Στο νοσοκομείο
υπάρχει μια πόρτα. Οδηγεί σε ένα δωμάτιο όπου οι γιατροί βάζουν τα πράγματά
τους. Τέτοια δωμάτια υπάρχουν σε κάθε όροφο. Στον όροφο στον οποίο βρισκόταν ο
καθηγητής τον οποίο ήθελα να ρωτήσω για την ημερομηνία μιας προφορικής εξέτασης
η πόρτα είναι πάντα κλειδωμένη. Κλειδί έχουν μόνο οι γιατροί. Αν είσαι φοιτητής
και θες να αλλάξεις για να φορέσεις ποδιές κι ιστορίες θα πρέπει να βρεις έναν
ειδικευόμενο που να έχει κλειδί, να τον παρακαλέσεις να σου ανοίξει, να
ακούσεις πόσο απασχολημένος είναι και πόσο τον ζαλίζεις, να τον ακολουθήσεις σε
2-3 δωμάτια παρακαλώντας τον να σου δώσει το κλειδί κι όταν στο δώσει και
κάνεις τη δουλειά σου να πρέπει να ψάξεις όλους τους ορόφους για να του το
επιστρέψεις γιατί κάπου έχει πεταχτεί για κάτι εξετάσεις και είναι άφαντος.

Ανεβαίνοντας πρωί πρωί τον όροφο βλέπω την πόρτα μισάνοιχτη κι ένα γιατρό να βγαίνει.
Αρχίζω να βηματίζω γρήγορα, μετά να τρέχω για να την προλάβω ανοιχτή και να μην
χρειαστεί να ψάχνω για το κλειδί. Άνοιξα το δρόμο ανάμεσα στους ασθενείς και
νοσοκόμες, ζήτησα συγνώμη από όσους σκούντησα και πλησίαζα στην πόρτα. Από την
απέναντι πλευρά ερχόταν ένας ειδικευόμενος με καμιά 20αριά φιαλίδια αίμα από
τις πρωινές εξετάσεις των ασθενών τις οποίες πήγαινε στο μικροβιολογικό. Καθώς
έτρεχα εγώ και καθώς αυτός έκανε το κλασσικό μιλάω-στον-πίσω-μου-αλλά-περπατάω-ευθεία-χωρίς-να-βλέπω
του δίνω μία και βρεθήκαμε φαρδιοί πλατιοί κάτω, με τα μπουκαλάκια να μου έχουν
έρθει καπέλο κι αυτός να κατεβάζει χριστοπαναγίες.

Τον βοήθησα να
σηκωθεί και να μαζέψει τα μπουκαλάκια τα μισά από τα οποία είχαν σπάσει ενώ
είχε χυθεί αίμα πάνω στη μπλούζα μου.

-
*(χριστοπαναγίες)* δεν βλέπεις πού πας? Πώς τρέχεις έτσι εδώ μέσα? Νοσοκομείο
είναι δεν είναι στίβος *(χριστοπαναγίες)

- Εσύ είχες τα
φιαλίδια εσύ θα έπρεπε να προσέχεις.

- Φοιτητής δεν
είσαι? Κόψε το λαιμό σου και ξαναμάζεψέ τα. Τα θέλω σε ένα τέταρτο!

- Δεν έχω μάθημα
εδώ, ήρθα μόνο για μια ερώτηση στον καθηγητή.

- Σε ένα τέταρτο
να τα έχεις μαζέψει αλλιώς θα πάω κατευθείαν στο διευθυντή! Έχουν σπάσει 10
φιαλίδια, ρώτα την προϊσταμένη τι πρέπει να πάρεις κι από ποιους.

Κι εκεί που
ξεκίνησα για μία ερώτηση τώρα έπρεπε να τρυπήσω 10 άτομα. Σε ένα τέταρτο.

Το θέμα με το να
συλλέγεις αίμα είναι το εξής. Χρειάζεται εμπειρία. Οι νοσηλεύτριες συλλέγουν
καλύτερα αίμα από τους γιατρούς γιατί το κάνουν συνέχεια. Οι φοιτητές δεν
έχουμε πολύ εμπειρία αν σκεφτείς ότι οι μόνοι ασθενείς που κάθονται να τους
πάρουμε αίμα αδιαμαρτύρητα είναι αυτοί στη ΜΕΘ (μονάδα εντατικής θεραπείας) -
οποίοι είναι σε κώμα. Προσωπικά έχω πάρει αίμα από καμιά 20αριά άτομα, νούμερο
όχι αρκετό για να θεωρείσαι έμπειρος. Η αλήθεια είναι πως στην παθολογία
κάποιες φορές που έπρεπε να πάρουμε αίμα το έσκαγα γιατί το θεωρούσα βαρετή
δουλειά.

Κάποιες φορές τα
λάθη έρχονται να σε στοιχειώσουν.

Οι ασθενείς των
οποίων το αίμα έπρεπε να ρουφήξω βρίσκονταν σε δύο διπλανά δωμάτια (βολικό).
Μπαίνω στο πρώτο.

Τον πρώτο καιρό
που ήμασταν ψαρωμένοι, οι ασθενείς καταλάβαιναν ότι είμαστε φοιτητές και άρα
άσχετοι και δεν μας έπαιρναν στα σοβαρά. Δεν καθόντουσαν να τους εξετάσουμε,
δεν απαντούσαν σε ερωτήσεις, έφευγαν όταν μπαίναμε στο δωμάτιο. Το κόλπο είναι
να κάνεις ό,τι κάνουν όλοι οι γιατροί όταν δεν μπορούν να ελέγξουν πλήρως μια
κατάσταση ή όταν έχουν κάνει μαλακία. Παίρνεις σοβαρό και βαριεστημένο ύφος,
ότι και καλά αυτό που χρειάζεται να κάνεις είναι μικροδουλειά και θες να
ξεμπερδεύεις γρήγορα. Αν έμπαινα με απολογητικό ύφος (του στυλ ξέρετε έσπασα τα
μπουκαλάκια με το αίμα σας) θα με είχαν κάνει με τα κομματάκια.

Μπαίνω στο πρώτο
δωμάτιο.

- Οι ασθενείς που
θα ακούσουν τα ονόματά τους να ετοιμαστούν για λήψη αίματος.

- Μα τώρα μόλις
μας πήραν!

- Θα χρειαστούμε
κι άλλο δυστυχώς.

- Μας έχετε
ξεζουμίσει, όλο μας τρυπάτε και μας τρυπάτε και δεν ξέρετε τι έχουμε. Είστε
όλοι άσχετοι!

Οι υπόλοιποι στο
δωμάτιο άρχισαν να συμφωνούν φωναχτά. Το μέτωπό μου άρχισε να ιδρώνει.

Πρώτο χέρι. Δένω
το λαστιχάκι γύρω από το μπράτσο. Παππούς γύρω στα 70. Βγάζω την «πεταλούδα».

- Τι είναι αυτό?

- Λέγεται
πεταλούδα. Με αυτό θα σας πάρω αίμα.

- Ο προηγούμενος
γιατρός πήρε με σύριγγα, εσύ γιατί μου παίρνεις με αυτό?

- Μη φοβάστε
είναι το ίδιο με τη σύριγγα, αλλά πιο μικρό. Και πιο ασφαλές.

Αν κοιτάξεις το
χέρι σου θα δεις καθαρά τις φλέβες να διαγράφονται. Μπορεί να θεωρήσεις πως
είναι πολύ εύκολο να χώσεις μια βελόνα εκεί. Αν σκεφτείς όμως πως οι φλέβες
ενός 70χρονου είναι λεπτές κι αδύνατες, τον οποίο μάλιστα τον έχουν ξεζουμίσει
με καθημερινή λήψη, κι αν συμπεριλάβεις και το γεγονός πως οι φλέβες είναι
ευκίνητες, δηλαδή μπορούν να μετακινηθούν, τότε τα πράγματα δεν είναι και τόσο
απλά.

Πρώτο τρύπημα
τζούφιο. Δεν την βρήκα. Ανοίγω νέα πεταλούδα, ξαναδοκιμάζω.

- Τόσο άσχετος
είσαι? Πόσες φορές θα με τρυπήσεις πια?

- Σας παρακαλώ
κύριε, μην κουνιέστε.

Καλοκαίρι με
ποδιά σε ένα μικρό δωμάτιο με 5 άτομα να σε αγριοκοιτάνε, να προσπαθείς με μια
βελονίτσα για να τρυπήσεις μια φλεβίτσα σε κάνει να ιδρώνεις περισσότερο κι από
το να κάνεις τζόκινγκ στην έρημο Σαχάρα.

Βρήκα φλέβα,
γέμισα το μπουκαλάκι, έφυγα για τον επόμενο.

Σειρά είχε μια
κυρία, εμφανώς αγανακτισμένη.

- Μου πήρατε αίμα,
δεν θα πάρετε άλλο.

- Μα κυρία μου
είναι απαραίτητο για τις εξετάσεις.

- Κάθε μέρα σας
δίνω, έλεος πια, τώρα θα μας παίρνετε και 2 φορές τη μέρα?

- Είναι
απαραίτητο, ένα λεπτό θα κάνουμε.

Η οργή της
μεταλλάχτηκε σε φόβο.

- Μήπως έχω κάτι
σοβαρό? Αχ, Παναγία μου!

Ένα μουρμουρητό
απλώθηκε στο δωμάτιο. Ένας κύριος από το διπλανό δωμάτιο ήρθε να δει τι τρέχει.
Τον πληροφόρησαν ότι παίρνουμε πάλι αίμα.

- Πηγαίντε στο
δωμάτιό σας κύριε και θα έρθω σε λίγο.

- Δεν πάω
πουθενά, είστε όλοι άσχετοι, πάω στοίχημα ότι μπερδέψατε τα μπουκαλάκια και
θέλετε να μας ξανατρυπήσετε. Γαμημένο δημόσιο!

Άρχισαν φωνές,
ήρθαν κανα δυο άλλοι από το δίπλα δωμάτιο και με είχαν στη μέση και μου τα
έψελναν. Τους δικαιολογώ, τους έβγαινε όλη η ταλαιπωρία τόσο καιρό στο
νοσοκομείο.

Στρατηγικές χειραγώγησης του πλήθους. Όταν σου
επιτίθεται μια ομάδα εξουδετέρωσε τον αρχηγό της. Η ψυχολογία του όχλου
υποστηρίζει ότι αν μια ομάδα δει τον αρχηγό της υποταγμένο θα υποχωρήσει κι
αυτή.

Ο αρχηγός ήταν ο
τύπος που μπούκαρε όταν άκουσε τις φωνές από το δίπλα δωμάτιο. Τους είχε
ξεσηκώσει. Τον πλησίασα και του μίλησα σιγανά. Όταν μιλάς σιγανά σε κάποιον,
έστω κι από περιέργεια θα αναγκαστεί να σταματήσει να φωνάζει για να σε
ακούσει. Το ίδιο θα κάνουν και οι υπόλοιποι.

- Είστε ασθενείς
εδώ ή επισκέπτης?

- Επισκέπτης.

- Και ποιόν έχετε
έρθει να δείτε?

- Την κόρη μου,
είναι στο δίπλα δωμάτιο. Την έχετε εδώ 2 μέρες και ακόμα δεν ξέρετε τι έχει.

(Με το δίκιο του
να φωνάζει ο άνθρωπος, για την υγεία του παιδιού του παλεύει)

- Θέλετε να γίνει
καλά η κόρη σας? Αν ναι, θα πρέπει να της πάρουμε λίγο αίμα να δούμε πώς
ανταποκρίνεται στην αγωγή που της δίνουμε.

- Μα μόλις της
πήρατε.

- Είχαμε ένα
ατύχημα με τα μπουκαλάκια. Ήμουν υπεύθυνος για να τα πάω στο μικροβιολογικό,
αλλά ζαλίστηκα, παραπάτησα και μου έπεσαν. Κι έσπασαν μερικά.

Η κατά το ήμισυ
ειλικρινής δήλωσή μου είχε δύο πιθανές αντιδράσεις. Ή να με λοιδορήσουν και να
αρχίσουν τις φωνές ή να δείξουν συμπόνια για το ατύχημά μου και να
συνεργαστούν.

Οι άνθρωποι στο νοσοκομείο έχουν ανάγκη από
συμπόνια και για το λόγο αυτό δεν διστάζουν να την προσφέρουν σε όσους τη
χρειάζονται.

- Σας υπόσχομαι
πως αν τελειώσουμε γρήγορα, θα πάω να κοιτάξω τους φακέλους σας και θα σας
ενημερώσω για το τι συμβαίνει με την περίπτωσή σας. Αλλά για πιο πολλές απορίες
στο γιατρό σας στην επίσκεψη του καθηγητή το μεσημέρι. Καθίστε όμως τώρα στα
κρεβάτια.

Ο κύριος γύρισε
στο δωμάτιό του. Οι υπόλοιποι κάθισαν στα κρεβάτια τους.

Μου έδιναν το
χέρι τους χωρίς παράπονα, μια γιαγιά με κοιτούσε στα μάτια και μου χαμογελούσε.

- Σε ευχαριστώ
αγοράκι μου, είπε και μου χάιδεψε το μάγουλο καθώς έλυνα το λαστιχάκι από το
μπράτσο της.

- Εγώ ευχαριστώ,
της είπα εξάλλου εγώ ήμουν αυτός που την ταλαιπωρούσε.

Η κόρη του κυρίου
γύρω στα 15 παρόλο που φοβόταν τις βελόνες (όπως δήλωσε) έκατσε αδιαμαρτύρητα
να της πάρω αίμα. Ίσως βοήθησε το ότι πριν την τρυπήσω της έστειλα με bluetooth στο κινητό της ένα παιχνίδι από τα
εκατοντάδες δικά μου. Στο αριστερό χέρι κρατούσε το κινητό και το χάζευε και
στο δεξί την τρύπαγα. Βρήκα αμέσως φλέβα, μιας και οι φλέβες της ήταν
ευδιάκριτες και μεγάλες σαν καλαμάκι καφέ από τα Starbucks. Ο μπαμπάς της ήταν ήρεμος.

Όταν τα
συγκέντρωσα όλα, τα πήγα στο γιατρό από τον οποίο τα έριξα. Δεν μου είπε ούτε
ευχαριστώ. Μετά έψαξα τους φακέλους του καθενός από την προϊστάμενη. Όταν με
ρώτησε γιατί τους θέλω και της εξήγησα, μου είπε, «δεν χρειάζεται να τους πεις
τίποτα, κοπάνησέ την, μήπως θα σε ξαναδούνε?».

Παρά τη συμβουλή
της είπα 2 λόγια στον καθέναν, οι φάκελοι δεν έγραφαν και πολλά, αλλά τους
έδωσα μερικά tips για τις
ερωτήσεις που έπρεπε να κάνουν στον καθηγητή στην επίσκεψη το μεσημέρι.

Μετά όταν χτύπησα
την πόρτα στο γραφείο του καθηγητή δεν ήταν κανείς εκεί. Για να του κάνω μια
ερώτηση πήγα κι έκανα δέκα άλλες δουλειές εκτός από αυτό που ξεκίνησα.

Τα νοσοκομεία
είναι απρόβλεπτα, πώς να το κάνουμε.