμφαδένες, ήπαρ, νεφρά, καρωτίδες,
αρτηρίες. Πρώτα είχε σκυλιάσει και μετά είχε μουλαρώσει. Τι την παρακαλέσαμε,
τι φωνάξαμε τη νοσοκόμα να της φέρει το μπιφτέκι, της το φέρανε και μόνο που
δεν μου το έφερε στο κεφάλι.

-Δεν φεύγεις από
εδώ αν δεν κάνεις πλήρη φυσική εξέταση, μου είπε ο ξινός. Έλα να με βρεις όταν
τελειώσεις.

Κι έφυγε. Και
μαζί έφυγε κι η υπόλοιπη ομάδα συμφοιτητών πλην ενός κολλητού.

Η γριά ήταν
έτοιμη να μου ορμήξει, αλλά ευτυχώς όταν άνοιξε η πόρτα για να φύγει ο
καθηγητής μπούκαρε ο σύζυγος, ο οποίος απεδείχθη ευγενής και πράος, ειδικά όταν
τον ρώτησα από πού είναι και του είπα ότι είμαστε πατριώτες. Δεν ήμασταν
πατριώτες, αυτός ήταν από Τρίπολη κι εγώ κρατάω από Καρδίτσα, αλλά οι μεγάλοι
άνθρωποι παίρνουν κουράγιο και συμπαθούν κάποιον που είναι από το ίδιο μέρος.
Οπότε λίγο ότι βγήκαμε συντοπίτες, λίγο ότι η γιαγιά όσο κουβέντιαζα με τον
σύζυγο είχε τσακίσει το μπιφτέκι και ήταν χορτάτη και ήρεμη κάναμε και την
ψηλάφιση.

And they lived happily ever after.

Στο γραφείο του
καθηγητή όταν πήγα να του αναφέρω τα ευρήματα της εξέτασης μου είπε:

-Το ξέρω ότι
είναι δύσκολο στην αρχή, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσει ο άνθρωπος έτσι δεν
είναι?

Και μου έριξε ένα
βλέμμα. Χαμογελαστό.

1. Υπηρεσία
ενημέρωσης θανάτου διασημοτήτων.

Συνέβη πρώτα με
τον Heath Ledger. Μετά με τον Μάριο Τόκα. Προχθές με τον Νίκο
Σεργιανόπουλο. Εκεί που ήμουν αμέριμνος σε σχολή/δουλειά/νοσοκομείο, νιώθω τη
δόνηση του κινητού μου. «Τα έμαθες? Πέθανε ο Τάδε». Ούτε ιατροδικαστής να
ήμουν, με το που επήλθε ο θάνατος οι φίλοι και γνωστοί ένιωσαν την ανάγκη να με
πληροφορήσουν για τα άσχημα νέα.

Αρχικά με τον Heath Ledger είπα ντάξει, οι φίλοι ήξεραν πως ήμουν πωρωμένος με τον νέο Τζόκερ
θεώρησαν πως έπρεπε να μάθω τα νέα. Και την πλήρη εξέλιξη της αστυνομικής και
ιατροδικαστικής έρευνας… Ανυποψίαστος, θεώρησα επίσης φυσιολογική την ενημέρωσή
μου για τον Μάριο Τόκα, μιας κι εκείνη την περίοδο βρισκόμουν στην Κύπρο για
διακοπές.

Στο Σεργιανόπουλο
κατάλαβα πως κάτι δεν πάει καλά. Παλιά εκεί που έκανα πλοήγηση στο Wind
Plus είχα εγγραφεί χωρίς να το καταλάβω σε μια τσοντο-υπηρεσία και κάθε
μήνα
μου έστελναν 3-4 mms με κωλαράκια, τα οποία τα χρέωναν 3 ευρώ το
κωλαράκι. Είχα τελειώσει
καμιά δεκαριά κάρτες μέχρι να βρω πώς απενεργοποιείται.

Άρχισα να
σκέφτομαι μήπως κι εδώ συμβαίνει το ίδιο, μήπως καταλάθος έγω εγγραφεί σε μια
υπηρεσία ειδοποίησης άσχημων νέων σχετικά με διασημότητες. Με το που γίνονταν
γνωστά τα νέα στην τηλεόραση, βζουουμ βζουουμ η δόνηση και να σου το μήνυμα με
όλες τις λεπτομέρειες. Και μετά νέο μήνυμα, δεν ήταν 7 οι μαχαιριές αλλά 21. Ή
αυτοκτόνησε από υπνωτικά χάπια ο άλλος. Ή ήταν με γκόμενο ο τρίτος. Μέχρι να
εξιχνιαστεί η υπόθεση δεν με άφηναν σε ησυχία.

Καλού κακού
έλεγξα την κάρτα μου μήπως τυχόν τα μηνύματα αυτά με χρέωναν όσο και τα άλλα με
τα κωλαράκια. Ευτυχώς όχι.

Τελικά, με μεγάλη
μου ανακούφιση επιβεβαίωσα πως τα μηνύματα αυτά προέρχονταν μόνο από φίλους και
γνωστούς. Και πως τέτοια υπηρεσία (ενημέρωσης θανάτου διασημοτήτων) δεν έχει
δημιουργηθεί ακόμα.

Όχι δηλαδή πως θα
ήταν άσχημο να δημιουργηθεί. Διαλέγεις ας πούμε από πριν για ποιον διάσημο θες
να ενημερωθείς αν χτύπα ξύλο συμβεί το μοιραίο. Και μια μέρα βζουουμ βζουουμ θα
σε ενημερώσουν. Σαρέσει ο Τζόνι Ντεπ? Είσαι ερωτευμένος με τη Μαντόνα? Όσο δεν
έχεις νέα στο κινητό σου θα ξέρεις πως ζουν και βασιλεύουν.

Προσωπικά θα
γραφόμουν σε αυτή την υπηρεσία για να με ενημερώσουν σε περίπτωση που πάθουν
κάτι Κακαουνακο-Ευαγγελάτο-Τραγκα-Λιαγκα-Κουγιηδες και όλο το κόμμα του ΛΑΟΣ.
Για να ανοίξω σαμπάνιες.

2. Αστική
παράνοια.

Περιστατικό 1.

Κυλιόμενες σκάλες
του ηλεκρικού στο σταθμό Βικτώρια. Νεαρή κοπέλα μπαίνει σφήνα και στριμώχνεται
μπροστά μου. Κατά λάθος ακουμπάω την τσάντα της, μιας και δεν μου είχε αφήσει
πολύ χώρο να κινηθώ. Γυρίζει απότομα, μου ρίχνει μια
σε-κατάλαβα-τι-πήγες-να-κάνεις-λωποδύτη ματιά και μάζεψε γρήγορα την τσάντα
της. Έλεγξε κιόλας αν ήταν όλα μέσα, κινητά πορτοφόλια κι ιστορίες και αφού μου
έριξε άλλη μια
δεν-πρόλαβες-να-με-κλέψεις-αλλά-να-έχεις-το-νου-σου-θα-σε-παρακολουθώ ματιά
κατέβηκε από τις κυλιόμενες κι έφυγε φουριόζα.

Περιστατικό 2.

Περπατώ σε δρόμο
των Πατησίων. Πρωί. Είμαι συναχωμένος όπως είμαι συνήθως μια φορά το δίμηνο.
Στο ίδιο πεζοδρόμιο στο οποίο βρίσκομαι πλησιάζει από την αντίθετη μεριά μια
γριά κουβαλώντας τα ψώνια της. Θέλω επειγόντως να φυσήξω τη μύτη μου κι επειδή
όταν είμαι συναχωμένος το φύσημα της μύτης είναι τόσο ελκυστικό όσο και να
φιλήσει κάποιος κώλο μαϊμούς, σταματώ και στέκομαι δίπλα από ένα ταχυδρομικό
κουτί και τη φυσάω με την ησυχία μου.

Κάνω να ξαναξεκινήσω
και βλέπω τη γριά απέναντι να έχει σταματήσει και να μου ρίχνει μια
σε-είδα-που-κρύφτηκες-εκεί-πίσω-για-να-με-ληστέψεις-αλλά-εγώ-δε-μασάω-από-κάτι-τέτοια
ματιά. Περπατώ προς τη μεριά της εγώ, προς τη μεριά μου αυτή, δεν ξεκόλλαγε τα
μάτια της από πάνω μου. Μου ρίχνει μια τελευταία
σε-κατάλαβα-τσογλάνι-αμ-πως-νόμισες-πως-θα-μου-την-έφερνες-εμένα ματιά και
συνεχίζει μέχρι που με προσπερνάει.

Περιστατικό 3.

Γυρνάω κλασικά
από Αργυρούπολη αργά το βράδυ και βρίσκομαι στα στενά του Ελληνικού για να
φτάσω σπίτι μου. Μπροστά μου ένα Golfάκι. Στρίβει δεξιά αυτός, δεξιά εγώ, κάνει αριστερά κάνω κι εγώ, πάει
ευθεία αυτός ευθεία κι εγώ. Δεν τον ακολουθούσα απλά τύχαινε να βρίσκομαι
συνέχεια πίσω του γιατί ακολουθούσαμε τον μόνο σύντομο δρόμο
Αργυρούπολη-Ελληνικό.

Σε μια φάση τον
βλέπω να σταματά σε ένα φωτεινό μέρος περνάω,από δίπλα κι επειδή τη μυρίστηκα
τη δουλειά κοιτάζω μέσα στο Golfaki. Ένας οδηγός, μία συνοδηγός κι άλλα 2 κορίτσια πίσω, μου ρίχνουν μια
τι-θες-και-μας-ακολουθείς-μες-στη-νύχτα-σε-παρακαλώ-μην-μας-πειράξεις ματιά και
μετά τους προσπερνάω.

Conclusion

Τι είναι αυτό που
φοβόμαστε τελικά όλοι? Δικά μας βιώματα μας έχουν κάνει φοβισμένους? Ή η
τρομολαγνεία των ειδήσεων? Ή έχω κάτι πάνω μου που τρομάζει τον κόσμο? Ή είναι
όλα ιδέα μου και τελικά εγώ είμαι ο παρανοϊκός?

3. Μια καλή
πρόταση για το Σαββατοκύριακο.

Όσοι είναι σε
ηλικία που πρέπει να νοικοκυρευτούνε και να βρουν ένα καλό παιδί να
παντρευτούνε, αλλά έχουν απηυδήσει με το αντίθετο φίλο που δεν τους
καταλαβαίνει, πλέον δεν πρέπει να ανησυχούν. Υπάρχει και το ίδιο φύλο που σε
καταλαβαίνει και σε νιώθει κι αφουγκράζεται τα προβλήματα και τις επιθυμίες
σου!

Ο πρώτος γκέι
γάμος είναι γεγονός!

Το έγραψαν κι οι New York Times!

Τέρμα λοιπόν με
τις γυναίκες που μία κρύο είναι, μία ζέστη, που δεν ξέρω τι θέλουν και δεν
ξέρουν τι θέλω. Μήπως να πάω στην Τήλο και να ανοίξω οικογένεια?

Μέχρι τότε θα
ψάξω για επίδοξους γαμπρούς σε ένα φοβερό μέρος του οποίου το καταπληκτικό διαφημιστικό
φυλλάδιο έπεσε στα χέρια μου!

Απολάυστε!

Αποκλείεται να
μην τις έχεις δει. Κυκλοφορούν παντού σε εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοράσεις.
Οι λίστες. 100 πράγματα που πρέπει να κάνει κάποιος πριν πεθάνει, 50 καλύτερες
ταινίες θρίλερ, 200 καλύτερες συνταγές που πρέπει να μαγειρέψεις πριν πεθάνεις,
908 κλανιές που πρέπει να αφήσει κάποιος πριν πεθάνει. Και ούτω καθεξής. Και
τρέχα γύρευε.

Η athens voice φιλοξενεί κάθε χρόνο μια στήλη με 100 καλύτερους δίσκους κάθε χρονιάς.
Δεν σου λέει ότι πρέπει ντε και σώνει να τους ακούσεις πριν πεθάνεις, αλλά ε
100 καλύτεροι δίσκοι είναι αυτοί δεν πρέπει να τους ακούσεις? Κι εντάξει τώρα
με την 24αρα σύνδεση στο Internet τους κατεβάζω στο πι και φι χωρίς να ξοδέψω ευρώ, δεν πρέπει
όμως να τους ακούσω? Αν όμως κάθε δίσκος αποτελείται από μια ώρα, τότε πρέπει
να ξοδέψω 100 ώρες. Και πρόσθεσε 100 ώρες από τα dvd που πρέπει να δω από το προηγούμενο
ποστ? 200 ώρες! Πότε θα προλάβω? Και δεν ξέρω και πότε θα πεθάνω, να κανονίσω
το πρόγραμμά μου. Καταραμένες λίστες! Ήδη αγχώθηκα.

Το χειρότερο με
τις «πριν πεθάνεις» λίστες είναι ότι οι περισσότερες αναφέρονται στο μεσο-αστό
αργόσχολο ταξιδιώτη και είναι όλο πομπώδη κείμενα όπως «Ν.23 Να φας καυτερές
γαρίδες από το κιόσκι του συμπαθέστατου σαπιοδόντη γεράκου μίστερ Μιτσιγαμώτο,
παρακολουθώντας τον ήλιο να δύει στο υπέροχο Θιβετιανό ηλιοβασίλεμα έχοντας ως
συντροφιά τον επιτυχημένο και πανέξυπνο συγγραφέα φίλο σου». Λες και ο
συγγραφέας της λίστας νιώθει τη θηλιά του Χάρου να ζυγώνει και πασχίζοντας να
δώσει νόημα στη μίζερη ζωή του καταγράφει τα ενδιαφέροντα πράγματα που έκανε
και τα τρίβει τα στη μούρη μας μπας και τον ζηλέψουμε.

Κολύμπησες με
δελφίνια? Ανέβηκες το Μάτσου Πίτσου? Ήπιες κοκταίηλ στο Βέγκας? Μπράβο. Σκάσε
τώρα και δέσε τη θηλιά σου.

Ήρθε όμως η
στιγμή να φτιάξω κι εγώ μια λίστα. Με μόνο μία καταχώρηση. Θα έχει τίτλο. «Μέρη
στα οποία πρέπει να φάει κάποιος πριν ή αφού πεθάνει» (κατά προτίμηση πριν):

Στις ψησταριές
στα Καλύβια.

Damn! Ήταν οι
μεγαλύτερες μερίδες που έχω δει στη ζωή μου και σε τιμές κανονικής μερίδας!
Αφορούν βεβαίως μόνο κοψιδο-φάγους. Πήγα σήμερα για πρώτη φορά με τη φαμίλια
και πραγματικά αν η μπριζόλα είχε όνομα θα της έγραφα ποίημα. Ερωτικό.

Για του λόγου το
αληθές παραθέτω και φωτογραφίες. Κάθε σωστή λίστα που σέβεται τον εαυτό της
έχει φωτογραφίες. Και για να γίνει εντελώς κατανοητό για τι μεγέθη συζητάμε τα
πιάτα που φαίνονται στις φωτό δεν είναι πιατάκια. Είναι όλα πιατέλες! Το
τζατζίκι σε πιατέλα, η σαλάτα σε κουβά και το μπιφτέκι να ξεχειλίζει απτη
πιατέλα!

Το μαγαζί στο οποίο κάτσαμε. Κι η απέναντι ταβέρνα από,τι έμαθα είναι εξίσου καλή. Ο δρόμος εκείνος είναι γεμάτος ταβέρνες.

Κορνίζες στους τοίχους από στιγμιότυπα παλιών ελληνικών ταινιών

Δεν είχε σχεδόν καθόλου κόσμο, γύρω στις 6 παρέες. Κυριακές μαθαίνω πως γίνεται το αδιαχώρητο.

Τζατζίκι και ψητό ψωμί. Επαναλαμβάνω ό,τι βλέπετε είναι πιατέλες!

Το τζατζίκι καθώς ποζάρει σέξυ για τον φακό (3 ευρώ)

Σαλάτα-κουβάς (7 ευρώ)

Ξεχειλισμένη πιατέλα από πατάτες (3 ευρώ)

Μπιφτέκι. Λείπει το 1/3. Του επιτέθηκαν πριν προλάβω να το φωτογραφίσω.

Μπριζόλα γάλακτος. Έρωτας με την πρώτη μπουκιά. Αααχχχ…

Παϊδάκια. Εξαφανίστηκαν στο λεπτό.

Στο τέλος το μαγαζί κερνάει μια τεράστια πιατέλα γιαούρτι

και μαζί προσφέρει και 4 διαφορετικά είδη γλυκών κουταλιού!

Ζω για τη στιγμή
που θα ξαναπάω.

Αφήστε λοιπόν στην
άκρη ενοχές για δίαιτες, αρπάξτε παρέα και πηγαίντε. Προσοχή οι μερίδες είναι XXl και αν πάτε πολλές φορές το πιο
πιθανό είναι να γίνετε κι εσείς XXl αλλά έχετε κατά νου ότι αν παχύνεις όλους τους άλλους γύρω
σου, τότε δείχνεις εσύ πιο αδύνατος

Μετά από τόσο φαΐ
όμως έχω τελειώσει τις σόδες στο σπίτι! Μια σόδα! Το βασίλειο μου για μια σόδα!!! (αξία ανεκτίμητη)