�

Από μικρό μου άρεσαν
οι διακοπές των Χριστουγέννων. Θαμπωνόμουν από όλον αυτό το χαμό με τα φωτάκια,
τους Άη-Βασίληδες, τον πανικό στα μαγαζιά, τα γλυκά, τα δώρα. Στα μάτια των
παιδιών εξάλλου όλα μεγεθύνονται. Εκτός όμως από τα κλασικά δώρα των X-mas κι από το καθιερωμένο τζέρτζελο της Πρωτοχρονιάς πάντα περίμενα και κάτι
άλλο. Τη γιορτή μου. Και στο καπάκι τα γενέθλιά μου.

Γιατί ο phantom δεν είναι σαν όλους τους άλλους. Η
γιορτή μου πέφτει Πρωτοχρονιά. Όπου ούτως ή άλλως όλοι λένε χρόνια πολλά. Έτσι
η γιορτή μου επισκιάζεται από την γιορτή της Πρωτοχρονιάς. Και την επόμενη μέρα
2 Γενάρη έρχονται τα γενέθλιά μου, τα οποία επισκιάζονται από τη γιορτή μου την
προηγούμενη μέρα, αλλά κι απτην Πρωτοχρονιά. Τα οποία όλα αυτά επισκιάζονται
από τη γιορτή των Χριστουγέννων μια βδομάδα πριν.

Για δώρα δεν το
συζητώ. Εκεί που όλος ο κόσμος παίρνει ένα δώρο τα Χριστούγεννα, ένα στη γιορτή
του κι ένα στα γενέθλια, στη δική μου περίπτωση με ένα δώρο έχουν καθαρίσει.
Άσε που στα γενέθλια κανείς δε με θυμάται μιας και όλοι αυτές τις μέρες έχουν
ξεκωλιαστεί στα τηλέφωνα, ενώ οι περισσότεροι με παίρνουν Πρωτοχρονιά για να
ευχηθούν και για το νέο έτος, γιορτή και γενέθλια. 3 σε 1. Ούτε σαμπουάν να
ήμουν.

Και μετά μπαίνει
3 Γενάρη και συνειδητοποιώ πως για έναν ολόκληρο χρόνο δε μου έχει μείνει καμία
γιορτή να γιορτάσω, ενώ η αγαπημένη μου holiday τα Χριστούγεννα, θα ξαναέρθουν σε 11μιση μήνες.

 

Αλλά πρέπει να το
πάρουμε απόφαση. Με δύο τρόπους μπορούμε να περάσουμε τις διακοπές των
Χριστουγέννων.

Ο ένας είναι να
τα μισήσουμε. Ακούω γύρω μου πολλούς που λένε «Σιχαίνομαι την καταναλωτική
μανία των Χριστουγέννων», «φέτος θα πρέπει να κάνουμε ρεβεγιόν στα πεθερικά, θα
βγάλω τα νύχια μου απτη βαρεμάρα» ή «μη! Πάρε από δω τους κουραμπιέδες, ούτε
μαγνήτη να είχαν πάνε και κάθονται κατευθείαν στους γοφούς μου» ή «Οι άνθρωποι
για να αντέξουν τη βαβούρα, την καπνίλα και τη μουσική στα κλάμπ κατεβάζουν
ποτά. Για να αντέξουν τη μανούρα των Χριστουγέννων κατεβάζουν γλυκά» το
τελευταίο το ξεστόμισα εγώ).

Τέτοιους
ανθρώπους θα βρεις σε κάθε εορταστική εκδήλωση, σε κάθε ρεβεγιόν όπου θα τους
έχουν σύρει με το ζόρι, καγχάζοντας, υπομένοντας και ξεφυσώντας επιδεικτικά
κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον για επιβεβαίωση ότι όλο αυτό που ζούνε είναι μια
αρρωστημένη καταναλωτική επιδειξιομανία�
που τους είναι τόσο ευχάριστη όσο μια ξαφνική διάρροια.

Το μικρό phantom που παλιά λάτρευε τα Χριστούγεννα,
τέτοιοι άνθρωποι τον τρόμαζαν. Πλέον τους βρίσκω απολαυστικούς.

Εδώ ο phantom καθώς φωτογραφίζεται με ένα 200ευρω, το οποίο μετά την καταναλωτική μανία των ημερών αποτελεί φυσικά παρελθόν. Κοινώς έγινε φλούδες.

Ο άλλος τρόπος
για να περάσουμε τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές είναι να τις αγαπήσουμε. Αν
ψάξεις για κάτι ενδιάμεσο μεταξύ απέχθειας ή λατρείας για αυτή τη γιορτή θα
καταλήξεις στην πάνω κατηγορία. Θα πρέπει να πιστέψεις πως τα Χριστούγεννα
έχουν μια μαγεία, ένα μυστήριο, θα τα απολαύσεις μόνο αν να τα δεις με τα μάτια
ενός παιδιού.

Κι έτσι να
καταλήξεις να φορτωθείς στην πλάτη 3 μέτρα λαμπιόνια και μετά από ώρες
ακροβατικών στην ταράτσα να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ανάβουν γιατί μάλλον έχει
καεί ένα λαμπάκι και θα πρέπει να τα κατεβάσεις και να τα ελέγξεις ένα-ένα, ενώ
σιχτιρίζεις που αγόρασες τα φθηνά κινέζικα λαμπάκια και δεν πήρες τα δίπλα που
ήταν πανάκριβα αλλά ευρωπαϊκά.

Το μπαλκόνι του σπιτιού μας στολισμένο.

Τα Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια που έχω κρεμάσει στο δωμάτιό μου και τα οποία τρελαίνομαι να χαζεύω.

Και η απαραίτητη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση του δωματίου με Άη-Βασίλη που βγάζει φούσκες, με μίνι-δεντράκι για εμάς που βαριόμαστε να στολίσουμε κανονικό και με κουκλάκι που του ζουλάς την αριστερή πατούσα και παίζει τα κάλαντα.

Αν αποφασίσεις να
λατρέψεις τα Χριστούγεννα δε χρειάζεται να είσαι ευλαβικά προσκολλημένος στις
παραδοσιακές συνήθειες. Θυμάμαι πριν 2 χρόνια μας είχαν καλέσει σε ένα τραπέζι
ανήμερα τα Χριστούγεννα για ρεβεγιόν. Κι αντί για γαλοπούλα η οικοδέσποινα
σέρβιρε αρνί. Ένας από τους καλεσμένους μόλις είδε το αρνί σηκώθηκε και είπε
«Καλά πού ζείτε, ο κόσμος γαλοπούλα τρώει τέτοιες μέρες, τι είστε μουσουλμάνοι
είστε εσείς, έλεος γαμώ την πουτάνα μου!». Τα είπε ακριβώς όπως τα διαβάσατε.
Στο τέλος έφυγε βρίζοντας τους οικοδεσπότες ως άθεους και κομούνια.

Όποιο στρατόπεδο
κι αν αποφασίσεις να ακολουθήσεις, ένα πράγμα θα πρέπει να προσέξεις. Να μη
μιζεριάσεις. Τα Χριστούγεννα το παν είναι να είμαστε χαμογελαστοί.
 

Την παραμονή των Χριστουγέννων
δεν θα έλεγα πως την πέρασα παραδοσιακά, όπως θα την πέρναγε ο φυσιολογικός
κόσμος. Το πρωί έτρεχα στον ΟΑΕΔ για να δω τι θα γίνει επιτέλους με το επίδομα
ανεργίας, αφού σταμάτησα εδώ και καιρό την part-time δουλειά.
Τελικά ανάμεσα από δεκάδες χαρτιά όπου πάντα θα έλειπε αυτό που χρειαζόμουν κι
ανάμεσα από δεκάδες υπαλλήλους όπου ο καθένας θα σου έλεγε και διαφορετικό
πράγμα απεδείχθη πως δικαιούμαι μια τρίμηνη βοήθεια. Δηλαδή 250 ευρώ. Όχι για 3
μήνες, αλλά για έναν. Τα παίρνεις και τελείωσε. Τώρα γιατί την λένε τρίμηνη
βοήθεια δεν μπορώ να καταλάβω. Εκτός κι αν πιστεύουν πως με 250 ευρώ έχεις
κωλοβολευτεί για 3 μήνες.

Το μεσημέρι πήγα
μαζί με τον αδερφό να χτυπήσει τατού. 3 γράμματα (αρχικά) στην εσωτερική πλευρά
του πήχη σε μια ινδική γραφή ονόματι Βενγγάλι ή κάπως έτσι. Βγήκε γαμάτο, αλλά
πολύ μεγαλύτερο απότι είχαμε πει στους γονείς με αποτέλεσμα μόλις το είδε η mother να κοντέψει να μας μείνει. Πήγα
αποφασισμένος να κάνω κι εγώ ένα. Ένα μικρό στην έσω πλευρά του καρπού, να
μπορώ να το καλύπτω με το ρολόι και την ποδιά όταν είμαι στο νοσοκομείο. Όσο
χτύπαγαν του αδερφού, χάζευα σχέδια αλλά δε μπορούσα να αποφασίσω ποιο να κάνω.

Το τατού του αδερφού.

Χάζευα τα σχέδια
με ένα ψηλό γομάρι τίγκα στα τατουάζ, που αν τον έβλεπες έξω θα ορκιζόσουν πως
έχει ξεκοιλιάσει 10 άτομα και το έχει σκάσει από τη φυλακή. Δε με βοηθούσε να
αποφασίσω γιατί αυτά που του άρεσαν ήταν κάτι σχέδια με δαίμονες που δε χώραγαν
ούτε σε όλη την πλάτη. Σε μια φάση μπαίνει μια γκόμενα που δούλευε εκεί με μια
φίλη της. Της είπα τι σκέφτομαι να κάνω και μου δείχνει ένα σχεδιάκι και μου
λέει: «το έκανε ένας τις προάλλες στον καρπό κι ήταν τέλειο, το βρίσκω
απίστευτα σέξυ στους άντρες». Ώπα σκέφτηκα εδώ είμαστε, το είδα μου άρεσε
σχετικά και πάνω που το αποφάσιζα, ρίχνει μια ματιά κι η φίλη της γκόμενας
(επίσης γκόμενα) και λέει: «Ιιιιι, τι ναι αυτό καλέ? Χάλι! Απαπαπα!». Δε
βρίσκεις άκρη με τις γκόμενες.

Ξανακάθισα
απογοητευμένος δίπλα στο φονιά με τα τατού και κοιτούσαμε σχέδια. Είχα καταλήξει
σε ένα κινέζικο σχέδιο που σήμαινει crazy και σε ένα άλλο σχέδιο με 2 ζάρια όπου το ένα είχε μια κορώνα, το άλλο
πίσω του μια νεκροκεφαλή κι από κάτω τους έναν ιστό αράχνης. Μόλις τα έδειξα
στον αδερφό όταν βγήκε μου λέει: «Τι μαλακίες είναι αυτές ρε, κάνε κανα αντρικό
σχέδιο» και χάζευε το φρεσκοσημαδεμένο πήχη του.

Ως γνήσιος
αναβλητικός δεν κατέληξα σε μια απόφαση κι άφησα το τατουάζ μου για άλλη μέρα.
Όποιος έχει καμιά καλή ιδέα για σχετικά διακριτικό τατουάζ στη μέσα μεριά του
καρπού ας την πετάξει.

Το βράδυ της
παραμονής των Χριστουγέννων δεν περιλάμβανε ρεβεγιόν, αλλά την απονομή ζωνών
στο μάι τάι (την πολεμική τέχνη όπου πάω). Κάποια στιγμή θα ανεβάσω ποστ με
αστεία σκηνικά και λεπτομέρειες από το μάι τάι, προς το παρόν θαυμάστε με στη
φωτό καθώς ο δάσκαλος μού απονέμει τη ζώνη και το πιστοποιητικό.

Το δίπλωμα και η ζώνη (περιβραχιόνιο πιο σωστά). Δεξιά στη φωτό διακρίνεται το βιβλίο της νευρολογίας, τώρα μένει να δούμε στη σχολή πότε θα πάρω το δίπλωμα-πτυχίο.

Πέρσι τα
Χριστούγεννα είχα ανεβάσει ένα ποστ που θα βρείτε εδώ όπου ανέλυε με επιστημονικά δεδομένα γιατί
είναι αδύνατον να υπάρξει Άη-Βασίλης. Και κάποιος από τα άτομα που είχε
σχολιάσει μου είπε πως δεν έχει νόημα να το ψάχνεις επιστημονικά το θέμα γιατί
όλα είναι μαγεία.

Οπότε φέτος δε θα
μπω καν στη διαδικασία να τον αμφισβητήσω. Αλλά στο αρρωστημένο μου μυαλό μου
έχει σφηνώσει άλλη ιδέα. Πώς θα είναι ο Άης λίγο πριν τη μεγάλη στιγμή, του
μοιράσματος των δώρων.

Καταρχάς μέσα
στις χίλιες τόσες ασχολίες του θα πρέπει να βγει χρόνο να πάει για shopping. Νομίζεις ότι η κυρία Άη-Βασίλη θα ήταν
ικανοποιημένη αν της έκανε δώρο ένα από τα χιλιάδες που φτιάχνουν στο
εργοστάσιο του Άη? Δε νομιζω!

Άσε που η
χειρότερη σκοτούρα που θα είχε ο Άης δεν είναι ούτε οι ώρες εργασίας, ούτε η
συντήρηση και το ΚΤΕΟ των ταράνδων, ούτε ότι πρέπει να διαρρηγνύει συνεχώς νέες
πόρτες ασφαλείας ή να χωρέσει από μικροσκοπικές καμινάδες. Ο Άη-Βασίλης έχει
χαρτομάνι. Αυτός είναι ο εφιάλτης του.

Κι όχι όλα αυτά
δεν είναι παραλήρημα κάποιου που αναγκάστηκε να περάσει την παραμονή των
Χριστουγέννων του τρέχοντας σε δημόσιες υπηρεσίες.

Σκέψου το. Πρώτα
πρώτα θα πρέπει να βγάλει άδεια από τη Nintendo. Γιατί τα περισσότερα παιδιά του ζητάνε Wii κι επειδή το copyright δεν είναι δικό του θα πρέπει να
έρθει σε κάποια συμφωνία. Μετά θα πρέπει να πληρώνει ένσημα, ΙΚΑ, ασφάλειες στα
χίλια τόσα ξωτικά που έχει για βοηθούς.

Θα πρέπει να
φτιάχνει τη γνωστή λίστα με τα άτακτα και τα καλά παιδιά με πλήρεις
λεπτομέρειες ποιές δραστηριότητές τους τα καθιστούν καλά ή κακά. Για να μην
κινηθεί κανένα παιδί νομικά και υποβάλλει έφεση στη απόφαση του Άη και τον
τρέχουν στα δικαστήρια. Έσπασες το βάζο και είπες ψέματα-άτακτος, αντέγραψες
στο διαγώνισμα-άτακτος, έψαξες το σπίτι του Άη-Βασίλη στο Google Earth-άτακτος. Η λίστα θα είναι διαθέσιμη σε αρχείο pdf από το επίσημο site του Άη-Βασίλη.

Και τέλος θα
πρέπει να ασχοληθεί με άδειες μετανάστευσης, με ελέγχους στα τελωνεία κάθε
χώρας, με εκδόσεις visa κτλ. Είναι που είναι δύσκολο να μοιράζεις δώρα στα παιδιά όλου του
κόσμου σε ένα βράδυ, φαντάσου να τον έχουν κρατήσει σε τίποτα μεξικανικά σύνορα
για 3 ώρες επειδή κάποιος υπάλληλος αποφάσισε πως η φωτογραφία στο διαβατήριο
δεν του μοιάζει.

Αν ποτέ παραμόνευα
τον Άη-Βασίλη όπως κάνουν τα παιδάκια για να τον πιάσουν στα πράσα όταν φέρνει
τα δώρα ένα πράγμα θα τον ρωτούσα. Ποιό είναι το επώνυμό του κι αν το Άης είναι
όνομα ή είναι απλά ένας τίτλος (δον, σερ) και απλά το επώνυμο το αφήνει κρυφό.
Βέβαια αν ο Άης έβλεπε κάποιο παιδάκι να τον ρωτάει κάτι τέτοιο το πιο πιθανό
ήταν να απαντούσε: «Μα καλά τι κάνεις εσύ τέτοια ώρα ξύπνιο?».

Άσε που με την
άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη θα έχουν λιώσει οι πάγοι και δε θα μπορεί
να απογειωθεί το έλκηθρο από την πίστα.

Δυσκολίες που θα
έχει ο καημένος.

Οι γιορτές πάντως
είναι η χαρά του διεστραμμένου πολυμαθή φοιτητή. Μετά από περίοδο γιορτών αλλά
και κατά τη διάρκεια έχω δει σε νοσοκομεία κοψίματα με ψαλίδι από τη βιασύνη
παιδιών να ανοίξουν τα δώρα, κατάγματα από πτώση από καρουζέλ, κατάγματα από
σύγκρουση φρεσκοδωρισμένου ποδηλάτου σε κολώνα, ηλεκτροπληξία από λαμπάκια,
παιδιά να καταπίνουν μπάλες χριστουγεννιάτικου δέντρου, και τέλος απίθανα
καψίματα από την ανικανότητα πολλών να μαγειρέψουν σωστά τη γαλοπούλα.

Κι αφήνω στην
άκρη τα τροχαία λόγω αλκοόλ την περίοδο των γιορτών. Με αυτά δε γελάει
κανείς.

Αν έμαθα όμως ένα
πράγμα από τα φετινά Χριστούγεννα, αυτό δεν ανήκει πουθενά στα όσα είπα παραπάνω.
Οι διακοπές των Χριστουγέννων είναι καθαρά οικογενειακή υπόθεση. Δεν είναι ούτε
οι βόλτες στα μαγαζιά, ούτε οι στολισμοί για τα ρεβεγιόν, ούτε τα weekend στην Πράγα.

Η μαγεία κι η
ζεστασιά των Χριστουγέννων είναι η μαγεία κι η ζεστασιά της οικογένειας.

Και νιώθω πολύ
τυχερός που έχω τη δική μου οικογένεια, η οποία είναι απολαυστική και στην
οποία οφείλω τα πάντα. Μπορεί να έχουμε τα ελαττώματα μας και τις δυσκολίες μας
αλλά δεν παύω να τους αγαπώ έναν-έναν και να ευγνωμονώ το Θεό που τους έχω μαζί
μου και Τον παρακαλώ να τους έχει πάντα υγιείς κι ευτυχισμένους. Τον αδερφό με
τις τρέλες του και την καλοσύνη του, τη mother με την υπερ-προστατευτικότητά της και τις
γκρίνιες της και τον father,
την ήρεμη δύναμη που ξέρουμε ότι σε οποιαδήποτε δυσκολία κι αν πέσουμε αυτός
αμέσως θα τρέξει να μας βοηθήσει και να μας ξελασπώσει.

Το ποστ βγήκε
υπερπαραγωγή, όπως αρμόζει άλλωστε σε ένα γιορτινό ποστ. Γράφτηκε τη μισή
σχεδόν περίοδο των γιορτών, από παραμονή Χριστουγέννων μέχρι αυτή τη στιγμή που
δημοσιεύεται. Τσουπ σκεφτόμουν κάτι και το πέταγα στο πρόχειρο του Word είτε μόλις είχα γυρίσει ξημερώματα από
βραδινή έξοδο, είτε μόλις είχα ξεκωλιάσει μισή γουρουνοπούλα ανήμερα
Χριστουγέννων.

Να αδράξω την
ευκαιρία και να αναφέρω πως αυτές τις μέρες με πληροφόρησαν πως έχει φτιαχτεί fan page αυτού του blog στο facebook.
Όποιος αναγνώστης είναι και φεισμπουκάκι ας κάνει add, όχι φυσικά για λόγους προσωπικής ματαιοδοξίας,
αλλά για να έχουμε απλά μια ιδέα τι φάτσες επισκέπτονται το blogο-σπιτικό μας.Τη σελίδα στο facebook θα τη βρείτε εδώ

Για τη διατήρηση
της ανωνυμίας μου δεν έγινα φαν, οπότε μην κάνετε τον κόπο να με ψάξετε εκεί ανάμεσα.

Και τέλος επειδή
δεν ξέρω αν θα γράψω κάτι πριν τον ερχομό του νέου έτους, να ανεβάσω και 2 από
τους πολλούς στόχους που θα βάλω για το νέο έτος, τα λεγόμενα new year resolutions.

1. Να προσπαθήσω
να μην κάνω τις κοπέλες που μου αρέσουν να καταλήγουν να θέλουν να ξεκόψουν
κάθε επαφή μαζί μου.

2. Να βρω νέα
γκόμενα στο swift μετά
από ένα χωρισμό-σοκ (εκτός κι αν είναι προσωρινός-γιατί τα περισσότερα πράγματα
στη ζωή τα εκτιμάς όταν τα χάνεις) που με σόκαρε πιο πολύ κι απτον δικό μου.

3.Να λάβω σοβαρά
υπόψιν τα 1 και 2 και να πάρω επιτέλους απόφαση τη διαπίστωση του φίλου Μ. πως
οι γκόμενες απλά δεν την παλεύουν.

Εύχομαι λοιπόν σε
όλους είτε είστε μόνοι, είτε ζευγάρια, είτε με οικογένεια, είτε με φίλους, είτε
άρρωστοι, είτε υγιείς, είτε δουλεύετε, είτε αράζετε, καλές γιορτές και να
θυμάστε πως τα σημαντικότερα πράγματα
στη ζωή συνεχώς αλλάζουν. Εκτός φυσικά από την υγεία. Σκέψου εσύ ο ίδιος τι
ευχόσουν για το νέο έτος στο τέλος του 2008 και τι εύχεσαι τώρα στο τέλος του
2009. Γιαυτό μη σκάτε για τίποτα. Η μόνη δική μου αμετάβλητη ευχή και πέρσι και
φέτος εκτός από υγεία κι ευτυχία εμένα και των ανθρώπων που αγαπώ είναι να πάρω
επιτέλους το πτυχίο! Άντε να δούμε φέτος!!!

Υ.Γ. Για όσους
είχαν το κουράγιο να φτάσουν ως εδώ ή για όσους δεν είχαν την υπομονή να
διαβάσουν όλα τα παραπάνω και τα πέρασαν γρήγορα-γρήγορα σας αποκαλύπτω το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ.
Να γιατί γίνεται όλος αυτός ο χαμός, όλα αυτά τα χρόνια.

ΙΔΟΥ ΛΟΙΠΟΝ!!

 

Σοκολατομελομακάρονα
ή σοκομελομακάρονα ή μελομακάρονα με επικάλυψη σοκολάτας!!! Η απόδειξη ότι υπάρχει παράδεισος!!!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!!!!!!!!!

Όλα ξεκίνησαν
χθες το πρωί. Όταν δεν πρόλαβα το λεωφορείο στη στάση έξω από το σπίτι μου κι
έπρεπε να τρέξω μες στη βροχή να το προλάβω στην επόμενη στάση, πατώντας σε
περισσότερες λακκούβες από όσες έχει κι ο πλανήτης Άρης. Όλες γεμάτες νερό.

Με μουσκεμένη
μπλούζα και μουλιασμένες κάλτσες όλη την υπόλοιπη μέρα ήταν φυσικό κι επόμενο
να αρρωστήσω.

Συνήθως την πρώτη
μέρα της ασθένειας μαζί με τον πυρετό με πιάνει ένας δυνατός
πονοκέφαλος-τανάλια στον αυχένα. Και κινούμαι στο σπίτι σαν φάντασμα με
κυρίαρχο σύμπτωμα μια θολούρα κι ένα λαιμό που με σφυροκοπάει περισσότερο κι από διεστραμμένο πατριό που βαράει τα παιδιά του.

Σκυλοβαρεμένος κι αναθεματίζοντας που κλείστηκα
μέσα παρασκευατιάτικα, κάθισα στο πισι, αλλά μην βρίσκοντας κάτι να κάνω που να
μη σφίγγει κι άλλο την τανάλια στον αυχένα μου, παραδόθηκα στην ονειρική θολούρα
μου και στο πυρετώδες παραλήρημα μου…
 

Και για άλλη μια
φορά ξεπήδησε το alter ego μου. Ο mc phantom…!!! Ο σκληροπυρηνικός ράπερ που έχει κάνει και παλιότερα την εμφάνισή του
εδώ και εδώ ! Αυτή τη φορά τα πράττει με τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα!

Γιο…γιο…mcphantom στο μικρόφωνο… α…α το ελέγχω… ναι….
ένα δύο, ένα δύο

Παρτο όπως στο
δίνω και…

 

Καλήν ημέραν bloggers κι αν είναι ορισμός σας

Τα κάλαντα ήρθα
να πω μες στο blogoχωριό σας

Phantom ραπάρει
σήμερον εν Αθηνών την πολη

Οι γκόμενες αγάλλονται,
χαίρουν οι bitches όλες

Εν τω πισί
τίκτεται εν φάτνη παραλόγων

Ο βασιλεύς των
μπλόγκερς και ποιητής των κώλων

Ο bro κι εγώ ψάλλομεν «Father μεγάλε ψήστη!»

Τη γαλοπούλα στο
ταψί ποιός θα πρωτοξεσκίσει?

Εκ της Γλυφάδας
έρχεται ο father με τα
δώρα

Μάνα λαμπρή τον
οδηγεί χωρίς να χάσει ώρα

Xbox ή playstation ούτε φέτος θα δούμε

Πρωτάθλημα με
βάζελο πάλι θα ονειρευτούμε

Αλλά τι
περιμένεις από γαύρο Άη-Βασίλη

Ντυμένο φουλ στα
κόκκινα και με ένα μπυροκοίλι

Ντρίγκι ντρίγκι
μάνα μου κάνει το τριγωνάκι

Τα κάλαντα ήρθα
να πω σαν γνήσιο phantomάκι

Ρίμες εξαπολύω
σκληρές σαν το ατσάλι

Ή με
χαρτζιλικώνεις ή σου σπάω το κεφάλι

Γιο! Ο mc phantom τα πράττει απτα ηχεία

Και η γριά στην
πόρτα δε χαμπαριάζει μία

«Τι'ναι αυτό
μανδαμ, 50 λεπτουδάκια?

Έβγαλα το λαρύγγι
μου για λίγα ψιχουλάκια?

Ξηλώσου μωρή
μπάμπω μη μπω κ σε βιάσω

Τι? Δε δίνεις
μία? Α θες να σε αρπάξω!»

Τοκ τοκ σε άλλη
πόρτα, "αφού σακούω άνοιξε!"

Φτου σε γέρο
έπεσα, τώρα ραπάρω σκάσε

Καλήν ημέραν
γέροντα με τονα πόδι στον τάφο

Ουφ φτάνει
βαρέθηκα θα κάνω κανα μπάφο

Λοιπόν ξηλώσου
γέροντα οι ρίμες μου κοστίζουν

Μη! Μη βήχεις
πάνω μου, τα μικρόβια θερίζουν

Τι'ναι αυτό
παππούλη μου, μόνο ένα ευρουδάκι?

«Έχω κι άλλα στη
τσέπη μου, γιόκα βάλε το χεράκι

χώσε κι άλλο το
χέρι σου, λίγο πιο μέσα ψάξε

ψάξε καλά, ψάξε
βαθιά κι ό,τι υπάρχει πιάσε»

Ο γέρος πάει
το'χασε θέλει να του τον πιάσω

Τον στέλνω καπάκι
στη γριά που ευχόταν να τη βιάσω

Κι αφού έκανα και
την καλή την πράξη για εφέτο

Χτυπάω κουδούνι
να τα πω κ σκάει μωρό-perfecto

Κομπινεζόν see-through και ροζ γόβα στιλέτο

Τα σάλια αμέσως
έτρεξαν, μου φυγε το κλαπέτο

"Καλήν ημέραν
κοπελιά, το στήθος σου είναι τρέλα

Εεε καλημέραν
άρχοντες και στην κορφή κανέλα"

Αμάν χάνω τα
λόγια μου, μαζέψου κι εσύ λίγο

Ή θα ρθω να το
κάνουμε ή πλήρωσε να φύγω

Αμάν αυτός ο
νταγλαράς ποιός είναι? Ο συζυγός σου?

Αχααα λείπει ο
άντρας σου, αυτός είναι ο γκόμενός σου

«Γεια σου
φιλαράκι, βλέπω τρώμε καλά

Ή τα ξερνάω στον
άντρα της ή μου δίνεις λεφτά»

Κι αφού
χαρτζιλικώθηκα χοντρά από τον τύπο

Γυρνάω στο blogoχωριό μη λέτε ότι λείπω

Merry Christmas εύχομαι σε pimps και σε bitches

Κερνάω
μελομακάρονα μαζί με 2-3 πίτσες

Happy 2009 με
υγεία κι ευτυχία

Να δω κι εγώ
πτυχίο που μέχει φάει η αγωνία

Υγεία, χαρά,
έρωτα χωρίς άγχη σκοτούρες

Να βγαίνω μόνο με
όμορφες και όχι πατσαβούρες

Αφήστε τις
μολότοφ, επιστροφή στη φύση

Η βία δεν είναι
λύση, η Λία είναι Βίσση.

                                                                                   

Πάω να πιω κανα αντιπυρετικό μπας κ συνέλθω. Later dudes…!                                                                                                                                                          

�

 

Τις φωτό που ακολουθούν τις τράβηξα την Πέμπτη το πρωί μια μέρα μετά τον τετραήμερο χαμό που ξέσπασε στην Αθήνα.

'Ενα χειριστήριο Xbox μέσα στο καμένο αμάξι.

Αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα με την ανθρώπινη κοινωνία. Δε διοχετεύουμε σωστά την οργή μας. Ξεσπάμε συνήθως σε αυτούς που δεν φταίνε. Αφήνοντας τους αληθινούς ενόχους ατιμώρητους.

Ορίστε η πιο χαρακτηριστική, η υπέρτατη πράξη αντίδρασης των αναρχικών:

Καμένα περίπτερα. Γιατί ως γνωστόν οι περιπτεράδες ευθύνονται για όλα.

Η πόλη δειλά δειλά προσπαθεί να επανέλθει στους συνηθισμένους της ρυθμούς.

Γυναίκες και γκέι τραπεζικοί ή πωλητές πέρασαν ενα ευχάριστο πρωινό χαζεύοντας τους τζαμάδες να φτιάχνουν τις τζαμαρίες τους.

Γύφτος φορτώνει σπασμένους υπολογιστές στο Datsun του.

Τα άσπρα πάνω στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν είναι νιφάδες χιονιού. Είναι στάχτη.

Χρειάστηκε να κλείσει τα μάτια του ένα 15χρονο παιδί για να ανοίξει τα μάτια της η πόλη.

Τουλάχιστον να λέμε σωστά το όνομά του. Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο τον έλεγαν. Όχι Αλέξη. Άλλη μέρα γιορτάζει ο Αλέξανδρος, άλλη ο Αλέξης. Αλλά τα κανάλια λατρεύουν τα υποκοριστικά, του στυλ "Ο μικρός Αλέξης". Ίσως γιατί έτσι δημιουργείται περισσότερο συναίσθημα το οποίο πουλάει, ίσως γιατί ακούγεται ωραίο (ή οξύμωρο) δίπλα στο όνομα του Αλέξη Κούγια ή του Αλέξη Τσίπρα.

Το παιδί το θυσιάσαμε. Δε θυσιάστηκε για να ξεσπάσει πάνω του ο κομπλεξικός μπάτσος τα απωθημένα του ή για να βρουν οι αναρχικοί ευκαιρία να κάνουν το πλιάτσικό τους ή για να κάνουν τα κόμματα την αντιπολίτευσή τους.
Η θυσία του παιδιού ήταν ένα χαστούκι για να ξυπνήσει η πόλη από το λήθαργο και τη μεμψιμοιρία στην οποία είχε πέσει.

Περπατώντας στα στενάκια των Εξαρχείων μαζί με δυο φίλους ανάμεσα στα αποκαίδια και στα σπασμένα τζάμια, με τη μύτη μας να τρέχει από τον στουμπωμένο με δακρυγόνα αέρα ακόμα και μια μέρα μετά, πιάσαμε κουβέντα για τις δηλώσεις περι "παρεξήγησης" που έκανε ο Κούγιας και για όσα είπε για το δήθεν άσχημο παρελθόν του παιδιού (λοιδορώντας έτσι στη μνήμη του).

Ακούγοντας τέτοιες δηλώσεις πώς να μη βγει ο κόσμος να τα σπάσει.

«Ο θανών είχε αποβληθεί από τη σχολή Μωραΐτη και άλλαζε συχνά σχολεία, γεγονός που αποτυπώνει μια αποκλίνουσα συμπεριφορά» δήλωσε ο μοντελοπνίχτης υπερασπιζόμενος το δολοφόνο μπάτσο με το μαγικό όπλο με το οποίο ρίχνεις στον αέρα κι οι σιφαίρες επιστρέφουν και χτυπάνε στο ψαχνό.
Διάβασα στις εφημερίδες ότι η Σχολή Μωραΐτη εξέδωσε ανακοίνωση-διάψευση στους ισχυρισμούς του
ειδικού φρουρού και του δικηγόρου του, τονίζοντας ότι "ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος φοίτησε στη
Σχολή από την Α΄ Δημοτικού έως την Γ΄ Γυμνασίου και μετά την αποφοίτησή
του η μητέρα του, με την οποία η Σχολή είχε πάντα άριστη συνεργασία,
αποφάσισε μόνη της και όπως έχει δικαίωμα, χωρίς καμία επέμβαση της
Σχολής, να τον γράψει σε άλλο σχολείο για την φοίτησή του στο Λύκειο».
Ακόμη η Σχολή Μωραΐτη αναφέρει στην ανακοίνωσή της, ότι ο Αλέξανδρος
καθ’ όλη την διάρκεια των 9 ετών της φοίτησής του στη Σχολή είχε πολύ
καλή σχέση με τους συμμαθητές του, ήταν επιμελής μαθητής και η διαγωγή
του ήταν πάντα κοσμιοτάτη".

Μην αφήνετε κανέναν να διαμορφώνει τη σκέψη σας. Δεν είμαστε ηλίθιοι. Και πλέον ξυπνήσαμε. Και δεν ξεχνάμε.

Remember remember the 6th of December…

�

Αυτές τις μέρες
οι γονείς λείπουν κι ο αδερφός μου κι εγώ είμαστε home alone. Όποτε συμβαίνει αυτό τρία είναι τα πράγματα που πάντα κάνουμε:
α.Παραγγέλνουμε απέξω, β.Με κουρεύει με την ξυριστική μηχανή του και γ.Φέρνει
γκόμενες στο σπίτι.

Παραγγέλνουμε
απέξω γιατί ενώ είμαστε αποφασισμένοι να μαγειρέψουμε κάτι θα το βγάλουμε ή
καμένο ή πολύ λαδωμένο ή θα έχουμε ξεχάσει να βάλουμε βασικά συστατικά όπως
π.χ. προχθές ενώ βάλαμε ντομάτα, λάδι, κρεμμυδάκια ξεχάσαμε να βάλουμε νερό
πριν βράσουμε τις φακές κι άρχισαν να τινάζονται λες και είναι ποπ κόρν.

Το
κούρεμα με την ξυριστική μηχανή είναι εμπειρία που σου κόβει την ανάσα. Με
καθίζει στην καρέκλα λέγοντας συνέχεια πως «αυτή τη φορά όλα θα πάνε καλά».
Έχουμε μια ξυριστική μηχανή η οποία ή βγήκε από την κόλαση ή την αγόρασε ο
αδερφός από μαγαζί με φάρσες. Στην αρχή την ανοίγεις και κάνει ένα δυνατό
μπζζζζζζ καθυσυχάζοντάς σε ότι δουλεύει μια χαρά. Μόλις αρχίζει ο αδερφός και
μου παίρνει δύο τούφες η μηχανή ξεψυχά. Στο σημείο αυτό ο αδερφός με
διαβεβαιώνει πως πάντα το κάνει αυτό και πως θα ξαναρχίσει σε λίγο. Εγώ αρχίζω
και σκέφτομαι πως τελικά αυτό ήταν κακή ιδέα αλλά τώρα είμαι με 2 τούφες λιγότερες
και δεν υπάρχει γυρισμός. Από το σημείο αυτό κι έπειτα η μηχανή τη μία κάνει
δυνατά μπζζζζζζ τα οποία εκμεταλλευόμαστε και με κουρεύει γρήγορα πριν σβήσει
και την άλλη σβήνει και πρέπει να περιμένουμε με αγωνία να ξαναδουλέψει με το
κεφάλι μου μισοκουρεμένο σαν μισοκαμένο δάσος στην Ηλεία. Μια φορά ενώ με
κούρευε για κανα μισάωρο, η μηχανή σταμάτησε να δουλεύει και μετά δεν
ξαναξεκινούσε. Τα μαλλιά μου ήταν τούφες τούφες λες κι έκανα χημειοθεραπεία και
μου έπεφταν. Εγώ τον έβριζα αυτόν και την κωλομηχανή του κι αυτόν τον είχε
πιάσει νευρικό γέλιο. Τελικά φόρεσα ένα καπέλο και πήγα στον κουρέα της
γειτονιάς να με σουλουπώσει. Τον μαλάκα τον έπιασε κι αυτόν νευρικό γέλιο όταν
μπήκα κι έβγαλα το καπέλο. Μια φορά που με κούρευε πάλι ο αδερφός, καταλάθος
κατέβασε το διακόπτη κι ενώ με κούρευε με το 4, στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου
πήρε μια τούφα με το 1. Και δεν είπε τίποτα για να μην τσαντιστώ! Πήγα την
επόμενη στη σχολή κι όλοι με ρώταγαν πού χτύπησα και γιατί είναι έτσι το κεφάλι
μου! Παρόλα αυτά εξακολουθώ να κάθομαι να με κουρεύει.

Για τις γκόμενες που
φέρνει δε θα σχολιάσω κάτι, θα πω μόνο πως με κλείνει στο δωμάτιο με εντολή να
μη βγω ό,τι κι αν ακούσω και δεν μπαίνει καν στον κόπο να μου τις συστήσει.

Η φοίτηση στην
ιατρική έχει αρκετές υποχρεώσεις και δυστυχώς δε σου δίνει το περιθώριο να
βρεις παράλληλα μια δουλειά από όπου θα έβγαζες αρκετά λεφτά ώστε να μπορούσες
να πληρώνεις νοίκι, έτσι είσαι υποχρεωμένος να μένεις με τους γονείς μέχρι να
πάρεις το πτυχίο. Πριν πάρω την μετεγγραφή για Αθήνα σπούδαζα Λάρισα 2 χρόνια
κι έμενα μόνος σε μια γκαρσονιέρα στον πέμπτο όροφο. Το να μένεις μόνος στα 18
φάνταζε όνειρο ζωής. Αλλά όταν είσαι καλομαθημένος, αναβλητικός και τεμπέλης
όπως εγώ άρχισε να γίνεται εφιάλτης.

Υπήρξε περίοδος που έκανα 25 μέρες για να
αλλάξω τις λάμπες στην κουζίνα. Είχε 3 λάμπες σε διαφορετικά σημεία και με τον
καιρό άρχιζαν να καίγονται μία-μία μέχρι που το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι.
Για 25 μέρες κινούμουν στο δωμάτιο σαν τυφλός (δεν είχε παράθυρο η κουζίνα για
να μπαίνει φως) κι έφτασα στο σημείο να ανοίγω την πόρτα του ψυγείου για να έχω
λίγο φως να βλέπω. Μετά τον πρώτο καιρό τα μάτια συνηθίζουν. Και το μυαλό
επίσης. Και γίνεται ρουτίνα. Μετά από λίγες μέρες το να ανοίγεις το ψυγείο για
φως είναι τόσο φυσικό όσο να πάταγες το διακόπτη για το φως στον τοίχο. Μάλιστα
είχα τοποθετήσει το τραπέζι απέναντι από το ψυγείο και καθόμουν εκεί, υπό το
τεχνητό φως και τη δροσιά του ψυγείου και καθάριζα μήλα. Χρειάστηκε ένα συμβάν
που περιελάμβανε ένα κομμάτι σπασμένο γυαλί στο πάτωμα κι ένα ξυπόλητο πόδι για
να με κάνει να ξεκουνηθώ και να πάω στο κοντινότερο κατάστημα με ηλεκτρικά και
να αλλάξω τις λάμπες. Αν και αφού τις άλλαξα συνέχισα ενστικτωδώς να
χρησιμοποιώ το ψυγείο σαν λάμπα για άλλες δύο μέρες μέχρι να εγκλιματιστώ και
να συνηθίσω στην ιδέα ότι το φως πρέπει να έρχεται από τις λάμπες στο ταβάνι κι
όχι από το ψυγείο.

Το φως του
μπάνιου έκανα να το αλλάξω 2 μήνες αλλά όλοι ξέρουν πως όταν μένεις μόνος
κάνεις την ανάγκη σου με την πόρτα ανοιχτή οπότε το φως από το χόλ είναι
υπεραρκετό.

Εκείνες τις μέρες
μια κοπέλα είχε περάσει το βράδυ σπίτι μου κι όταν κάποια στιγμή ήθελε να
χρησιμοποιήσει το μπάνιο κι είδε πως δε λειτουργεί το φως, μου είπε με
ξινισμένο ύφος:
«Πφ, ξέρεις πόσοι
άντρες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα? Ένας, να την κρατάει κι ο
υπόλοιπος κόσμος να περιστρέφεται γύρω του». Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί η
σχέση μας δεν κράτησε πολύ.

Αυτές τις μέρες
ξεσάλωσα επίσης. Ήπια το μισό Μόρνο σε αλκοόλ και το ξενύχτι πήγε σύννεφο. Κάθε
βράδυ αυτή τη βδομάδα ξεκινώντας από την Πέμπτη και τελειώνοντας Κυριακή απόγευμα
(μια διασκεδαστική Κυριακή με μια παρέα όπου ο ένας βάσταζε τον άλλον για να
μην κουτουλάμε) ανακάτευα κρασί, ρακόμελα, μπύρες και βότκες. Και για κάποιον
που το μόνο που πίνει συνήθως είναι νερό, γάλα και τα φαρμάκια της ζωής it's a big deal.

Γυρνώντας σπίτι
Κυριακή βράδυ, έχοντας ένα κεφάλι καζάνι από το κρασί και τα ξενύχτια των
ημερών (γιατί και που γύριζα σπίτι ξημερώματα δεν έπεφτα για ύπνο αλλά καθόμουν
κι έβλεπα καμένα βίντεο από το σόου του Jerry Springer), έφαγα μια
μερίδα κοντοσούβλι από τον Μαλλιώρα κι αποφάσισα να πέσω για ύπνο μπας και μου
περάσει ο πονοκέφαλος-τανάλια στον αυχένα μου. Εξάλλου έπρεπε να σηκωθώ το πρωί
για να διαβάσω γιατί με τα σούρτα φέρτα έμεινα πίσω.

Ξάπλωσα κατά τις
2 κι αμέσως άρχισα και στριφογύριζα γιατί λόγω του πονοκεφάλου δε μπορούσα να
βολευτώ με τα μαξιλάρια. Κατά τις 4 με έπιασε γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση.
Κοινώς το κοντοσούβλι που τσάκισα πριν πέσω μου ανέβαινε στο λαρύγγι. Η
βαρυστομαχιά μου προκαλούσε εφιάλτες κι η δυσπεψία από το αλκοόλ δε βοηθούσε να
χωνέψω. Τα ρεψίματα με γεύση αυγουλίλας ήταν το χειρότερο κομμάτι.

Σηκώθηκα,
έφτιαξα ένα χαμομήλι, είδα τα telemarketing του μίξερ που κόβει τα πάντα και του φουσκωτού
καναπέ τον οποίο ακόμα κι αν τον βάλεις ανάμεσα σε 2 φορτηγά δεν σκάει και κατά
τις 5 ξαναξάπλωσα. Στις 5.30 το σαράβαλο του γείτονα δεν έπαιρνε μπρος κι αυτός
μπαινόβγαινε και κοπάναγε τις πόρτες με αποτέλεσμα να ξυπνήσει η γριά από πάνω
και να αρχίσει να ρίχνει καντήλια στη Ρουμάνα που την προσέχει. Δεν επρόκειτο
να κοιμηθώ με τόση φασαρία, ενώ άρχισα να αγχώνομαι γιατί χωρίς ύπνο θα ήμουν
κομμάτια και θα έφευγε άλλη μια μέρα χωρίς διάβασμα. Σηκώθηκα πάλι πήγα στο
μπάνιο, έκοψα 2 κομματάκια βαμβάκι και τα έβαλα στα αυτιά μου σαν ωτασπίδες.
Τώρα όμως είχε προκύψει ένα άλλο πρόβλημα. Είχε ξημερώσει κι έμπαινε φως από τα
στόρια των παραθύρων. Προσπαθούσα να κουκουλώσω το κεφάλι μου για να μη
μενοχλεί το φως αλλά έσκαγα. Σηκώθηκα για δέκατη φορά κι έψαχνα σε ένα παλιό
συρτάρι μπας και βάλω τίποτα στο κεφάλι μου να κρύβει το φως. Τελικά στο
γραφείο του αδερφού βρήκα ένα ροζ σκουφάκι που είχε ξεχάσει μία από αυτές που
έφερε σπίτι. Μου αρκούσε. Το φόρεσα στο κεφάλι, το κατέβασα μέχρι τα μάτια σαν
ληστής τράπεζας και ξάπλωσα. Θα πρέπει να ήμουν υπέροχο θέαμα.

Προσπάθησα να
κοιμηθώ. Αλλά η εξάντληση είναι παράξενο πράγμα. Κάνει παιχνίδια στο μυαλό.
Εκεί καθώς ήμουν τυφλός με το ροζ σκουφάκι στα μάτια και κουφός από το βαμβάκι
στα αυτιά, άρχισε το μυαλό μου να τραγουδά το Ήρθες του Ρουβά! Αν έχεις το Θεό
σου! Ποιον εμένα να με στοιχειώνει ο Ρουβάς! «Ήηηηρθες είσαι το πρώτο μου πρωί
κοντά μου Ήηηηηρθες Θεού το δώωροοοο στο είναι μου εσύ να βρίσκεις χώωωωροοο».
Ούτε καν μπορούσα να καταλάβω πού διάολο ήξερα τους στίχους.

Προσπάθησα να
αναγκάσω το μυαλό μου να σκεφτεί κάτι άλλο. Κι εκεί ανάμεσα στα ρεφρέν που
τραγουδούσα μέπιασε η απορία αν έκλεισα το γκαζάκι με το οποίο έφτιαξα το
χαμομήλι πριν πέσω κι αναρωτιόμουν πότε θα δηλητηριαστώ από μονοξείδιο του
άνθρακα. Γενικά δε με νοιάζει τι λέει ο κόσμος αλλά ανατρίχιασα και μόνο στη
σκέψη ότι οι γείτονες θα δουν το παγωμένο μπλε νεκρό από ασφυξία πρόσωπό μου με
ένα ροζ σκουφάκι, κόκκινες φαρδιές πιτζάμες (παλιές εμφανίσεις μπάσκετ του
αδερφού) και κάτι άσπρα να προεξέχουν από τα αυτιά καθώς με βγάζουν από το δωμάτιό
μου με φορείο. Αυτή θα ήταν η τελευταία τους ανάμνηση από μένα. Ήμουν
αποφασισμένος όμως να μη σηκωθώ για να μη μου φύγει ο ύπνος.

Ο φόβος του
θανάτου μου από ασφυξία ή δηλητηρίαση με κράτησε ξύπνιο μέχρι τις 7 το πρωί. Σε
εκείνο το σημείο η κύστη μου παραπονέθηκε ότι ήθελε να πάει τουαλέτα. Σηκώθηκα
πάλι αλλά μες στη σύγχυσή μου («Ήηηηηρθες είσαι το πρώτο μου πρωίιιιιι»-ναι
ακόμα να φύγει από το μυαλό μου) άρχισα να κινούμαι στην τουαλέτα χωρίς να
βγάλω το ροζ σκουφάκι. Έτσι χρειάστηκε να κοπανήσω το γόνατό μου σε καρέκλα, να
κλωτσήσω καταλάθος την παντόφλα κάτω από το κρεβάτι και να μαγκώσω το μικρό
δαχτυλάκι του ποδιού μου στην πόρτα. Φτάνοντας στο μπάνιο τελικά κάποια στιγμή,
δεν ήθελα να ανάψω το φως για να μη μου φύγει ο ύπνος κι επειδή είναι αδύνατο
να κατουρήσεις όρθιος στα σκοτεινά, έκατσα στη λεκάνη και κατούρησα καθιστός.
Με το ροζ σκουφάκι στο κεφάλι. Θεέ μου, αρχίζω να μετατρέπομαι σε γυναίκα!

Καθώς έβγαινα από
το σκοτεινό μπάνιο έριξα μια ματιά στον καθρέφτη. Ένα άλλο θέμα που έχει η εξάντληση
είναι ότι ενισχύει τη παράνοια. Κοίταξα τον εαυτό μου με το ροζ σκουφάκι και το
βαμβάκι στα αυτιά κι άρχισα να γελάω. Και βλέποντας τον εαυτό μου να γελάει,
γέλαγα κι άλλο. Άρχισα να τρελαίνομαι. Γύρισα στο κρεβάτι χαχανίζοντας και
μόλις έκανα να ξαπλώσω θυμήθηκα το γκαζάκι. Για να πάω στην κουζίνα έπρεπε να
βάλω παντόφλες μία από τις οποίες είχα κλωτσήσει καταλάθος κάτω από το κρεβάτι.
Ξάπλωσα μπρούμυτα στο έδαφος, τέντωσα το χέρι μου κάτω από το κρεβάτι αλλά δεν
την έφτασα. Έπρεπε να τραβήξω το κρεβάτι από τη θέση του και να πάω στην άλλη
μεριά να την πάρω. Πάει μου έφυγε ο ύπνος. Τουλάχιστον έλεγξα το γκαζάκι το
οποίο φυσικά ήταν κλειστό.

Ξάπλωσα πάλι. Πάνω
που άρχισα να ηρεμώ, φρίκαρα γιατί νόμισα ότι το βαμβάκι είχε μπει πολύ μέσα
στα αυτιά και πετάχτηκα πάνω κάνοντας νευρικές κινήσεις προσπαθώντας να τα
βγάλω. Κατά τις 7.15 αποκοιμήθηκα. Στις 08.00 ο Τσίπης το καναρίνι μας που τα
βράδια το βάζουμε στο σαλόνι για να μην κρυώνει και για να μην του επιτίθεται η
χοντρή κόκκινη γάτα της πιλοτής μας άρχιζε και χοροπηδούσε στο κλουβί του και
μέπιασε η παράνοια ότι κάποιος ήταν στο σαλόνι. Ήμουν πολύ κουρασμένος να
σηκωθώ, οπότε έκανα αυτό που κάνω πάντα όταν με πιάνει η παράνοια, το άγχος ή
απλά βαριέμαι. Άνοιξα την τηλεόραση.

Και μέσα σε αυτή
την κατάσταση του ημιλήθαργου παρακολούθησα όλον αυτό το χαμό που γίνεται στην
Αθήνα. Μέσα από το θολό πρίσμα της εξάντλησής μου και μέσα από το ακόμα πιο
θολό πρίσμα των πρωινών εκπομπών. Είναι ωραίο που ξεσηκωθήκαμε επιτέλους. Κρίμα
που χρειάστηκε να πεθάνει μια ψυχούλα από την τραμπουκο-μαφία της αστυνομίας.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως είναι η αντίδραση με την οποία εκδηλώνεται.

Αν έσπαγαν τις
τράπεζες, τις δημόσιες υπηρεσίες, αστυνομικά τμήματα, πολυκαταστήματα,
υπουργεία ακόμα και τη Βουλή θα ήμουν μαζί τους. Το να σπας όμως μαγαζιά,
αυτοκίνητα και περίπτερα είναι σαν να πηγαίνεις να σπάσεις το παράθυρο του
γείτονα επειδή σε έβρισε το αφεντικό σου στη δουλειά. Δε βγάζει νόημα. Τώρα
περισσότερο από ποτέ πρέπει να είμαστε ενωμένοι και να μην στραφούμε ο ένας
εναντίον του άλλου. Και τώρα ήρθε επιτέλους η ώρα να απογορευτεί η οπλοφορία των μπάτσων γιατί προφανώς μόνο κακό μπορεί να προκαλέσει. Και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί το Σάββατο βράδυ να είχα
κατέβει με το αμάξι στο κέντρο και να το έβρισκα καμένο και αναποδογυρισμένο ενώ ακόμα δεν
έχουμε ξεπληρώσει τις δόσεις με πιάνει  πανικός. Ευτυχώς που σπάνια
κατεβαίνω στο κέντρο Σάββατο βράδυ. Σοκαριστικό είναι κι αυτό που αποκάλυψε ο awake? για το πώς παρουσίασε το θέμα το Mega. Έφτασε πάντως ο κόμπος στο χτένι κι οι
πολίτες επαναστάτησαν. Επιτέλους. Θα έλεγε κανείς προφητικό το προηγούμενο ποστ μου, που μιλούσε για επανάσταση. Αυτές τις μέρες θα ταίριαζε περισσότερο. Όπως και να έχει, αιώνια να είναι η μνήμη του μικρου που χάθηκε άδικα.

Κατά τις 9
αποφάσισα να σηκωθώ, δεν είχε νόημα να κάθομαι άλλο στο κρεβάτι. Σηκώθηκα,
άνοιξα το ψυγείο (όχι για να φωτίσει το μέρος αλλά για να βγάλω το γάλα) και
μετά τηλεφώνησα στον Ν. και στην Ε. 2 παιδιά από τη σχολή με τα οποία αποφασίσαμε
να οργανώνουμε το διάβασμα μαζί και κάθε φορά που στρώνεται ο ένας τηλεφωνεί
στον άλλον για συμπαράσταση.
«Πας καλά?» μου
λέει η Ε. «τώρα θα διαβάσουμε? Δεν βλέπεις τι χαμός γίνεται έξω?».
«Χμμ ναι
αλλά εγώ το κωλοβάρεσα αυτές τις μέρες και πρέπει να καλύψω το χρόνο» της είπα.

«Α μη σε νοιάζει
κι εγώ το κωλοβάρεσα οπότε δεν πειράζει».
Άρχισα να
σκέφτομαι ότι τελικά η ιδέα να εμψυχώνει ο ένας τον άλλον δεν ήταν και τόσο
καλή.
Ο Ν. θα κατέβαινε
σε διαδήλωση στο κέντρο και τώρα το σκέφτομαι σοβαρά κι εγώ. Θα κατέβω αύριο αν
είναι.

Πάει το διάβασμα
και σήμερα, πήρα το γάλα έκατσα στο πισι και ξεκίνησα να γράφω την πρώτη
πρόταση αυτού του ποστ. Και μετά το υπόλοιπο. Άσχετα αν το ανέβασα τώρα που
είναι το βράδυ. Και μετά το διαβάσες εσύ. Αυτό σημαίνει ότι
τουλάχιστον μπορώ να κάνω έστω και κάτι ελαφρά παραγωγικό μέσα σε αυτό το
αυτοκαταστροφικό τεμπέλικο χάος της ζωής μου ακόμα κι αν σπαταλώ λίγο από το
δικό σου χρόνο, φίλε\η αναγνώστη\ρια. Άλλοι bloggers γράφουν σοβαρές ιστορίες, σκέψεις,
ποιήματα, εμπειρίες από πάρτι, βόλτες, κάνουν καταγγελίες, γράφουν ρομάντζα,
κάνουν χιούμορ. Σε αυτή τη σελίδα δε βρίσκεις τίποτα άλλο από το αρρωστημένο
παραλήρημα του «Ήηηηρθες είσαι το πρώτο μου πρωί, βασιλισσάαααα μουουου». Και
γιαυτό ζητώ συγνώμη.

Μέσα σε αυτό το
παραλήρημα του μυαλού μου και το χάος που γίνεται στην Ελλάδα η πιο ωραία
στιγμή αυτών των κουραστικών ημερών ήταν όταν η Β. με πήρε τηλέφωνο και μου
έλεγε παραμυθάκια. Πώς να μην τη λατρέψει κανείς μετά…

Μόλις είδα σκηνές με το
Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα που καιγόταν. Αν μη τι άλλο τα φετινά
Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά.

Subscribe Free
Add to my Page

Ο μαραθώνιος των 10.000 μέτρων ξεκινά από το
πρώτο βήμα. Κάποιος το είχε πει, κάααπως έτσι για να δείξει υποτίθεται πως το
παν είναι η αρχή. Κάνοντας το πρώτο βήμα δε σημαίνει απαραίτητα ότι θα
τερματίσεις πρώτος, δε σημαίνει καν ότι θα τερματίσεις, αλλά φαίνεται ο
φιλόσοφος δεν το σκέφτηκε μέχρι τέλους.

Πάλι έχω αρκετό καιρό να γράψω ποστ. Έχω πολλά που
θέλω να γράψω, αλλά αυτό το πρώτο βήμα στο μαραθώνιο των 10.000 λέξεων (τρόπος
του λέγειν μη φρικάρεις) είναι δύσκολο. Το θέμα είναι πως αυτά που θέλω να πω
θα ήταν ιδανικό να τα ανέφερα μέσα από την κάλυψη της ανωνυμίας του blog μου. Αλλά το θέμα
είναι επίσης πως όχι μόνο πλέον έχω γνωρίσει αρκετά άτομα μέσα από το blog, όχι μόνο ξέρουν το blog μου καμιά 10αριά
φίλοι αλλά επιπλέον ξέρω πως κάθε νέο ποστ θα μπουν να το διαβάσουν άτομα που
μπορεί να μην τα ξέρω ή μπορεί να μην τα έχω γνωρίσει από κοντά αλλά για ποιο
λόγο να τα παιδέψω με τις σκοτούρες μου και την αυτοψυχανάλυσή μου?

Μου είχε πει κάποτε σε σχόλιο η Πασχαλίτσα
Τιμωρός πως έχοντας έρθει σε επαφή με πολλούς γιατρούς ήμουν από τους λίγους
που μπορούσε να παραδεχτεί ήττα κι άκυρο χωρίς να αλλάξει 10 χρώματα. Μακάρι να
μπορούσα να μιλήσω για όλες τις ήττες και τα άκυρα που θα ήθελα, να τα βγάλω
από μέσα μου γιατί η δική μου η αυτοψυχανάλυση είναι ο αυτοχλευασμός, αλλά
είπαμε η διαδικτυακή περσόνα phantom πρέπει να κρατηθεί σε ένα υποτυπώδες επίπεδο.

So fuck it, μην περιμένετε λεπτομέρειες. Θα δείξει στην
πορεία, άγνωστο πώς θα καταλήξει το ποστ.

Είναι φορές που κάτι φράσεις σου καρφώνονται
στο μυαλό. Τις περισσότερες φορές είναι φαινομενικά ασήμαντες κυρίως για τους
άλλους. Πολλές φορές αυτές τις φράσεις τις έχεις ξεχάσει τελείως μέχρι που
συμβαίνει κάτι κι ενεργοποιούνται και βγαίνουν στην επιφάνεια. Ας πούμε η
παραπάνω φράση της Πασχαλίτσας κι η φράση ενός παιδιού που μου είχε στείλει σε
μέιλ το «Τρελαίνομαι όταν γράφεις ατυχίες ή γκάφες ή κουλά που σου τυχαίνουν
χαααχαααχ λέμε!» μου έρχεται στο μυαλό κάθε φόρα που συμβαίνει κάτι κουλό και
λέω αυτό θα το ανεβάσω σε ποστ.

Το Σάββατο το βράδυ λοιπόν έχοντας φάει μία
από τις μεγαλύτερες φρίκες της ζωής μου, κάτι που δε νομίζω να το πω σε κανέναν
ακόμα κι αν μου βγάλουν τα νύχια, μου βάλουν βραστά αυγά κάτω απτις μασχάλες
και με αναγκάσουν να δω όλες τις εκπομπές του Μικρούτσικου στην τηλεόραση,
βγήκαμε για «μπυρόνια»-όπως θα έλεγε κι ο Γκλέτσος στο τμήμα ηθών για όποιον
θυμάται). Μόνο ο swift κι εγώ, το ιδανικό άτομο για να χαρείς μια καμένη βραδιά. Στην αρχή δε
βρήκαμε τραπέζι, ούτε θέση στο μπαρ οπότε ο swift πήγε πάνω στις τουαλέτες να τους κατουρήσει
κι εγώ τον περίμενα έξω. Γυρνώντας από την τουαλέτα είδε κάτι άδειες θέσεις στο
μπαρ οπότε ξαναμπήκα και κάτσαμε.

Εκεί που λέγαμε τις βλακείες μας και
προσπαθούσα να συγκεντρωθώ από τα συνεχή βλέμματα που μου έριχνε το βαθύ
ντεκολτέ της μπαργούμαν έρχονται δίπλα μας 3 κορίτσια. Τις αγνοήσαμε κλασικά, δεν
ψάχναμε γκόμενες. Μας είχαν γυρισμένη την πλάτη εξάλλου, και σε κανα μισάωρο
πήγαν κι έκατσαν σε τραπέζι που άδειασε.

Με το που έφυγαν ήρθε από πίσω μας ένας παντελώς άγνωστος σε εμάς γόης
ποζεράς τρέντι σερβιτόρος και μας λέει: «Πωω σας έφυγαν ε? Κρίμα κι είχαν ωραία
βυζιά». Ο swift του γέλασε κι εγώ μόλις έκανα να γυρίσω να κοιτάξω τον σερβιτόρο που
είχε μιλήσει, με σκουντάει με δύναμη με τα 2 χέρια και μου λέει φωναχτά: «ΚΕΡΝΑ
ΚΑΙ ΚΑΝΑ ΣΦΗΝΑΚΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!!»

Δηλαδή έλεος, γάμα με, δε φτάνει που έχουμε
τις πίκρες μας, δε φτάνει που οι γκόμενες αγνόησαν παντελώς την ύπαρξη μας
έχουμε και το σερβιτόρο να μας το τρίβει στη μούρη και να μας δίνει και
μαθήματα! Εξάλλου εμείς δεκάρα δε δώσαμε γιαυτές. Ο swift λύθηκε στα γέλια, αλλά
εμείς τελικά πήραμε την εκδίκησή μας εκείνο το βράδυ. Κάναμε τρελή αλητεία. Με
τις μπύρες σου φέρνουν και μια μερίδα λουκανικάκια. Εμείς κλέψαμε και τα
λουκανικάκια που είχαν αφήσει οι διπλανοί. Δεν τα είχαν αγγίξει. Χεχε, είμαστε
άγρια αγόρια ε? Και μας κέρασε τελικά σφηνάκια η μπαργούμαν. So blow
me μαλάκα σερβιτόρε.

Μιλώντας για αλητείες και φράσεις που σου
μένουν η χειρότερη βρισιά που μου έχουν πει και που δεν ανέχομαι είναι το
φλώρε. Μου τη δίνει ειδικά όταν την ακούω από άτομα κυρίως κοπέλες που θεωρούν
μάγκες και αλήτες όσουν έχουν μηχανάκι ή όσους έχουν μακρύ μπίχλικο μαλλί ή γαμάνε όοο,τι κάτσει ή
ακούνε λαϊκά ή μόνο όσους ανήκουν σε αριστερή οργάνωση ή
θαυμάζουν όσους καπνίζουν με τέτοιο στόμφο λες και από το στόμα τους δε βγήκε καπνός αλλά το
τρίτο θεώρημα του Θαλή. Αυτοί δεν είναι μάγκες. Είναι ελεεινοί.

Το πιο γλυκό πράγμα που μου έχουν πει σχετικά
με το blog μου
και μου έχει μείνει είναι όταν είχαμε βγει με μια παρέα με ένα φιλικό ζευγάρι. Κι η κοπέλα φίλη και
προφανώς φανατική αναγνώστρια μου είπε πως καθώς πήγαιναν ταξίδι με το αγόρι
της, στο αμάξι καθώς προχωρούσαν και βαριόντουσαν μπήκε στο ιντερνετ από το
κινητό της και ξεκίνησε να του διαβάζει ποστ μου! Κι είχε πέσει μάλιστα σε κάτι
που είχα γράψει για τους ψυχαναγκασμούς μου οπότε εκεί που βγήκαμε καταλήξαμε
όλη η παρέα για καμιά ώρα να συζητάμε για διάφορους ψυχαναγκασμούς που μπορεί
να έχουμε. Απίθανο γέλιο! Ποιος είπε ότι το ιντερνετ δεν ενώνει τους ανθρώπους?

Το πρώτο βήμα για να γράψω το ποστ το έκανα και διένυσα
σχεδόν όλη τη διαδρομή. Ήθελα να γράψω πολύ διαφορετικά πράγματα. Ήθελα να
ανοιχτώ. Αλλά ήξερα απτην αρχή πως αυτά που ήθελα να πω δε γινόταν να τα πω σε
κανέναν και κατέληξα στην εύκολη λύση του χαβαλέ και στις αερολογίες. Για όσους
διαβάζουν αυτό το blog πρέπει να ξέρουν πως ο phantom
είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι του κανονικού Βασίλη. Είναι ό,τι
θέλω εγώ να βγει προς τα έξω, μπορεί να γράφω εδώ πράγματα που δε θα έλεγα σε
κανέναν, μπορεί άλλες φορές να φαίνομαι cool, άλλες να φαίνομαι loser αλλά ένα είναι το
σίγουρο. Δεν είμαι άξιος θαυμασμού. Σοβαρά τώρα. Αν είσαι τακτικός αναγνώστης
και πιστεύεις πως ο phantom
πρέπει να είναι και γαμώ τα παιδιά, σοβαρά δεν παίζει να ισχύει.

Μία συμβουλή έχω να δώσω προς όλους. Κι αυτός
ήταν ο αρχικός σκοπός του ποστ άσχετα με τα παραπάνω. Συνήθως πέραν από ιατρικά
θέματα δε συνηθίζω να συμβουλεύω κανέναν. Αλλά σήμερα, 1^η Δεκέμβρη
μετά από μια περίοδο περισυλλογής και μια απίστευτη αποκάλυψη- ήττα την οποία
αγνοούσα χώνοντας μόνος μου το κεφάλι μου στην άμμο έχω να σας συμβουλέψω το
εξής. Μην ανέχεστε μαλακίες από κανέναν και καμία. Αυτό που συνηθίζω να κάνω
εγώ είναι να είμαι απαθής, να τα γράφω όλα στα αρχίδια μου, βαριέμαι να
ασχοληθώ, να το ψάξω, να ταράξω τα νερά. Δεν ενοχλώ δε με ενοχλούν. Αυτό που
καταφέρνεις έτσι όμως είναι η Ζωή να σε προσπερνά κι όχι μόνο αυτό, αλλά να
έρχεται κι ο γκόμενός της και να σε γαμάει από τον κώλο. Η σοφή mother πάντα έλεγε πως
«για να πας μπροστά στη σημερινή κοινωνία πρέπει να είσαι κακός, τους καλούς
τους πατάνε τους εκμεταλλεύονται». So, μη σηκώνεις τίποτα από κανέναν. Δράσε ξύπνα επαναστάτησε. Γιατί όσο
τα κρατάς μέσα σου κάποια στιγμή τα ξεσπάς στη γυναίκα σου, στα παιδιά σου, στη
μάνα σου.  Έχει ξινό υφάκι ο τύπος στη
δημόσια υπηρεσία? Βρίστον. Σου κλείνουν συνέχεια το πάρκινγκ μπροστά από την
πολυκατοικία με το αμάξι τους? Χάραξέ τους το. Δε βγάζουν το σκασμό στο σινεμά,
λούσε τους με την Κόκα Κόλα σου. Μην σηκώνεις μαλακίες, μην εμπιστεύεσαι, μη
συγχωρείς δεύτερη φορά.

Πάντα ήμουν και είμαι καλό παιδί κι έτσι
σκοπεύω να παραμείνω, αλλά πλέον θα κοιτάω πίσω από τον ώμο μου. Αν είναι να
φας το μαχαίρι πισώπλατα τουλάχιστον να το βλέπεις να έρχεται. Ίσως προλάβεις
να χτυπήσεις κι εσύ πριν πέσεις κάτω. Τα πάντα γύρω μας διαλύονται. Παπάδες τραπεζίτες, υπουργοί κλέφτες, σχέσεις άρρωστες τα πάντα γύρω στροβιλίζονται
σαν ένας άγριος τεράστιος κυκλώνας. Στο μάτι του κυκλώνα, στο κέντρο του όλα
είναι ήρεμα ήσυχα. Αν μένεις αδρανής και απαθής μπορεί τα πράγματα να είναι
ήσυχα γιατί είσαι στο κέντρο, αλλά γύρω σου όλα στροβιλίζονται, όλα διαλύονται
και κάποια στιγμή θα σε ρουφήξει κι άλλο και θα μείνεις εγκλωβισμένος για
πάντα. Εκτός κι αν παλέψεις, αν δράσεις, αν καταφέρεις και βγεις από τον κυκλώνα
και δεις τι υπάρχει παραπέρα.

Πάντα έβρισκα γοητεία στη θλίψη. Ένιωθα πως
δήλωνε επίγνωση, αυτογνωσία, περισυλλογή. Η θλίψη όμως κρύβει πόνο, κρύβει ήττα
και μάλιστα αποδοχή της ήττας. Κι αν κάποιος το μόνο που κάνει είναι να
θλίβεται, να μιζεριάζει και μετά να μένει αδρανής ή να αυτοσαρκάζεται όπως κάνω
εγώ για να ξορκίσω το κακό και να νιώθω καλύτερα, τότε δεν καταφέρνεις τίποτα.
Γάμα τη θλίψη, κανείς δεν τη χρειάζεται, ξύπνα, τσαντίσου, γίνε αυτάρκης,
επαναστάτης, αγενής, κάφρος. Είμαστε νέοι, είμαστε οργισμένοι και δε θα
χαραμίσουμε τη ζωή μας για κανέναν. Φτύνω στο πρόσωπο τον επιτυχημένο που έχει
φάει 10 συναδέλφους του για να πάρει τη θέση, το γκόμενο ή τη γκόμενα ο/η
οποίος/α με έχει εγκλωβίσει σε αδιέξοδη σχέση, το μαλάκα που σε κλείνει στο
δρόμο, την καριόλα που βάζει Μπρίτνει Σπίαρς στο τέρμα μεσημεριάτικα, το
τσογλάνι που κάθεται αραχτός στην καφετέρια και κράζει τον κόσμο ξύνωντας τα
αρχίδια του.

Στο Prison Break ο Μάικλ Σκόφιλντ σε μια φάση όπου είχε συνειδητοποιήσει πόσα άσχημα
είχε προκαλέσει για να καταφέρει να σώζει τη ζωή του αδερφού του είχε πει. «Στο
τέλος το μοναδικό που μας μένει, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι η
αξιοπρέπειά μας».

Εγώ είμαι εγώ και δε θα χαριστώ σε κανέναν και
σε καμία. Κάνε κι εσύ το ίδιο. Γιατί αν μας προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και τη
νοημοσύνη μας, αν μας χτυπάνε σε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε εμείς γιατί να σκύψουμε
το κεφάλι?

Τελειώνοντας, να πω πως αυτή η επαναστατική
αφυπνιστική διάθεση ίσως οφείλεται στο ότι άνοιξαν τα μάτια μου σε κάποια
θέματα στα οποία εθελοτυφλούσα, ίσως βοήθησε και η ταινία zeitgeist λίγο στην
πνευματική αφύπνιση. Καιρός να κάνουμε επανάσταση σε όλους τους τομείς. Προσωπικά,
κοινωνικά, επαγγελματικά. Κι επανάσταση δεν είναι μόνο αντίδραση, οργή και
μίσος. Είναι επιπλέον συνεργασία και αλτρουισμός.

Ένα μικρό παράδειγμα είναι αυτό
που μόλις έχει ξεκινήσει κι είναι εντυπωσιακό. Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορώ
πολύ με τα μέσα μαζικής μεταφοράς ειδικά για να πηγαίνω σε σχολή και νοσοκομεία
όπου δύσκολα βρίσκω πάρκινγκ. Οπότε κάθε μήνα έβγαζα κάρτα απεριορίστων διαδρομών και δε χτύπαγα ποτέ εισιτήριο. Με πληροφόρησαν
λοιπόν πως όλα τα εισιτήρια πλέον έχουν γίνει ενιαία και ισχύουν για 1,5 ώρα
οπότε ο κόσμος κάνει το εξής αξιοθαύμαστο. Βγαίνοντας από τις αποβάθρες αφήνει
το χτυπημένο του εισιτήριο πάνω στα μηχανήματα ακύρωσης για να μπορέσει να το
χρησιμοποιήσει ο επόμενος! Για του λόγου το αληθές ορίστε πόσα εισιτήρια έχουν
αφήσει. Τις φωτό τις τράβηξε η matta
η οποία μου εξήγησε πώς έχει το όλο σκηνικό. Κάντο κι εσύ!

Όλοι πρέπει να κάνουμε την επανάστασή μας,
ξεκινώντας από τα μικροπράγματα. Είτε αυτό λέγεται ανακύκλωση, είτε πρέπει να
χωρίσεις το γκόμενο που σε καταπιέζει ή τη γκόμενα που σε απατά, είτε πρέπει να βάλεις μπουρλότο στη Βουλή σαν το V for Vendetta, είτε η επανάσταση γίνει
μέσω ίντερνετ, μέσω μουσικής ή μέσω κομμάτων(καλά το τελευταίο πολύ χλωμό) οι
αλλαγές πρέπει να γίνουν.  Η ζωή είναι
μικρή για να χαραμίζεται σε άγχη, στεναχώριες και φοβίες. Όσα άτομα μας κολλάνε
σαν βδέλλες και μας ρουφάνε το αίμα τα απομακρύνουμε. Αν θέλω να γαμήσω τη ζωή
μου, τη γαμάω και μόνος μου δε χρειάζομαι τη βοήθεια άλλων. Κι αν δε μπορέσουμε
να αλλάξουμε την κατάσταση στην οποία μας έχουν φέρει, θα τα τινάξουμε όλα στον
αέρα και θα βουλιάξουμε όλοι μαζί.

Όπως τα τινάζει όλα στον αέρα ο βάζελος που το
ένα βράδυ κάνει απίστευτες ευρωπαϊκές νίκες εκτός έδρας και την άλλη δε μπορεί
να κερδίσει τον Αστέρα στην έδρα μας και τον Εργοτέλη!

Σε αυτή τη φωτό είναι η σημαία που κρέμασε στο
μπαλκόνι ο αδερφός μετά τη νίκη μας με την Ίντερ.

Τελειώνοντας αφού έπιασα τις μαζικές
κινητοποιήσεις να αναφέρω και κάτι άλλο για το οποίο με πληροφόρησαν χθες και
στο οποίο το σκέφτομαι σοβαρά να παρευρεθώ. Μια μέρα το χρόνο οργανώνεται σε
πολλές χώρες το εξής σκηνικό. Μαζεύονται πάρα πολλά άτομα σε ένα πολυσύχναστο
δημόσιο μέρος και με το παράγγελμα του οργανωτή μένουν ακίνητοι για 3-4 λεπτά!
Σε όποια στάση θέλει ο καθένας, ενώ ο κόσμος τριγύρω περπατά κανονικά ανάμεσά
τους! Στην Ελλάδα θα γίνει αυτό το Σάββατο 6 Δεκέμβρη 11.30-12.30 το μεσημέρι στην πλατεία Συντάγματος.
Η όλη κινητοποίηση λέγεται freeze
κι υπάρχουν διάφορα βιντεάκια στο youtube από αυτή την κινητοποίηση σε άλλες πόλεις,
αλλά βαριέμαι να τα ψάχνω τώρα. Totally
pointless αλλά πρέπει να έχει τρελό χαβαλέ.

Ουάου, είχα καιρό να γράψω αλλά του έδωσα και
κατάλαβε. Δυσκολεύτηκα να το ξεκινήσω, αλλά τελικά κατέληξε μαραθώνιο.

Θα κλείσω αυτό το επαναστατικό κατά ένα μέρος
ποστ (λέμε τώρα) με ένα συγκρότημα του οποίου ο κιθαρίστας (ένας από τους
καλύτερους όλων των εποχών) είχε δηλώσει το εξής κορυφαίο: «Θέλω να γράφω εκπληκτικά τραγούδια. Ένα καλό τραγούδι
είναι αυτό που μόλις το ακούς θες να πιάσεις την κοπέλα σου από το χέρι και να
χορέψετε. Ένα εκπληκτικό τραγούδι είναι αυτό που σε κάνει να σηκωθείς και να
θες να σπάσεις ένα περιπολικό» – Tom
Morello.

Subscribe Free
Add to my Page