Μου το έφερε η mother τυπωμένο σε ένα χαρτί.

Δεν θυμάμαι πού μου είπε ότι το βρήκε. «Διάβασε
αυτό εδώ», μου είπε, «τα λέει ωραία».

Το κείμενο από τις
πρώτες κουβέντες άρχισε και μιλούσε στην καρδιά μου. Δεν ξέρω αν η mother καταλαβαίνει πώς νιώθω γιατί δεν της
μιλάω ανοιχτά, ή αν απλά μου το έδωσε να το διαβάσω επειδή ξέρει πως μου αρέσει
να διαβάζω οτιδήποτε πέσει στα χέρια μου, ή αν το προκάλεσε η μοίρα.

Ό,τι και να'ναι,
είναι κάτι φορές που με ορισμένα κείμενα νιώθεις πως γράφτηκαν μόνο για σένα, μπας και λειτουργήσουν σαν χαστούκι που σε κάνουν να ξυπνήσεις από τον λήθαργο, σου μιλάνε, σου ψιθυρίζουν γλυκά στο αυτί. Και όταν σου μιλάνε,
το νιώθεις μέχρι την ψυχή.

�
Το κείμενo:

"Αργοπεθαίνει όποιος
γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα
στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον  δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος
αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά
σημεία στο  " ι " αντί ενός συνόλου
συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε
ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος
δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα   για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του
τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος
δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν
βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος
καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος
περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη
βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος
εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που
δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον
θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη
υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας."

-Pablo Neruda-

Βασικά μάλλον αργοπεθαίνω.

Τον είχα ακουστά τον
Νερούντα, αλλά δεν θυμάμαι να είχα έρθει σε επαφή με κάποιο από τα έργα του.

Μετά από αυτό θα πάω
να πάρω όλα του τα cd! Φοβεροί στίχοι!

Ο ανθρώπινος
εγκέφαλος εργοστασιακά έρχεται με τη θήκη του. Σκληρή, κοκάλινη κι ανθεκτική.
Το κρανίο. Παρόλα αυτά είναι κάτι φορές που τίποτα δεν τον εμποδίζει να
εκσφενδονίζει τις σκέψεις λες και τις πετάει με σφεντόνα.

Συνήθως προσέχω
τι λέω γιατί γενικά είμαι επιφυλακτικός. Όταν νιώσω άνετα και αφεθώ, τότε
ανοίγει ένα μυστικό παραθυράκι στο κρανίο και κυλάνε οι σκέψεις προς τη γλώσσα.
Χωρίς να προλάβω να τις επεξεργαστώ. Στο 99% οι σκέψεις που μεταφράζονται σε
λέξεις είναι βαρετές, κάτι του στυλ «Πεινάω», «Βαριέμαι», «Θέλω σουβλάκι»,
«Ωραίο μπλουζάκι», «Έχω καβλώσει».

Υπάρχει και το
1%.

Σήμερα πήγα να
παρακολουθήσω μια κλινική στη νευρολογία γιατί μου έλλειπε μια υπογραφή κι
έπρεπε να τη συμπληρώσω μέχρι τις 3 Σεπτέμβρη που θα δώσω το μάθημα. Ο μόνος
καθηγητής που υπήρχε και ήταν αρμόδιος για να μας δείξει ήταν ένας κάφρος που
τον ήξερα ότι έκανε συνέχεια χαβαλέ. Πέτυχα άλλους 2 φοιτητές που ήθελαν το
ίδιο πράγμα με μένα και τον πιάσαμε να μας δείξει ένα-δυο περιστατικά κανά
40λεπτο και να φύγουμε..

Δέχτηκε γιατί
άλλο που δεν ήθελε κι αυτός να μας ξεφορτωθεί. Εκεί που μας μίλαγε για καμιά
ώρα, φτάνουμε στον τελευταίο θάλαμο. Μέσα υπήρχε ένας νεαρός με αρχόμενο στάδιο
σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Ο καθηγητής ήταν
πολύ φιλικός με το παιδί. Αφού μας είπε 2 λόγια για το περιστατικό μας έβαλε να
τον εξετάσουμε. Το γδύσαμε το παιδί μέχρι το σώβρακο. Τελειώνοντας τη
νευρολογική εξέταση, ο καθηγητής πήγε από πάνω του και μας μίλαγε. Δεν το άφηνε
να ντυθεί, γιατί πού και πού ήθελε να μας δείχνει τα συμπτώματα πάνω στο παιδί.
Το θέμα ήταν πως το είχε με το σώβρακο για κανα 20λεπτο και μπαινόβγαιναν
συνέχεια νοσοκόμες, φοιτήτριες, συγγενείς άνοιγαν να δουν τι γίνεται μέσα και
ξαναέβγαιναν. Κι ο μικρός είχε κατακοκκινήσει.

Εμένα μου
κακοφάνηκε, δεν θα ήθελα να μου έκαναν κάτι τέτοιο.

Όταν επιτέλους
τελείωσε, βγήκε από το δωμάτιο γιατί τον φώναξαν.

Όταν έφυγε,
είπαμε του παιδιού να ντυθεί. Όταν λέμε παιδί, ήταν γύρω στα 17, νεαρός βασικά.

Καθώς τον
περιμέναμε να ξαναέρθει για να μας βάλει τις υπογραφές, είχα χαλαρώσει που
τέλειωσε το μάθημα και γύρισα στον έναν από τους 2 φοιτητές που ήταν μαζί μου
και είπα:

«Καλά, ο άλλος ο μαλάκας,
τι το είχε το παιδάκι τόση ώρα γυμνό κι ήμασταν κι από πάνω του και το
ζαλίσαμε? Άσε που δεν κατάλαβα Χριστό, απότι είπε, να δω τι θα γράψουμε στις 3
του μηνός».

Με την άκρη του
ματιού μου είδα μια άσπρη ποδιά να κινείται αριστερά μου, αλλά δεν έδωσα
σημασία.

Όλοι ξέρουμε σε
ποιόν ανήκε αυτή η ποδιά.

Στον καθηγητή.

Ζούσα το 1%,
έκανα παρόμοια γκάφα όπως είχα κάνει σε αυτό το ποστ.

Τα πήρε μιλάμε.
Έτσι όπως ήταν ντυμένο το παιδί με έβαλε να του κάνω νευρολογική εξέταση. Πάνω
από τα ρούχα. Φυσικά δεν μπορούσα να δω κανένα σύμπτωμα, κυρίως στα πόδια γιατί
τα κάλυπτε το παντελόνι. «Πώς θα δεις συμπτώματα, αν δεν το γδύσεις
τον άρρωστο? Άσχετοι όλοι εδώ μέσα!».

Μας ξέχεσε, τα
άκουγαν κι οι άλλοι 2 κακόμοιροι που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Κόσμος είχε μπει
στο δωμάτιο κι άκουγε τον εξάψαλμο που μας έριχνε, οπότε αφού είχα φάει τρελή
κόμπλα του λέω: «Μπορούμε τουλάχιστον να βγούμε από το θάλαμο και να μας τα
πείτε έξω?».

Θέριεψε αυτός, κοκκίνησε
τόσο αφού τρόμαξα ότι θα πάθει εγκεφαλικό.

«Θα στα πω όπου
θέλω εγώ, μακούς?».

Αφού άκουσε τις
φωνές, μπήκε και τον μάζεψε η μεγάλων διαστάσεων προισταμένη και τον καλόπιασε
με τα «άσε τα παιδάκια, μικρά είναι κάνουν καμιά γκάφα πού και πού», τον
ηρέμησε κι έφυγε.

Ντάξει, υπογραφές
δεν μας έβαλε, τι να λέμε τώρα. Τουλάχιστον, πρέπει να του αναγνωρίσω πως δεν
ζήτησε τα ονόματά μας, ούτε έδωσε συνέχεια στο θέμα. Απλά αν ξαναπάω σε αυτή
την κλινική θα είμαι «τοίχο τοίχο, μην σε πετύχω!»

Γυρνώντας σπίτι, σκεπτόμενος
το περιστατικό, στρώθηκα να διαβάσω λίγο νευρολογία. Κι έπεσα στο σύνδρομο Tourette. Το είχα ακούσει, αλλά δεν θυμόμουν ένα
βασικό, αλλά όχι συχνό σύμπτωμα.

Το σύνδρομο Tourette, έχει το χαρακτηριστικό ότι στα καλά
καθούμενα το άτομο παύει να συμπεριφέρεται φυσιολογικά. Το πιάνουν «τικ»,
νευρικές κινήσεις, έχει παράξενη συμπεριφορά.

Το πιο γνωστό
σύμπτωμά του, αλλά όχι το πιο συχνό είναι η coprolalia-κοπρολαλία (όπως αναφέρεται στα ξένα συγγράματα) κοινώς λέει
ό,τι του κατέβει, όσο κοινωνικά κατακριτέα κι αν είναι! Ο εσωτερικός τους
αισθητήρας λειτουργεί ανάποδα, τους αναγκάζει να ξεστομίζουν πράγματα που δεν
θα έλεγαν ποτέ κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες!

Αν συναντήσετε
ποτέ ασθενή με Tourette, ξεπερνώντας
το αρχικό σοκ και την ταλαιπωρία του ασθενούς, θα μπορούσες να πεις ότι
φαίνεται αστείο!

Μια φορά έχω δει
τέτοιο ασθενή. Πριν 2 χρόνια που συζητούσαμε στο διάδρομο του Αιγηνήτειου και
συζητούσαμε για τον Παλαιοκώστα που τον είχαν νοσηλευόμενο στο Λαϊκό, λέει μια
συμφοιτήτρια: «Είναι τίγκα στην αστυνομία το Λαϊκό, λες και είναι κανας
τρομοκράτης.»

Δίπλα καθόταν
ασθενής με Tourette κι
εκεί που έτρωγε ήρεμος και ήσυχος κρουασανάκι με την αδερφή του  μπήγει κάτι αγριοφωνάρες: «ΒΟΜΒΑ!
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ!».

Δέκα άτομα
πήδηξαν έξω να σωθούν!

Και μετά ο
ασθενής συνέχισε να τρώει αμέριμνος το κρουασάν κάνοντας τα τικ του.

Μετά από κανα
δεκάλεπτο περνάει μια νοσοκόμα (από τις κλασικές ανάφτρες) και της λέει: «Πωπω
ένα μουνί!» και μετά ο καημένος κοκκίνισε που ξεστόμισε κάτι τέτοιο χωρίς να το
ελέγξει και ζήτησε συγνώμη, αλλά η νοσοκόμα που τον ήξερε του είπε: «δεν
πειράζει Γιαννάκη, το ξέρω ότι είμαι κούκλα!».

Εκτός από
κοπρολαλία, άλλο σύμπτωμα είναι η ηχολαλία (επαναλαμβάνει κάθε λέξη που
ακούει-όπως κάναμε μικροί όταν θέλαμε να σπάσουμε τα νεύρα του άλλου), που κι
αυτή έχει πλάκα αν την καλοσκεφτείς.

Σαν ασθένεια όμως
είναι πολύ δυσάρεστη και για τον ασθενή και για τους οικείους του.

Είναι όμως
απελευθερωτικό. Εμείς ας πούμε, κι εγώ ακόμα περισσότερο που δεν μπορώ να
ελέγξω τις κοτσάνες που πετάω, πρέπει να ανησυχούμε συνέχεια μήπως πούμε κάτι
που δεν πρέπει. Οι ασθενείς με Tourette, δεν ανησυχούν. Γιατί είναι σίγουροι ότι θα το πουν. Άσε που είναι οι πιο
ειλικρινείς άνθρωποι, μιας και δεν καταπιέζουν καμία σκέψη τους. Αν σε πουν
κάθαρμα στα καλά καθούμενα, μπορεί να χρειαστεί κάποιος χρόνος για να σου
εξηγήσουν την πάθησή τους, μετά όμως έχουν το ελεύθερο να σε λένε κάθαρμα όποτε
τους έρθει! Δεν μπορούν να το ελέγξουν! Πόσο απελευθερωτικό είναι αυτό?!!!

Κοπρολαλία
εμφανίζει το λιγότερο από 15% των ασθενών με Tourette, αλλά παρόλα αυτά μήπως θα ήταν καλή δικαιολογία
να πως στον καθηγητή που άκουσε που τον έβρισα ότι έχω Tourette? Θα το χάψει άραγε?

Κι εκεί που
συνέχισα να διαβάζω νευρολογία, ανακάλυψα ότι μια κοπέλα πριν 6 χρόνια δεν με
δούλευε. Πώς έγινε αυτό?

Συνέβη όταν
σπούδαζα στη Λάρισα, πριν πάρω μετεγγραφή για Αθήνα. Τον πρώτο καιρό ως
φοιτητής, είχα γνωρίσει μια συμφοιτήτρια, δεν κάναμε πολύ παρέα στην αρχή κι
όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε έτυχε ένα βράδυ να το περάσει σπίτι μου, γιατί τότε
είχαν πέσει χιόνια και δεν μπορούσε να γυρίσει στο δικό της.

Εκεί που
κοιμόμουν τον ύπνο του δικαίου ακούω ένα: «Ααααααααααααργκγκ!»

Τινάχτηκα μέχρι
το ταβάνι.

«Τι έγινε Θέε
μου?»

«Τίποτα έβλεπα
εφιάλτη.»

Σηκώθηκα να
ελέγξω στον καθρέφτη αν άσπρισαν οι τρίχες τον μαλλιών μου και μετά ξανακοιμήθηκα.

Μετά από κανα 2
βδομάδες είχαμε αποκοιμηθεί στον καναπέ της. Φαντάζεστε τη συνέχεια.

Εκεί που
ονειρεύομαι προβατάκια ακούω το Ααααααργκ!

Φρικάρω,
τινάζομαι, κλωτσάω το τραπεζάκι, πέφτουν τα ποτήρια, πανικός. Η κοπέλα είχε
κιτρινήσει.

«Τι θα γίνει ρε
Μ., να με πεθάνεις θες?»

«Άσε με μωρέ,
ξανακοιμήσου εσύ».

Μετά από μια
βδομάδα έφυγε για Ιατρική Αλεξανδρούπολης, της ενέκριναν τη μετεγγραφή.

Όταν μιλούσαμε με
sms κι αναφέρθηκα στο
περιστατικό με τις κραυγές της μες στη νύχτα, το έπαιζα πειραγμένος γιατί νόμιζα
ότι με δούλευε.

Μου έστειλε ένα
μήνυμα που έλεγε: «Τσέκαρε το exploding head syndrome».

Από τότε χαθήκαμε
κι εγώ το διέγραψα από τη μνήμη μου.

Μέχρι που το
πέτυχα σε ένα νευρολογικό site που έψαχνα για sos και τη θυμήθηκα.

Το σύνδρομο του
εκρυγνυόμενου κεφαλιού είναι μια πάθηση στην οποία ο ασθενής βιώνει έναν φοβερά
δυνατό θόρυβο σαν να βγαίνει από το κεφάλι του, ενώ συχνά περιγράφεται σαν
έκρηξη, γάβγισμα, κύματα που σκάνε πάνω σε βράχο, δυνατοί ήχοι ή κουδουνίσματα.
Συμβαίνει συνήθως όταν κοιμάται ο παθών, αλλά μπορεί να συμβεί και όσο είναι
ξύπνιος. Ο ασθενής νιώθει άγχος και φόβο μετά το θόρυβο και τον πιάνει
ταχυκαρδία.

Δεν υπάρχει
θεραπεία, πέραν της διαβεβαίωσης του ασθενούς ότι αυτό που του συμβαίνει είναι
ακίνδυνο.

Δεν ξέρω αν
πράγματι αυτό είχε, αλλά τουλάχιστον ανακουφίστηκα γιατί μέχρι σήμερα νόμιζα
πως ήταν δαιμονισμένη!

Ό,τι θες μπορεί
να πάθει ο άνθρωπος τελικά!

Y.Γ.1 Κι επειδή
πρέπει να έχει επηρρεαστεί ο εγκέφαλός μου, να τι τραγούδι μου έχει κολλήσει.
Τα σπάει! Τσαμικο-καλαματιανο-μπουζουκο-ροκ!

Subscribe Free
Add to my Page

Υ.Γ.2 Φτου, πάλι
κατεβατό βγήκε το ποστ. Κι όλα αυτά ενώ έπρεπε να διαβάζω νευρολογία, γαμώτη.
Πάω να στρωθώ. Take care.

Δύο είναι
συντροφιά. Τρεις αρχίζει και γίνεται όχλος.

Αν έφτιαχνα μια
λίστα με τα πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω -μόδα, συνταγές μαγειρικής,
χορός, ραπ, clubs κτλ- μία
από τις πρώτες θέσεις θα κατείχαν οι άνθρωποι. Θέλω να πιστεύω πως έχω
αναπτύξει μία ικανότητα να ψυχολογώ, η οποία έγκειται πιο πολύ στο να
αντιλαμβάνομαι πότε ενοχλείται ο άλλος, πότε βαριέται, πότε αδιαφορεί για το
θέμα που συζητάμε ή πότε αντιλαμβάνεται ότι εγώ ενοχλούμαι ή αδιαφορώ ή
βαριέμαι. Μέχρι εκεί όμως.

Τώρα μπορεί και να
μην καταλαβαίνω τίποτα από το πώς νιώθει ο άλλος κι απλά να ενεργοποιούνται οι
ψυχαναγκασμοί μου και να νομίζω διάφορα, αλλά ας πούμε πως παρά τις κάποιες
απλές ικανότητες κοινωνικότητας που τι διάλο πρέπει να έχω, σε γενικές γραμμές
τους ανθρώπους δεν τους καταλαβαίνω.

Τι ζόρι τραβάνε
στο κάτω κάτω της γραφής? Περπατάνε στους δρόμους με τα περίεργα κουρέματά τους
και το υφάκι προσποιούμενοι πως δεν αντιλαμβάνονται τους δεκάδες ανθρώπους που
κινούνται γύρω τους και δεν λένε ούτε καλημέρα. Ή πήζουν στην κίνηση στα
κλουβιά με ρόδες και βρίζονται και τσακώνονται.

Γκχχχ είναι
απαίσιοι.

Τώρα όπως θα
φανταστεί κανείς, η αποτυχία μου να ταυτιστώ με την υπόλοιπη ανθρώπινη φυλή με
καθιστά κοινωνικά απροσάρμοστο. Πέταξέ με ανάμεσα σε δύο αγνώστους ακόμα και
στην πιο χαλαρή εκδήλωση και ή θα αρχίσω να πηγαίνω μπρος πίσω στηριζόμενος μία
στις φτέρνες μία στα δάχτυλα των ποδιών γελώντας δυνατά λόγω αμηχανίας σε
στιγμές που κανείς άλλος δεν γελάει ή θα προσπαθήσω να ανοίξω κουβέντα λέγοντας
κάτι κορυφαίο του στυλ: «Καλά, αυτό το δωμάτιο σαν πολύ τετράγωνο δεν είναι?»

Τις προάλλες
ήμασταν σπίτι του Γ. και παίζαμε Wii. Χτυπάει το κινητό του, μιλάει κι όταν το κλείνει μου λέει:

-Σήκω θα πάμε σε
πάρτυ.

-Ξέχνα το, δεν
πάω πουθενά, βαριέμαι, θα πάω σπίτι.

-Δεν ακούω
κουβέντα θα έρθεις για μισή ώρα, ίσα να χαιρετήσω και φεύγουμε.

Υποσχέθηκε πως
στον γυρισμό θα με κεράσει αραβική με γύρο από το Pittaland (ένα από τα καλύτερα εδέσματα στον
κόσμο!) οπότε δέχτηκα να πάμε.

Στο δρόμο για το
πάρτυ του αποκάλυψα πως έχω ένα θεματάκι στο να πιάνω κουβεντούλα με αγνώστους.

Ο Γ. βγαλμένο
παιδί, αποφάσισε να με κοουτσάρει και να μου αποκαλύψει τα μυστικά της
κοινωνικότητας.

«Ένα είναι το
κλειδί για να κάνεις κουβεντούλα. Θα βλέπεις τι μέρα είναι. Αν είναι Δευτέρα ή
Τρίτη, ρώτα τους πώς πέρασαν το Σαββατοκύριακο. Αν είναι Πέμπτη ή Παρασκευή
ρώτα τους τι θα κάνουν το Σαββατοκύριακο.

-Μα καλά κι αν
τους συναντήσω Τετάρτη? Ή αν συναντηθούμε Σαββατοκύριακο? Τι σκατά θα κάνω
τότε?

-Ώχου μωρέ! Ρώτα
τους τι κάνουν γενικά στη ζωή τους, έλεος!

Όταν φτάσαμε στο
πάρτυ κι αυτός χώθηκε κάπου μες στην κάπνα και την πολυκοσμία να χαιρετήσει,
απέμεινα μόνος με τον άγνωστο όχλο και τις λειψές συμβουλές του Γ. Αρχικά
έπιασα μια γωνιά δίπλα ακριβώς στον μπουφέ και προσπαθούσα να φαίνομαι
απασχολημένος μασουλώντας για να αποφύγω τους πάντες. Όταν αυτό το σχέδιο
απέτυχε γιατί είχα στριμωχτεί ανάμεσα σε άτομα που προσπαθούσαν να μου φάνε τα
καναπεδάκια, αποφάσισα να θέσω σε εφαρμογή τις νέο-αποκτηθέντες κοινωνικές μου
δεξιότητες χάρη στις συμβουλές του Γ.

Ρώτησα λοιπόν καναδυο
τι κάνουν με τι ζωή τους.

Με τέτοιο opening που έκανα όμως κατέληξα να κοιτάζω
το υπερπέραν, κουνώντας συνεχώς καταφατικά το κεφάλι, έχοντας γείρει το κεφάλι
μου προς το αυτί του καθενός γιατί δεν άκουγα λόγω της μουσικής (και γεμίζοντάς
το αυτί μου με τα σάλια τους) ακούγοντας βαριεστημένα τι θα κάνουν το
Σαββατοκύριακο ή τι έχουν κάνει λεπτομερώς στη ζωή τους μέχρι τώρα, ενώ εμένα
δεν με ένοιαζε καν αν ζούσαν ή αν πέθαιναν!

Ευτυχώς μόλις με
ρώταγαν (από ευγένεια όχι από ενδιαφέρον) τι κάνω εγώ στη ζωή μου κι έλεγα «ε
τίποτα ιδιαίτερο, σπουδάζω ιατρική κι είμαι στα τελειώματα», μόνο τότε μου
ζήταγαν καμιά ιατρική συμβουλή και περνούσε λίγο η ώρα.

Όταν ήρθε και με
βρήκε ο Γ. ευτυχώς έφερε κάτι παλιές συμμαθήτριες και κάτι κολλητάρια και ο
κοινωνικός phantom βγήκε
στην επιφάνεια. Πριν όμως κάτσουμε όλοι οι γνωστοί μαζί με πήρε στην άκρη και
με ρώτησε:

-Πώς πήγε? Σε
βοήθησε το κλειδί που σου είπα για να κάνεις κουβεντούλα?

-Φίλε, το κλειδί
που μου έδωσες ξεκλειδώνει την πόρτα της βαρεμάρας.

-Χελόοου! Γιαυτό
το λένε κουβεντούλα, στόκο! Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά. Είναι
απλά παπαριές που λες για να σπάσει ο πάγος.

-Ίσα ίσα να
βγαίνουν ήχοι από το στόμα?

-Ναι! Οι αγελάδες
μουγκανίζουν, τα πρόβατα βελάζουν κι οι άνθρωποι πιάνουν κουβεντούλα..!

Και μετά από αυτή
την αρκετή γνώση για ένα βράδυ, οι υπόλοιπες ώρες με την γνωστή παρέα κύλησαν
υπέροχα.

Μπορεί τώρα με τα
παραπάνω να θεωρηθώ κοινωνικά απροσάρμοστος αλλά αυτό καθιστά ιδιαίτερα
σπάνιους τους ανθρώπους με τους οποίους έχω ταιριάξει. Τώρα βέβαια αυτή η
σπανιότητα που χαρακτηρίζει τους φίλους και γνωστούς μου δεν σημαίνει
απαραίτητα πως είναι καλό πράγμα. Σπάνιο ήταν το μυαλό του Αινστάιν, σπάνιο και
του Τζακ του Αντεροβγάλτη!

Υποσημείωση.
Τίτλος: Στερνή μου γνώση.

Στο προηγούμενο
ποστ, όπου εκτός από τις εξορμήσεις με τον Trikalo ανέφερα πως ανακάλυψα και κόλλησα με το facebook, η φίλη AfinontastinMykono μου
άφησε σχόλιο «Πρόσεχε
είναι άτιμο εργαλείο. Μπορεί να δεις κάτι που δε θέλεις!».

Προφανώς κάτι
ήξερε.

Έτσι όταν μια
κοπέλα-με-την-οποία-κάτι-είχε-παιχτεί-αλλά-ω-Θεέ-μου-έληξε-πολύ-άδοξα-η-σχέση
με έκανε add στους friends, βρέθηκα αντιμέτωπος με μια πλήρη,
συνεχή, λεπτό προς λεπτό ενημέρωση της φανταστικής νέας της ζωής, με το
φανταστικό νέο της αγόρι, με τους φανταστικούς του κοιλιακούς. Κι όλα αυτά με
πολλές φωτογραφίες όλες σε πόζες που διασκεδάζουν, σε εξωτικά μέρη και πάντα
αγκαλιασμένοι σε πόζες γούτσου-γούτσου και γεμάτες μπλιάχ-ζουζουνιές.

Δεν έχει
ενεργοποιηθεί αυτόματο update για κάθε φορά που κάνουν σεξ, αλλά φαντάζομαι πως κάποιο application θα υπάρχει και γιαυτό.

Παραλίες, κάμπινγκ, χωριά, εξοχές, μπάνια,
μαγιό, διακοπές, ξεφάντωμα, clubbing, νησιά, τουρισμός… ίσον με =dbdfg dafghadhbad gsnbgsgbsdb gbsbcs gbasbd sbnsfbn gbasb gbdsdab gbdsadb.

Έτσι ηχούν οι
παραπάνω λέξεις στα αυτιά μου. Αλαμπουρνέζικα.

Έγκλειστος στα
τείχη της πρωτεύουσας μέχρι τις 21 Αυγούστου οπότε κι ευελπιστώ να πάω διακοπές
για καμιά βδομάδα, καταδικασμένος να δουλεύω στην part-time δουλειά όλο το καλοκαίρι και να ξυπνάω καθημερινά στις 6.30 το πρωί κι
αποφασισμένος να στρωθώ να διαβάσω καλοκαιριάτικα μπας και περάσω κανά
χρωστούμενο στην εξεταστική του Σεπτέμβρη.

Οπότε μην μου
μιλάς για καλοκαίρια, για ακρογιαλιές και αστέρια, πες μου μονάχα πως στον Batman θαααααα μεεεε ξαναπααααααάς!

Οι φίλοι έχουν
ήδη αρχίσει να με εγκαταλείπουν ένας-ένας, ξαμολιούνται στα χωριά ή στα νησιά.
Όσοι βρίσκονται ακόμα στην Αθήνα κάνουν 3 πράγματα. α. Μιλάνε όλη την ώρα για
τις διακοπές που θα πάνε. β. Μιλάνε όλη την ώρα για τις διακοπές που πήγαν και
που θα ξαναπάνε γ. Δεν μιλιούνται γιατί δεν θα πάνε διακοπές.

Εγώ φυσικά ανήκω
στην κατηγορία γ ή αλλιώς κατηγορία γάμησέ τα.

Βλέποντας λοιπόν
φίλους και γνωστούς να απομακρύνονται από την πρωτεύουσα λες κι έπεσε πανδημία
χολέρας και μην μπορώντας να πάω μαζί τους γιατί οι μέρες της άδειας τους δεν
συμπίπτουν με το δικό μου πενθήμερο άρχισα να αναρωτιέμαι τι μπορώ να κάνω για
να την παλέψω.

Συζήτησα το θέμα
τυχαία με μια 30αρα ξαδέρφη η οποία πέρσι το καλοκαίρι δοκίμασε να πάει μόνη
της μια βδομάδα διακοπές επειδή της είχε ξεμείνει ένα εισιτήριο από εργατική εστία
και θεώρησε σκόπιμο να μην πάει χαμένο. Τι αποκόμισε από αυτή την εμπειρία?

«Μην πας παραπάνω
από μια εβδομάδα γιατί θα καταλήξεις να μιλάς στον εαυτό σου. Το θέμα είναι τα
απογεύματα. Την ημέρα την παλεύεις γιατί μπορείς να κάθεσαι για ώρες στην παραλία
και να λιάζεσαι ή να τριγυρνάς στα αξιοθέατα παρέα με το i-pod, αλλά όταν πέσει το βραδάκι δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα εκτός από
το να τρως μόνος σου σε φαστφουντάδικα ή να πίνεις μόνος σε μπαρ. Αν είσαι
γυναίκα δεν είναι τόσο άσχημα γιατί όλο και κάποιος θα σου την πέσει, κάτι που
συνήθως σου φτιάχνει τη διάθεση, αλλά αν είσαι άντρας θα αρχίσεις να παραμιλάς
πάνω από ένα ποτήρι στο πεζοδρόμιο έξω από το μπαρ. Σοβαρά τώρα, σε ξορκίζω, αν
πας μόνος πήγαινε 5 μέρες το πολύ, μετά τρελαίνεσαι.»

Ξανάνοιξα το θέμα
πριν λίγες μέρες τυχαία με έναν γνωστό που τον πέτυχα έξω από το γυμναστήριο
της γειτονιάς. Πωρωμένος με τα extreme sports αυτός, με
κάμπινγκ, αναρριχήσεις, κανό καγιάκ, κωπηλασίες κι οτιδήποτε άλλο άθλημα μπορεί
να σε σακατέψει μου πρότεινε να πάω μια βδομάδα μαζί του σε μια «πενθήμερη
εκδρομή» σε κάτι ξεχασμένες από τον Θεό (και τα σωστικά συνεργεία)
βουνοπλαγιές.

Με τον
συγκεκριμένο δεν κάναμε ιδιαίτερη παρέα, ενώ τους υπόλοιπους extremιστές δεν τους είχα ξαναδεί.

Και ποιός μου
λέει εμένα ότι την πρώτη μέρα της εκδρομής δεν θα έρθει ένας ενοχλητικός,
μπρατσωμένος, μουσάτος τύπος που αποφάσισε ότι θα ταιριάζουμε φοβερά σαν παρέα
και δεν θα με αφήνει σε ησυχία όσο θα προσπαθώ να μην πέσω από τον γκρεμό, να
μην πνιγώ με το κανό, να μην με τσιμπήσουν τα φίδια στη σκηνή, ενώ θα είμαι
αποκλεισμένος στην ερημιά κάτω από τον καυτό ήλιο καθώς αυτός θα μιλάει συνεχώς
για το πώς τον παράτησε η πρώην του πριν 5 χρόνια και θα κλάνει για χαβαλέ και
θα τρώει συνεχώς σάντουιτς και θα περιφέρεται με υπολείμματα μαγιονέζας γύρω
από τα μούσια του, μέχρι τη στιγμή που θα φλιπάρω και θα αρπάξω την πιο κοντινή
κοτρώνα και θα του την κοπανήσω στο κρανίο και θα συνεχίσω να τον κοπανάω και
να τον κοπανάω και θα αρχίσω να ουρλιάζω μανιασμένα προς τον ουρανό ενώ οι άλλοι
θα προσπαθούν να με τραβήξουν από πάνω του, αλλά σε εκείνο το σημείο θα έχω
τρελαθεί τελείως και θα επιτεθώ και σε αυτούς με την κοτρόνα, η οποία έχει
γεμίσει αίματα, μυαλά και τρίχες από μούσια και θα καταφέρω να χτυπήσω κι άλλον
ένα στο κεφάλι μέχρι τη στιγμή που θα με ρίξει ένας άλλος κάτω με ένα τάκλιν
όπως κάνουν στο ράγκμπι και καθώς θα είμαι στο έδαφος να χτυπιέμαι σαν
μανιασμένο σκυλί ενώ αυτοί με κρατάνε, κάποιος θα με σφίξει με δύναμη στο λαιμό
μέχρι να χάσω τις αισθήσεις μου και να πάθω ασφυξία κι εκείνοι θα πάρουν το
πτώμα μου και θα το πετάξουν σε ένα ποτάμι και θα κάνουν μυστική συμφωνία να
μην πουν ποτέ και σε κανέναν τι συνέβη εκείνη τη μέρα στο δάσος….

Μα διακοπές θα
είναι αυτές???

�

Ζώντας αυτές τις
στιγμές πίκρας, καύσωνα, απογοήτευσης, βαρεμάρας, πίεσης λόγω δουλειάς κι επερχόμενης
εξεταστικής κι απίστευτης ζήλιας όλων αυτών που είναι διακοπές και οι κώλοι
τους πρωταγωνιστούν στις ειδήσεις του star, έχω βρει τρόπους να την παλεύω.

Καταρχάς
ανακάλυψα το facebook. Το
ξέρω ότι τώρα με αυτή την αποκάλυψη, από την ανατριχίλα και τη συγκίνηση οι
τρίχες θα σκίσουν το μπλουζάκι σου ή τέλοσπαντων τα καυτά πρόστυχα κόκκινα
εσώρουχα που φαντάζομαι να φοράς (αλλά αν φοράς τέτοια εσώρουχα δεν θα πρέπει
να έχεις τρίχες για να στα σκίσουν οπότε σκίστα μόνη σου φίλη αναγνώστρια top-model), αλλά εγώ τώρα αποφάσισα να κάνω λογαριασμό στο facebook, ok? Άλλαξα το παλιό Bil Pswlaras που το είχα φτιάξει για πλάκα κι
έφτιαξα ένα αυθεντικό με το ονοματεπώνυμό μου για πλήρες φακέλωμα. Κι εκεί που
την έψαχνα την όλη φάση, ανακάλυψα ένα group που είχε φτιάξει το παλιό μου
γυμνάσιο. Κι ανακάλυψα συμμαθητές και φίλους που χαθήκαμε κι είχα χρόνια να
τους μιλήσω, έναν κοντό που τώρα έγινε ντερέκι, έναν χοντρό που τώρα έγινε
σφίχτης, τον παιδικό μου έρωτα που δεν με έχει κάνει ακόμα add στους friends της, ένα φίλο από την Αλβανία που
τώρα έχει πτυχίο στα οικονομικά και διαπρέπει στη Νέα Υόρκη και κάτι ρεμάλια
που χαθήκαμε και στα μηνύματα που ανταλλάξαμε μιλούσαμε λες και δεν πέρασε μια
μέρα!

Δεύτερη,
βασικότερη, κυριότερη και διασκεδαστικότερη ασχολία αυτές τις μέρες είναι να
ξαμολιόμαστε με τον Trikalo από δω κι από κει και να γδέρνουμε τους λαιμούς μας από τα γέλια!
Μπείτε να διαβάσετε ΕΔΩ πώς περιγράφει μια βδομάδα που πέρασε μαζί μου!!! Δεν θέλω
να λέω μεγάλα λόγια και ειδικά «δημόσια» μέσω του blog, αλλά υπάρχουν φορές στη ζωή, ελάχιστες
φορές, που συναντάς κάποιον και μέσα στα 3 πρώτα λεπτά ξέρεις πως θα ταιριάξεις
γάντι. Like a glove!!! Ο συγκεκριμένος εκτός του ότι είναι μεγάλος χαβαλές και κάφρος, ταυτόχρονα
επιδεικνύει μια ευγένεια και μια λεπτότητα στη συμπεριφορά του, που είναι να
απορείς πώς συνδυάζει αυτά τα 2.

Το μονό κακό με
τον Trikalo είναι ότι
απειλεί την σωματική μου ακεραιότητα. Συνεχώς με πιάνουν τα γέλια με τα αστεία
του κι έχω πνιγεί άπειρες φορές! Ή από πνιγμό θα πάω ή από αφυδάτωση λόγω του
φόβου μου μην με κάνει να πνιγώ!

Η όλη σχέση μου
με τον Trikalo συνοψίζεται
στο ΝΟΗΜΑ που βγαίνει από την εξής ιστορία.

«Ήταν ένας
κασκαντέρ ο Dangerous και
ήθελε να κάνει μια επικίνδυνη πτώση με αλεξίπτωτο. Πηδάει από το αεροπλάνο,
κάνει να ανοίξει το αλεξίπτωτο δεν ανοίγει, δοκιμάζει το εφεδρικό τίποτα, κοιτά
πουθενά να πέσει στα μαλακά και βλέπει μια πλαγιά. Παίρνει τέτοια κατεύθυνσει
στον αέρα κι αρχίζει να πέφτει προς την πλαγιά, παίρνει εμβρυική στάση με χέρια
μαζεμένα γύρω από τον κορμό και το κεφάλι για να αντέξει τη σύγκρουση κι
αρχίζει να κατρακυλάει στην πλαγιά. Πέφτει, πέφτει, πέφτει και πλατς! βουτάει
σε μια λίμνη. Αναδύεται στην επιφάνεια και τότε τον πλησιάζει ένα παπάκι και
του κάνει: Κουάκ!»

Ηθικό δίδαγμα?
(που περιγράφει και την σχέση μας με τον Trikalo): Κύλησε ο Dangerous και βρήκε το παπάκι!@ (εγώ είμαι το
παπάκι)

Για τον λόγω αυτό
θα του αφιερώσω το παρακάτω τραγουδάκι. Είναι η διασκευή του «you’re unbelievable» από μια hard rock μπάντα. Όταν ραπάρει ο τύπος δεν ξέρω τι λέει (κλασσική προσπάθεια
λευκού να ραπάρει), αλλά το ρεφρέν τα λέει όλα!. Η μπάντα λέγεται Thousand Foot Krutch. Η μπάντα όμως δεν είναι καθόλου τυχαία.
Θα σας πω πώς έχει η ιστορία και θα καταλάβετε.

Ακούω τυχαία ένα
τραγούδι του συγκροτήματος πριν 2 βδομάδες. Μου άρεσε κι αποφάσισα να κατεβάσω
όλη τη δισκογραφία τους (να’ναι καλά τα torrents). Τα περνάω στο κινητό για να τα ακούσω το άλλο
πρωί. Το άλλο πρωί σηκώνομαι με πονόλαιμο. Κατά τη διάρκεια της μέρας ανεβάζω
πυρετό, με πιάνει πονοκέφαλος, βήχας. Ήθελα να τα ακούσω, αλλά, πού όρεξη
άρρωστος άνθρωπος. Την μεθεπόμενη έχοντας πιει αντιπυρετικό κι αντιβίωση ξεκινώ
για τη δουλειά με όρεξη να ακούσω τα τραγούδια, αλλά συνειδητοποιώ πως χάλασε
το hands free. Πάω τα ακουστικά στη sony ericsson και με την ευκαιρία αφήνω και το κινητό για αναβάθμιση. Θα
τα παραλάβω όλα μαζί σε 5 εργάσιμες, κοινώς 7 μέρες. Περνάνε 7 μέρες χωρίς να
έχω καταφέρει να ακούσω το γαμωσυγκρότημα. Παίρνω χθες το κινητό και τα
καινούργια ακουστικά, βάζω να τα ακούσω αλλά με την αναβάθμιση είχαν σβηστεί.
Τα ξανακατεβάζω. Πάω σήμερα το πρωί να τα ακούσω έκανε διακοπές το hands free πάλι. Πάω φουρκισμένος στη sony, μου το αλλάζουν, πάω να τακούσω και κολλάει το
κινητό! Πού να το ξαναγύρναγα στη sony, άρχισα να το μαστορεύω εγώ μέχρι που το κόλλησα και δεν άναβε τελείως!

Σε εκείνο το
σημείο φρίκαρα και λέω πως πρέπει να είναι μοιραίο να μην το ακούσω αυτό το
συγκρότημα! Τώρα πλέον τα έφτιαξα όλα και θα δοκιμάσω να το ακούσω αύριο. Τρέμω
στην σκέψη τι άλλο μπορεί να συμβεί!

Ένα τραγούδι από
αυτό το μεταφυσικό συγκρότημα λοιπόν θα αφιερώσω στον φίλο Trikalo με την ελπίδα να ξορκίσουν τα κακό
τα περιποιημένα μεταξένια μούσια του και θέλω να του πω, όσο γκέι κι αν
ακουστεί αυτό, ότι είσαι unbelievable κι ότι I love you man!!!!

�

Subscribe Free
Add to my Page

Υ.Γ.1 Ο φίλος swift με παρακάλεσε να γράψω κριτική για
τον Batman. Το μόνο
που θα πω εγώ κι ας ακουστεί λίγο χυδαίο είναι ότι από την πολύ πώρωση
κοντέψαμε να χύσουμε πάνω στα νάτσος! Κατά τάλλα με εκπροσωπεύουν απόλυτα οι
τύποι από το movies for the masses , όπου γράφει κι ο Φραγκούλης, ο φοβερός κριτικός
της AV μέχρι που τον απέλυσε
ο εκδότης επειδή μια εταιρία παραγωγής απείλησε πως δεν θα βάλει άλλες
διαφημίσεις στη Voice γιατί ο
συγκεκριμένος κριτικός έκραζε τις ταινίες της. Όλοι ξέρουμε πώς κάνει η AV για τις διαφημίσεις, τους έχω
ικανούς να βάλουν μέχρι και διαφήμιση του στυλ «Κατεδαφίσεις πύργων ο Μπιν
Λάντεν».

Υ.Γ.2 Το ποστ
αυτό έγινε κατεβατό ολάκερο, σκόπιμα. Είχα κάποια παράπονα ότι τελευταία δεν
γράφω συχνά, αλλά δείξτε κατανόηση λίγο ότι είναι καλοκαίρι, λίγο ότι σχολή και
νοσοκομείο δεν έχουμε τίποτα, για να γράψω καμιά ιστορία από κει, λίγο οι
τσάρκες για να γίνει πιο υποφερτός ο καύσωνας, τα ποστ την περίοδο του
καλοκαιριού ίσως είναι αραιά. Ίσως πάλι όχι! Ποιος ξέρει! Σήμερα που μέπιασε λογοτεχνικός
οίστρος πάντως, έγραψα τα σώψυχά μου οπότε πάρτε να’χετε!�

�

Καλά να περνάτε
όλοι όπου κι αν είστε, αλλά ακόμα καλύτερα να περνάμε εμείς οι λίγοι που έχουμε
ξεμείνει στην πρωτεύουσα και στα καυσαέρια και λιώνουμε και μαραζώνουμε σαν
φυλακισμένοι! (that’s the spirit που λένε)

�

�

Αποφάσισα να
γράψω το καλύτερο ποστ που έχει γραφτεί από ανθρώπου χέρι. Καλά όχι μόνο από
ανθρώπου χέρι αλλά κι από πληκτρολόγιο. Ή μάλλον όχι μόνο από ανθρώπου χέρι
αλλά και πληκτρολόγιο και Word. Ή μάλλον καλύτερα από ανθρώπου χέρι και πληκτρολόγιο και Word και κάτι καλώδια κι έναν
επεξεργαστή. Ή πιο σωστά από ανθρώπου χέρι, πληκτρολόγιο, Word, καλώδια, επεξεργαστή, ηλεκτρικό ρεύμα,
ιδέες, νευρώνες του εγκεφάλου, εμπειρίες από συναναστροφή με άλλους ανθρώπους.

Τελικά δεν είναι
απλό πράγμα να γράφεις ποστ.

Ένιγουέι αφού τα
ξεκαθαρίσαμε τα παραπάνω να αποκαλύψω το θέμα του καλύτερου ποστ στον κόσμο.

Θέμα: το καλύτερο ποστ του κόσμου. Αυτό. Τέλος.

Τα υπόλοιπα ποστ
δεν πιάνουν μία μπροστά του, ωχριούν, αυτό το ποστ γαμάει όλα τα άλλα ποστ, το
καλύτερο ποστ του κόσμου είναι το ποστ-γαμιάς-της-γειτονιάς, the best post ever.

Το καλύτερο ποστ
του κόσμου θα γίνει γνωστό σε όλο τον κόσμο, θα τρελάνει το google
analytics από τις πολλές επισκέψεις, γυναίκες από όλες τις μεριές της
γης θα ερωτευτούν
το δημιουργό του και θα θέλουν να κάνουν τα παιδιά του, θα το συζητάνε
στα
κανάλια, οι emo θα
κόβουν τις φλέβες τους για πάρτη αυτού του ποστ.

Ναι, το καλύτερο
ποστ του κόσμου θα γράψει ιστορία.

Και σαν κάθε άλλο
καλύτερο ποστ του κόσμου που σέβεται τον εαυτό του έτσι και αυτό θα έχει αίμα,
σπέρμα και κέρμα. Sex and violence. Don't blame me, αυτά πουλάνε τη σήμερον, εγώ απλά είμαι ο ταπεινός δημιουργός του
καλύτερου ποστ του κόσμου που σε λίγα 24ωρα θα με κάνει πλούσιο και διάσημο και
θα με αναζητούν γυναίκες από όλο τον κόσμο για να αναπαραχθούμε.

Το λοιπόν λέγαμε ότι πρέπει να έχει αίμα, σπέρμα κέρμα.
Επειδή βαριέμαι να γράφω κάτι σχετικό μπορείς εσύ φιλότιμε αναγνώστη να
διαλέξεις ένα από τα 3 και να πράξεις κάτι σχετικό. Γιατί μόνο να διαβάζεις για σεξ,
βία, λεφτά? Κάντα πράξη, εσύ! Feel free να βγεις, να πηδήξεις, να
σκοτώσεις. Τι καλύτερο ποστ στον κόσμο θα ήταν αν δεν το ζούσες? Τώρα το κέρμα
δεν ξέρω ακριβώς πού κολλάει, αλλά αν θες ντε και σώνει δίνω ένα τραπεζικό
λογαριασμό και καταθέτεις όσα κέρματα θες. Το καλύτερο ποστ του κόσμου δεν
χαλάει χατίρια..

Συνεχίζω το
καλύτερο ποστ του κόσμου, νιώθοντας την ανατριχίλα και το δέος που έχει
συνεπάρει τους εκατομμύρια αναγνώστες σε όλη την υφήλιο, από Ασία μέχρι Αμερική
και από Βόρειο πόλο μέχρι Νότιο.

Ναι, πραγματικά
νιώθω τον Ασιάτη αναγνώστη να δακρύζει από συγκίνηση καθώς τα μαύρα σχιστά
μάτια του διατρέχουν μια Toshiba οθόνη και διαβάζουν αυτές τις γραμμές, καθώς αφήνει τα ξυλάκια μες στην
κουπίτσα με τα νούντλς και τρέχει να φωνάξει τη γυναίκα και τα παιδιά του να
διαβάσουν το καλύτερο ποστ του κόσμου. Γιατί το καλύτερο ποστ του κόσμου είναι
για όλη την οικογένεια.

Εκτός από ρίγη
συγκίνησης κι επιφωνήματα θαυμασμού, τα οποία ήδη φτάνουν στα αυτιά μου, το
καλύτερο ποστ του κόσμου θα προσφέρει και γνώση. Την μία μοναδική υπέρτατη
αλήθεια, κάτι τόσο δυνατό και αδιαμφισβήτητο που θα γίνει αμέσως ευρέως
αποδεκτό. Κάτι που το αναζητούν γενιές και γενιές, κάτι που για να το μάθουν έχουν
χύσει αίμα τόσοι άνθρωποι, κάτι που θα σοκάρει, αλλά θα ανοίξει τα μάτια και τα
μυαλά των ανθρώπων. Και την επόμενη μέρα της ανάγνωσης του καλύτερου ποστ στον
κόσμο και της αλήθειας του, όλοι θα ζούμε σε έναν καλύτερο κόσμο, γεμάτο
ευτυχία, ξεγνοιασιά και χαρά. Μία είναι η αλήθεια που θα αλλάξει τις ζωές όλων
μας.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ: Το ποστ αυτό είναι το καλύτερο ποστ στον κόσμο.

Ενός λεπτού σιγή.

Τελειώνοντας αυτό
το καθαρτήριο-ποστ-εμπειρία-άγγιγμα-ψυχής που αλλάζει τη ζωή, με τρεμάμενο χέρι
και θολά μάτια θα δώσω τον επίλογο που του αξίζει. Ένας επίλογος θαυμαστικό,
κάτι που θα χαράξει ένα ζεστό χαμόγελο στα χείλη του ασιάτη αναγνώστη με τα
μισοτελειωμένα νούντλς, του ξενιτεμένου φοιτητή στην Αγγλία, της αμερικανίδας
με τα τρομπαρισμένα βυζιά που βγάζει τώρα τα εισητήρια για να έρθει να με
συναντήσει, του νεόπλουτου Άραβα στο Ντουμπάι που με διαβάζει στην κορυφή της
πετρελαιοπηγής από το πανάκριβο i-phone και της
νεαρής ελληνίδας φοιτήτριας που με διαβάζει από το δωμάτιό της με 5 ανεμιστήρες
στραμμένους πάνω της.

Ποιος είναι αυτός
ο επίλογος λοιπόν?

Επίλογος: Όσοι διάβασαν το καλύτερο ποστ του κόσμου είναι
οι καλύτεροι αναγνώστες του κόσμου!

Είθε τα λόγια
αυτά να είναι πάντα στις καρδιές σας και τα φιλιά μου να είναι πάντα στα
μάγουλά σας!

Και ποιος
καλύτερος τρόπος υπάρχει να το επενδύσουμε μουσικά, παρά με το καλύτερο
τραγούδι στον κόσμο? Ορίστε λοιπόν!

The Best Song In The World (Tribute)- Tenacious D

This is the greatest and best
song in the world. . . tribute.

Long time ago me and my brother Kyle here,…
we was hitchhikin' down a long and lonesome road.
All of a sudden,
there shined a shiny demon…
in the middle…
of the road.

And he said:
"Play the best song in the world,
or I'll eat your souls (whisper:Souls)."

Well me and Kyle,… we looked at each other,
and we each said…
"Okay."

And we played the first thing that came to our heads,
Just so happened to be,
The Best Song in the World,
it was The Best Song in the World.

Look into my eyes and it's easy to see
One and one make two,
two and one make three,
It was destiny.

Once every hundred-thousand years or so,
When the sun doth shine and the moon doth glow
and the grass doth grow oooh

Needless to say,
the beast was stunned.
Whip-crack went his whippet tail,
And the beast was done.
He asked us:
"(snort) BE you angels?"
And we said,
"Nay.
We are but men
Rock!!
Ahhh, ahhh, ahhh-ah-ah-ah-ah-ahn,
Ohhh, whoah, ah-whoah-oh!

This is not The Greatest Song in the World, No
This is just a tribute.
Couldn't remember The Greatest Song in the World, No.
No!
This is a tribute, oh,
To The Greatest Song in the World,
All right!
It was The Greatest Song in the World,

Subscribe Free
Add to my Page

Για τα δικαιώματα
της ταινίας η οποία θα γυριστεί με βάση το καλύτερο ποστ του κόσμου παρακαλώ
επικοινωνήστε μαζί μου με pm.

Μόλις γύρισα.
Πέρασα μία πολύ καμένη νύχτα. Ξεκινώ ανταπόκριση από το μέτωπο. Απομακρύνετε
παιδιά, καρδιοπαθείς και πουριτανούς από τις οθόνες. Κάτι τέτοιες νύχτες δεν
είναι να τις διηγείσαι πουθενά, πόσω μάλλον να τις ανεβάζεις σε blog, αλλά what the hell…

Ανυποψίαστος κατά
τις 9 πήγα σπίτι του Μ. Θα μαζευόμασταν αντρο-καφροπαρέα, 6 αγόρια όλοι παλιοί
συμμαθητές. Η gomena έκανε
την εξόρμησή της στα club της παραλιακής τα οποία αποφεύγω όπως ο διάολας το λιβάνι οπότε δεν
είχα κάποιον να με προσέχει.

Αφού λιώσαμε το wii, είδαμε το νέο Batman Gotham knight που είναι
animation σε στυλ manga, φάγαμε πίτσες, ήπιαμε μπυρόνια, ρευτήκαμε και
εξαντλήσαμε κάθε θέμα σχετικά με το euro και το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο
Μ. πέταξε την φαεινή ιδέα. «Έχω
μια φαεινή ιδέα», είπε. Που να μην έσωνε.

Οι φράσεις που
ξεκινάνε με το «χωρίς να θέλω να πολυλογήσω», «χωρίς να θέλω να σε προσβάλλω»,
«δεν νομίζω να είναι επικίνδυνο» ή «έχω μια φαεινή ιδέα» πάντα έχουν το
αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό για το οποίο σε προετοιμάζουν. Να είσαι σίγουρος
πως θα πολυλογήσουν, θα σε προσβάλλουν, θα προτείνουν κάτι επικίνδυνο, ενώ η
ιδέα δεν θα είναι ποτέ φαεινή.

Η φαεινή ιδέα του
Μ.ήταν: «Φωνάζουμε μια πουτάνα?»

Να κάτι τέτοια
ακούω και είμαι αντικοινωνικός. Έγινε μια συζήτηση στην οποία εγώ κι ο Δ.
προσπαθούσαμε να πείσουμε τους άλλους πως οι πουτάνες είναι καλό να μένουν στα
μπουρδέλα, γιατί εκτός από τους νταβατζήδες κουβαλάνε κι ένα κάρο ασθένειες από
κονδυλώματα μέχρι AIDS κι
έρπη. Κι όταν έχεις δει έλκη στο πέος έστω κι από φωτό δεν το βάζεις σε καμία
τρύπα που δεν έχει πιστοποιητικό καθαριότητας! Μάταια φυσικά. Τι καμένη νύχτα
θα είχα περάσει αν τους έπειθα. Ο Μ. ήθελε να πηδήξει, οι άλλοι απλά θα κάναμε
χαβαλέ έξω από το δωμάτιο.

Ο Μ. είναι ο πιο
καμένος της παρέας και μεγάλη κουφάλα και είχε έτοιμα τα τηλέφωνα. Το έγκλημα
ήταν προμελετημένο. Ποιος θα τηλεφωνήσει? Οι δείκτες όλων έδειξαν στο μέρος
μου.

«Έλα βρε μαλάκα,
δουλεύεις ως τηλεφωνητής, είσαι κι ετοιμόλογος, δεν θα κωλώσεις ό,τι κι αν σου
πουν».

Η αλήθεια είναι
πως σκέφτηκα ότι θα έχει πλάκα. Σήκωσα το σταθερό του Μ. και πήρα.

Κλήση πρώτη. Σε
κινητό. Χτυπά καμιά δεκαριά φορές και το σηκώνει μία γυναίκα.

Φωνή στο τηλέφωνο:
Ναι. (βαριεστημένα)

Phantom: Καλησπέρα.

Φωνη: Γεια.

Phantom: Θα ήθελα
να παραγγείλω μια κοπέλα.

Φωνή: Μαγκιά σου.

Phantom: Εεεε
πρέπει να σας πω πώς την θέλω?

Φωνή: Σπέσιαλ
χωρίς κρεμμύδια?

Phantom:
Ορίστε???

Φωνή: Πίτσα θες
να παραγγείλεις ρε μαλάκα ή να γαμήσεις?

Phantom: Τι
τρόπος είναι αυτός που μου μιλάτε?

Φωνή: Άντε τράβα
καμιά μαλακία να ασπρίσεις τον τοίχο ρε φλούφλη που πήρες εδώ να κάνεις πλάκα.

Phantom: Μα δεν
κάνω πλάκα. Δεν έχετε πουτάνες εκεί? Εσύ πάντως για πουτάνα μου ακούγεσαι.

Φωνή: Εγώ είμαι η
τσατσά.

Phantom: Μαγκιά
σου.

Φωνη: Ρε ουστ από
δω.

Το έκλεισε.

Οι υπόλοιποι στην
παρέα είχαν λιώσει στα γέλια. Κλήση δεύτερη. Σε κινητό αυτή τη φορά. Χτύπησε
δέκα φορές δεν το σήκωσε. Ξαναπαίρνω, χτύπησε δέκα φορές το σηκώνει μια βαριά
φωνή, σαν αντρική.

Αντρική φωνή: Μμμμμ…
ναι.

Phantom: Εεεε
είδα την αγγελία για μια κοπέλα στο σπίτι.

Αντρική φωνή: Μμμ..(αναστεναγμοί)…αααχ…
πού μένεις?

Phantom: ΄Ανω
Γλυφάδα.

Αντρική φωνή:
Ααααχ..αχ..

Phantom: Εεε
πρέπει να σας πω περίπου πώς θέλω την κοπέλα?

Αντρική φωνή: Όχι
αγοράκι μου…μμμμ… εγώ έρχομαι σπίτι.

Phantom: Εσείς!
Δεν ακούγεστε για κοπέλα.

Αντρική φωνή: Είμαι
σπέσιαλ, ό,τι γράφει η αγγελία.

Phantom: Όταν
λέτε σπέσιαλ?

Αντρική φωνή: Σαν
τις πίτσες. Βιλγαρίας…ααχχχ

(Τι έχουν πάθει
όλοι και κάνουν αστεία με τις πίτσες)

Phantom: Είστε
καλά? Γιατί βογγάτε?

Αντρική φωνή: Γιατί
γαμάω…

Phantom:????? Σε
τραβέλι πήρα?

Αντρική φωνή: Τραβέλι
να πεις τη θεία σου μαλακισμένο!

(Το έκλεισα)

Κλήση τρίτη. Σε
σταθερό.

Φωνή: Παρακαλώ.

Phantom: Καλησπέρα.
Θα θέλαμε να φωνάξουμε μια κοπέλα για το σπίτι.

Φωνή: Δώσε μου
ένα σταθερό να σε καλέσω εγώ.

Της έδωσα. Μας
κάλεσε αμέσως.

Φωνή: Με καλέσατε
προηγουμένως?

Phantom: Μάλιστα
για μια κοπέλα.

Φωνή: Έχετε ιδιαίτερη προτίμηση?

Phantom(στον Μ.):
Ρε μαλάκα πώς την θες?

M: Να βλέπεται.

Phantom: Την
θέλουμε εμφανίσιμη.

Φωνή: Ok μωρό μου.

Phantom: Εεε, αν
δεν μας αρέσει μπορούμε να τη διώξουμε και να μας στείλετε άλλη? Αν και οι
απαιτήσεις του φίλου μου δεν είναι ιδιαίτερα υψηλές.

Φωνή: Αν δεν σου
αρέσει τη διώχνεις ευγενικά και της δίνεις 10 ευρώ για το ταξί.

Τα συμφωνήσαμε
λοιπόν, δώσαμε τη διεύθυνση του Μ. και περιμέναμε.

Αυτός είχε πάει
στο μέσα δωμάτιο κι έβλεπε τσόντες για προθέρμανση, εγώ κι ο Δ είχαμε βγει στο
μπαλκόνι γιατί δεν θέλαμε καμία σχέση με ό,τι επρόκειτο να συμβεί κι οι
υπόλοιποι περίμεναν στην πόρτα.

Μετά από κανά
μισάωρο χτυπά το κουδούνι. Ανοίγουμε.

Μείναμε με το
στόμα ανοιχτό. Ήταν μια σαραντάρα, γύρω στα 100 κιλά, με δυο βυζιά σαν ρουκέτες
και μπούτια σαν χοιρομέρια.

Αυτή: Γκια σας
αγκόριαααα… (με νάζι)

Εμείς: Τι'ν'τούτο?

Αυτή: Να περάσω?
(Χαιδεύει με το δάχτυλο το μάγουλο του Δ)

Εμείς: Όχι! Εεεε…
βασικά σας περιμέναμε πιο νέα.

Αυτή: Τα κόλπα
που ξέρω εγκω ντεν τα ξέρει καμία μωρά μου.

Εμείς: Ορίστε 5
ευρώ για το ταξί, δεν μας κάνετε. Ευχαριστούμε πάντως για τον κόπο.

Αυτή: Γκιατί ρε
μαλακισμένα? Τα φωνάξω τον νταβατζή από κάτω να σας γκαμήσει όλους.

Εμείς: Δεν ήρθες
με ταξί? Φέρε πίσω τα 5 ευρώ τότε!

Αυτή: Τάλτα
γκαμητείτε ρε!

Εμείς: Τι είναι
το τάλτα?

Εμείς πάλι(μεταξύ
μας): Μάλλον σάλτα θα εννοεί.

Έφυγε
φουρκισμένη. Ο Μ. είχε φρικάρει, φοβόταν μην ανέβει κανας νταβατζής επάνω,
έκανε φασαρία και γινόταν ρεζίλι στη γειτονιά. Δεν ανέβηκε κανείς. Καλέσαμε
πάλι το γραφείο, το σήκωσε η ίδια ευγενική τσατσά και ζητήσαμε μια άλλη κοπέλα.
Αυτή τη φορά μίλησε ο Μ. Είπε ότι την ήθελε ξανθιά και νέα.

Μετά από 40 λεπτά
χτύπησε το κουδούνι. Ανοίγουμε την πόρτα. Η τύπισσα ήταν εντυπωσιακή. Νέα ψηλή
με ωραίο σώμα. Στη φάτσα ήταν χάλια κι εκτός αυτού αγέλαστη. Ο Μ ξετρελάθηκε.
Την τράβηξε μέσα κι αυτή ζήτησε πρώτα τα λεφτά. Αφού τα πήρε πήγαν στο δωμάτιο.

Εγώ με τον Δ
βγήκαμε στο μπαλκόνι, οι υπόλοιποι έμειναν έξω από την πόρτα του δωματίου να
ακούν. Μετά από ένα τέταρτο, ανοίγει την πόρτα, βγαίνει η γκόμενα φουριόζα και
καθώς βρίσκεται στην εξώπορτα φωνάζει «ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ!!!». Και
φεύγει τρέχοντας.

Μετά βγαίνει ο Μ.
με ένα περίλυπο ύφος και με πληγωμένο εγωισμό. Η διήγησή του για το τι συνέβη
είναι πάνω κάτω η εξής.

Αφού γδυθήκανε κι
ο Μ άρχισε να της τρίβεται, της ζητάει να του πάρει πίπα. «Αααα δεν μπορώ
σιχαίνομαι! Είναι και μες στην τρίχα, αηδία!». Ο Μ. παραξενεύτηκε που ήταν τόσο
σιχασιάρα για πουτάνα, αλλά συνέχισε τα φιλιά και το χούφτωμα. «Τι ζώδιο
είσαι?» τον ρωτάει. Καρκίνος, λέει αυτός. Μόλις το άκουσε αυτή αφήνιασε. Κι α
δεν μπορώ τους καρκίνους κι είστε παλιοτόμαρα και θέλουν σκότωμα οι καρκίνοι
και τους απεχθάνομαι…. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Μ, καθόταν και την άκουγε να
παραληρεί. Σε μια φάση της είπε: «Να σε γαμήσω επιτέλους?» Κι εκεί που άρχισε
να της τρίβεται πάλι κι ετοιμαζόταν να της το βάλει, αυτή άρχιζε και του
τράβαγε τις ρώγες. Τράβαγε, έτριβε, όταν μας τις έδειξε μετά ήταν κατακόκκινες
κι η μία είχε ματώσει! «Κόφτο δεν μαρέσει» της έλεγε, τίποτα αυτή εκεί, έστριβε
λες κι έψαχνε ραδιοφωνικό σταθμό.
Έστριβε ρώγες κι έβριζε τους καρκίνους.

Είδε κι απόειδε ο
Μ. την έβαλε να ντυθεί και την έβγαλε από το δωμάτιο κι αυτή την έκανε με τα
λεφτά του, αφού πρώτα τον έκανε ρεζίλι στην πολυκατοικία. Και δεν γάμησε ο
κακομοίρης. Εμ, στην πουτάνα πουτανιές?

Τα μαζέψαμε σιγά
σιγά και γυρίσαμε σπίτι. Αρκετή παρακμή για ένα βράδυ. Ο Μ. έμεινε ξαναμμένος
τελικά, μπορώ μόνο να φανταστώ τι κάνει αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το
κείμενο. Η τσόντα θα έχει πάει σύννεφο..! Αλλά όπως λένε, αν
πετύχει η μαλακία, τύφλα να'χει το γαμήσι!

Ένα από τα βασικότερα
σημάδια ότι ο κόσμος μας οδεύει προς το τέλος του δεν είναι η ρύπανση του
περιβάλλοντος, οι πόλεμοι, η έλλειψη του νερού, η τρύπα του όζοντος ή το
φαινόμενο του θερμοκηπίου. Όχι, όλα αυτά ωχριούν μπροστά στο ένα, το σημαντικότερο
σημάδι, τον σκοτεινότερο οιωνό, κάτι που δεν το φανταζόταν ούτε ο Ιωάννης ο
Ευαγγελιστής όταν έγραφε την αποκάλυψη, κάτι που το στέλνει κατευθείαν ο
Βελζεβούλ από τα βάθη της κόλασης, κάτι που τρομάζει ακόμα και τον Ευαγγελάτο
να το αναφέρει στο δελτίο ειδήσεων.

Η μάστιγα του
ανθρώπου είναι μία. Οι έξυπνες γυναίκες.

Ήδη νιώθω τα
κεφάλια των εκατομμυρίων αναγνωστών που διαβάζουν τώρα αυτό το ποστ να
κουνιούνται πάνω-κάτω γνέφοντας πως συμφωνούν, πως έχουν αντιληφθεί τον κίνδυνο
αυτών των σατανικών πλασμάτων.

Για τους δυο
τρεις που δεν έχουν αντιληφθεί πού είναι το κακό με τις έξυπνες γυναίκες θα
γίνω πιο σαφής.

"Η ομορφιά
είναι μια μορφή μεγαλοφυΐας – για την ακρίβεια, είναι ανώτερη από τη μεγαλοφυΐα
γιατί δε χρειάζεται να την εξηγήσεις" -Όσκαρ Ουάιλντ-

Το πορτρέτο του
Ντόριαν Γκρέι, το κορυφαίο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ έχει καμιά 100αριά
ρήσεις-εξυπνάδες σαν την παραπάνω. Εδώ δεν είμαστε όμως για να κάνουμε
λογοτεχνική ανάλυση, αλλά για να παραθέσουμε τους λόγους για τους οποίους οι
έξυπνες όμορφες γυναίκες είναι επικίνδυνες για την ανθρώπινη φυλή και για το
λόγο αυτό πρέπει να λιθοβολούνται αφού πρώτα τις κρεμάσουμε ανάποδα, αφού πολύ
πιο πριν τις έχουμε γδύσει κι έχουμε τραβήξει φωτογραφίες.

Όπως λέει κι ο
φίλος Όσκαρ η ομορφιά είναι ανώτερη από τη μεγαλοφυΐα. Μια όμορφη γυναίκα αρκεί
να είναι όμορφη. Γιαυτό οι όμορφες γυναίκες που είναι ΚΑΙ έξυπνες έχουν διπλή
αξία μιας και θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την ομορφιά και να μην μοχθήσουν
να αποκτήσουν κι άλλα πνευματικά ταλέντα.

Άρα οι έξυπνες
όμορφες γυναίκες είναι άξιες θαυμασμού και μάλιστα διπλού θαυμασμού, σωστά?

ΛΑΘΟΣ!!! Μα
ξέχασες τι έλεγα στις πρώτες παραγράφους??? Κλείσε την τηλεόραση και
συγκεντρώσου εδώ!

Ο Θεός έπλασε τον
Αδάμ ok? Απότι λένε, ναι.
Μετά έπλασε τη γυναίκα. Η Εύα όντας χαζή, πλανήθηκε από το φίδι και πρότεινε
στον Αδάμ να δαγκώσει το μήλο. Ο Αδάμ τι να έλεγε, «ξέρω γω Εύα μου, αυτός με
το μούσι είπε να μην το φάμε, μπορεί να έχει ρίξει κανα φάρμακο για την
μελίγκρα, άσε μην μας πιάσει κανα κόψιμο και δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα το
χαρτί υγείας και το Ιμόντιουμ(φάρμακο για διάρροια)». Δεν γινόταν να τα πει
αυτά ο Αδάμ και να φανεί φλώρος. Οπότε έφαγε το μήλο, εξορίστηκαν από τον
παράδεισο και δημιούργησαν την ανθρώπινη φυλή με όλα τα ελαττώματά της.

Αν η Εύα ήταν
έξυπνη θα είχε μυριστεί ότι το φίδι πήγε να παίξει μπινιά και θα το είχε κάνει
τσάντα με τη μία. Κι ο Αδάμ δεν θα δάγκωνε το μήλο και θα ζούσαν happily ever after, οι δυο τους στον Παράδεισο. Κι εμείς,
εγώ ο phantom κι εσύ
ένας από τους δισεκατομμύρια αναγνώστες δεν θα υπήρχαμε.

Ας αφήσουμε τον
Παράδεισο κι ας έρθουμε στη σημερινή εποχή. Και να πιάσουμε τη ζωή ενός νεαρού
αγοριού. Από τη στιγμή που ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά του, το αγόρι έχει
έναν καημό. Στο δημοτικό να δει το βρακί της Αννούλας, στο γυμνάσιο να
χουφτώσει τον κώλο της Αννούλας, στο λύκειο να πηδήξει την Αννούλα. Η Αννούλα
όμως δεν του κάθεται. Προτιμά τους λεφτάδες με τα ακριβά αμάξια. Το αγόρι
αποφασίζει να γίνει λεφτάς. Διαβάζει, δίνει εξετάσεις, περνάει πρώτος στην Ιατρική,
ανακαλύπτει το φάρμακο για τον καρκίνο, βγάζει ένα σκασμό λεφτά, αγοράζει Πόρσε
γράφει στα @@ του την Αννούλα που μέχρι τότε έχει γίνει πουρόγρια και χτυπάει
άλλες μικρές νεαρές κοπέλες στην ανάμνηση της Αννούλας. Και παράλληλα έχει
κάνει τον κόσμο καλύτερο ανακαλύπτοντας το φάρμακο για τον καρκίνο. Λέμε τώρα.

Αν η Αννούλα δεν
ήταν ούφο να κοιτά μόνο τα λεφτά και τη μόστρα κι αντιλαμβανόταν τα αγνά
αισθήματα και την ρομαντικότητα του νεαρού, θα τα είχε φτιάξει μαζί του, αυτός
θα επαναπαυόταν, δεν θα σπούδαζε, θα παντρεύονταν, θα τσακώνονταν συνέχεια
γιατί αυτός θα γινόταν τεμπέλης κι αυτή ως έξυπνη δεν θα άντεχε να ζει με το
ρεμάλι, θα ξενοπηδιόταν και μετά θα τον χώριζε παίρνοντας όλη την περιουσία του
κι αφήνοντάς τον φτωχό και κερατά. Με τα κουτσούβελα παραμάσχαλα. Και δεν θα
είχε ανακαλυφθεί και το φάρμακο για τον καρκίνο.

Σοβαρά τώρα οι
έξυπνες γυναίκες αφαιρούν την ανάγκη από εμάς τους άντρες να καλυτερεύσουμε τον
κόσμο. Για ποιο λόγο να γίνω επιτυχημένος, πλούσιος και διάσημος, αν η άλλη
είναι όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα? Η ανθρωπότητα θα βυθιζόταν στο σκοτάδι, οι
άνδρες θα εκδήλωναν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, θα έχαναν το νόημα
ζωής και θα κρεμιόντουσαν με τις γραβάτες τους από τον ανεμιστήρα του ταβανιού.

Καμιά σημαντική
ανακάλυψη δεν θα είχε επιτευχθεί, ο άντρας θα είχε καταντήσει ένα κακόμοιρο
άβουλο ον, υποχείριο της γυναίκας-καριερίστριας (φτου σκόρδα).

Κι αν αναρωτηθεί
κανείς «μα καλά οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν σημαντικά
επιτεύγματα?». Θα
απαντήσω όχι, γιατί δεν έχουν λόγο. Παρόλο που έχουν κάνει άπειρα
επιτεύγματα κι έχουν ξεπεράσει τους άντρες σε πάρα πολλά επαγγέλματα
δεν έχουν λόγο να προσπαθούν. Για να εντυπωσιάσουν τους άντρες? Τρομάρα
μας, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον πέραν του Τζόνι Ντεπ ή του Μπραντ Πιτ
που θα
εντυπωσίαζε τις γυναίκες και θα έδινε το κίνητρο να είναι καλύτερες.
Για να
νιώσουν ολοκληρωμένες? Έλα τώρα, αυτά είναι μόνο λόγια των περιοδικών
και της
Όπρας. Οι γυναίκες ολοκληρώνονται και με ένα δαχτυλίδι. Για να
καλυτερεύσουν
τον κόσμο? Ουουου, τώρα το βρήκες!

Μακριά από
έξυπνες γυναίκες. Θέλουμε τις χαζές. Για να κάνουμε τα πάντα να τις
εντυπωσιάσουμε. Έστω κι αν μας κάτσουν μια φορά. Τουλάχιστον στην προσπάθεια
εντυπωσιασμού θα έχουμε γίνει καλύτεροι άνθρωποι, ίσως έχουμε προσφέρει κάτι
σημαντικό.

Γιατί νομίζεις
πάτησε ο Άρμστρονγκ στο φεγγάρι? Για να έχει φωτογραφίες να δείχνει στις γκόμενες
τα μέρη που έχει πάει!