Όσοι έχουν παρακολουθήσει λίγο τα πρόσφατα ποστ μου, βλέποντας τον τίτλο θα σκεφτούν "πωωω άλλο ένα κλαψομούνικο ποστ πώς χώρισε με την άλλη και τι θα κάνει τώρα και χέστηκε η φοράδα σταλώνι με τον κομπλεξικό". Εεχμμ βασικά ελπίζω να μην σκεφτείτε ακριβώς έτσι, αλλά πάνω-κάτω αυτά θα περάσουν από το μυαλό σας.

Όχι, το παρών ποστ δεν είναι τέτοιο. Ο τίτλος προκύπτει από το τραγούδι. Προσοχή πατάτε play μόνο αν είστε ενήλικος, με καλή σχέση με τα μπινελίκια και με χοντρή αίσθηση του χιούμορ.

Φανερώνει την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Μίσος και θλίψη (και καφριλο-χαρά) εναλάσσονται με ταχύτητα μπιπ-μπιπ (αυτό που το κυνηγούσε το κογιότ).

Σήμερα την κάνω για το εξοχικό, να πάρω κι εγώ το μερίδιο των διακοπών που μου αναλογεί. Μην φανταστεί κανείς ότι την κάνω στα ξένα, εντός Αθηνών είναι το εξοχικό, στα όρια.

Anyway, να προσέχετε μέχρι να γυρίσω. Κι όταν γυρίσω θα έχουμε πιο νορμάλ ποστ. Κι όχι άλλα τραγούδια.

Cu all


Subscribe Free
Add to my Page

Υ.Γ. Να πού γράφουμε όλα τα προβλήματά μας. Εκεί που δεν πιάνει μελάνι και σκώρο ;-)

Καλά να περνάτε και keep smiling