Βαριέμαι. It's a fact. Τα περισσότερα πρωινά ξυπνάω με τέτοια όρεξη όση
θα είχε κάποιος αν έσκαβε όλη νύχτα. Χωρίς την part-time δουλειά πλέον και με πολύ λιγότερες ώρες στα νοσοκομεία να μου
κεντρίζουν το ενδιαφέρον και να με συναρπάζουν, το βασικότερο μέλημά μου είναι
να κλειδαμπαρώνομαι σε αναγνωστήρια, βιβλιοθήκες, ή να αράζω σε παγκάκια και
πεζούλια ή να κλείνομαι στο δωμάτιο και να προσπαθώ να αποστηθίσω πράγματα που θα με βοηθήσουν να μειώσω
τα χρωστούμενα. Από τα οποία όταν ξεκινήσω να κάνω ειδικότητα δε θα
θυμάμαι ούτε τα μισά.

Στις απεγνωσμένες
μου προσπάθειες να βρω κάποιο νόημα στη ζωή και να ξεκουνηθώ μπας και αρχίσω να
κάνω κάτι παραγωγικό ανακάλυψα μια επαναστατική μέθοδο που μπορεί να θεραπεύσει
κάθε είδους αναβλητικότητα, τεμπελιά ή βαρεμάρα. Διαβάστε παρακάτω και μάθετε
κι εσείς πώς μπορείτε να αλλάξετε τη ζωή σας!

Η μέθοδος έχει ως
εξής. Φαντάσου πως είσαι πρωταγωνιστής σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Κατά προτίμηση σε
ένα παιχνίδι RPG. Τα γράμματα
RPG -για όσους είναι κάποιας
ηλικίας ή για συνομηλίκους μου που κατά
την εφηβεία είχαν κανονική ζωή ή γκόμενα που δεν είχε βυζιά από πιξελ και δεν
την έλεγαν Λάρα Κροφτ- και δε γνωρίζουν τον όρο σημαίνει Role Playing Game. Στα παιχνίδια
αυτού του είδους δημιουργείς ένα χαρακτήρα και στη συνέχεια τον εξελίσσεις
εκτελώντας διάφορες αποστολές και αναπτύσσοντας ξεχωριστές ικανότητες. Συνήθως
με κάθε αποστολή αποκτάς XP-experience points- κι όσο πιο πολλά XP αποκτάς τόσο πιο πολλές δεξιότητες καλλιεργείς.

Φαντάσου λοιπόν
πως είσαι χαρακτήρας σε ένα τέτοιο βιντεοπαιχνίδι. Και πως κάθε δραστηριότητα
που μοιάζει βαρετή, καταναγκαστική ή απλά δειλιάζεις  ή βαριέσαι να την κάνεις, φαντάσου
πως αυτή η δραστηριότητα είναι μια mission που πρέπει να φέρεις εις πέρας για να αποκτήσεις τα
πολυπόθητα XP που
θα σου εξελίξουν το χαρακτήρα. Διαβάζεις και περνάς ένα μάθημα στη σχολή? 500 XP! Βγαίνεις για καφέ με μια άγνωστη παρέα?
250 XP! Αναλαμβάνεις μια
αγγαρεία στη δουλειά? 100 XP!

Η μέθοδος έχει
αποτελέσματα. Ειδικά αν είσαι λίγο σαν κι εμένα, με δυσκολίες στο να ξεχωρίσεις
τον πραγματικό κόσμο από τον φανταστικό, με daydreams να σε βγάζουν κάθε τρεις και λίγο
εκτός πραγματικότητας και με χρόνια προϋπηρεσία σε κάθε είδους παιχνιδομηχανή
το να αρχίσεις να πιστεύεις πως ζεις σε βιντεοπαιχνίδι είναι κάτι πολύ εύκολο!
Και η μέθοδός μου δεν είναι του στυλ των Sims, όπου πρέπει να ταΐζεις, να πλένεις ή να στέλνεις
τους χαρακτήρες σου στην τουαλέτα, ενώ εσύ ξεχνιέσαι και δεν τρως ή τα κάνεις πάνω σου. Ή
του στυλ του Grand Theft Auto, όπου κάτι βλαμμένα νόμισαν πως είναι ο γκάνγκστερ χαρακτήρας του
παιχνιδιού κι άρχισαν να πλακώνουν τον κόσμο έξω. Η δική μου μέθοδος έχει σκοπό
να μας κάνει πιο παραγωγικούς, τολμηρούς κι εξωστρεφείς. Και μόνο που έκατσα να σκεφτώ
κάτι τέτοιο αποτελεί για μένα επανάσταση.

Η μέθοδος μπορεί
να λειτουργήσει και αντίστροφα. Μπορείς να προσφέρεις κι εσύ XP σε άλλους ανθρώπους. Για παράδειγμα
προχθές προσέφερα μια ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία σε μια κοπέλα με την οποία
βγήκαμε για καφέ. Άργησα να φτάσω (κάτι που έκανα για δεύτερη φορά), σνόμπαρα
το μέρος που ήθελε να πάμε κι αντ'αυτού την πήγα σε μέρος όπου γινόταν συναυλία
κι ήταν τίγκα στην πολυκοσμία (παρόλο που μου ξεκαθάρισε πως δε μπορούσε την
πολυκοσμία), κάτσαμε σε μέρος όπου ακουγόταν μες στο τύμπανό μας η συναυλία
(παρόλο που δεν άκουγε τέτοια μουσική), εκεί που κάτσαμε τουρτούριζα όλη την
ώρα γιατί κρύωνα, όταν φύγαμε για να αποφύγουμε την πολυκοσμία της συναυλίας κάναμε
ολόκληρο κύκλο που μας έφαγε κανα μισάωρο για να κάτσουμε τελικά σε φαστφουντάδικο που
δεν απείχε και πολύ από εκεί που είμασταν αρχικά (και άρα τζάμπα κάναμε τον
κύκλο), ενώ ακόμα και στο φαστφουντάδικο την είχα κανα μισάωρο να κρατάει τις
θέσεις μας μέχρι να παλέψω να παραγγείλω ανάμεσα στα πρώην-emo για να της φέρω τελικά λάθος
παραγγελία! Κατάλαβα πως η κατάσταση ξέφευγε όταν εκεί που καθόμασταν πήρα το
πλαστικό μπουκάλι κι έκανα το κλασικό κόλπο που το συμπιέζεις και μετά βγάζεις
το καπάκι με αποτέλεσμα να ακουστεί ΜΠΑΜ! και να πεταχτεί το καπάκι μέτρα
μακριά. Σοβαρά το έκανα. Ενώ τρώγαμε. Εντελώς απροειδοποίητα. Μες στο μαγαζί.

……

Όταν προσπαθώ να
εντυπωσιάσω κάποια βάζω τα δυνατά μου… Τα μαγικά με τα κέρματα τα εξάντλησα.
Αν υπάρξει επόμενη φορά θα εξαπολύσω τα βαριά μου όπλα. Θα της δείξω πώς μπορώ
να γυρίσω τον καρπό μου 360 μοίρες! Θα με ερωτευτεί σε δευτερόλεπτα.

Η εμπειρία αυτή
θα της πρόσφερε σίγουρα 1000 XP. Μη σου πω ότι πέρασε και πίστα! Ανέβηκε level!

Βλέποντας την
καθημερινότητα σαν την πορεία μου να εξελιχτώ στο βιντεοπαιχνίδι που λέγεται
ζωή και σκεφτόμενος πως ό,τι κάνω θα μου προσφέρει XP που θα με αναπτύξουν σαν
προσωπικότητα αρχίζει η ρουτίνα να αποκτά κάποιο νόημα.

Μέσα στο κυνήγι
των XP και των εμπειριών
λοιπόν πήγα τις προάλλες σε έναν αγώνα μπάσκετ του αδερφού. Τοπικό ντέρμπι και
καλά. Στα παιχνίδια αυτά τα μπινελίκια πάνε σύννεφο. Κάπου κάπου πέφτουν και
μερικές ψιλές έτσι για το καλό. Λόγω ασυνεννοησίας με τον father πήγα με τους φίλους και κάτσαμε
στις κερκίδες των αντιπάλων.

Εδώ ο αδερφός καθως αυτοσυγκεντρώνεται για τις βολές.

Εδώ καθώς εκτελεί.

Το γήπεδο

Και το ξύλο που έπεσε στη λήξη του παιχνιδιού! Χαχα! Κλασικά πράγματα!

Φτάνει ως εδώ το γράψιμο. Πάω να μαζέψω τα XP μου, ποτέ δεν αφήνω στη μέση βιντεοπαιχνίδι. Κάντε κι εσείς το ίδιο, υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να δεις τη ζωή σαν παιχνίδι? Καλό παίξιμο!

Το να είσαι
αποτυχημένος είναι κάτι πολύ δύσκολο. Θέλει κόπο, τέχνη και κότσια. Η αποτυχία
είναι από τις πιο ευγενείς ανθρώπινες πράξεις.

Το αντίθετο της αποτυχίας, η επιτυχία είναι
γραμμένη στο DNA του
ανθρώπου. Δεν είναι ούτε κληρονομική, ούτε επίκτητη. Είναι έμφυτη, υπάρχει στο
υποσυνείδητό μας από την εποχή που φορούσαμε πάνες. Η δωροδοκία κι ο εκβιασμός
μπορεί να διδάσκεται στην παιδική ηλικία από το πρότυπά μας, τους γονείς μας. Η
επιτυχία όμως όχι. Μας λένε «κάτσε φρόνιμος και θα σου πάρω παγωτό»-(δωροδοκία) ή «κάτσε φρόνιμος αλλιώς θα
σου μαυρίσω τον κώλο»-(εκβιασμός).
Αυτά καταγράφονται στο αθώο μας μυαλό και τα αναπαράγουμε ως ενήλικες. Το να
θες να είσαι επιτυχημένος όμως είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

Υπάρχει μια
εκπομπή που δείχνει το ΣΚΑΙ τα μεσημέρια γύρω στις 3 που λέγεται Νταντάδες
Αμέσου Δράσεως, όπου στέλνουν νταντάδες σε σπίτια με μούλικα που κάνουν
περισσότερο σαματά κι από αναρχικό στα Εξάρχεια που έχει να σνιφάρει κοκαΐνη 2
μέρες. Οι νταντάδες το βασικότερο που κάνουν για να τα πειθαρχήσουν είναι το
εξής: Δεν τα δέρνουν, δεν τα τιμωρούν (εκτός από 5 λεπτά σε μια γωνιά), δεν
τους φωνάζουν. Αλλά παίζουν ένα «παιχνίδι». Όποιο παιδάκι είναι πιο φρόνιμο και
υπάκουο και κάνει όσες δουλειές του αναθέτουν θα παίρνει ένα αστεράκι. Όποιο
μαζέψει τα περισσότερα αστεράκια κερδίζει. Τι κερδίζει? Τίποτα. Απλά κερδίζει.

Τα μικρά
τρελαίνονται. Ακόμα και στην ηλικία των 5 ετών κάνουν σαν τρελά να μαζέψουν
αστεράκια και να βγουν πρώτα από τα αδέρφια τους. Κι ας μην υπάρχει έπαθλο. Το
έπαθλο είναι η επιτυχία. Μπορεί να μη λένε ακόμα το ρ, να χέζονται πάνω τους,
να έχουν πιπίλα, αλλά γουστάρουν τρελά να επιτύχουν. Ακόμα κι αν η επιτυχία
είναι να μαζέψουν χάρτινα αστεράκια από μια νταντά με σπαστική αγγλική προφορά
και κόκκινη κάπα. Κι ας χρειαστεί να φάνε αηδιαστική φρουτόκρεμα, να κοιμούνται
νωρίς και να παίζουν λιγότερο Playstation.

Είναι πολύ εύκολο
να είσαι επιτυχημένος. Έτσι είμαστε προγραμματισμένοι, ίσως είναι θέμα φυσικής
επιλογής κι εξέλιξης, μπορεί στην πορεία της ιστορίας οι αποτυχημένοι να
γίνονταν κολατσιό στους δεινόσαυρους, να βαριόντουσαν να κυνηγήσουν, να μην
ήξεραν να φυτέψουν και να παράγουν καρπούς, να μην έβρισκαν γυναίκες να
αναπαραχτούν. Ποιός ξέρει. Τη σημερινή εποχή πάντως και να θες δεν μπορεί να
μην επιτύχεις. Σε κάτι θα είσαι καλός, δε μπορεί. Οι δρόμοι ανοιχτοί κι οι
επιλογές τεράστιες.

Δεν είναι θέμα
ανταγωνισμού και υπεροχής έναντι των άλλων. Είναι απλά ο προγραμματισμός μας
για να επιτύχουμε. Πάρε τα παιχνίδια για παράδειγμα. Υπάρχει ένα παιχνιδάκι στο
κινητό που παίζω αυτές τις μέρες που λέγεται Diner Dash ή κάπως έτσι που είσαι η σερβιτόρα και σερβίρεις καφέδες. Βαρετή δουλειά που
κανείς δε θα ήθελε να κάνει αν δεν ήταν στη μέση τα λεφτά. Κι όμως βάλτο σε
παιχνιδάκι, δώσε μου κίνητρο να βγω πρώτος αν μαζέψω τους περισσότερους πόντους
και να πώς γίνομαι η πιο καλή γκαρσόνα!

Και μην μου πεις
πως οι επιτυχημένοι είναι λίγοι. Ακόμα και στα πρώτα σου βήματα το θέμα είναι
να μπορείς να πλασάρεις τον εαυτό σου. Κάποιος που είναι βοηθός σερβιτόρου
πλασάρεται ως υπεύθυνος καφετέριας, ο μπογιατζής λέει πως είναι διακοσμητής
τοίχων, ο οδοκαθαριστής είναι ο υπεύθυνος για την υγιεινή του δήμου. Ο καθένας
στον τομέα του κι αφού οι τομείς άπειροι, τόσοι θα είναι κι οι επιτυχημένοι.

Και φτάνουμε στην
αποτυχία.

Είναι πολύ
δύσκολο να αποτύχεις. Στις πανελλήνιες κάπου θα περάσεις. Κι αν δε περάσεις
κάπου, όλο και κάποιο ΙΕΚ θα πας, κάποια ξένη γλώσσα ή κάποια δουλειά. Άπειρες
επιλογές και πιθανές εξελίξεις. Στη σχολή όσα και να χρωστάς, όσο και να μη
σαρέσει, όλο και κάποιο μάθημα θα περάσεις, όλο και κάτι ενδιαφέρον θα βρεις να
ακολουθήσεις. Όλο και κάποιος από την οικογένεια θα σε βοηθήσει στα πρώτα σου
βήματα, όλο και κάποιο γνωστό θα έχεις για να σε προωθήσει. Όλο και κάποιος
φίλος θα σε βοηθήσει να εξελιχτείς. Και σιγά σιγά χωρίς να το ξέρεις έχεις
γίνει ένας από τους εκατομμύρια επιτυχημένους-κορδωμένους γιάπηδες που
κυκλοφορούν εκεί έξω.

Η αποτυχία όμως είναι
μια από τις πιο αλτρουιστικές πράξεις. Δηλώνεις ξεκάθαρα πως δεν θες να είσαι
καλύτερος από κανέναν. Θέλουν οι άλλοι να είναι επιτυχημένοι, με λεφτά, σπίτια,
γνωριμίες και φίλους? Άστους να είναι. Ο αποτυχημένος δε δίνει δεκάρα για τα
πολλά λεφτά, έχει ανώτερο πνεύμα, ξέρει πως όλα είναι προσωρινά γύρω μας,
δήθεν, fake. Δεν έχει κόμπλεξ
και ανασφάλειες. Νομίζουν πως είναι κατώτερος από όλους. So what, χέστηκε. Στην ουσία είναι ανώτερος. Είναι ελεύθερος. Δεν φοβάται να
χάσει, να αποτύχει.

Ο αποτυχημένος
είναι αυτάρκης. Του αρκούν όσα έχει, που είναι ελάχιστα. Δε ζηλεύει τους γύρω
του, γιατί αν ζήλευε θα προσπαθούσε να βελτιωθεί κι αν προσπαθούσε να βελτιωθεί
θα γινόταν επιτυχημένος κι άρα ανταγωνιστικός, δούλος των αγαθών και δήθεν. Ο
αποτυχημένος μπορεί να ζει στη μιζέρια και να δέχεται κοινωνική κατακραυγή αλλά
του αρκούν όσα έχει. Δεν ψάχνει κάτι παραπάνω. Και ok θα παραδεχτώ πως η αποτυχία δε
προσφέρει καμία πρόοδο. Είδαμε όμως και πόσο προόδευσε ο κόσμος μας με τους
επιτυχημένους. Παλιά σκοτώνονταν οι άνθρωποι για τροφή ή για την κατάκτηση
περιοχών. Τώρα σκοτώνονται για μια θέση πάρκινγκ και για το πετρέλαιο.

Ακόμα και στον
τομέα των σχέσεων, ο αποτυχημένος, ο loser είναι κατά βάθος πολύ cool. Σαν όλες τις μεγάλες προσωπικότητες είναι δύσκολο
να βρει κάποια που να καταλάβει το μεγαλείο του. Οι μεγάλοι ποιητές
αναγνωρίστηκαν πολλά χρόνια μετά θάνατον. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους
αποτυχημένους. Οι γυναίκες που με τις παρωπίδες τους ψάχνουν μόνο επιτυχία,
δυναμισμό, γοητεία για να καλύψουν τις δικές τους ανασφάλειες τους σνομπάρουν.
Τι κάνει ο αποτυχημένος? Χέστηκε. Είπαμε είναι αυτάρκης. Τα έχει καλά με τον
εαυτό του, δε χρειάζεται ούτε την ωραία γκόμενα για επιβεβαίωση, ούτε το ακριβό
αμάξι για μόστρα, ούτε τους πολλούς φίλους για να καλύψει το φόβο της μοναξιάς.

Γιατί ξέρει πως
αν αφαιρέσεις για λίγο από τους ανθρώπους όλα όσα δεν έχουν σημασία, λεφτά,
δουλειά, καριέρα, δεκάδες γνωστούς, αμάξια, ακριβά ρούχα και γκόμενες μια
βραδιάς αυτό που μένει είναι ένας αποτυχημένος. Και στην τελική αυτός που έχει
το πάνω χέρι είναι αυτός που νιώθει καλά με τον εαυτό του. Στο βάθος. Όχι στην
επιφάνεια, μες στο ακριβό αμάξι χαιδέυοντας το μπούτι της γκόμενας με τα
ψεύτικα βυζιά ή στη δουλειά όταν όλοι τον καλοπιάνουν μπας κ τους δώσει αύξηση.

Αλλά μόνος στο
σκοτάδι μετά από μια δύσκολη μέρα όταν σκέφτεσαι τι πραγματικά έχεις καταφέρει
και τι πραγματικά έχει σημασία.

Η αποτυχία είναι
τιμή και κάθε άλλο πρέπει να τη φοβόμαστε. Losers όλου του κόσμου ενωθείτε!

Παλιά λυπόμουν τον Pac-man. Όχι επειδή τον κυνηγούσαν ασταμάτητα πολύχρωμα φαντασματάκια (μα τι είχε κάνει –είχε πηδήξει τις αδερφές τους?), αλλά επειδή ήταν φυλακισμένος σε εκείνο το λαβύρινθο. Υπήρχαν έξοδοι δεξιά κι αριστερά, αλλά δεν οδηγούσαν πουθενά. Τον πετούσαν πάλι πίσω στο στοιχειωμένο λαβύρινθο. Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί έτρωγε μανιωδώς αυτά τα ύποπτα χαπάκια.

Δε χρειάζεται να γίνεις κίτρινος και να αποτελείσαι από πίξελ για να νιώσεις μια παρόμοια αίσθηση déjà vu. Αρκεί να κάνεις μια βόλτα στην Αθήνα. Από πολυκατάστημα σε πολυκατάστημα. Από άθλια πολυκατοικία σε άθλια γειτονιά. Από λακκούβα σε λακκούβα. Ίδια ρούχα. Ίδια αυτοκίνητα. Ίδια κουρέματα. Ίδιος ουρανός. Ίδιες αηδίες. Είναι σαν να έχεις χαλασμένο gps και να σε πετάει συνέχεια στις ίδιες άθλιες γειτονιές. Σαν τον Pac-Man. Χωρίς τα μανιακά φαντασματάκια. Αλλά με ύποπτα χαπάκια.

Μέσα σε αυτό το λαβύρινθο της ζωής, οι άνθρωποι ψάχνουν τρόπους για να φωτίσουν λίγο τη μίζερη ύπαρξή τους. Κι αποφασίζουν να συνάψουν σχέσεις.

Αρκετοί φίλοι έρχονται σε μένα για συμβουλές σε θέματα σχέσεων, πράγμα παράξενο γιατί μια ματιά να ρίξει κανείς στην μελαγχολική γκρινιάρικη ύπαρξή μου θα πειθόταν ότι δεν είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές σε κανέναν. Δε θα εμπιστευόμουν τον εαυτό μου ούτε να πω σε κάποιον από ποια πλευρά του ποτηριού να πιει.

Αλλά παρόλαυτα έρχονται. Τις προάλλες μια φίλη ήθελε να μάθει αν ένας συνάδελφός της α)φλέρταρε μαζί της ή β)δε φλέρταρε μαζί της και γ)πώς να κινηθεί λαμβάνοντας υπόψη ότι δε γνώριζε τις απαντήσεις στα α) και β). «Πφφ, πας καλα? Άντρας είναι, φυσικά και φλέρταρε μαζί σου!»

«Μπορεί απλά να είναι φιλικός» μου είπε απαλά και γεμάτη αθωότητα.

Κάγχασα δυνατά σαν μόλις να μου είπε πως μπορεί μερικά πρωταθλήματα του Ολυμπιακού να ήταν καθαρά και κούνησα το κεφάλι μου με απόγνωση δεξιά κι αριστερά κάτι που ήταν άσκοπο γιατί μιλούσαμε στο τηλέφωνο.

«Κοίτα όλοι οι άντρες, χωρίς καμία εξαίρεση είναι ρηχές μηχανές αναζήτησης σεξ. Ένας άντρας θα πηδούσε κι ένα σάντουιτς με ζαμπόν αν κανείς δεν κοιτούσε. Είναι το μόνο πράγμα που τους νοιάζει. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο μυαλό τους. Αφαίρεσε αυτές τις σκέψεις και τα κρανία τους θα υποχωρήσουν. Και κάθε άντρας που υποστηρίζει το αντίθετο λέει ψέματα –λέει ψέματα με την ελπίδα να σου δημιουργήσει ένα ψεύτικο αίσθημα ασφάλειας και να σε ρίξει στο κρεβάτι. Να σε βατέψει. Να σε μαρκαλέψει. Ακόμα και με την πλάτη σου σε σκουπιδοτενεκέ. Δεν τον νοιάζει γιατί είναι άντρας. Μια άμυαλη σφεντόνα σπέρματος. Αυτό είναι το software με το οποίο λειτουργούμε. Αυτό κάνει την καρδιά μας να χτυπά, τα μάτια μας να ανοιγοκλείνουν, τα άκρα μας να κινούνται. Ναι? Εμπρός? Εμπρός?»

Ούπς, μάλλον το παράκανα. Διέλυσα τα ρομαντικά της σχέδια βγάζοντας την απότομα από τον κόσμο του παραμυθιού που είχε πλάσει στο μυαλό της. Ένιωθα άσχημα σαν μόλις να είχα πει σε 6χρονο παιδάκι ότι όχι μόνο δεν υπάρχει ο Άη-Βασίλης, αλλά κι ότι μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε ότι υπάρχει. Κι ακόμα χειρότερα, με την κοπέλα αυτή είχε παιχτεί κάτι στο παρελθόν.

«Δηλαδή, αυτά σκεφτόσουν κι εσύ όταν πρωτογνωριστήκαμε?»

«Φυσικά και όχι! Μην είσαι χαζό, κοίτα αστειευόμουν. Ξέχνα όσα είπα. Το πιο πιθανό είναι να είναι αξιολάτρευτος, σαν κι εμένα, ok?» (Παρόλο που από μέσα μου συνέχισα να σκέφτομαι «Ναι, αλλά έλα τώρα, είναι άντρας!» Είναι παράξενο το μυαλό μου κάτι φορές, δεν ξέρει πότε να το βουλώσει.)

Anyway, στην αρχή κάθε γνωριμίας το κλειδί για να καταστρώσεις την επόμενη κίνησή σου είναι να διαπιστώσεις αν ο άλλος όντως φλερτάρει μαζί σου ή όχι. Κάτι που δεν είναι καθόλου απλό. Το φλερτ έχει περισσότερες μεταβλητές και πιθανές εξελίξεις από όσες θα μπορούσε να αντέξει ο Stephen Hawking κι ο Αινστάιν μαζί. Είναι περίπλοκο σαν το πόκερ, αλλά με πολύ μεγαλύτερο τίμημα: πιθανή ευτυχία μπορεί και για μια ζωή ή ταπεινωτικός εξευτελισμός.

Η γλώσσα του σώματος δε βοηθά. Τι γίνεται αν τη μια στιγμή παίζει με τα μαλλιά της και πιάνει το γόνατό σου και την άλλη κάθεται με τα χέρια διπλωμένα στο στήθος? Τι γίνεται αν όντως κάποιοι φλερτάρουν, αλλά μόνο για χαβαλέ, για τη δική τους αρρωστημένη διασκέδαση? Τι γίνεται αν άλλες είναι ήδη πιασμένες και μάλιστα τρελά ερωτευμένες, thanks for asking? Ένας τρόπος είναι να ρωτήσεις ευθέως. Κάτι που ρίχνει τις άμυνες σου και δεν ξέρεις τι να κάνεις με το πρόσωπό σου για τα επόμενα 10 λεπτά.

Σημείωση: Το "γκούχουγκούχουμουαρέσειςθέλωναταφτιάξουμεγκούχουγκούχου" δεν πιάνει. Δοκιμασμένα.

Και πες ότι ρωτάς ευθέως. Και δεν παίρνεις ευθεία απάντηση. Τώρα τι κάνεις? Είσαι σε σύγχυση. Παύεις να είσαι ο εαυτός σου. Εξωτερικά έχεις την εικόνα ενός ευχάριστου, δυναμικού, cool νεαρού ενώ από μέσα σου το μυαλό σου γίνεται κομμάτια, υπολογίζει πιθανότητες, αναλύει κινήσεις, βλέμματα, ματιές, τυχαία αγγίγματα. Πιο πολύπλοκο κι από ανώτερα μαθηματικά. Κυριότερο από όλα είναι ότι προσπαθείς να αποφύγεις το Ξαφνικό Βλέμμα Του Τρόμου σε κάθε άσχημη διαπίστωσή σου ή σε κάθε αποκάλυψη ότι σκέφτεται κάποιον άλλο, το οποίο ρουφάει κάθε καλή διάθεση ανάμεσά σας και σε οδηγεί στο σημείο Μάλλον Λάθος Διάβασες Τα Σημαδια Και Δεν Ενδιαφέρεται Με Την Καμία.

Αυτό που είναι ακόμα χειρότερο είναι αν δε διάβασες λάθος τα σημάδια τελικά κι ότι όντως ενδιαφερόταν, αλλά τώρα βρήκε κάτι άλλο και δεν πειράζει τα λέμε. Κάτι χρόνια πριν, ένα βράδυ είχα βγει με μια κοπέλα την οποία γούσταρα τρελά. Και το αβάσταχτο βάρος των αναλύσεων και των υπολογισμών στο μυαλό μου για το αν γουστάρει ή όχι με εμπόδισε από το να κάνω οποιαδήποτε κίνηση. Μοιραστήκαμε ένα ταξί κι όταν την άφησε στο σπίτι μετά από 5 λεπτά μου στέλνει μήνυμα: «Ήθελα πολύ να με φιλήσεις». Αλλά η στιγμή είχε χαθεί. Μια βδομάδα αργότερα γνώρισε τον έρωτα της ζωής της κι είναι ακόμα μαζί. Συμβαίνει σε όλους φαντάζομαι σε κάποιο στάδιο. Αλλά αυτό ήταν ακόμα χειρότερο, γιατί συνέβη σε μένα.

Προσωπικά, ένα σημάδι έχω βρει που είναι μάλλον ενδεικτικό ότι η άλλη ίσως ενδιαφέρεται για μένα. Να γελάει με τα αστεία μου. Αν δε γελάει, η βάρκα μπάζει νερά και καλύτερα να βάλουμε πλώρη για άλλο νησί.

Με την κοπέλα στο τηλέφωνο δεν καταλήξαμε κάπου τελικά. Μετά τα όσα έσουρα για τους ομόφυλούς μου παραδόξως δεν έχασε πάσα ιδέα για μένα, γιατί θέλω να πιστεύω πως έχει αντιληφθεί πως δεν είμαι τόσο κυνικός όσο θα ήθελα. Χωρίς να θέλω να το παίξω αισθηματίας, ε είναι πιο ωραίο να υπάρχει κι ένα συναίσθημα με την κοπέλα πάνω στην οποία θα ανέβεις και θα αρχίσεις να τη ζουλάς και να της τρίβεσαι και να αγκομαχάς ιδρωμένος μουγκανίζοντας από ηδονή καθώς είσαι μέσα της. Πήδημα απλά για το πήδημα δε λέει.

Συμβουλές από τη mother σε θέματα σχέσεων δεν παίρνω γιατί η mother ψάχνει μορφωμένη, πλούσια (με αυτή τη σειρά) λες και πάω για γάμο. Κι ας η μέλλουσα νύφη έχει τριψήφιο αριθμό κιλών. Γιαυτήν αυτό δεν έχει σημασία. Κοντή μην είναι.

Εξάλλου, ποιος θέλει να παντρευτεί? Σοβαρά τώρα. Ο γάμος θα οδηγήσει σε παιδιά, κάτι που είναι απλά weird. Θα είμαι αναγκασμένος να κάτσω στην αίθουσα τοκετών και να βλέπω το έτερόν μου ήμισυ να ξερνοβολάει παιδιά σε ένα όργιο αίματος, βλέννας, κοπράνων ενώ σφίγγεται και ουρλιάζει. Το μυαλό μου δε θα άντεχε το gore θέαμα κι ας έχω δει ένα κάρο τοκετούς στη γυναικολογία. Το πιο πιθανό είναι να έπαιρνα το νυστέρι και να κάρφωνα το μικρό, όπως έκαναν και στο Alien 3:Resurrection.

Όχι δεν πρόκειται να παντρευτώ. Δε φταίνε οι γυναίκες. Really και τα ζώα έχω αποκλείσει. Δηλαδή ok οι αγελάδες ας πούμε μπορεί να έχουν ωραία μάτια, αλλά κανείς δε θέλει να συνοδέψει τη σύζυγό του σε επίσημο δείπνο και να φύγει κάτω από ένα σύννεφο αμηχανίας επειδή αυτή όλο το απόγευμα μάσαγε με το στόμα ανοιχτό. Άσε που η ατμόσφαιρα στο αμάξι στο δρόμο του γυρισμού θα ήταν δηλητηριώδης. Εσύ θα χτύπαγες αμήχανα τα δάχτυλά σου στο τιμόνι νευριασμένος κι αυτή στεναχωρημένη θα καθόταν αμίλητη στάζοντας σάλια στο κάθισμα. Βάλε και το ότι οι αγελάδες απότι λένε βγάζουν 8 λίτρα μεθανίου τη μέρα, οπότε καλή τύχη στο μήνα του μέλιτος.

Αλλά το θέμα είναι άλλο. Αν οπωσδήποτε θα έπρεπε να έχω σύζυγο θα προτιμούσα να μη τη διαλέξω εγώ. Ας μου ανέθετε μία το κράτος! Θα εξαφάνιζε κάθε ίχνος χρόνιας φοβίας για δέσμευση που ίσως πάσχω (παρόλο που  έχω βγει από 2 και χρόνων σχέση με ένα από τα πιο γλυκά πλάσματα του πλανήτη). Σοβαρά οι hard-core εργένηδες από τη στιγμή που σφίγγουν κάποιας το χέρι αμέσως σκέφτονται πως με αυτό το άτομο μπορεί να μοιράζονται το ίδιο σπίτι- κελί για την υπόλοιπη ζωή τους κι αυτόματα σκανάρουν για οποιαδήποτε ελαττώματα στον χαρακτήρα ή στην εμφάνιση που μπορεί να γίνουν ενοχλητικά αν τα υπομένεις κάτω από την ίδια στέγη για συνεχείς δεκαετίες. Τι είναι αυτό? Τα χείλη της είναι λίγο στραβά? Σίγουρα, τώρα είναι γοητευτικό. Το 2031 όμως θα θες να σπάσεις το κεφάλι σου στον τοίχο της κουζίνας κάθε φορά που ανοίγει το ενοχλητικό στραβό στόμα της! Φύγε τώρα που προλαβαίνεις! Τρέξε! Τρέξε μέχρι την άκρη της γης! Κι όταν φτάσεις εκεί τρέξε ακόμα πιο μακριά!

Ένας γάμος που έχει ανατεθεί από την κυβέρνηση θα έδιωχνε κάθε πίεση. Κάθε φορά που η συγκάτοικός μου στο κελί με τσάντιζε δε θα κατηγορούσα αυτήν αλλά τις ανώτερες δυνάμεις που μας ένωσαν. Κι αυτό θα λειτουργούσε κι αντίστροφα. Αυτή μετά από 6 μήνες να υπομένει τα στραβά μου θα ήθελε να βάλει δυναμίτη στη Βουλή για εκδίκηση. Η κοινή μας αποστροφή για το σύστημα θα μας έφερνε πιο κοντά και θα μας κρατούσε ενωμένους. Θα καθόμασταν ξύπνιοι τα βράδια για ώρες σχεδιάζοντας την εκδίκηση ενάντια στους γραφειοκράτες που μας ένωσαν, ανταλλάσσοντας διάφορα πικρόχολα αστεία για το πόσο τους μισούμε. Αυτή κι εγώ έναντια στον κόσμο.

Τι πιο ρομαντικό? Στείλτε μου αιτήσεις. Δείξτε μου πού να υπογράψω. Το αποφάσισα, παντρεύομαι!

Μερικά πράγματα
δεν πρέπει να λέγονται.

Κι αν πρέπει να
ειπωθούν ποιο καλύτερο μέρος από το blog. Με την προυπόθεση αυτός που θα τα διαβάσει να μην σε συναντήσει το
επόμενο πρωί ας πούμε. Γιατί μια πιθανή αντίδραση που μπορεί να έχει μετά τα
όσα διάβασε θα είναι στην καλύτερη να πει «Πού'σαι ρε ψυχάκια!» και στη
χειρότερη να αρχίσει να τρέχει μακριά.

Αφήνοντας κατά
μέρος αυτή την προυπόθεση μιας και 6-7 άτομα που διαβάζουν το blog με γνωρίζουν και μπορεί να με
συναντήσουν αύριο το πρωί ή κάποια στιγμή μες στις επόμενες μέρες θα ήθελα να
πω 2 λόγια για τους ψυχαναγκασμούς μου.

Ψυχαναγκασμούς
έχουμε όλοι. Άλλοι έχετε πιο λίγους κι άλλοι έχουμε πιο πολλούς.

Ο ψυχαναγκαστικός
λειτουργεί περίπου όπως κι ο προληπτικός. Αν δεν κάνει την τελετουργία του, τα
πράγματα θα πάνε στραβά. Αν περάσει κάτω από τέντες, αν ανοιγοκλείσει 3 φορές
την πόρτα κι όχι 4, αν πάει από το συγκεκριμένο στενάκι κι όχι από άλλο, τότε
κάτι θα στραβώσει κι η ζωή του θα πάει από το κακό στο χειρότερο. Ξέρει πως
αυτό που κάνει δεν έχει λογική, αλλά πρέπει να το κάνει. Μερικές φορές μοιάζει
με ζήτημα ζωής και θανάτου.

Πολλοί είναι
ψυχαναγκαστικοί με την καθαριότητα, με τη δουλειά, με το αυτοκίνητο ή με τη
σχέση. Άλλοι πάλι είναι ψυχαναγκαστικοί με φαινομενικά ασήμαντα πράγματα. Αλλά
που είπαμε αφορούν θέματα ζωής και θανάτου..

Ψυχαναγκαστικό με
την καθαριότητα δε με λες, είμαι τόσο προσεκτικός όσο ο κάθε σιχασιάρης
φοιτητής ιατρικής που έχει δει τι μπορεί να προκαλέσουν τα άπλυτα χέρια.
Ψυχαναγκαστικό με ασήμαντα πράγματα με λες.

Έρχονται και
φεύγουν, συνήθως με πιάνουν όταν δεν είμαι με κόσμο. Προχθές το απόγευμα
γυρνώντας από το γυμναστήριο, λίγο οι ενοχές που πάλι πέταξα 3 ώρες στο
μπούρου-μπούρου αντί να γυμναστώ εν μέσω εξεταστικής, λίγο το πρωτοβρόχι, λίγο
κάτι σκέψεις παράξενες έκανα δρόμο 5 λέπτων κοντά σε μισάωρο! Απέφυγα τέντες,
υπόστεγα, λακούβες, άγγιξα 2-3 θάμνους, από 2 φορές με κάθε χέρι κι άλλες 2 και
με τα 2 χέρια μαζί, άγγιξα την ουρά ενός αδέσποτου σκύλου, ενώ ένα γατί δεν
καθόταν με αποτέλεσμα να το κυνηγήσω 200 μέτρα και μετά να ξανακάνω το γύρο του
τετραγώνου γιατί μου χάλασε την προκαθορισμένη διαδρομή, έπιασα τα @@ έξω από
το σπίτι αυτής που μου άρεσε στο δημοτικό, μπήκα και βγήκα 2 φορές από την
πόρτα του ψιλικατζίδικου χωρίς να αγοράσω ή να κοιτάξω κάτι και φτάνοντας σπίτι
σκούπισα τόσες φορές τα πόδια στο χαλάκι που κόντεψε να ξεβάψει.

Τώρα θα μου πεις
τι νόημα έχουν όλα αυτά. Απολύτως κανένα. Το ξέρω. Αλλά ποιος μου εγγυάται ότι
αν δεν τα κάνω δε θα διαλυθεί το σύμπαν? Ξέρουμε πως οι τελετουργίες δεν έχουν
κανένα νόημα, αλλά τη στιγμή του άγχους ή της ανησυχίας νιώθεις πως αν δεν τις
κάνεις κάτι θα στραβώσει. Και θα σε στοιχειώνει η σκέψη ότι έπρεπε να τις
κάνεις.

Η τρέλα αυτή δεν έρχεται
μόνο στις μαύρες σου. Αν ξυπνήσει ο ψυχαναγκαστικός το πρωί κι έχει μια υπέροχη
μέρα με απροσδόκητες χαρές, τότε θα τον πιάσει ο ψυχαναγκασμός να επαναλάβει
όλες τις τελετουργίες που έκανε εκείνη τη μέρα για να συνεχίσουν όλα να πάνε
καλά. Έφαγε 3 μπισκότα χθες? 3 και σήμερα. Δεν είπε καλημέρα στη γειτόνισσα
χθες, δε θα πει σήμερα, έπλυνε τα δόντια πρώτα από τη δεξιά πλευρά και μετά από
την αριστερή χθες, αυτό θα κάνει και σήμερα. Η πετυχημένη τελετουργία δεν
πρέπει με τίποτα να σπάσει.

Αν τώρα συμβεί
κάτι συνταρακτικό στη ζωή σου, κάτι αρκετά δυσάρεστο, π.χ. ένας χωρισμός, τότε
αρχίζει και λειτουργεί αντίστροφα ο ψυχαναγκασμός. Το μισάωρο που έτρωγες κάθε
βράδυ να ελέγξεις αν όλα τα πράγματα του γραφείου είναι στη θέση τους
αποδείχτηκε άσκοπο, αφού τα πράγματα πήγαν στραβά. Οπότε σε πιάνει μια
στωικότητα, λες δε γαμιέται δε θα αγγίξω την κολώνα σήμερα αφού χθες που την
άγγιξα χάλια πέρασα, θα περάσω κι από το «καταραμένο» στενό σιγά τι χειρότερο
θα μου συμβεί. Θα σκεφτεί κανείς ότι έτσι θα εξαφανιστούν οι ψυχαναγκασμοί.
Αλλά όχι. Στη δική μου περίπτωση, μου καρφώνονται στο μυαλό τα πράγματα που
έκανα τις ευτυχισμένες στιγμές της σχέσης. Και δε μιλάω για απλή νοσταλγία, του
στυλ αχ πηγαίναμε για καφέ εκεί με την κοπέλα, θα ξαναπάω. Αλλά του στυλ, όσο
τα είχαμε γυρνούσα από αυτό το δρόμο τα μεσημέρια κι όχι από τον καινούργιο που
άνοιξε, οπότε θα γυρνάω από τον παλιό κι ας κάνω μια ώρα παραπάνω να φτάσω
σπίτι μου.

Οι
ψυχαναγκαστικοί των ασήμαντων πραγμάτων δεν είμαστε λίγοι. Πρόσφατα είχα
γνωρίσει μια κοπέλα στη δουλειά, κούκλα στην εμφάνιση, φοιτήτρια νομικής γενικά
δηλαδή πολύ νορμάλ και κάθε φορά που κατεβαίναμε τα σκαλιά για το κυλικείο, στο
σημείο που η στριφογυριστή σκάλα έστριβε, αυτή έκανε μια στροφή γύρω από τον
εαυτό της σε αντίστροφη φορά. Σαν να μην ήθελε δηλαδή καθόλου να διαγράψει
κύκλο.
Λολ!

Κι όσοι έχετε
γουρλώσει τα μάτια από τον τρόμο ή κουνάτε τα κεφάλια από λύπηση να ξέρετε πως
δε θέλουμε ούτε το φόβο ούτε τον οίκτο σας! Ίσα ίσα που αυτή η παραξενιά μας
έχει ένα πολύ διασκεδαστικό bonus!

Στους hardcore ψυχαναγκαστικούς εισβάλλουν αιφνίδιες
σκέψεις, κυρίως άσχημες του στυλ πεθαίνει κάποιος δικός τους ή κάνουν έρωτα με
το παιδί τους, τέτοια πολύ κακά. Σε μας τους πιο χαλαρουίτα ψυχανάγκες
λειτουργεί με πιο αστείο τρόπο.

Παράδειγμα. Είχα
βγει τις προάλλες για καφέ με μια κοπελίτσα. Κι εκεί που μιλούσαμε όμορφα κι
ωραία και μου έλεγε τα δικά της, το μυαλό μου αποτραβήχτηκε, έπαψα να ακούω κι
άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν έπαιρνα το ποτήρι με τον καφέ και της το
πέταγα στη μάπα. Δεν πέρναγα καθόλου άσχημα και την κοπέλα τη συμπαθούσα απίστευτα
αλλά σκεφτόμουν πόσο θα φρίκαρε, φαντάστηκα κι όλη τη σκηνή στο μυαλό μου, πώς
θα σηκωνόταν και θα με κοιτούσε τρομαγμένη με κομμάτια γυαλιά καρφωμένα στο
μέτωπό της και πώς θα ερχόταν ο σερβιτόρος να μου ζητήσει το λόγο και μετά
αυτός από το δίπλα τραπέζι. Με τους οποίους θα πιανόμασταν στα χέρια.
Φαντάστηκα κ το ξύλο που θα έπεφτε μετά.

Η κοπελίτσα
σταμάτησε να μιλάει όταν κατάλαβε πως ταξίδευα. Ουοου συναρπαστικός καφές.

Συνήθως συμβαίνει
και το εξής. Αυτό μάλιστα όταν ακούω μουσικές κάφρικες, που τα σπάνε. Εκεί που
έχω πορωθεί με το τραγούδι, φαντάζομαι σκηνικό ή παρολίγο τσακωμού ή φάσης στην
οποία δεν τόλμησα να μιλήσω ή να αντιδράσω και την πλάθω στο μυαλό μου. Τα
σκηνικά που μου έρχονται στο μυαλό δεν έχουν χρονικά όρια. Στη α γυμνασίου μας
είχαν καλέσει όλη τη τάξη σε απολογία μπροστά στο σύλλογο γονέων και κηδεμόνων
γιατί όταν τσαντίσαμε μια καθηγήτρια και μας είπε: «Όποιος δεν θέλει να κάνει
μάθημα να βγει έξω», βγήκαμε όλοι έξω. Ε έχω προβάρει όλο τον λόγο που θα
έπρεπε να πω (γιατί τότε είπα μόνο 4 λέξεις -δεν κκκάναμε φφφασαρία κκκυρία).
Ρεσιτάλ έχω δώσει. Άσκοπο βέβαια αφού τα λέω από μέσα μου και με διαφορά φάσης καμια
10αρια χρόνια. Κι όταν συνειδητοποιώ πόσο άσκοπο είναι αυτό που κάνω, σκέφτομαι
ότι θα μου ήταν χρήσιμο μόνο αν γυρνούσα πίσω στο χρόνο κι έμπαινα με το δικό
μου μυαλό στο σώμα του τότε εαυτού μου και τα έλεγα όλα αυτά στη συνέλευση
γονέων-κηδεμόνων.
Άλλα ντ'άλλων
δηλαδή.

Το πόσα άτομα έχω
πλακώσει στο μυαλό μου όταν βάζω metal στα ακουστικά δε λέγεται. Με το death magnetic το τελευταίο άλμπουμ των metallica στα ακουστικά οι βόλτες στο
λεωφορείο μετατρέπονται σε ταινία δράσης με το Σταλόνε (τις καλές εποχές, πριν
γίνει σαν την Μαρινέλα από τα μπότοξ κι αρχίσει να γυρίζει αισθηματικές ταινίες).

Στο σινεμά καμιά
φορά, αν κάθομαι πίσω πίσω φαντάζομαι πως ξαφνικά εκεί που κάθονται όλοι ήσυχα,
όμορφα κι ωραία και μασουλάνε τα ποπ κορν τους χαζεύοντας το πανί, σκάει μια
βόμβα κι αμέσως όλοι ξεσπούν σε ουρλιαχτά καθώς άνθρωποι πετάγονται δεξιά κι
αριστερά κι ένα κομμένο ανθρώπινο δάχτυλο προσγειώνεται στην Κοκα-κόλα μου.
Ουάου συναρπαστικά περνάμε, κι ας έχω χάσει τη μισή ταινία.

Daydreams τα
λένε και trust me κάνουν την καθημερινότητα
συναρπαστική! Όταν τα είχα εκμυστηρευτεί σε έναν ειδικευόμενο στην ψυχιατρική, μου
είπε πως αυτό που έχω είναι «Alfred Hitchcock mind», σαν τον Χίτσκοκ που σε κάθε ταινία του
περιείχε σκηνές όπου παρόλο που όλα κυλούσαν κανονικά και ρουτινιάρικα ο θεατής
είχε την αίσθηση και την αγωνία ότι όπου να'ναι θα συμβεί κάτι πολύ άσχημο. Που
θα φέρει τα πάνω κάτω. Και μετά από λίγο γινόταν της τρελής. Ειδικά Τα Πουλιά
ήταν γεμάτα από τέτοιες σκηνές.

Αλλά anyway όλοι τα έχουμε αυτά, εε χεμ έτσι δεν
είναι???

Αρκετά σας
κούρασα. πάω στο υπόγειο να βγάλω το συκώτι από την ξανθιά παρθένα που έχω
κλειδωμένη και να το μαγειρέψω γιατί οι φωνές πεινάνε.

Υγιαίνετε..!

Subscribe Free
Add to my Page

Δύο είναι οι κανόνες όταν επισκέφτεσαι δημόσιες υπηρεσίες. Πρώτον, πάντα θα λείπει κάποιο χαρτί και θα πρέπει να τρέξεις σπίτι ή σε άλλη δημόσια υπηρεσία να το πάρεις. Και δεύτερον, πάντα θα έχεις κάνει λάθος κάπου στην αίτηση που μόλις συμπλήρωσες, λάθος το οποίο  αντιλαμβάνεσαι μόλις φτάνεις στο γκισέ με 20 εξαγριωμένα άτομα πίσω σου να κοιτούν νευρικά πάνω από τον ώμο του μπροστινού τους περιμένοντας τη σειρά τους.

Το χαρτί που μου έλειπε για να βγάλω κάρτα ανεργίας στον ΟΑΕΔ και να πάρω το επίδομα αφού έληξε η part-time δουλειά έπρεπε να το πάρω από τη ΔΟΥ Γλυφάδας. Και τα λάθη που έκανα στην αίτηση για τη ΔΟΥ ήταν να βάλω άλλο ΑΦΜ και τον αριθμό της παλιάς ταυτότητας αντί της καινούργιας. Άλλα ντ'άλλων κι εγώ. Ευτυχώς όμως ξεμπέρδεψα σε ένα πρωινό γιατί ένας με τον οποίο κάνουμε τις τρίωρες κουβέντες στο γυμναστήριο δούλευε στον ΟΑΕΔ κι επιτάχυνε τις διαδικασίες.

Αυτά πριν 3 μέρες. Εκείνη τη μέρα, μετά από ένα πρωινό πινγκ-πονγκ στις δημόσιες υπηρεσίες, ένα απόγευμα στη σχολή κι ένα ατέλειωτο βράδυ σε «υποχρεωτικούς καφέδες» ήρθε να με αποτελειώσει ένας πυρετός που ήταν φυσική εξέλιξη ενός πονόλαιμου και μιας κακουχίας που με τριγύριζε όλο το σουκου. Οι υποχρεωτικοί καφέδες (όρος δικής μου επινόησης) είναι καφέδες τους οποίους τώρα μετά τον χωρισμό έχω αποφασίσει να μην αρνούμαι σε κανέναν, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να επαναθερμάνω σχέσεις με άτομα με τα οποία χάθηκα, αλλά και για να μη με πιάνουν οι μοναξιές.

Το βράδυ αυτής της εξαντλητικής μέρας και με ένα κεφάλι καζάνι, με λαιμό σαν να καταπίνει λεπίδια και με πυρετό χρειάστηκε να πάρω ταξί στο γυρισμό για μια αρκετά μεγάλη διαδρομή. Βρήκα εύκολα κι αφού μπήκα κι είπα τον προορισμό στον οδηγό και ξεκινήσαμε, χώθηκα βαθιά στο πίσω κάθισμα, έκλεισα τα μάτια μου απολαμβάνοντας το ελαφρό κούνημα και το βουητό του αυτοκινήτου και βυθίστηκα σε μια κατάσταση ημι-λήθαργου. Τα ζεστά μαλακά χέρια του Μορφέα με τύλιγαν στην αγκαλιά τους. Αααχχχχ, επιτέλους θα ηρεμήσω σκέφτηκα.

Αλλά ο οδηγός είχε άλλα σχέδια. Με κοίταζε από τον καθρέφτη. «Δύσκολη μέρα?» με ρώτησε.

«Ναι», απάντησα με ένα χασμουρητό και χώθηκα πιο βαθιά στη θέση μου.

«Σκεφτόμουν να πάμε από Βουλιαγμένης. Εσύ τι λες?» ξαναρώτησε.

«Ε ναι καλύτερα από Βουλιαγμένης» είπα νυσταγμένα με χείλη βαριά και κλειστά μάτια.

«Γιατί το GPS λέει να πάρουμε τη Συγγρού, αλλά απτην άλλη μαραφέτι είναι αυτό, πόσα να ξέρει?» και πρόσθεσε κι ένα απαλό «χαχα» στο τέλος της πρότασης. Στο κόσμο της ασήμαντης κουβεντούλας την οποία όπως θα γνωρίζουν τακτικοί αναγνώστες αυτού του blog την απεχθάνομαι, το «χαχα» σημαίνει κάτι σαν «Κχα, ζωή κι αυτή ε? Με τις παραξενιές της και με τα ωραία της». Κάπως έτσι το μεταφράζω τελοσπάντων.

«Ναι, χαχα» είπα μισοψιθυρίζοντας, αφήνοντας το «χαχα» μου να μετατραπεί σε ψίθυρο σαν να φαινόταν ότι αποκοιμήθηκα καθώς το έλεγα. Μετά έγειρα και το κεφάλι στο πλάι λες και βρισκόμουν σε βαθύ REM ύπνο σε περίπτωση που εξακολουθούσε να με κοιτάει από τον καθρέφτη και χρειαζόταν και κάποιο οπτικό σημάδι για να αντιληφθεί το hint και να το βουλώσει. Το κόλπο φάνηκε ότι έπιασε. 40 ολόκληρα δευτερόλεπτα πέρασαν σιωπηλά, αρκετά ώστε το θέατρό μου να εξελιχτεί πράγματι σε σχεδόν κανονικό ύπνο. Και μετά φτάσαμε σε μια πινακίδα με έργα στο οδόστρωμα.

«Έργα μπροστά. Αυτό μας έλειπε. Χαχα»

Ήταν προφανές ότι έπρεπε να αλλάξω τακτική. Αυτή τη φορά δεν απάντησα. Κλειστά μάτια και σιωπή. Πέρασε ένα λεπτό. Μετά άλλαξε τακτική αυτός.

«Με τι ασχολείσαι φιλαράκι?»

Το κάθαρμα πέρασε στην επίθεση. Τώρα ρωτούσε άμεσες ερωτήσεις, αδύνατον να τις αγνοήσεις χωρίς να φανείς αγενής. Άσε που αυτή η ερώτηση είναι από τις ιδανικές για άνοιγμα κουβέντας: ό,τι και να απαντήσεις είναι σίγουρο ότι ένας ατέλειωτος βαρετός διάλογος θα ξεπηδήσει. Είναι αναπόφευκτο. Ισχυρίσου ότι το μόνο που κάνεις είναι να μετράς πόσο παχιά είναι τα κουτιά από τις πίτσες και παρολαυτα μπορεί να συνεχίσει την κουβέντα με ερωτήσεις του στυλ πόσα βγάζεις και πόσο καιρό το κάνεις και θα το συνεχίσει χωρίς ελπίδα για διαφυγή:θα ρωτάει και θα ξαναρωτάει, βασανίζοντας το κουρασμένο μου μυαλό με τη δίψα του για τη στοιχειώδη κοινωνική συναναστροφή μέχρι να νιώσω την ανάγκη να σηκώσω το πόδι μου και να τον κλωτσήσω στο σαγόνι, ακόμα κι αν αυτό μας κάνει να βγούμε εκτός πορείας μπροστά σε μια νταλίκα με τα τεράστια φώτα της αναμμένα και τη δυνατή κόρνα και τα φρένα να στριγγλίζουν και να τρακάρουμε: παντού γυαλιά και τσακισμένες λαμαρίνες κι οι λυσσασμένες μας κραυγές πόνου σαν φοβισμένα παγιδευμένα ζώα. Οτιδήποτε αρκεί να μην ακούω τη φωνή του, την καταραμένη φωνή του να μου τρυπάει το κρανίο.

Οπότε του είπα ότι ασχολιόμουν με την παιδική πορνογραφία.

Ok, δεν το είπα. Αλλά αυτή ήταν η μοναδική απάντηση που μπορούσα να σκεφτώ και που θα σκότωνε κάθε περαιτέρω προσπάθεια για κουβέντα, κυρίως γιατί πιθανότατα θα με κατέβαζε από το ταξί και θα με έβαζε να πάω με τα πόδια.

Αλλά δεν είχα τα κότσια να το πω. Αντίθετα, μουρμούρισα τι σπουδάζω και μετά ξεκινήσαμε έναν απίστευτα βαρετό διάλογο περί ανέμων και υδάτων κι ο οποίος περιείχε γύρω στα 1500 γαμημένα «χαχα».

Κατά κύριο λόγο οι βαρετοί άνθρωποι είναι α) απαρατήρητοι ή β) όχι ιδιαίτερα πρόθυμοι για κουβέντα. Ή γ) bloggers. Σε κάθε περίπτωση, είναι εύκολο να τους αποφύγεις. Το θέμα είναι τι γίνεται όταν είσαι κλεισμένος μαζί τους για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μικρό μέρος. Π.χ. τα ταξί είναι κλασικό hot spot, τρένα επίσης κι αεροπορικές πτήσεις. Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλά χειρότερα από το να είσαι κολλημένος δίπλα σε έναν αποφασισμένο βαρετό τύπο διψασμένο για κουβέντα για 10 ώρες ταξίδι. U r fucked. Εκτός κι αν βρεις κάποιον ευγενικό τρόπο να τους το βουλώσεις εξαρχής, για το δικό τους καλό, για να γλιτώσουν την κλωτσιά στο σαγόνι που θα εξαπολύσεις αργότερα.

Η πιο λογική μέθοδος είναι να πεις ευγενικά: «Συγνώμη, είμαι λίγο κουρασμένος, θα σας πείραζε να πάρω έναν υπνάκο?» το πρώτο λεπτό που θα ξεκινήσουν να μιλάνε, στην αρχή του ταξιδιού.

Αλλά έτσι μπορεί να φανείς σνομπ. Άσε που δεν είναι ιδιαίτερα ευφάνταστο.

Αντίθετα η καλύτερη και πιο διασκεδαστική μέθοδος είναι μία που βασίζεται σε πραγματική ασθένεια. Κάνεις το εξής. Γυρνάς το κεφάλι σου στην ανεπιθύμητη συντροφιά σου με την πρώτη ευκαιρία και τους εξηγείς ότι έχεις μια πάθηση η οποία σε κάνει να κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά. Είναι ακίνδυνο τους λες, αλλά μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό – γιαυτό τους προειδοποιείς για να μη φρικάρουν στην πορεία (και καλά). Και κάθεσαι στο κάθισμά σου σιωπηλός. Μετά από 10 λεπτά, γείρε αργά το κεφάλι σου προς τη μεριά τους, κρατώντας ανοιχτά τα μάτια σου καθόλη τη διάρκεια και μείνει εκεί, κοιτώντας σταθερά το πλάι του κεφαλιού τους για όσο το δυνατόν περισσότερο. Θα έχουν φρικάρει τόσο που δε θα βγάλουν άχνα. Ιδιοφυές.

Αλλά ίσως δεν πιάσει στους ταξιτζήδες, εκτός κι αν κάθεσαι στο μπροστινό κάθισμα.

Άσε που πάλι ίσως υπάρχει ο κίνδυνος να τρακάρετε.

Αξίζει όμως μια δοκιμή.

I'll let you know!