Όταν κάνω
γνωριμίες με άλλους ανθρώπους, το πρώτο πράγμα που με ρωτάνε, υπακούοντας στους
στοιχειώδεις κανόνες της κοινωνικής συναναστροφής είναι με τι ασχολούμαι. Κι
όταν λέω ότι σπουδάζω γιατρός η αμέσως επόμενη κουβέντα είναι: Για πες μας κανένα
παράξενο, τόσα θα έχεις δει.

Αυτές τις μέρες
μετά από μια πολυήμερη περίοδο βαρεμάρας κι απραξίας με έπιασε μια κρίση
εργατικότητας και φιλομάθειας. Συνήθως δεν κρατάνε πολύ αυτές. Έτσι πέρασα
αρκετές ώρες στο νοσοκομείο και μάλιστα τις περισσότερες από αυτές χωρίς να
προσπαθούμε να λουφάρουμε.

Και
μπορώ να πω πως συνέβησαν αρκετά παράξενα. Όλα στο ίδιο νοσοκομείο.

Ένα πρωί, ήμασταν
στριμωγμένοι στο γραφείο των γιατρών μαζί με άλλους 2 συμφοιτητές, ένα αγόρι κι
ένα κορίτσι κι ακούγαμε τους ειδικευόμενους να συζητάνε τα περιστατικά που είχαμε
εκείνη τη μέρα στην κλινική. Ήμασταν γύρω στα 8 άτομα σε δωμάτιο που χωράει με
το ζόρι 4 και παρόλο που προσπαθούσαμε να μην εμποδίζουμε, όλο και κάποιος γιατρός
θα σηκωνόταν να πάρει κάποιο φάκελο, ή βιβλίο από τη βιβλιοθήκη ή χαρτί από το
ράφι όπου στηριζόμασταν, οπότε όλη την ώρα ήμασταν μες στα πόδια τους και νιώθαμε
σαν παρείσακτοι. Η πόρτα του γραφείου γιατρών δεν κλειδώνει, οπότε εκεί που
έχει σκύψει ο ειδικευόμενος να βγάλει μια σκονισμένη παλιά ιατρική
εγκυκλοπαίδεια από το κάτω ράφι δίπλα στην πόρτα, κάποιος ανοίγει την πόρτα και
τρώει το πόμολο στο κούτελο.

«Αααχ, μα ποιος
διάολος άνοιξε…??»

Είχε μπει
φουριόζα μια ασθενής.

«Φωνάξτε
ψυχίατρο, της κοπέλας της έχει στρίψει εντελώς, ελάτε να τη μαζέψετε» άρχισε να
λέει η ασθενής.

Δεν ξέραμε για τι
πράγμα μίλαγε.

Ο επιμελητής του
θαλάμου χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από τις σημειώσεις των περιστατικών που
συζήταγαν πριν τη διακοπή, θέλοντας να μας ξεφορτωθεί για να ανοίξει λίγο ο χώρος μας έκανε νόημα και είπε: «Οι φοιτητές, πηγαίντε να
δείτε τι τρέχει».

Βγήκαμε οι 2
φοιτητές κι η μια φοιτήτρια κι ακολουθήσαμε τη γυναίκα που είχε μπουκάρει στο
γραφείο. Μας οδήγησε έξω από την πόρτα του θαλάμου της. Εκεί βρισκόταν μια
κοπέλα γύρω στα 20 η οποία μόλις μας είδε να πλησιάζουμε με τις άσπρες ποδιές
και τα βλέμματα απορίας άρχισε να κοπανά και να ανοιγοκλείνει την πόρτα ρυθμικά
και συντονισμένα με κάθε συλλαβή της φράσης: «ΔΕΝ- ΑΝΤΕ-ΧΩ ΑΛ-ΛΟ Ε-ΔΩ ΜΕ-ΣΑ!!!»

«Να η τρελή.
Λοιπόν κάντε το καθήκον σας και μαζέψτε την» είπε η ασθενής που είχε μπουκάρει.

Αφού βγάλαμε την
κοπέλα που ωρυόταν από το δωμάτιο, την καθίσαμε σε μια ήρεμη γωνιά του
διαδρόμου και τη ρωτήσαμε να μας πει τι έτρεχε. Μας αποκάλυψε πως δεν αντέχει
την τύπισσα στο δίπλα κρεβάτι (την ασθενή που μπούκαρε στο γραφείο) γιατί λέει
πως είχε για ringtone έναν
ήχο σαν τον ασύρματο της αστυνομίας και χτύπαγε όλη την ώρα και πως έβαζε το
ραδιόφωνο στο «γαμωκινητό» όπως είπε χαρακτηριστικά όλη την ώρα στη διαπασών.
Κι όταν της ζήταγε να το χαμηλώσει αυτή αρνιόταν.

Η κοπελίτσα είχε
δίκιο προφανώς κι η αντίδρασή της ήταν λίγο υπερβολική αλλά δικαιολογημένη αν
λάβει κάποιος κατά νου πως στο νοσοκομείο με τον πόνο του ο καθένας όλα τα μεγεθύνει.

Μιλήσαμε στην τσαούσα
προϊσταμένη η οποία κατσάδιασε την ασθενή με το κινητό παρόλο που αυτή επέμενε συνέχεια
πως το κινητό ήταν καινούργιο κι ήθελε να το χαρεί και δεν ενοχλούσε κανέναν. Η κοπέλα ηρέμησε, η προισταμένη τους βάζει όλους στη θέση τους γιατρούς κι ασθενείς κι εμείς,
οι 3 φοιτητές βρήκαμε στο κυλικείο την ασθενή με το ringtone-ασύρματο αστυνομίας και την παρακαλέσαμε
να μας το στείλει με bluetooth. Είναι απλά τέλειο! Το έχω για ringtone και ψαρώνω τον κόσμο ότι κουβαλάω μαζί μου ασύρματο
της αστυνομίας.

Γενικά στα νοσοκομεία κυριαρχεί η αβεβαιότητα. Δεν ξέρεις τι έχεις, πότε θα γίνεις
καλά, ποιος γιατρός θα σε αναλάβει κτλ. Μία από αυτές τις αβεβαιότητες είναι κι
η εξής: Δεν ξέρεις ποιος θα είναι ο γείτονάς σου στο διπλανό κρεβάτι. Όταν πριν
κάτι χρόνια είχα νοσηλευτεί σε νοσοκομείο με δηλητηρίαση από junk food είχα άλλους 6 συγκάτοικους. Είχα κάτσει μια βδομάδα περίπου κι όλες
αυτές τις μέρες ο μόνος με τον οποίο ήρθα σε επαφή ήταν ένας αδύναμος παππούλης
ο οποίος απεδείχθη πως ήταν μεγάλο μαθηματικό μυαλό κι είχε γράψει βιβλία και
διάφορα άλλα επιστημονικά κι ο λόγος που ήρθαμε πιο κοντά ήταν επειδή ένα βράδυ
είχε φωνάξει ένα μπαρμπέρη να τον ξυρίσει και μες στο σκοτάδι και τους αφρούς ο
μπαρμπέρης του έκοψε μια κρεατοελιά ίσαμε τη μύτη του γέρου κι όταν κατάλαβε
πως έκανε μαλακία έφυγε τρέχοντας αφήνοντας τον παππού μες στους αφρούς και τα
αίματα κι ήμουν ο μόνος από τους 6 που σηκώθηκε να τον βοηθήσει.

Το ποιος
συγκάτοικος θα σου τύχει λοιπόν είναι σπουδαίο πράγμα. Νοσηλεύαμε έναν τύπο
αυτές τις μέρες ο οποίος είχε τρομοκρατήσει όλο τον όροφο. Αρχικά έτυχε να
νοσηλεύεται μόνος του σε ένα θάλαμο 3 ατόμων. Είχε εισαχθεί για πέτρα στα νεφρά
κι εκείνες τις μέρες ανάρρωνε. Μας ήρθε ένας ασθενής με πέτρα κι αυτός και τον
βάλαμε στον ίδιο θάλαμο. Η κλασική πρώτη ερώτηση μεταξύ ασθενών όταν
γνωρίζονται δεν είναι με τι ασχολείσαι, αλλά γιατί είσαι μέσα, κάτι σαν τους
φυλακισμένους ένα πράμα. Ο παλιός αρχικά ήταν ευχάριστος και χαμογελαστός. Μόλις όμως έμαθε ότι ο νέος εισήχθη κι αυτός για πέτρα στα νεφρά άρχισε
αμέσως τα: «κουράγιο φίλε μου, το ίδιο είχα κι εγώ, άσε τι τράβηξα πήγα στην
κόλαση και ξαναγύρισα». Ο νέος ασθενής πάνιασε. Θα σκεφτόταν σίγουρα ότι θα
πάθει τα ίδια.

Το ίδιο βράδυ
έφεραν νεαρό με σκωληκοειδίτιδα. Ο τύπος τον ζάλισε «πωπω τι θα τραβήξεις,
επικίνδυνη εγχείρηση, τόσοι πεθαίνουν» κι άλλα τέτοια. Μόλις απέκτησε δυνάμεις
κι άρχισε να περπατά και να κόβει βόλτες στο διάδρομο, τον έπιανα να κάνει
πηγαδάκια με άλλους ασθενείς και να τους διηγείται τρομακτικές ιστορίες από
νοσοκομεία ή λάθη γιατρών.

Είχε φρικάρει όλο
τον όροφο. Ενημερώσαμε την προϊσταμένη κι έλαβε δράση. Έπεσε γερή κατσάδα.

Ένα άλλο πρωί έμαθα πως νοσηλεύαμε έναν νταβατζή. Πήγαμε να τον τσεκάρουμε από
περιέργεια. Μελαμψός, μάλλον τσιγγάνικης καταγωγής, με καδένα στο λαιμό και
χρυσή ταυτότητα στο χέρι. Δεξιά κι αριστερά του κάθονταν 2 κοπέλες από το πρώην
σοβιετικό μπλόκ. Φαινόντουσαν πραγματικά ανήσυχες παρόλο που ο νταβατζής ήταν
αραχτός κι έβλεπε ειδήσεις σε μια τηλεόραση που είχαν τοποθετήσει σε ένα
τραπεζάκι στα πόδια του. Οι άλλοι 3 άντρες στο θάλαμο προσποιούνταν πως χάζευαν
στην τηλεόραση, αλλά στην πραγματικότητα έριχναν ματιές στις κοπέλες.

Ένα πρωί μετά από
2-3 μέρες που ψάχναμε την προϊσταμένη να μας πει αν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον
περιστατικό να τσεκάρουμε, την βρήκαμε στο διάδρομο αναστατωμένη. Αμέσως μας
είπε τι έγινε, γιατί δεν άντεχε ήθελε να τα βγάλει από μέσα της: «Αυτός ο
νταβάς ο γύφτος, έκανα τα στραβά μάτια μια δυο φορές κι άφησα μια από τις
γκόμενές του να μένει το βράδυ, αλλά πήγα χθες να αλλάξω τον ορό στον διπλανό του
και βρήκα μια από τις ρουμάνες του να τον τσιμπουκώνει! Είμαστε μπουρδέλο εδώ
μέσα, αλλά όχι κι έτσι!». Η προϊσταμένη προφανώς ήταν αποφασισμένη να του τα
ψάλλει και δεύτερο γύρο, αλλά όταν προσπάθησε οι υπόλοιποι άντρες στο θάλαμο υπερασπίστηκαν τον
νταβατζή. Έφυγε ηττημένη.

«Μαλάκες μου
ξηγηθήκατε σπαθί κι εγώ αυτό δεν το ξεχνάω», είπε ο νταβάς. Κι έγραψε το
τηλέφωνό του και το μοίρασε στους άλλους στα διπλανά κρεβάτια.

Και για όποιον
είχε το κουράγιο να φτάσει ως εδώ σας φύλαξα το καλύτερο περιστατικό για το
τέλος.

Ένα βράδυ είχαμε εφημερία
στη χειρουργική. Είχαμε πιάσει ο καθένας από ένα δωματιάκι κι αναλαμβάναμε τα
ράμματα. Στο δωμάτιο όπου ήμουν εγώ, υπεύθυνος ήταν ένας ειδικευόμενος και μαζί
μας ήταν και μια καινούργια νοσοκόμα, μια μικροκαμωμένη κοπελίτσα που πρέπει να
ήταν η πρώτη της νυχτερινή βάρδια και είχε ψιλοφρικάρει.

Κάποια στιγμή
πρέπει να έγινε συμπλοκή μεταξύ οπαδών σε σύνδεσμο της γειτονιάς και μας έφεραν μερικούς λαβωμένους από το πεδίο της μάχης. Στο δωματιάκι που ήμουν εγώ έφεραν
έναν τύπο, ο οποίος είχε κοπεί στην παλάμη του από τζαμαρία, καθώς την έσπαγε. Φαινόταν χούλιγκαν
με κασκόλ της ομάδας, στενό σκισμένο τζιν, μποτάκια, ιδρωμένος και σε μεγάλη
υπερένταση. Όταν τον έφεραν ο ειδικευόμενος είχε βγει διάλειμμα κι εγώ ήμουν
στο διπλανό δωματιάκι και χαζολογούσα με έναν συμφοιτητή.

Έτσι τον
χούλιγκαν τον είχε αναλάβει η κοπελίτσα, η καινούργια νοσοκόμα.

Καθώς λοιπόν τα
έλεγα με τον άλλον, άκουσα ξαφνικά από το δωματιάκι μας κάτι χριστοπαναγίες.
Έτρεξα να δω τι συνέβαινε.

«Παράτα τα  μωρή μαλακισμένη! Μου γάμησες το χέρι! Δώσε
μου τη βελόνα να σου βρω φλέβα μόνος μου!»

Η κοπελίτσα είχε
σκύψει κατακόκκινη πάνω από τον χούλιγκαν και μάταια προσπαθούσε να περάσει ένα
φλεβοκαθετήρα στις θρομβωμένες από ενέσεις ναρκωτικών φλέβες τού συνεχώς
κινούμενου αριστερού αντιβραχίου του. Άρπαξε τη βελόνα από το χέρι της κι
έψαχνε μόνος του. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι ήταν πολύ πιο εκπαιδευμένος στη
συγκεκριμένη τεχνική από τις συνήθως άπειρες νυχτερινές νοσοκόμες μας. Έψαξα
τον ειδικευόμενο τριγύρω αλλά δεν τον έβλεπα πουθενά.

«Άσε θα τον
αναλάβω εγώ, αλλά πήγαινε βρες τον ειδικευόμενο» της είπα κι έφυγε γρήγορα
ανακουφισμένη.

Έβγαλα το
μουσκεμένο από αίμα βρώμικο μαντήλι που είχε δέσει γύρω από την παλάμη του και
είδα ένα βαθύ κόψιμο. Το πέταξα κι αφού το καθάρισα με οινόπνευμα, έβαλα
προσωρινά πάνω στο τραύμα μια μικρή γάζα.

«Ξάπλωσε σε
παρακαλώ, θα σου κάνω λίγη τοπική με ξυλοκαίνη και μετά θα το ράψουμε.»

«Όχι δεν ξαπλώνω
ρε παπάρι, θέλω να με ράψεις καθιστό για να βλέπω μήπως κάνεις καμιά μαλακία.»

Εκείνη τη στιγμή
μπήκε κι η μικρή νοσοκόμα και με ανήσυχο ύφος μου έκανε νόημα πως δεν έβρισκε
πουθενά τον ειδικευόμενο.

«Αν δεν ηρεμήσεις
και δεν ξαπλώσεις ανάσκελα στο φορείο δεν μπορώ να ξεκινήσω» του είπα.

Ο χούλιγκαν παρά
την επήρεια των ουσιών που σίγουρα είχε πάρει, είχε αρκετή διαύγεια ώστε να εντοπίσει
τις βελόνες που είχε παρατημένες δίπλα η νοσοκόμα από τις αποτυχημένες
προσπάθειες να του βρει φλέβα. Αρπάζει μία με το καλό του χέρι, αρπάζει την
ποδιά μου με το ματωμένο του χέρι και μου λέει «Ή κάνεις ό,τι σου λέω ρε
μουνόπανο ή σου την χώνω στο λαιμό και κολλάς ό,τι έχω». Και φυσικά αυτά που ίσως έχουν οι ναρκομανείς που τρυπιούνται είναι κάτι από AIDS ή ηπατίτιδες.

Οκ τα χρειάστηκα,
γαμώ την επιστήμη μου δηλαδή.

«Καλά καλά μια
στιγμούλα να φέρω την ξυλοκαίνη για να μην πονέσεις οκ?»

«Άντε τελείωνε ρε
μουνί!».

Και με το που με
άφησε πιάνω την νοσοκόμα και βγαίνουμε έξω από το δωμάτιο. Μιλάμε αυτή έγινε
Λούης κι εγώ έμπαινα τρέχοντας σε δωμάτια να βρω ελεύθερο γιατρό να ράψει τον
χούλιγκαν. Ο χούλιγκαν ευτυχώς ψιλοζαλισμένος από το τραύμα ή από την πρέζα δεν
είχε το κουράγιο να σηκωθεί να με ψάξει.

Τελικά οι
περισσότεροι γιατροί μαζί με τον υπεύθυνο ειδικευόμενό μου προσπαθούσαν να
εμποδίσουν 5-6 άλλους χούλιγκαν να μπουκάρουν στα δωμάτια της εφημερίας και
είχαν αρχίσει να κάνουν φασαρία σε όλο τον όροφο. Στο τέλος κάλεσαν την αστυνομία κι όταν
ακούστηκαν οι σειρήνες όλοι έγιναν άφαντοι.

Ο χούλιγκαν στο
δωμάτιο μας είχε γίνει Λούης κι αυτός. Δεν ξέρω τι απέγινε αλλά είμαι σίγουρος  πως εκείνο το βράδυ και κάποια άλλη νυχτερινή νοσοκόμα θα άκουσε τις βλαστήμιες της.

Κι αν στο σκηνικό
με το χούλιγκαν γλίτωσα την επίθεση στο παρατσάκ, την δέχτηκα από αλλού. Είχα σκύψει να πάρω
την πίεση από μια ασθενή και δίπλα καθόταν το πεντάχρονο αεικίνητο αγοράκι της.
Όπως ήμουν συγκεντρωμένος να ακούσω από το στηθοσκόπιο και να κοιτάω τη βελόνα
στο πιεσόμετρο, το μούλικο άρπαξε το μουσάκι μου και κρεμάστηκε! Σήκωσα πεντάχρονο παιδί με το
μουσάκι μου, μιλάμε δάκρυσα από τον πόνο! Αν δεν μου κάτσει η ιατρική θα γυρίζω
σε πανηγύρια και θα το κάνω σόου.

Σήμερα το ξύρισα.

Για το λόγου το αληθές παρακάτω έχω το ψαρωτικό ringtone-ασύρματο αστυνομίας του πρώτου περιστατικού. Σε όποιου του αρέσει το μοιράζω με e-mail, αλλά παρακαλείστε να μην το παίζετε σε νοσοκομεία!!!!

Subscribe Free
Add to my Page

Τα ταξίδια με
αυτοκίνητο είναι τα καλύτερα. It’s a fact. Είναι σαν να βλέπεις τηλεόραση, στο προσωπικό σου σαλόνι με τις τεράστιες
τηλεοράσεις-παράθυρα γύρω σου καθισμένος σε καθίσματα όπου νιώθεις πραγματικές
δονήσεις επιλέγοντας το δικό σου soundtrack, ενώ όταν χρειάζεται μπορείς να βγαίνεις έξω και
να έρχεσαι σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Το οποίο είναι 3-D! Απλά τέλειο. Το ιδανικό video-game. Παίζεται μέχρι με 5 φίλους.

�

Τα πάντα είναι
θέμα ανασφαλειών. It’s a fact. Ήμασταν πάλι προχθές σε αγώνα μπάσκετ
του αδερφού. Όλοι όσοι είχαν έρθει να δουν τον αγώνα έβριζαν και
τσαμπουκαλεύονταν με το διαιτητή. Ξέρεις το κλασικό, είναι ο 60άρης με τη
μπυροκοιλιά που ήρθε να δει το γιο του και σε κάθε απόφαση εις βάρος της ομάδας
του σηκώνεται ρίχνει μια χριστοπαναγία και μετά καρφώνει με άγριο ύφος τον
διαιτητή. Ο οποίος διαιτητής κλασικά τον έχει γραμμένο. Στο τέλος του αγώνα ο
ίδιος 60άρης κάνει το κλασικό κρατάτε-με-μη-τον-σκίσω, όπου οι άλλοι 60άρηδες
φίλοι του τον έχουν γραπώσει από την μπυροκοιλιά και προσπαθούν να τον
συγκρατήσουν μην ορμήσει στο διαιτητή.

Κι όλα αυτά σε
κάνουν να αναρωτιέσαι πόση παντόφλα έχει φάει στο σπίτι. Αλλά όταν κάποιος έχει
να ξεπληρώσει 3 δάνεια, έχει διευθυντή κάθε μέρα που τον κάνει να νιώθει
σκουπίδι ή πελάτες που τον βρίζουν, έχει γυναίκα επίσης 60αρα με μπυροκοιλιά, έχει γιο emo και κόρη με χαμηλοκάβαλα μέχρι το
μηρό ε κάπου πρέπει να ξεσπάσει.

Αλλά απτην άλλη
το software του
ανθρώπινου οργανισμού λειτουργεί με βάση τις ανασφάλειες. Η ανασφάλεια του
θανάτου και του άγνωστου μας οδηγεί στη θρησκεία, η ανασφάλεια της μοναξιάς μας
οδηγεί στις ομάδες, στα κόμματα, στις οργανώσεις, στις αδιέξοδες σχέσεις,
ανασφάλειες και φόβοι είναι όσα οδηγούν στο ρατσισμό, στη ξενοφοβία, στα
κόμπλεξ μας.

Όλα βασίζονται
στις ανασφάλειες κι αν κάποιος μάθει να τις διακρίνει και να τις ανακουφίζει
μπορεί να χειραγωγήσει ολόκληρα πλήθη. Είναι η βασική αρχή των κομμάτων. It’s a fact. Ψήφισέ με και θα κάνω ό,τι μπορώ για να βάλω το
παιδί σου στο δημόσιο. Ψήφισέ με και θα διώξω όλους τους μετανάστες που σου
κλέβουν τις δουλειές. Ψήφισέ με και θα σε κάνω διευθυντή, ανώτερο από όλους τους
άλλους στη δουλειά σου.

Αλλά και στην
καθημερινή ζωή τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τις ανασφάλειες. Ο καλύτερος
τρόπος για να ρίξεις μια κοπέλα είναι να διαβάσεις και να παίξεις με τις
ανασφάλειές της. Άλλες ψάχνουν την πατρική φιγούρα για να καλύψουν την έλλειψη
του κανονικού πατέρα. Πρόσφερε αυτό, προστασία, δυναμισμό, επιβολή, φροντίδα.
Άλλες θέλουν σεξ για να νιώσουν το αίσθημα της αγκαλιάς που τους λείπει. Άλλες
νιώθουν εγκαταλειμμένες από φίλες και θέλουν απλά κάποιον να τις βγάζει βόλτα.
Άλλες έχουν ανασφάλεια που όλες οι φίλες τους έχουν γκόμενο και θέλουν μια
σχέση για να είναι σαν τις φίλες τους. Άλλες θέλουν κάποιον για να μην είναι
μόνες. Εδώ η Ρούλα Βροχοπούλου έγραψε ολόκληρο τζιπ στον Φραν για να έχει
κάποιον να της αλλάζει τις πάνες όταν γεράσει. Ο έξυπνος Αλβανός έπαιξε με τις
ανασφάλειές της.

Οι πωλητές κι οι
διαφημιστές παίζουν με τις ανασφάλειες. It’s a fact. Όταν προβάλλουν ένα προϊόν δε δίνουν τόση σημασία στο να σε πείσουν πού
σου χρειάζεται αυτό το προϊόν. Γιατί το πιο πιθανό είναι να μη σου είναι
απαραίτητο πουθενά. Αυτό που προβάλλουν είναι πόσο cool θα είσαι αν το χρησιμοποιείς, πόσο in και μοδάτος, πόσο θα ταιριάζεις
αλλά συνάμα θα ξεχωρίζεις από τους άλλους όταν το χρησιμοποιείς.

Γραπώνουν και
εκμεταλλεύονται την ανασφάλεια των ανθρώπων να γίνουν αποδεκτοί, να ξεχωρίσουν,
να φανούν ανώτεροι από τους άλλους και συνήθως καταφέρνουν να σου περάσουν
υποσυνείδητα πως θα γίνεις όλα αυτά αν πάρεις το καινούργιο κινητό, αμάξι,
ρούχο, ρολόι, σπίτι κτλ.

Τα πάντα είναι
θέμα ανασφαλειών. It’s a fact.

�

Ξεκίνησα πάλι muay thai (πολεμική τέχνη). Σκέφτηκα να έβγαζα φωτό τα γάντια και να έγραφα κι
ένα ωραίο λογύδριο όπως είχε κάνει κι η nastazia όταν ξαναξεκίνησε μπαλέτο αλλά
τελικά μετάνιωσα γιατί δεν έχει πολλά να πει κάποιος για το muay thai. Πέραν του ότι είναι βρωμόξυλο. Όταν είπα σε ένα φίλο ότι το άρχισα πάλι,
μου είπε «Μετράω αντίστροφα τις μέρες μέχρι να το σταματήσεις. Γιατί εσύ όλα
στη μέση τα αφήνεις. It’s a fact».

�

Ο ίδιος φίλος
όταν του ανακοίνωσα ότι πήρα καινούργιο all-in-one υπερ-εξελιγμένο
κινητό που τα κάνει όλα αλλά σε μέτριο βαθμό μου είπε «Μετράω αντίστροφα τις
μέρες μέχρι να σου χαλάσει. Γιατί πάντα χαλάνε αυτά. It’s a fact.». Αυτός μου κόλλησε το «it’s a fact» παρεμπιπτόντως.

�

Όποιος έχει χρόνο
πρέπει να δει το zeitgeist.
Μπορείτε να βρείτε το torrent εδώ, ενώ μπορείτε να το δείτε κατευθείαν εδώ . Θα σου αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Trust me, it’s a fact.

�

It’s a fact επίσης ότι μερικοί συνομήλικοι
φίλοι μου είναι εντελώς παιδιά. Ο swift ήθελε να δώσει 50 ευρώ για να αγοράσει ένα μπουκαλάκι που
τον έπεισαν ότι περιείχε ουρανό και τσαντίστηκε όταν δεν τον αφήσαμε να το
πάρει κι η amorphis πίστεψε πως υπάρχει τυφλός που πλαταγίζει τη γλώσσα του κι από τις
δονήσεις καταλαβαίνει τι υπάρχει γύρω του και μπορεί να κάνει μέχρι και
ποδήλατο.

�

Αδιαμφισβήτητο fact είναι ότι η φετινή έκθεση
αυτοκινήτων είχε τα καλύτερα μοντέλα.

Εχμ… μοντέλα αυτοκινήτων εννοώ.

Η Stlivi έλεγε τις προάλλες ότι ήθελε να αγοράσει κάτι πανάκριβες μπότες Manolo Blahnik ή πώς διάλο της έλεγαν. Εγώ θέλω να αγοράσω αυτό.

Fact: δεν
πρόκειται να το πάρω ποτέ.

�

Εδώ είναι μια
φωτό που τράβηξα χθες από το υπερσύγχρονο all-in-one-
κάπως-πρέπει-να-δικαιολογήσω-τα-λεφτά-του κινητό μου.

 

Όταν βλέπω κάτι
τέτοιες εικόνες νιώθω τιποτένιος. Καλά πολύ συχνά νιώθω τιποτένιος αλλά αυτές
οι εικόνες βοηθάνε. Βλέποντας το μεγαλείο του απέραντου ουρανού κάτι με πιάνει,
νιώθω τοσοδούλης. Είναι το ίδιο αίσθημα που με πιάνει όταν ανεβαίνω σε
Ακρόπολες-Λυκαβηττούς και βλέπω την Αθήνα με τις ατέλειωτες πολυκατοικίες. Έτσι
όπως φαντάζομαι τους ανθρώπους στοιβαγμένους σε διαμερίσματα ή πηγμένους στους
δρόμους νιώθω λες και είμαστε μυρμήγκια.

Τραγικό, δεν
είναι να με πας σε ρομαντικό μέρος με θέα και ιστορίες. Μου το είχε καταλογίσει
και πιο παλιά η gomena. Είχαμε
ξαπλώσει βραδάκι ένα καλοκαίρι στα βότσαλα μιας ήρεμης παραλίας στο χωριό και
χαζεύαμε τα αστέρια. Κι αντί να βρω κάτι γλυκό και ρομαντικό να πω, πέταξα την
ερώτηση: «Φαντάζεσαι να γινόταν κάτι ξερω γω και να άλλαζε η βαρύτητα και να αρχίζαμε
να πέφταμε ανάποδα, δηλαδή να έπαυε να μας έλκει η γη και να φεύγαμε προς το
σύμπαν? Προς αυτό το σκοτεινό χάος με τα άπειρα αστέρια…».

Ξέρω να χαλάω
κάθε διάθεση. Αυτή η σκέψη μού έρχεται κάθε φορά που κοιτάζω το βραδινό ουρανό
κι επειδή φρικάρω δε μπορώ να τον κοιτάω για πολύ. Είναι παρόμοια με τη σκέψη
που με πιάνει όταν κολυμπάω στη θάλασσα και βλέπω από κάτω πολλά φύκια. Έχω την
αίσθηση ότι θα βγει ένα χέρι και θα με αρπάξει.

�

Το μόνο ρομαντικό
που βρίσκω να πω όταν είμαι με κοπέλα και κοιτάμε τα αστέρια (παρόλο που στο
μυαλό μου βασανίζομαι με την ιδέα ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να αρχίσει να με
τραβάει το σύμπαν) είναι η ιστορία της Μεγάλης Άρκτου. Είναι πολύ εύκολο να την
εντοπίσεις γιατί μοιάζει με κουτάλι ή γάντζο κι έχει ένα πολύ γλυκό μύθο για το
πώς πήρε το όνομά της.

�

Η Καλλιστώ, η όμορφη νύμφη της Αρκαδίας, ανήκε
στην ακολουθία της θεάς Άρτεμης. Ο Δίας την είδε να αναπαύεται ξαπλωμένη στη
χλόη και πήρε τη μορφή της Άρτεμης για να την πλησιάσει. Από την ένωσή τους
γεννήθηκε ο Αρκάδας. Για τη μεταμόρφωσή της αναφέρονται δυο διαδοχικές εκδοχές.
Η πρώτη θέλει την Άρτεμη να διώχνει τη νύμφη από την ακολουθία της και να τη
μεταμορφώνει σε αρκούδα, όταν η Καλλιστώ γέννησε τον Αρκάδα. Μια άλλη εκδοχή
θέλει την Ήρα, τυφλωμένη από τη ζήλια της, να ρίχνει καταγής την Καλλιστώ. Η
νύμφη άπλωσε τότε τα χέρια της να την παρακαλέσει και είδε, προς μεγάλη της
έκπληξη, τα όμορφα μπράτσα της να κυρτώνουν και να σκεπάζονται από μαύρες
τρίχες. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο Αρκάδας μεγάλωσε και έγινε κυνηγός,
μητέρα και γιος συναπαντήθηκαν στο δάσος. Η Καλλιστώ έτρεξε να τον αγκαλιάσει,
εκείνος όμως, αντικρίζοντας μπροστά του μια αρκούδα, ετοιμάστηκε να την
σκοτώσει. Τότε ο Δίας, θέλοντας να αποτρέψει την μητροκτονία, άρπαξε την
Καλλιστώ και τον Αρκάδα και τους μεταμόρφωσε στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου.

 

Καλά τρελά ρομαντική ιστορία δεν τη λες, αλλά αυτό διαθέτει το κατάστημα. Όταν είχα διηγηθεί τη φρίκη που τρώω με τα αστέρια σε ένα συμφοιτητή μου είπε ότι κάτι σχετικό είχε κι ο αρχηγός των Γαλατών στον Αστερίξ. Τον έλεγαν Μαζεστίξ και φοβόταν μην του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι!
Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες! -και μάλλον κι ο phantom

It's a fact.

Υ.Γ. Πολλοί φίλοι bloggers ανεβάζουν φωτό από τα παιδικά τους χρόνια (κάτι που ξεκίνησε η Humanity) κι επειδή εγώ τρελαίνομαι για κάτι τέτοιες μαζικές κινητοποιήσεις χωρίς νόημα ορίστε κι η δικιά μου! Καλώ όλους όσους θέλουν, να ανεβάσουν!

Αριστερά εγώ, δεξιά ο αδερφός μου!!!

Το παραμύθι της
Κοκκινοσκουφίτσας είναι γνωστό. Περπατά μόνη στο δάσος για να πάει φαγητό στη
γιαγιά της, συναντά το λύκο, του λέει πού πάει κι ο λύκος πηγαίνει πρώτος στο
σπίτι της γιαγιάς κι αφού την τρώει, μεταμφιέζεται σε γιαγιά κ περιμένει την
Κοκκινοσκουφίτσα. Αυτή όταν φτάνει σπίτι δεν τον αναγνωρίζει κι αρχίζει τα
γνωστά «τι μεγάλα μάτια – για να
σε βλέπω», «τι μεγάλα αυτιά – για να σε ακούω», «τι μεγάλο στόμα – για να σε
φάω!». Και κάνει να την φάει ο λύκος, αλλά έρχεται ο κυνηγός και τη σώζει. Κι η
Κοκκινοσκουφίτσα πήρε το μάθημά της να μη μιλάει σε αγνώστους.

Να πώς θα
διηγούνταν αυτή την ιστορία οι φίλοι bloggers. Ο καθένας με τις παραλλαγές που του/της
ταιριάζουν. Προφανώς τα παρακάτω είναι γεμάτα inside jokes που θα γίνουν αντιληπτά μόνο σε τακτικούς αναγνώστες των bloggers.

Eliaz

Η
Κοκκινοσκουφίτσα όταν αντιλήφθηκε ότι αντί για τη γιαγιά, μπροστά της έχει το
λύκο, αφού γαμοσταύρισε την ατυχία της αναρωτήθηκε πού είναι η γιαγιά κι αν την
έφαγε ο λύκος ή έχει πάει επίσκεψη στις φίλες της Μέλπω και Κούλα. Μετά θα
ξέχεζε τον κυνηγό και θα του έκανε διάλεξη κατά της σκληρότητας απέναντι στα
ζώα. Ο κυνηγός αλλάζει επάγγελμα και γίνεται αγρότης.

Zamora

Η
Κοκκινοσκουφίτσα προκειμένου να μη τη φάει ο λύκος του μαγειρεύει ένα κάρο
νοστιμιές. Ο λύκος βαρυστομαχιάζει και δε μπορεί να κινηθεί κι έτσι όταν
έρχεται ο κυνηγός τον σκοτώνει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Η Κοκκινοσκουφίτσα
για να ευχαριστήσει τον κυνηγό του φτιάχνει λύκο στιφάδο.

Dancing Gal

Η Κοκκινοσκουφίτσα
στο δρόμο για το σπίτι ακούει μουσική από ακουστικά και διαβάζει βιβλίο
ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα να χαθεί στο δάσος και να μην φτάσει ποτέ στο σπίτι
της γιαγιάς.

AfinontasTinMykono

Ο λύκος καθώς
περιμένει την Κοκκινοσκουφίτσα μεταμφιεσμένος σε γιαγιά διαβάζει ένα αντρικό
περιοδικό. Η Κοκκινοσκουφίτσα με το που το βλέπει αρχίζει μια πολύ αστεία
ανάλυση για τα άρθρα που γράφουν τα αντρικά περιοδικά κι ο λύκος ξεκαρδίζεται
στα γέλια μέχρι που έρχεται ο κυνηγός και τον σκοτώνει. Η Κοκκινοσκουφίτσα κι ο
κυνηγός φεύγουν για διακοπές στο ασπρονήσι.

Thios

Η
Κοκκινοσκουφίτσα ανυποψίαστη αρχίζει τα «τι μεγάλα μάτια – για να σε βλέπω»,
«τι μεγάλα αυτιά – για να σε ακούω» και βλέπει ξαφνικά κάτι να σηκώνεται κάτω
από την κουβέρτα, όπου ήταν ξαπλωμένος ο λύκος κι έκανε τη γιαγιά.. Σηκώνει την
κουβέρτα και βλέπει το σηκωμένο πέος του λύκου και λέει: «Γιαγιά, τι μεγάλο
πέος που έχεις» κι ο λύκος απαντάει «Για να το φας!». Κι αντί να φάει ο λύκος
την Κοκκινοσκουφίτσα τον έφαγε η Κοκκινοσκουφίτσα από το λύκο.

Vlavo

Ίδια ακριβώς
ιστορία με το thio μόνο
που στο τέλος έρχεται κι ο κυνηγός και το γυρίζει τσόντα.

Nastazia

Η
Κοκκινοσκουφίτσα ξελογιάζει το λύκο και του κάνει διάφορα κόλπα στο κρεβάτι
μέχρι να έρθει ο κυνηγός να τη σώσει. Η Κοκκινοσκουφίτσα κι ο κυνηγός την
επόμενη μέρα βγαίνουν ραντεβού.

Trikalos

Η Κοκκινοσκουφίτσα
έχει αργήσει να φτάσει κι ο λύκος έχει βαρεθεί να περιμένει κι αρχίζει να
στρίβει τσιγάρα. Έρχεται κι ο κυνηγός και κάθονται μαζί με τα ουισκάκια και τα
στριφτά τους κι ανταλάσσουν ιστορίες για βαρβατίλες κι αναρωτιούνται πού είναι
το πουτανάκι και δεν έχει έρθει ακόμα.

Phantom

Η
Κοκκινοσκουφίτσα φεύγει με τον κυνηγό αφήνοντας το λύκο μόνο κι έρημο να κλαίει
που τον παράτησε.

Swift

Η
Κοκκινοσκουφίτσα πήγε στο σπίτι της γιαγιάς με ταξί. Ο λύκος έφαγε την
Κοκκινοσκουφίτσα. Κρίμα!

Lonely

Μόλις κάνει την
επίθεσή του ο λύκος, η Κοκκινοσκουφίτσα τον πλακώνει στα μπουκέτα. Όταν φθάνει
και ο κυνηγός τον πλακώνει κι αυτόν για την ανοησία του να νομίσει ότι
χρειάζεται βοήθεια.

CandyCandy

Αντί για τον
κυνηγό, έρχεται το μουτράκι της Κοκκινοσκουφίτσας και τη σώζει από το λύκο.

Belua

Η
Κοκκινοσκουφίτσα αποφάσισε να μην πάει στη γιαγιά, αλλά να τα αφήσει όλα και να
γυρίσει Θεσσαλονίκη στην πιο ερωτικη πόλη του κόσμου!

Happyfeet

Η
Κοκκινοσκουφίτσα αφήνει άρον άρον το φαί στην καλύβα της γιαγιάς πριν καν ο
λύκος προλάβει να επιτεθεί, γιατί είναι Παρασκευή κι ανυπομονεί να ετοιμαστεί
για το Σαββατοκύριακο που θα πάει εκδρομή.

Emperor

Ο λύκος
ξελογιάζει την Κοκκινοσκουφίτσα και την καταφέρνει να του κάτσει. Όταν έρθει κι ο
κυνηγός κάνουν παρτούζα.

Switterz

Η
Κοκκινοσκουφίτσα φορούσε ένα εντυπωσιακό φόρεμα και ψηλά τακούνια τα οποία
φεγγοβολούσαν στα φτωχά ερωτοχτυπημένα μάτια της. Ο λύκος το μόνο που μπορούσε
να κάνει ήταν να καταγράψει ακαθαρσίες των ερωτικών τους περιπτύξεων σε ένα
κομμάτι χαρτί. Χάι χό.

Soundpan

Ο λύκος κέρασε
την Κοκκινοσκουφίτσα το διπλανό παγωτό

Mythos

Η
Κοκκινοσκουφίτσα πόζαρε γυμνή κι ο λύκος τράβηξε φωτό κ τις ανέβασε στο
ίντερνετ.

Piterpan1987

Η
Κοκκινοσκουφίτσα έκανε ένεση με αναισθητικό στο λύκο και με μια περίπλοκη
χειρουργική επέμβαση έβγαλε τη γιαγιά της από το στομάχι του λύκου.

Kiriaki2

Ο λύκος κι η
Κοκκινοσκουφίτσα αρχίζουν να λογομαχούν και στο τέλος καταλήγουν να τσακωθούν
και με τα υπόλοιπα ζώα του δάσους. Η Κοκκινοσκουφίτσα φεύγει πληγωμένη.

Youthterror

Δεν υπάρχει μία
αλλά 3 Κοκκινοσκουφίτσες. Ο λύκος δεν ξέρει ποια να πρωτοφάει γιατί του
φαίνονται πεντανόστιμες και οι 3. Ο κυνηγός ούτε που χρειάστηκε για να τις
σώσει. Σαν γνήσιες youth terrorists τρομοκράτησαν το λύκο και τον
έτρεψαν σε φυγή.

Awake

Η
Κοκκινοσκουφίτσα κατάλαβε αμέσως την�
απάτη που έπαιξε ο λύκος και του έδειξε πώς θα μπορούσε να κάνει μια πιο
πετυχημένη μεταμφίεση μέσω photoshop.

Oteleutaiossamurai

Ο λύκος τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα κι ο κυνηγός βγαίνει να το καταγγείλει.

Hug26

Η
Κοκκινοσκουφίτσα αφού του έλεγε ιστορίες για τον πρώην θα έκανε γλύκες στο λύκο ενώ έβλεπαν κι ανέλυαν μαζί επεισόδια του Lost.

Evanthia

Ο λύκος
επιτίθεται στην Κοκκινοσκουφίτσα, αλλά αυτή δεν κουνάει βλέφαρο γιατί έχει μαζί
της τη σκυλίτσα της τη Μάγια, η οποία θαρραλέα του γαβγίζει και τον κάνει να
φύγει άρον άρον από το σπίτι.

Humanity

Η
Κοκκινοσκουφίτσα εξηγεί στο λύκο και στον κυνηγό πως δεν πρέπει να είναι κακοί
κι επιθετικοί. Ο λύκος γίνεται χορτοφάγος κι ο κυνηγός ξεκινά το ψάρεμα.

Starlet

Η
Κοκκινοσκουφίτσα δεν ξέρει πού πάει και γιατί. Παρακολουθεί τον εαυτό της
απέξω. Το σώμα της είναι κινούμενο έκθεμα στη βιτρίνα και χαζεύει τον εαυτό της
από το πεζοδρόμιο. Ο λύκος εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και την κάνει μια χαψιά.

CrazyMalkavian

Η
Κοκκινοσκουφίτσα μόλις γύρισε από τα γυρίσματα της ταινίας «Το Κακό» κι είναι
μεταμφιεσμένη σε ζόμπι. Μόλις τη βλέπει ο λύκος τρομάζει κ παθαίνει έμφραγμα.
Η Κοκκινοσκουφίτσα-ζόμπι βγαίνει να φωνάξει βοήθεια και μόλις τη βλέπει ο κυνηγός παθαίνει κι αυτός έμφραγμα.

K_gerax

Ο λύκος στην
ερώτηση τι μεγάλο στόμα που έχεις, θα απαντούσε «για να σου τραγουδάω!» και θα
της αφιέρωνε ένα τραγούδι.

Stilvi

Η Κοκκινοσκουφίτσα
θα είχε ξενερώσει με την όλη φάση με τη βόλτα στο δάσος και τους λύκους κ το delivery στη γιαγιά και θα παρατούσε το
καλαθάκι στο δάσος κ θα την έκανε για το σπίτι. Για να μην έχουμε χειρότερα.

Chinoise

Ο λύκος δεν
επιτίθεται στην Κοκκινοσκουφίτσα γιατί έξω την περιμένει ο σύζυγος με το γιο
της. Ο σύζυγος είναι ιδιαίτερα βιαστικός γιατί θέλει να παραλάβει το δώρο για
τα γενέθλιά του,χεχε…

Rain

Διηγείται ακριβώς
το παραμύθι όπως έχει, αναφέροντας όμως τη βασική λεπτομέρεια που όλοι
παραλείπουν. Στο δάσος βρέχει. Γιαυτό άλλωστε κι η Κοκκινοσκουφίτσα φοράει
κουκούλα.

Κι εδώ μερικές
παραλλαγές από φίλους bloggers που δεν ανήκουν στο AVbloggοχωριό ή από άτομα που αφήνουν συχνά σχόλια.

Dreiko

Ο κυνηγός
σκοτώνει με headshot το
λύκο.

Amorphis

Ο κυνηγός
διαβεβαιώνει την Κοκκινοσκουφίτσα πως αν δεν εμφανιστεί η γιαγιά σε 12
εργάσιμες δικαιούται αντικατάσταση με μια καινούργια.

Mad

Ο λύκος θα έκανε
ψηφοφορία. Τι έχω πιο μεγάλο? Αυτιά, στόμα, μύτη ή πέος? Ο κάθε επισκέπτης θα
ψήφιζε κι αν έβγαινε το τελευταίο θα ήταν υποχρεωμένος να δείξει γυμνές φωτό. Ο
λύκος θα το έκανε, αλλά στο επίμαχο σημείο θα έβαζε σταφύλια.

Πασχαλίτσα
Τιμωρός

Η
Κοκκινοσκουφίτσα ρωτά «τι μεγάλα μάτια που έχεις, σαν τον τάδε πρώην», «τι
μεγάλα αυτιά που έχεις σαν το δείνα πρώην» κι λέει όσα της θύμιζαν διάφορους κι
ενώ ο λύκος άκουγε απορροφημένος ήρθε να τη σώσει ο κυνηγός ο οποίος ήταν
κι αυτός πρώην της.

Υ.Γ. Όλο και κάποιον θα έχω αφήσει απέξω γιαυτό ζητώ συγνώμη και κάποιον τρόπο θα βρω να επανορθώσω. Ήταν αδύνατο πάντως να τους συμπεριλάβω όλους!