Όταν βλέπω μια ταινία στην τηλεόραση ή διαβάζω ένα βιβλίο συμβαίνει το εξής. Αν κάτι στην πλοκή μου ξινίσει ή ξενερώσω με την ερμηνεία ακόμα κι ενός κομπάρσου, τότε με πιάνει μια έντονη συναίσθηση. Παύω να σκέφτομαι ότι για παράδειγμα αυτός που βλέπω είναι ντετέκτιβ κι ότι όντως θα σκοτώσουν την σέξυ βυζαρού ερωμένη του αν δεν προλάβει να βρει πρώτος τον δολοφόνο και να αγωνιώ, κι αντ'αυτού σκέφτομαι ότι γύρω από τον ηθοποιό υπάρχουν ένα κάρο κάμερες και συνεργεία από άτομα κι ένας σκηνοθέτης που δίνει οδηγίες κρατώντας στο χέρι ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς και το ξύλο στην ταινία είναι ψεύτικο για να μη χτυπήσει κανείς και τα φιλιά ψεύτικα, το αίμα είναι ζουμί κτλ. κι ότι κάπου στη γωνία περιμένει αυτός ο τύπος με το πράγμα που κάνει κλακ και λέει σκηνή τριακοστή πρώτη, action! Και μετά δε μπορώ να παρακολουθήσω.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα βιβλία. Παρόλο που συνήθως απορροφούμαι πραγματικά και ονειροπολώ όταν τα διαβάζω, είναι φορές που έστω και μια κουλή φράση να πιάσω, ξυπνάω από τη γλυκιά ονειροπόληση της ανάγνωσης λες και με τραβά ένα χέρι και με βγάζει από το σύμπαν του βιβλίου και συνειδητοποιώ πως αυτό που κρατώ στα χέρια μου είναι απλά ένα αντικείμενο, με διάφορα μαύρα σχέδια πάνω κι εγώ δεν έχω ταξιδέψει σε κόσμους μακρινούς κι ονειρεμένους, αλλά κάθομαι απλά στον καναπέ με τις πυτζάμες και το στομάχι μου να γουργουρίζει. Και παρατάω το βιβλίο για να πάω να τσιμπήσω κάτι.

Ως φοιτητής ιατρικής λοιπόν, έχω παρακολουθήσει αρκετές σειρές, ταινίες και βιβλία σχετικά με γιατρούς. Ειδικά το Hollywood φαίνεται να γοητεύεται πραγματικά από την επιστήμη μας. Όμως πραγματικά της έχουν αλλάξει τα φώτα.

Καταρχάς τα θρίλερ. Κάθε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του θα έχει μια σκηνή από νεκροτομείο. Αν είναι αστυνομικό στάνταρ ο μπάτσος θα θέλει να δει πάλι το πτώμα για να ελέγξει κάτι που διέφυγε σε όλους τους άλλους εξαρχής. Ε σε πληροφορώ πως τα νεκροτομεία δεν είναι πια μόνο υπόγειοι διάδρομοι με πράσινα πλακάκια στους τοίχους και μακριές λάμπες φθορισμού στο ταβάνι που τρεμοπαίζουν, ούτε γυμνά σώματα που τα βγάζουν συρταρωτά μέσα από το ψυγείο. Κι όταν βλέπω σκηνή νεκροτομής στην τιβί, απλά γελάω.

Αν θες τρομακτική σκηνή που θα σε κάνει να χάσεις τον ύπνο σου για μια βδομάδα, πέρνα μια βόλτα έξω από το νεκροτομείο της σχολής. Στο μέρος όπου ετοιμάζουν τα πτώματα για να τα βάλουν στο φέρετρο, αφήνουν την πόρτα ανοιχτή για να βγαίνουν οι μυρωδιές. Μια ματιά στο σκηνικό μέσα αρκεί να κάνει τη νύχτα των ζωντανών νεκρών να μοιάζει κωμωδία.

Όταν ανατέμνουν ένα πτώμα στην τιβί, βλέπεις παντού αίματα. Και κάτι αηδιαστικές κλωστές που υποτίθεται πως είναι ή νεύρα ή έντερα. Και στο αυτί να τον κόψουν που λέει ο λόγος έντερα θα βγάλουν κι ένα κάρο αίμα. Λάθος. Το χρώμα που κυριαρχεί όταν ανοίγεις κάποιον, ζωντανό ή νεκρό δεν είναι το κόκκινο, αλλά το κίτρινο. Γιατί κάτω ακριβώς από το δέρμα υπάρχει το λίπος. Λιπώδης ιστός. Και σε όποιο σημείο ξεκινήσεις να κόβεις θα πρέπει πρώτα να περάσεις αρκετά στρώματα λίπους (τα οποία έχουν χρώμα κίτρινο), ακόμα κι αν δεν είναι ιδιαίτερα ευτραφές το άτομο.

Οπότε βλέποντας το θρίλερ και σκεφτόμενος όλα αυτά έχω χάσει τη μισή ταινία.

Ειλικρινά αφορμή για αυτό το πόστ ήταν το σκηνικό που είδα πρόσφατα, μια ταινία ονόματι Mirrors με τον Kiefer Sutherland του 24. Βλακεία ταινία, φαντάσου σκηνικό όπου βρίσκουν ένα τύπο νεκρό με κομμένο λαιμό από τη μια άκρη μέχρι την άλλη. Και ποιο είναι το πόρισμα των 2 ιατροδικαστών μία εκ των οποίων γυναίκα του πρωταγωνιστή? Αυτοκτονία!!! Δηλαδή έλεος. Και φυσικά ο πανέξυπνος ντετέκτιβ μετά από πολύ σκέψη καταλαβαίνει πως δεν  πρόκειται για αυτοκτονία γιατί αναρωτιέται: «Ξέρεις πολλούς που αυτοκτονούν κόβοντας το λαιμό τους?». Δηλαδή, hellooo, ας του δώσουμε και το Νόμπελ Ιατρικής για την ανακάλυψη.

Τρελαίνομαι όταν γιατροί στις ταινίες αναφέρονται στα φοιτητικά τους χρόνια. Έβλεπα στο Grey's anatomy, όπου νεαρή ειδικευόμενη έλεγε πως το πρώτο πράγμα που της έμαθαν όταν μπήκε στην ιατρική σχολή ήταν τι καφές να πίνει για να μπορεί να μένει ξύπνια στις εφημερίες. Εμένα πάλι το πρώτο πράγμα που μου έμαθαν είναι πού να πίνω καφέ για να γλιτώνω τις ώρες του αμφιθεάτρου, ποια παράταξη έχει τα καλύτερα sos και σε ποιο σαντουιτσάδικο βάζουν την πιο πολύ τυροσαλάτα!

Αυτό που οφείλω να παραδεχτώ είναι ότι υπάρχουν γοητευτικοί γιατροί τόσο όσο και στις σειρές-ταινίες. Αντιθέτως, δεν υπάρχουν σέξυ νοσοκόμες ή τουλάχιστον εγώ δεν έχω δει. Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων. Κι εκτός των φοιτητριών νοσηλευτικής ή ακόμα καλύτερα μαιευτικής. Αλλά είναι λες και υπάρχει μαύρη τρύπα όπου μπαίνουν οι σέξυ μικρές φοιτήτριες νοσοκόμες και βγαίνουν μετά διορισμένες στα νοσοκομείο με 40 χρόνια παραπάνω. Και 80 κιλά επίσης. Και 2 παιδιά. Και 3 εγγόνια.

Εκτός από τους γιατρούς που πρωταγωνιστούν σε ταινίες, υπάρχουν κι οι κανονικοί γιατροί που βγαίνουν σε ενημερωτικές και μη εκπομπές. Δε λέω είναι απαραίτητο να μοιραστούν τη γνώση τους με το ευρύ κοινό. Αλλά η υπερπροβολή δικαιολογημένα νομίζω είναι ενδεικτική του ψωνισμού. Γιατί αν κάθε απόγευμα βλέπεις τον καθηγητή καρδιολογίας στη Δρούζα να δίνει ιατρικές οδηγίες -άκουσον άκουσον- σε ασθενείς που λένε το πρόβλημά τους μέσω τηλεφώνου και να κορδώνεται σαν τουμπανιασμένο σφίχτερμαν μετά από 3 σετ στήθος στον πάγκο με τα βάρη, ε ξέρεις πως η κατάσταση ξεφεύγει.

Η τηλεόραση διαστρέφει τον άνθρωπο. Αφορμή ψάχνουν (όπως με το θάνατο του Αρχιεπισκόπου) να βγουν στα παράθυρα, να καταργήσουν κάθε έννοια ιατρικού απορρήτου και δεοντολογίας, να διαβάλλουν εναντίον συναδέλφων, αλλά να απολαύσουν τα 15 λεπτά δημοσιότητας που υποτίθεται πως αντιστοιχούν στον καθένα και που είναι αρκετά να καταστρέψουν καριέρες. Τις δικές τους.

Και υπάρχουν και τα ακόμη πιο νούμερα όπως ο τακτικός γιατρός που φέρνει η Όπρα, ο οποίος σκάει μύτη στην εκπομπή με τα ρούχα του χειρουργείου! Λες και στα παρασκήνια χειρουργούσε κι άφησε λίγο τον ασθενή ανοιχτό, μπήκε στην Όπρα να πει ένα γεια και θα ξαναγυρίσει. Είπαμε να δώσουμε το illusion του γιατρού, αλλά έλεος σε λίγο θα τους βάζουν να σκάνε μύτη με ρούχα χειρουργείου και μάσκα και γάντια, όλα λερωμένα με αίμα και να κρατάνε στα χέρια και μια λαβίδα με ένα κομμάτι από το ήπαρ και γιατί όχι, στο φόντο να φαίνεται το κρεβάτι του χειρουργείου με έναν ανοιγμένο ασθενή να περιμένει αναίσθητος.

Το ψώνιο της τιβί να πω τη μαύρη αλήθεια το έχω κι εγώ, αλλά μέχρι τώρα το μόνο που έχω καταφέρει είναι να πάρω μέρος σε μια πρωινή παιδική εκπομπή με το σχολείο μου στη α΄ γυμνασίου, όπου με είχε πιάσει νευρικότητα από τις κάμερες και έκανα τικ με τα μάτια ενώ προς το τέλος νόμιζα ότι με είχε πιάσει κόψιμο και 2 φορές όπου έχω μιλήσει σε κάμερα του σταρ στην Ερμού!

Δεν το λες και μεγάλη προϋπηρεσία για να ξεκινήσω καριέρα στο χώρο του θεάματος, αλλά έχει ο καιρός!

Δεν μου έρχεται κάτι ωραίο για να ξεκινήσω το
ποστ, οπότε θα μπω κατευθείαν στο ψητό γιατί πολύ που χεστήκατε στο κάτω-κάτω.
Ναι, όπως γίνεται φανερό από τον τίτλο θα περιαυτολογήσω. Όχι για κανέναν άλλο
λόγο, αλλά μπας και βρεθεί κανας χριστιανός-η ή γενικά όποιας θρησκείας, κι
άθεος μου κάνει, μόνο ολυμπιακός μην είναι που…εεε κάτσε το'χασα γιατί έγινε
μακρυνάρι η πρόταση. Κάποιος τελοσπάντων που έχει μία από τις κακές συνήθειές
μου, για να μην νιώθω ότι είμαι ο μόνος τρελός.

Μετά από αυτή την άρτια από όλες τις
συντακτικές απόψεις παράγραφο και με τους μισούς αναγνώστες να έχουν αλλάξει
κανάλι αρχινάω κι όπου μας βγάλει.

Τώρα τελευταία, έχω κολλήσει να λέω WOW, σε στιγμές που
εκπλήσομαι. Προφέρεται ουόου ή πιο σωστά γΟΥΟΟΥ με το γάμμα ίσα να ακούγεται.
Μου βγαίνει κυρίως όταν μου διηγούνται κάτι απίστευτο ή γενικά ρε παιδί μου
όταν εντυπωσιάζομαι πωωω όλα πρέπει να στα εξηγώ…  Anyway, στο θέμα μας εμείς. Καμιά φορά λοιπόν όταν βλέπω κανα παιδί στο δρόμο
και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων παιδί όχι με την έννοια τη γούτσου-γούτσου,
νιάνιαρο, μούλικο, σπασαρχίδικο μικρό, αλλά παίδαρο άνω των 20 με καταγωγή από
την ένδοξη φυλή των (μ)Ούναρων (με το μ ίσα να ακούγεται κι εδώ). Μου βγαίνει
κι εκεί.

Σήμερα, ανεβαίνοντας τις πολυπληθείς
κυλιόμενες στην έξοδο του μετρό Αμπελόκηποι και κατευθυνόμενος για τη σχολή,
ακούγοντας μουσική κι έχοντας ακούσια βλεφαρόπτωση λόγω νύστας ανεβαίνει και
σταματά δίπλα μια 30άρα με στενό ταγιέρ και ντεκολτέ Γκράντ Κάνιον. Ξανθιά
εφοδιασμένη με βαρύ πυροβολικό. Τα κανόνια του Ναβαρόνε με κοιτούσαν και μου
φώναζαν να τους ρίξω μπουρλότο. Τεσπα, μια ιδέα την πήρατε, αφού την είδα
ξαφνικά μπροστά μου γυρίζω από την άλλη και λέω ΟΥΟΟΥ, χωρίς να βγάλω μιλιά,
απλά το έκανα με τα χείλη. ΜΟΝΟΣ εντωμεταξύ έτσι? Δεν ήμουν με παρέα! Η
γκόμενα, ξανθιά μεν γάτα δε, το κατάλαβε έσκασε γελάκι και με χτύπησε απαλά
στον ώμο του στυλ έλα-βρε-σταμάτα-χοχο-αλλά-κάτσε
μην-του-δώσω-πολύ-θάρρος-του-λιγούρη. Με κατακόκκινα αυτιά, γέλασα αμήχανα και
μετά από 1 ολόκληρη ώρα ή τόσο μου φάνηκε κατεβήκαμε από τις κυλιόμενες.

Στις ατέλειωτες διαδρομές σε σχολή, βόλτες κι
από νοσοκομείο σε νοσοκομείο μου αρέσει να χαζεύω τον κόσμο. Όταν κάνω κάποια
αλλαγή στην εμφάνισή μου, π.χ. αν κουρεύτηκα πολύ κοντά, συνηθίζω να παρατηρώ
αν κι άλλοι είναι έτσι κουρεμένοι ή ξέρω γω αν κι άλλοι φοράνε κοντομάνικο
σήμερα με την παγωνιά όπως φοράω εγώ ή γενικά τελοσπάντων το'πιασες το νόημα,
όλα πρέπει να στα εξηγω? πωωω… Στο θέμα μας πάλι, στο προηγούμενο ποστ
ανέφερα πως αφήνω μουσάκι στυλ Hetfield-Metallica. Οπότε σήμερα είχα βαλθεί να παρατηρώ ποιοι άλλοι έχουν μουσάκι.
Ψιλοφρίκαρα. Εκτός του ότι το μάτι μου έπεφτε σε κάθε είδους τρίχα στο πρόσωπο,
τσέκαρα ένα κάρο τύπους με μουσάκι κι ήμουν συνέχεια like «ελπίζω να μην
φαίνεται κι εμένα έτσι το μούσι» ή «my
God, μέχρι κι αυτός
ο ελεεινός έχει μουσάκι» ή «ΟΥΟΟΥ, μέχρι κι αυτή έχει τέτοιο μουσάκι?». You get the picture. Στο
τσακ ήμουν να μπουκάρω στις τουαλέτες με το νυστέρι και να τα πάρω όλα κόντρα.

Οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του blog (έλα ένα χειροκρότημα
για τα παιδιά!! Κλαπ κλαπ κλαπ σιγά μόνο από τον πολύ ενθουσιασμό μην τραβήξεις
κανα τένοντα) aaaanyway στο θέμα μας, οι τακτικοί φίλοι λοιπόν θα ξέρουν πως το βασικότερο
ελάττωμά μου (εκτός από την υπερβολική ομορφιά, εξυπνάδα και καλοσύνη -εδώ
ξερνάμε) είναι η αναβλητικότητα. Τα αφήνω όλα για αύριο. Δεν έχω βρει ακόμα
γιατρειά, αλλά ανακάλυψα την πιθανή αιτία. Αναβάλλοντας να αντιμετωπίσω μια
κατάσταση, π.χ. να την πέσω σε μια κοπέλα που βλέπω κάθε μέρα, αλλά δεν τολμώ
να χωθώ (τυχαίο παράδειγμα really), το κάνω γιατί όσο καιρό το έχω on hold πιστεύω πως αν κάνω την κίνηση και της την πέσω ή ξερω γω διαβάσω για
το μάθημα ή πάρω την απόφαση και μιλήσω στον τάδε που μου την σπάει,
αναβάλλοντάς το λοιπόν ζω σε μια ψευδαίσθηση ότι όταν αποφασίσω να δράσω όλα θα
φτιάξουν. Και ζω σαν να υπάρχει λαμπρό μέλλον. Κι ας μη δρω ποτέ τελικά και τα
πράγματα δε φτιάχνουν. Είμαι ευτυχισμένος στη ψευδαίσθησή μου όσο αναμένω.

ΟΥΟΟΥ, αυτό κι αν ακούγεται pathetic.

Ουφ πια. Αυτά. Τις υπόλοιπες 1.894.322 κακές
συνήθειες, θα τις πούμε άλλη φορά μπορεί και ποτέ, πάντως όχι τώρα γιατί
τελειώνει ο χρόνος κι η διάθεση.

Keep smiling!

Subscribe Free
Add to my Page

Μου την σπάει
όταν έχω καιρό να μπω στα blogs. Ή να γράψω. Ειδικά αυτές τις μέρες που χαλάει ο καιρός, αρχίζουν τα
πρωτοβρόχια κι έχω καεί με την εξεταστική με έχει πιάσει writer's block.

Γιαυτό θα πετάξω
ένα top-10 χωρίς ιδιαίτερο
θέμα ή σκοπό. Απλά για να γουστάρουμε.

1. Η μανία με το facebook συνεχίζεται. Τη στιγμή που γράφεται
αυτό το ποστ έχω 206 friends εκ των οποίων οι 150 είναι γκομενάκια που δεν πρέπει να έχω γνωρίσει
ποτέ, απλά γίναμε friends επειδή μας άρεσαν οι φωτό στο προφίλ κι έχουμε 1 ή περισσότερους
κοινούς φίλους. Και φυσικά το 90% των γκομενακίων έχει φωτογραφίες, όπου
αγκαλιάζει/καβαλά/φιλά/παίρνει-πίπα ενός οι περισσοτέρων γκόμενων οι οποίοι
όταν ακούνε για six-pack δεν σκέφτονται την εξάδα μπύρες ή
έστω την εξάδα ψωμάκια από hot-dog, αλλά τους
κοιλιακούς τους.

2. Οι Metallica είναι το καλύτερο συγκρότημα στον
πλανήτη. Το νέο τους album Death Magnetic είναι ό,τι καλύτερο για να το ακούς στο τέρμα με τα
ακουστικά, αλλά ό,τι χειρότερο για να το ακούς στο τέρμα με τα ακουστικά ενώ
περπατάς στο δρόμο. Τι διάλο αθόρυβα έχουν γίνει τα αυτοκίνητα?

Ως φόρο τιμής κι
ένδειξη respect αφήνω
μουσάκι σαν του κυρίου στη φωτό τέρμα αριστερά.

3. Διαπίστωσα πως
είμαι ο φόβος κι ο τρόμος των ιατρικών ποδιών. Κι όταν λέω ποδιών, δεν εννοώ τα
πόδια δηλαδή κάτω άκρα, πατούσες, μυρωδιά τυρίλας, αλλά ιατρικών μπλουζών,
ρομπών, πώς-το-λένε, την άσπρη ρομπίτσα που φορά κι ο συνάδελφος χασάπης u know. Τις έχω λερώσει με αίμα, ούρα, κόπρανα (τα 2 τελευταία όχι δικά μου),
σάλιο, καπουτσίνο, φρέντο, εσπρέσο, ελληνικό (δεν τις φοράω σε καφετέρια, απλά
οι γιατροί-διδάσκαλοι κυκλοφορούν πιο συχνά με καφέ παρά με στηθοσκόπιο) με milko (αυτό δικό μου), με χημικές ουσίες, με
κουτσουλιές, με εμετό, με λάδι μηχανής ασθενοφόρου, τις έχω μαγκώσει σε πόρτες,
παράθυρα, έχω ξεσκίσει τσέπη σε πρόκα και μια φορά είχα ακουμπήσει σε
φρεσκοβαμμένο τοίχο ο οποίος ήταν ευτυχώς άσπρος.

Thank God, έχω φίλη προϊστάμενη νοσοκόμα και με
εφοδιάζει αβέρτα με ποδιές κι ας είναι 2 νούμερα μεγαλύτερες, οπότε υπάρχει
απόθεμα μέχρι να τις καταστρέψω όλες.

4. Διαβάζοντας το
νούμερο 3 μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι είμαι σαν τους παπάρες που φορούν τις
ποδιές στην καφετέρια απέναντι από το νοσοκομείο ή στο περίπτερο ή στο μαγαζί
κι ας είναι 10 χλμ μακριά από το νοσοκ, για να πουλήσουν μούρη. Όχι, ποτέ ποδιά
εκτός νοσοκομείου, μπορεί να κάνεις τα γκομενάκια να γυρίζουν το κεφάλι, αλλά
δεν είναι Απόκριες. Και μαζεύεις κι όλα τα μικρόβια απέξω και τα μεταφέρεις
στον ιατρικό χώρο.

Εξάλλου είπαμε,
ποδιά δε φοράνε μόνο οι γιατροί. Και μπορεί να γίνουν παρεξηγήσεις. Όπως όταν
είχαμε πάει ένα βράδυ να κάτσουμε στο ουζερί απέναντι από το Λαϊκό, επειδή
είχαμε 1 ώρα κενό κι είχαμε λιμοκτονήσει. Ένας από την παρέα, ψώνιο, δεν άφησε
την ποδιά στα αποδυτήρια, αλλά την φορούσε. Κι έτσι όπως είμασταν πίσω από τον
πάγκο με τα έτοιμα μαγειρευτά και περιμέναμε τον τα-ζώα-μου-αργά μαγαζάτορα να
του πούμε τι να μας βάλει έρχεται ένας άλλος έχω-κατεβάσει-10-ούζα-και-δε-καταλαβαίνω-Χριστό
πελάτης, πηγαίνει μπροστά στο συμφοιτητή με την ποδιά και του λέει: «Κάνε την
καλή βρε κουκλί μου κι άει πάγαινε πίσω από τον πάγκο να μας βάλεις καμιά
μαριδούλα να κατέβουν τα ουζάκια, έλα κυρ μάγειρα σε παρακαλώ!»

Τρελό λολ μιλάμε.

5. Τα παιδιά
βλέπουν τα πράγματα όπως είναι. Μπορεί να είναι λίγο σκληρά κι απότομα, π.χ. «Κοίτα
ένα χοντρό», «Κοίτα ένα καραφλό», «Κοίτα μια βυζαρού» (ναι το έχω ακούσει κι
αυτό κι ακολούθησε πλατάγισμα χειλιών σαν να θηλάζει-θεός ο μικρός).

Καμιά φορά
μπορείς να τους κρυφτείς, αλλά δεν μπορείς να τους κρύψεις την πραγματικότητα.
Είμαστε σταματημένοι σε φανάρι. Στη θέση του συνοδηγού κάθεται η Ζ, το
κοριτσάκι των από πάνω. Κάτι έτυχε κι έπρεπε να το πάρουμε εμείς από το σχολείο
γιατί η μαμά της θα αργούσε κι ο μπαμπάς ήταν στη δουλειά. Οδηγός εγώ. Σε
κλασικό κεντρικό φανάρι της γειτονιάς, ένας ζητιάνος χωρίς χέρι πλησιάζει στα
αυτοκίνητα. Έρχεται δίπλα από το παράθυρό μου. Κοιτάω ευθεία μπροστά. Τον
αγνοώ, κάνω πως δεν τον βλέπω. Χτυπάει απαλά το τζάμι, κάνω πως πειράζω το
ραδιόφωνο, ανοίγω κι άλλο λίγο την ένταση στον Red. Το μάτι μου πέφτει στη μικρή. Είχε στρίψει το
κεφάλι κι είχε γουρλώσει τα ματάκια της. Καθώς έφευγε ο ζητιάνος για άλλο
αμάξι, γύρισε πίσω και συνέχισε να τον παρακολουθεί από το πίσω τζάμι.

«Τι έπαθε το χέρι
του? Τι ήθελε ο κύριος?»

Δεν της απάντησα.

Της χάιδεψα το
κεφαλάκι. Όταν μεγαλώσεις, θα γυρίζεις κι εσύ το κεφάλι και θα κάνεις πως δε βλέπεις.
Καμιά φορά δε μπορείς να κάνεις αλλιώς.

6. Σχεδόν όλες οι
ταινίες ή οι σειρές είναι ρατσιστικές. Σοβαρά τώρα. Ειδικά για τις γυναίκες τα
πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Και θα το αιτιολογήσω.

Πες μου πόσες
ταινίες ή σειρές έχουν ως στόρι έναν χοντρό ή ένα nerd ή έναν άσχημο ή έναν ηλίθιο ή ένα φτωχό που
τελικά μετά από δοκιμασίες ερωτεύεται και τα φτιάχνει με μια άσχημη ή χοντρή,
κάτι σαν τα μούτρα του δηλαδή? Καμία, ειδικά τώρα τελευταία έγινε της μόδας
όλοι οι nerd χτυπάνε
γκομενάκια.

Κι ερωτώ, γιατί
ρε φίλε δε βρίσκεις μια σαν τα μούτρα σου αλλά μου θες την καραγκομενάρα που 5
φορές τη βδομάδα τρώει μαρούλι κι ανθρακούχο νερό? Δηλαδή έλεος, τι κοινά θα
έχουν στο κάτω-κάτω?

Όχι, άλλοι losers να ρίχνουν μοντέλα. Please. Η αυτοπεποίθησή μου θα πιάσει πάτο.

7. Η φήμη του phantom απογειώνεται κι είναι στο τσακ να
καβαλήσει καλάμι! Στη φωτό βλέπετε ένα σχεδιάκι που έφτιαξα όταν σε συνάντηση
με αναγνώστρια-θαυμάστρια του blog, μου ζήτησε να της σχεδιάσω ένα tattoo στο χέρι της, κάτι σαν αφιέρωση!

Επειδή από
ζωγραφική είμαι τραγικός, I kept it simple κι έκανα μια χαμογελαστή φατσούλα μέσα σε
P.

Και να μου
επιτραπεί στο σημείο αυτό να κάνω μια κοινωνική προσφορά. Βίκυ Καγιά, όπου κι
αν είσαι αν με διαβάζεις, έλα να συναντηθούμε και σου υπόσχομαι να σου κάνω tattoo σε όλο σου το σώμα! Κι ας μου πάρει
μια βδομάδα για να σου βάψω το κάθε πόδι! (Οι losers που θέλουν μοντέλα που λέγαμε στο 6)

8.

Αυτό το
λουλούδι εθεάθη σε κάτι φυτά που καλλιεργεί η mother στο μπαλκόνι. Δηλαδή, what the hell, έχετε ξαναδεί τέτοιο πράγμα? Δε λέω
ωραίο είναι, αλλά παίζει και να είναι το πιο παράξενο λουλούδι που έχω δει. Πού
βρήκε σπόρους, από τον πλανήτη Άρη?

9. Επειδή
πρόσφατα είχα μια συζήτηση με άνθρωπο του χώρου και κατέληξε σε λογομαχία θέλω
να δηλώσω επίσημα πως δεν πιστεύω σε κανένα σλόγκαν «Η πειρατεία σκοτώνει τη
μουσική», ούτε σε καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων. Αν έχεις το cd 25 ευρώ και πρέπει να περιμένω κανα
μήνα μέχρι να το φέρεις, ενώ αναγκάζομαι να συνεννοηθώ και να παρακαλάω
ούγκα-ούγκα πωλητές σε δισκοπωλεία, εννοείται πως θα το κατεβάσω από το internet και μάλιστα μια βδομάδα πριν
κυκλοφορήσει. Αν θέλει ενίσχυση ο καλλιτέχνης να ξεκουμπιστεί να έρθει σε
συναυλία εδώ. Ή στο σινεμά γιατί να δώσω 9 ευρώ με την πρόφαση ότι προσφέρεις
τζάμπα γαλλικό καφέ (μα έλεος θα πάρω ποπ-κορν και θα πιω καυτό γαλλικό καφέ?-
αυτό συμβαίνει στα Village στην κατηγορία Europa, όπου παίζει ταινίες που δεν είναι blockbuster, δηλαδή που δεν έχουν μόνο βυζιά κι εκρήξεις και
δεν απευθύνονται μόνο σε 15χρονα), ενώ θα έχω τον άλλον να γκαρίζει στο αυτί
μου, να φτύνει τα ποπ-κορν στα μαλλιά μου και να κλάνει στη μύτη μου? Μαζί με
τον γαλλικό καφέ κάνε δώρο κι ένα δέμα σανό, μου είναι εξίσου χρήσιμο. Ή στα Ster στο Ίλιον που πάμε 25άρηδες και μας
ζητάνε πρώτα ταυτότητα για να ελέγξουν ηλικίες και να μας βάλουν στο Batman. Και θα έχω χρυσοπληρώσει και τα ποπ-κορν
και τα 30 παγάκια με σως Κοκα-Κόλας. Όχι θα τις κατεβάζω τις ταινίες και
μάλιστα 1 και 2 μήνες πριν κυκλοφορήσουν εδώ.

Κάτι παρόμοιο
κάνω και με τα βιβλία. Τα κατεβάζω από το internet σε ηλεκτρονική μορφή και τα διαβάζω
από το κινητό με ένα πρόγραμμα ονόματι wattpad. Ok, οι τιμές στα βιβλία είναι νορμάλ, αλλά πάλι στο νετ βρίσκεις πολλά που
δεν κυκλοφορούν Ελλάδα.

Και ντρέπομαι που
το λέω, αλλά στο κινητό μου αρέσει να τα διαβάζω περισσότερο απότι στο χαρτί.
Είμαι ένα
21^st century digital boy,όπως έχουν πει κι οι Bad Religion.

10. Στην κορυφή
(ή στον πάτο εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς) αυτής της λίστας η πρωινή εκπομπή
του star με τον
Παπανώτα-Βατίδου-Πετρούλα.

Ο πρώτος γνωστός
κουτσομπόλης που γκεουλίζει.

Η δεύτερη πρώην
σύζυγος Κούγια που του είχε φορέσει σκουλαρίκι την ακριβή 10ποντη μπότα της.

Η τρίτη
αποτυχημένο μοντέλο που έδειχνε το βρακί της σε χιουμοριστικά βίντεο του star-alter κι είχε λάβει μέρος σε μια εκπομπή της Δρούζα όπου έλεγε πως
της είχαν κάνει πολλές σεξουαλικές παρενοχλήσεις, αλλά αυτή δεν ενέδωσε γιατί
έχει αρχές, απλά μια δυο φορές έδειξε τα βυζιά της σε κάτι πλούσιους γέρους,
γιατί σιγά δεν έτρεχε και τίποτα, τα βυζιά της έδειξε και τους πήρε μετά τα
λεφτά. Δεν είναι καμιά χαζή η κοπέλα, τι την περάσατε.

5 λεπτάκια είδα.
Έπαιρναν συνέντευξη από κάτι γυναίκες που είχαν κακοποιηθεί. Ό,τι πρέπει για
πρωινό θέμα. Όσο οι γυναίκες έλεγαν το δράμα τους με γυρισμένη πλάτη η Βατίδου
είχε το ύφος ναι-σε-ακούω-και-δείχνω-συμπόνοια-κάτσε-να-τσεκάρω-αν-έφυγε-το-λιπ-γκλος-ή-χάλασε-η-περμανάντ,
ενώ η Πετρούλα είχε το ύφος ναι-σε-ακούω-και-δείχνω-συμπόνοια-κάτσε-να-τσεκάρω-αν-φαίνεται-το-βυζί-ή-να-κατεβάσω-κι-άλλο-το-μπλουζάκι.

Αν ήμουν γυναίκα
και κάθε πρωί τα έβλεπα αυτά θα παρακαλούσα τον άντρα μου να με δείρει μπας και
συνέλθω.

Υ.Γ. Το soundtrack αυτού του ποστ είναι το τραγούδι της νέας  ταινίας του James Bond που πραγματικά πρέπει να τα σπάει. Συνεργασία Jack White Και Alicia Keys.

Subscribe Free
Add to my Page

 
Καλό
Σαββατοκύριακο σε όλους και καλά να περνάτε!

EX LOVER VOODOO DOLL

Και δώρο οι καρφίτσες. Τρυπάς στο σημείο όπου αναγράφεται το voodoo ξόρκι για να πιάσει.
Τα voodoo ξόρκια που περιλαμβάνονται στο πακέτο είναι:

I hope you realize you still love me and want me back

I want you to hurt like I hurt

Don't sleep with my friends

Stop calling me

Hope you get bad acne

Stop bitchin' behind my back

Stop flirting with my friends

Stop being a BITCH

Stay out of my life

Send me back my stuff

I wish you have bad sex for a year

Η σπάνια κούκλα είναι δημιούργημα ενός πραγματικού ιθαγενή μάγου ο οποίος κατοικεί στην Κεφαλλονιά κι οποίος την παραχώρησε στον swift και στη Mary που μου την έκαναν δώρο, αφού πέρασαν τις 3 δοκιμασίες που απαιτούνταν όταν έπεσαν με το αεροπλάνο στη φυλή του μάγου μαζί με έναν Πόντιο κι ένα Γερμανό.

Για τυχόν ενδιαφερόμενους, την νοικιάζω..!

Είναι κάτι μέρες που ξυπνάς το πρωί και το μόνο που θες είναι να κλειστείς μέσα, να κάτσεις στο κρεβάτι και να μη δεις άνθρωπο.

Με τέτοια ευχάριστη διάθεση ξεκίνησα για να πάρω το λεωφορείο και να πάω στη σχολή.

Δεν είχα κάνει 2 βήματα και σταματά ένα αυτοκίνητο δίπλα. 2 άντρες μέσα, ο συνοδηγός κοστουμάτος και περιποιημένος, ο οδηγός μεσήλικας.

Μου μιλούσε ο συνοδηγός με ιταλική προφορά και με ρώτησε πώς βγαίνουν στην Αττική Οδό για Κόρινθο. Του είπα πάνω κάτω.

Αυτός μετά συστήθηκε, είπε ένα ιταλικό όνομα του στυλ Τζουζέπε Απατεώνε, κάναμε χειραψία, μου είπε πως είναι εμπορικός αντιπρόσωπος μεγάλης ιταλικής εταιρίας κι είναι Αθήνα μόνο για λίγες μέρες και πρέπει να πάει Πάτρα να πάρει το πλοίο για Αγκόνα.

Επειδή είσαι συμπαθητικό παιδί, μου είπε πάντα με ιταλική προφορά, και τζέντλεμαν θα σου κάνω αυτό το δωράκι. Και βγάζει μια σακουλάρα και μου τη δίνει. Την ανοίγω κι είχε ένα δερμάτινο και μια καστόρινη ζακέτα.

«Ώπα, λέω κάναμε την τύχη μας, θαναι κανας πλούσιος που θα έχει όλη την εταιρία δικιά του και μου δίνει δώρο τα ρούχα».

Συνέχιζε αυτός, αν ξανάρθω έχω το τηλέφωνό μου μέσα, να με πάρεις να με βρεις και διάφορα άλλα.

Εγώ δεν έλεγα πολλά, απλά χαμογελούσα σκεφτόμενος την τύχη μου ειδικά σήμερα που ξύπνησα στραβά.

«Μόνο μια χάρη θέλω» είπε ο Ιταλος.

Να τα μας.

«Αν έχεις καθόλου λεφτά δώσε μου μερικά για βενζίνη γιατί το ντεπόζιτο δεν φτάνει μέχρι την Πάτρα κι η κάρτα μου είναι μόνο για τράπεζες στην Ιταλία.»

Καλοπροαίρετος εγώ, μην σκεφτόμενος τι κάνει ο πλούσιος χωρίς λεφτά αφού και στην Ιταλία ευρώ έχουν, προσφέρθηκα να δώσω 10 ευρώ.

«Μόνο τόσο λίγα?» μου λέει.

«Θες να σου πληρώσω όλη τη βενζίνη μέχρι την Πάτρα?!!!»

«Ε ναι κι όταν ξανάρθω πάρε με τηλέφωνο και στα δίνω τα λεφτά. Εξάλλου 300 ευρω κάνουν τα ρούχα που σου έδωσα!»

Τι να τα κάνω τα ρούχα, του τα έδωσα πίσω, επέμενε αυτός, λίγο από δω λίγο από κει, λίγο η ευγένεια, λίγο οι χειραψίες που μου έκανε, κράτησα τα ρούχα και του έδωσα και 30 ευρώ για βενζίνη.

Κι έχασα και το λεωφορείο.

Τα πήγα πάνω στη mother τα ρούχα στη σακούλα κι αφού διαπιστώσαμε πως είναι όντως ιταλικά η mother τα πέρασε από εξονυχιστικό έλεγχο μήπως έχουν μέσα ναρκωτικά ή βόμβα. Κι απεφάνθη ότι με κορόιδεψαν αλλά ευτυχώς δε μου πήραν  πολλά.

Ξεκίνησα πάλι για τη σχολή ελαφρύτερος κατά 30 ευρώ. Και αργοπορημένος.

Φτάνοντας στο νοσοκομείο στο οποίο εφημέρευε η ορθοπεδική βλέπω ένα φίλο μου
ειδικευόμενο.

«Τρέξε μέσα στο δωμάτιο να δεις να κουφαθείς».

Φοράω την ποδιά γρήγορα-γρήγορα γεμάτος απορία τι είναι αυτό που θα δω και θα με κουφάνει και μπαίνω.

Ένας νεαρός ξαπλωμένος στο εξεταστήριο να αναπνέει βαριά δείχνοντας πως πονάει. Ο καθηγητής μου έγνεψε διακριτικά να πλησιάσω. Κοιτώντας καλύτερα, τα μάτια μου γούρλωσαν.

Είχε χτυπήσει στο δεξί του πόδι. Ενώ τα δάχτυλα του αριστερού ποδιού κοιτούσαν μπροστά, του δεξιού ποδιού αντί να κοιτούν κι αυτά μπροστά, κοιτούσαν πίσω δεξιά! Οι 2 πατούσες σχημάτιζαν αμβλεία γωνία, για κάποιον άγνωστο λόγο το δεξί πόδι του νεαρού είχε στρίψει πάνω από 90 μοίρες!

Αφού έγινε η ανάταξη και ξεκίνησαν να βάζουν το πόδι σε προσωρινό νάρθηκα βγήκα έξω.

Έξω από το δωμάτιο περίμεναν 2 άτομα. Φαρδιά ρούχα, κατεβασμένα παντελόνια με φάτσα φόρα το μποξεράκι, ακριβό ντύσιμο με μάρκες Volkom, Vans κι άλλα ακριβά σκειτάδικα και φυσικά με σκειτμπορντ στα χέρια.

«Είστε με το παιδί μέσα?» ρώτησα.

Μου είπαν ναι και με ρώτησαν αν είναι σοβαρό το χτύπημα, τους ρώτησα πώς το έπαθε γιατί ήμουν περίεργος.

«Το έχω σε βίντεο αν θες να δεις!» μου λέει ο ένας.

Φυσικά και ήθελα. Τα παιδιά βιντεοσκοπούσαν τις φιγούρες τους, έκαναν διάφορα κόλπα μέσα σε ένα τεράστιο σπίτι, στάνταρ βορείων προαστείων, με ξύλινο δάπεδο. Καθώς πήγε να προσγειωθεί ο ένας του έφυγε το σκέιτ, πάτησε στο ξύλινο δάπεδο, το οποίο έσπασε, το πόδι του χώθηκε πιο μέσα και με τη φόρα που είχε, γύρισε. Κι έγινε η ζημιά.

«Να το στείλεις το βίντεο σε μια εκπομπή του Σκαι το απόγευμα που βάζει κάτι τέτοια» του λέω.

«Και γαμώ!» μου λέει αυτός και κολλάει πέντε με τον διπλανό.

Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί οι νέοι έχουν επικίνδυνα χόμπι ή γίνονται emo και θέλουν να πετσοκόβονται ή παίρνουν ένα αμάξι και πιάνουν 200 στην παραλιακή. Κι εγώ αν είχα περάσει τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής μου φυλακισμένος σε ένα τεράστιο σπίτι με όλες τις ανέσεις, ακούγοντας ένα γονιό να μιλάει και να μιλάει για το πόσο σπουδαίος είμαι και πόσο όλοι οι άλλοι θέλουν το κακό μου κάθε μέρα από 10 φορές τη μέρα, τότε κι εγώ θα βουτούσα με το σνόουμπορντ από πλαγιά 100 μέτρων.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το να αρπάζεις μια σανίδα, να φοράς ένα παντελόνι με το οποίο φαίνεται το βρακί σου, να κάνεις μια φιγούρα και μετά να πέφτεις και να ανοίγεις το κρανίο σου στα 2 πρέπει να το νιώθουν σαν μια κραυγαλέα δήλωση ανεξαρτησίας. Συνδυασμένη με οργασμό.

Γιαυτό κάνουν όλες αυτές τις τρέλες.

 Ή χαλάνε όλο τους το χαρτζιλίκι σε ένα δερμάτινο μπουφάν και μια καστόρινη ζακέτα από κάποιον που παρόλο που βρισκόταν σε άθλιο αμάξι και δεν είχε καθόλου λεφτά κατάφερε να τους πείσει πως είναι πλούσιος Ιταλός έμπορος ρούχων.

Άντε και στα δικά σας.

�

Ένας πλήρης οδηγός για τις ξένες σειρές που κυκλοφόρησαν, κυκλοφορούν ή θα κυκλοφορήσουν!

Τώρα που η ελληνική τηλεόραση αγγίζει την παρακμή κι οι ταχύτητες του φθηνού internet αγγίζουν την ταχύτητα του φωτός, ανοίξτε τα torrents, κατεβάστε και βγάλτε τα μάτια σας!
Ο phantom το καλοκαιράκι κλεισμένος στο σκοτεινό του δωμάτιο αγκαλιά με τον ανεμιστήρα του έκανε μια πλήρη έρευνα αγοράς και σας παρουσιάζει!

Διαλιέχτε και πάρτε!

Και για όσους φτάσουν μέχρι το τέλος, δώρο-έκπληξη ο τρόπος για να βλέπετε αγώνες για όλα τα αθλήματα τζάμπα μέσω internet. Πετάξτε τη Nova μια και καλή!

24  7η σεζόν

Η 6^η σεζόν μας άφησε λίγο παγωμένους. Ξεκίνησε με τον Jack Bauer να μεταφέρεται από τις κινεζικές φυλακές με μαλλί, μούσι, μπίχλα και σημάδια βασανισμού. Μέσα στην πρώτη ώρα αφού ξυρίστηκε και σουλουπώθηκε σκότωσε καμια 15αριά άτομα και πήρε τα πάνω του. Στα 23 υπόλοιπα επεισόδια το σενάριο ξεχείλωσε σαν καλσόν extra-small σε μπούτια υπέρβαρης. Η μισή οικογένεια του Jack βγήκαν αρχιτρομοκράτες, ενώ η άλλη μισή έχει ξεκληριστεί σε προηγούμενες σεζόν.

Μπορεί η σειρά να είναι κρυφο-φιλο-φασιστική, αλλά είναι εθιστική.

Ο Jack όλο αυτό τον καιρό έχει πεθάνει 2 φορές, ενώ έχει χωρίσει με 3 γυναίκες (η πρώτη δολοφονήθηκε από τη γκόμενα του Jack με την οποία την κεράτωνε, στη δεύτερη ο Jack σκότωσε την τρομοκράτισα αδερφή της και μετά την χώρισε, η τρίτη αφού του κράταγε μούτρα γιατί έψησε τον πρώην άντρα της όταν τον βασάνιζε και πλακώθηκε με τον πατέρα της, την έστειλαν και στις κινεζικές φυλακές εξαιτίας του έτσι για να τριτώσει το κακό.) Η κόρη του αφού ο Jack τσαμπουκαλεύτηκε με τον πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία γκόμενό της, έκοψε το χέρι του άλλου της γκόμενου και μετά από κάτι φασαρίες ο κολλητός της είχε ένα ατύχημα και του κόπηκαν τα πόδια, δεν του μιλάει.

Το ατού της σειράς είναι η ανάκριση. Ο Jack κάνει τα πάντα για να πάρει τις πληροφορίες του. Αλλά κάπου το παραέκαναν. Σε λίγο θα δούμε τον Jack να πηγαίνει για καφέ με την γκόμενά του και θα αρπάζει ξαφνικά ένα σερβιτόρο, θα του χώνει ένα καλαμάκι στο μάτι και θα τον ρωτάει πού είναι οι τουαλέτες.

Στάνταρ στο Γκουαντάναμο το 24 πρέπει να παίζει σε όλες τις τηλεοράσεις.

Η έβδομη σεζόν έρχεται το 2009.

Chuck

Μεγάλη έκπληξη.

Νεαρός loser που δουλεύει σε πολυκατάστημα, με έναν κολλητό πιο loser ακόμα, λαμβάνει όλα τα δεδομένα ένος υπερυπολογιστή της CIA, τα οποία εντυπώνονται στο μυαλό του και μετά καταστρέφονται. Έκτοτε είναι απαραίτητος στη CIA και τον βλέπουμε σαν ατζαμή κατάσκοπο που προσπαθεί να ζήσει παράλληλα τη φυσιολογική ζωή του.

Μπορεί η περιγραφή να μη λέει πολλά, αλλά η σειρά εκτός του ότι είναι πολύ καλογυρισμένη και με πολλά λεφτά στην παραγωγή, έχει σκηνές δράσης που θα ζήλευαν περιπέτειες του Hollywood, ενώ έχει απίθανο καστ με αποκορύφωμα τον ξεκαρδιστικό φίλο του Chuck (μέγας loser!) και την σεξοβόμβα κατάσκοπο που έχει αναλάβει να προσέχει τον Chuck.

Έχουν κυκλοφορήσει 9 επεισόδια της πρώτης σεζόν, ενώ η δεύτερη σεζόν θα ξεκινήσει 29 Σεπτεμβρίου.

Supernatural

Ο Mulder κι η Scully των X-files, αλλά σε 25-χρονα ζουμερά αγόρια με attitude. Μπορεί να πολεμούν οτιδήποτε μεταφυσικό με αλάτι, ξόρκια ή φυλαχτά, αλλά αν ψάχνετε κάτι τρομαχτικό σίγουρα θα το βρείτε εδώ. Τα σπάει, θεωρείται ήδη cult.

Το φινάλε της τρίτης σεζόν μου ήρθε πραγματικά ως σοκ, αλλα δεν αποκαλύπτω τίποτα. Να το δείτε!

18 Σεπτεμβρίου ξεκινά η τέταρτη σεζόν.

Lost

Τσούρμο από προβληματικούς επιβάτες πέφτει με το αεροπλάνο σε έρημο-νησί-η-μάνα-σου-εγώ-κι-εσύ, όπου μάνα βάλε ένα τέρας με μορφή μαύρης ομίχλης. Και διάφορα κουλά αρχίζουν να συμβαίνουν.

Ίσως η καλύτερη σειρά όλων των εποχών. Ο όλος ο ντόρος γίνεται με τη μυθολογία της σειράς, άπειρες θεωρίες έχουν βγει για το τι μπορεί να συμβαίνει. Τέλειο καστ, τέλεια παραγωγή, εθιστικό σενάριο.

Για όποιον ενδιαφέρεται, η καλύτερη θεωρία για τι συμβαίνει που έχω βρει ως τώρα είναι η παρακάτω:

http://www.timelooptheory.com/the_timeline.html

Άντε όμως να αρχίσουν να μας εξηγούν τι τρέχει γιατί με τόσες απορίες με πιάνει πονοκέφαλος!

5^η σεζόν ξεκινά Γενάρη ή Φλεβάρη του 2009

Prison Break

My personal favourite. Η πρώτη σεζόν ήταν ό,τι καλύτερο έχω δει, εκτός ίσως από τα πόδια της Σκλεναρίκοβα. Αδερφός τίγκα στα tattoo μπαίνει σε φυλακή να βγάλει τον άλλο αδερφό. Δεύτερη σεζόν τα αδέρφια το έσκασαν και τρέχουν να μην τα πιάσουν, ενώ προσπαθούν να αποκαλύψουν τεράστια πλεκτάνη που φυσικά εμπλέκει και τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο οποίος είναι γυναίκα. Φτυστή η Χίλαρι. Τρίτη σεζόν ο αδερφός μπαίνει φυλακή με το στανιό για να βγάλει έναν άλλο ξέμπαρκο, ενώ ο άλλο αδερφός που είχε μπει φυλακή εξαρχής μένει έξω και χτυπά γκομενάκι.

Το πρώτο διπλό επεισόδιο της τέταρτης σεζόν προβλήθηκε προχθές. Μερικά πράγματα με ξενέρωσαν, όπως π.χ. στην προηγούμενη σεζόν σκότωσαν ένα βασικό χαρακτήρα επειδή δε συμφώνησαν στα λεφτά και τώρα τον επανέφεραν. Ή σκότωσαν μια φοβερή bitch γκόμενα τελείως κακιά (και τελείως γκόμενα) και την αντικατέστησαν με ένα μαύρο αμίλητο γομάρι. Απαπααα..!

Εξίσου καλό με το Lost, αν όχι καλύτερο. Και για κατούρημα να πάει ο πρωταγωνιστής, θα το κάνουν με τέτοιο τρόπο που θα έχει σασπένς.

Fringe

Το νέο δημιούργημα του J.J.Abrams δημιουργού του Lost, Alias κτλ. Ξεκινά 9 Σεπτεμβρίου αλλά το πρώτο διπλό επεισόδιο έχει ήδη κυκλοφορήσει σε torrents.

Γκομενάκι με ταγιέρ που δεν πείθει για FBI-agent συνεργάζεται με teenager που πρωταγωνιστεί σε κοριτσίστικες σειρές κι έναν καθηγητή που ήταν έγκλειστος για 15 χρόνια σε ψυχιατρείο και κατουριέται πάνω του. Απόπειρα να κάνουν νέα X-Files, μόνο που εξορισμού αυτοαπορρίπτεται αφού στα X-Files υποτίθεται πως ερευνούσαν αληθινές υποθέσεις, ενώ εδώ όλα τα κάνει μια κακιά εταιρία που θα μπορούσε άνετα να ανήκει στον Μπιλ Γκέιτς.

Θα δείξει πώς θα εξελιχτεί.

Bones

Γκόμενος με άσχημο κούρεμα που σε προηγούμενη τηλεοπτική καριέρα έκανε το αισθηματικό βαμπίρ συνεργάζεται με ιδιοφυή τύπισσα που καταλαβαίνει πολλά από τα οστά και λύνουν εγκλήματα.

Κλώνος του CSI με ρομάντζο.

Σπάει αρχίδια η τύπισσα, θέλουν και καλά να την κάνουν ότι είναι πορωμένη με τη δουλειά της και δεν έχει φυσιολογική ζωή και κάθε φορά που αναφέρουν κάτι από την pop κουλτούρα, συνέχεια πετάγεται σαν πορδή και λέει I didn't understand that, what do you mean? Κι άλλα τέτοια. Όταν είπε πως δεν ήξερε ποια είναι η Madonna, απλά σταμάτησα να βλέπω.

Τέταρτη σεζόν ξεκινά στις 4 Σεπτέμβρη.

Monk  My personal favourite.

Τρελά ψυχαναγκαστικός ντετέκτιβ βασανισμένος από το θάνατο της γυναίκας του λύνει ανεξιχνίαστες υποθέσεις. Απίθανο γέλιο, φοβερά μυστήρια.

Δεν είναι για όλους, αλλά όσοι το εκτιμήσουν πραγματικά θα κολλήσουν. Monk is the best!

Παίζεται η έβδομη σεζόν.

CSI

Σε μια πρόταση: Βρίσκουν πτώμα, ο δολοφόνος είχε κλάσει, ο Grissom την μυρίζει, χρησιμοποιεί το νέο ανιχνευτή κλανιάς και σε μια ώρα τον έχει εντοπίσει.

Saving Grace

Βλαχομπατσίνα γκόμενα, αυτοκαταστροφική και τελειωμένη δέχεται επίσκεψη από μπεκρή άγγελο που προσπαθεί να τη σώσει για να μην πάει στην κόλαση.

Δεν άντεξα ούτε το πρώτο επεισόδιο.

Burn Notice

Κατάσκοπος σε ώρα αποστολής «ακυρώνεται» κι έκτοτε ξυπνάει αναίσθητος στο Miami και κάνει διάφορες «δουλειές» για να μαζέψει λεφτά και να βρει ποιος τον έκαψε.

Έχει γέλιο, στυλ και φοβερή δράση. Το χαρακτηριστικό είναι η αφήγηση του πρωταγωνιστή ο οποίος δίνει συμβουλές και μυστικά κατασκοπίας του στυλ «Όταν δεν μπορώ να αποφύγω τον τσακωμό, προτιμώ μέρη όπως το μπάνιο. Έχει πολλές σκληρές επιφάνειες που προκαλούν ζημιά στον αντίπαλο και δεν χρειάζεται να χρησιμοποιώ τις γροθιές μου με κίνδυνο να τραυματίσω κάποιο από τα ευαίσθητα μικρά οστά στις παλάμες».

Επίσης λέει μυστικά σε στυλ Μαγκάιβερ, έμαθα μέχρι και να ανοίγω χειροπέδες!

Παίζεται η δεύτερη σεζόν και πραγματικά είναι ό,τι πρέπει για καλοκαίρι.

Reaper

Νεαρός loser μαθαίνει ότι οι γονείς του πούλησαν την ψυχή του στο διάβολο και θα είναι η bitch tou. Ο διάολας τον χρησιμοποιεί ως κυνηγό-κεφαλών για ψυχές που το σκάνε από την κόλαση. Καλούτσικο είναι, έχει ένα χοντρό συμπρωταγωνιστή που βγάζει τρελό γέλιο, έχει όμως και μερικούς που από ηθοποιία είναι χέσε μέσα.

Βλέπεται.

Shield

Καραφλός μπασμένος βρώμικος μπάτσος γαμάει και δέρνει. Και τα παίρνει.

Η πιο σκληρή σειρά όλων των εποχών. Κι η πιο ρεαλιστική επίσης. Σε ελάχιστες στιγμές έχει background μουσική και λειτουργεί κυρίως με φυσικούς ήχους για να είναι πιο ρεαλιστικό. Γίνεται της πουτάνας.

Το σταμάτησα στην τέταρτη σεζόν, έγινε τόσο σκληρό που έπαψε να είναι διασκεδαστικό κι ήταν απλά δυσάρεστο. Πραγματικά τα περισσότερα σκηνικά είναι σοκαριστικά, ίσως γιατί είναι πολύ ρεαλιστικά γυρισμένα.

Τελευταία σεζόν είναι η έβδομη και ξεκινά 8 Σεπτεμβρίου.

Heroes

Male nurse με τσουλούφι και στραβό α λα Σταλόνε πηγούνι βλέπει στον ύπνο του πως πετάει κι έκτοτε ανακαλύπτουν κι άλλοι υπερφυσικές δυνάμεις.

Έξυπνο, θεαματικό, καλογυρισμένο, με αισθητική καρτούν. Υστερεί στους διαλόγους και καμιά φορά στο σενάριο.

Π.χ. τύπος που πετάει προσγειώνεται μπροστά σε τεράστια τζαμαρία καφετέριας γεμάτης κόσμο και δεν τον βλέπει κανείς πέραν αυτού που θέλουμε να τον δει κι ο οποίος κάθεται και μέσα στο βάθος. Ο τύπος που προσγειώθηκε φοράει μόνο το κάτω της πιτζάμας, πάει και για πρόεδρος αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία. Φεύγοντας έρχεται και τον παίρνει μια τεράστια μάυρη λιμουζίνα κι οι γύρω εξακολουθούν να τον γράφουν στα @@ τους.

Ή σε άλλη φάση, ο Ινδός ερευνητής τη μια χτυπάει καταλάθος τη ντουλάπα κι ανακαλύπτει τυχαία μια μυστική κρύπτη, την άλλη πάει να βάλει τη σαύρα στο κουβί κι ανακαλύπτει τυχαία ένα κρυμμένο φλασάκι με μυστικά, την άλλη νευριάζει και πετάει κάτω το λάπτοπ κι ανακαλύπτει τυχαία ένα κρυμμένο χαρτάκι με μυστικά. Μήπως να παίξει κι ένα τζόκερ? Ή να σκεφτούν οι σεναριογράφοι να προωθήσουν με πιο έξυπνο τρόπο την ιστορία?

Το σταμάτησα, αλλά είναι καλό.

Pushing Daisies.

Μεγάλη έκπληξη. Τύπος που μπορεί με ένα άγγιγμά του να ξυπνήσει νεκρούς. Αν μείνουν ξύπνιοι πάνω από ένα λεπτό κάποιος άλλος θα πεθάνει. Αν τους ξαναγγίξει πριν το λεπτό θα ξαναγίνουν νεκροί και δεν θα πεθάνει κάποιος άλλος. Χρησιμοποιεί το υπερφυσικό ταλέντο του, παρέα με έναν ξεκαρδιστικό χοντρό μαύρο ντετέκτιβ για να ξυπνά νεκρούς από εγκλήματα και μέσα σε ένα λεπτό να μαθαίνει τι τους συμβαίνει και μετά να τους ξαναγγίζει και να γίνονται πάλι νεκροί.

Όταν βλέπει την κοπέλα των ονείρων του νεκρή, την ξυπνάει αλλά δεν έχει το κουράγιο να την ξαναγγίξει και να πεθάνει. Έτσι την αφήνει να ζήσει. Και είναι μαζί.
 
Απλά δεν μπορεί να την αγγίξει ξανά γιατί θα πεθάνει.

Γαμάτο?

Συνδύασε όλα αυτά με απίστευτη αισθητική Tim Burton κι έχεις μια από τις καλύτερες σειρές φέτος, ήδη πολυβραβευμένη, αν και λίγο γλυκανάλατη για τα γούστα μου.

Χάρμα οφθαλμών κυριολεκτικά. Μυστήριο, γέλιο, αίσθημα κι εκπληκτικές εικόνες.

Terminator:The Sarah Connor Chronicles

Η συνέχεια της ταινίας Terminator 2. Μόνο που αντί για Σβαρτζενέγκερ για καλό ρομπότ, έχεις ένα πιπινάκι. Ξεκίνησε καλά, αλλά μετά κάνει κοιλιά και γίνεται βαρετό. Κρίμα γιατί το πιπινάκι είναι όλα τα λεφτά.

Dexter

Serial killer που δουλεύει για την αστυνομία σκοτώνει άλλος serial killers που δεν πιάνει η αστυνομία.

Η σειρά είναι κι αυτή σήριαλ killer (killer των άλλων σήριαλ), εν ολίγοις τα σπάει.
Περιμένουμε την τρίτη σεζόν.

House

Κουτσός γιατρός που είναι εθισμένος σε παυσίπονα και πετάει συνέχεια ατάκες θεραπεύει ασθενείς, αφού πρώτα τους βγάλει την Παναγία σε τέτοιο βαθμό που να προτιμούν καλύτερα να πεθάνουν.

Άντε όποιοι ενδιαφερόμενοι ξαμολυθείτε στα torents και κατεβάστε, οι λοιποί που δεν θέλουν να κάψουν τον εγκέφαλο ή τα οπτικό νεύρα τους ανοίξτε κανα βιβλίο ή βγείτε μια βόλτα.

Ό,τι και να διαλέξετε καλά να περνάτε!

Υ.Γ. Η έκπληξη για όσους έφτασαν ως εδώ.

Όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν αγώνες μέσω inetrnet, τζάμπα ας κάνουν κλικ ΕΔΩ

Τα περισσότερα ανοίγουν με media player, αλλά για να τα βλέπετε όλα κατεβάστε το προγραμματάκι ονόματι sopcast. Με αυτό το site η Nova είναι για πέταμα!

Καλές προβολές!!!!!