Όσοι είναι ερωτευμένοι να σηκώσουν τo χέρι τους. Χμμ… Όσοι το σήκωσαν να πιάσουν με το άλλο τους χέρι το ποντίκι και να το σύρουν στη πάνω δεξιά γωνία της οθόνης, πάνω στο Χ μες στο κόκκινο τετράγωνο. Σόρι guys αλλά δεν είστε ευπρόσδεκτοι στο σημερινό ποστ.
Σοβαρά, πηγαίντε να διαβάσετε κάνα άλλο γλυκανάλατο ποστ γεμάτο σιρόπια, ζουζουνιές κι έρωτες. Δεν κάνω πλάκα. Μην τα διαβάσετε τα παρακάτω. Α ώστε την κάνετε? Έτσι μπράβο, στο καλό. Και κλείστε και την πόρτα φεύγοντας.
Και τώρα που μείναμε μόνοι μας, εμείς οι λίγοι και καλοί και ξεφορτωθήκαμε αυτούς τους αλλοπαρμένους τους ερωτευμένους που αγνοούν τη μαύρη μοίρα που τους επιφυλάσσει ο έρωτας, ας συνεχίσουμε.
Όσοι από εσάς έχουν μόνο ευχάριστες εμπειρίες κι αναμνήσεις από τους έρωτές τους ας σηκώσουν το χέρι τους. Οκέι, κατεβάστε το χέρι τώρα και σταματήστε να λέτε ψέματα. Ο έρωτας δε δουλεύει. Ο έρωτας ποτέ δεν κάνει ό,τι γράφουν οι οδηγίες. Ο έρωτας σε γενικές γραμμές είναι αηδίες. Έχω κουραστεί και σιχαθεί τόσο πολύ από τα σκαμπανεβάσματα του έρωτα που με δυσκολία σηκώνω τα δάχτυλά μου για να πληκτρολογήσω. Αν ο έρωτας ήταν προϊόν η ουρά στο ταμείο για το service και την τεχνική εξυπηρέτηση θα ήταν περίπου 2 φορές η διάμετρος της γης. Δε λειτουργεί σωστά λέμε. Τα κουμπιά δεν πατιούνται καλά, ενώ η συσκευή δεν ανταποκρίνεται.
Δύο είναι οι πιθανές εξελίξεις κάθε νέου ρομάντζου. 1) Ο ένας από τους δύο ερωτεύεται, γρήγορα και βαριά, κι έχει ένα έντονο, αδιάκοπο και αποκρουστικό αίσθημα ότι χρειάζεται τον άλλον, ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν. Ο άλλος φυσικά στα αρχίδια του. Ή 2) Ως εκ θαύματος αυτό το έντονο, αδιάκοπο κι αποκρουστικό αίσθημα είναι αμοιβαίο και μένετε μαζί για αρκετό καιρό -μέχρι τη στιγμή που η αγάπη ανάμεσά σας θα μαραζώσει και θα πεθάνει κι ένας από τους δύο μετά από έναν άσχημο τσακωμό θα βρει το κουράγιο να εγκαταλείψει τον άλλον και θα φύγει μακριά, αφήνοντας τον άλλον πληγωμένο πέρα από κάθε λογική, μόνο κι έρημο να κλαίει και να ουρλιάζει σαν λύκος που έπιασε το πόδι του σε παγίδα και κατακρεουργήθηκε.
Το να ερωτεύεσαι είναι σαν να βάζεις το κεφάλι σου στο στόμα ενός κροκόδειλου.
Συνεχίζω ακάθεκτος στο πνεύμα της ημέρας των ερωτευμένων.
Όταν σε χτυπάει το βελάκι του έρωτα, εκεί που οι μέρες σου περνούσαν βαρετά χωρίς νόημα, ξαφνικά όλα γύρω αρχίζουν να σου φαίνονται όμορφα. Τα πρωινά ξυπνάς κεφάτος, στα αυτιά σου παιχνιδίζει όλη μέρα χαρούμενη μουσική, ο ύπνος σου είναι ελαφρύς και ξένοιαστος. Όταν τα πράγματα στη σχέση αρχίζουν να δυσκολεύουν ο ουρανός σκοτεινιάζει, η μουσική στα αυτιά σου σταματά, νιώθεις σαν να ακροβατείς σε τεντωμένο σκοινί, τα βράδια δεν σου κολλάει ύπνος και τα πρωινά ξυπνάς ιδρωμένος. Αισθάνεσαι πως η καρδιά σου είναι σε ξέφρενη πορεία και κατευθύνεται σε μετωπική σύγκρουση με παγοκολώνα. Αλλά τώρα είσαι ήδη στα βαθιά και δεν υπάρχει γυρισμός -ποιος ξέρει, ίσως τα καταφέρεις?
Φυσικά και όχι. Το σκοινί στο οποίο ακροβατείς ταλαντεύεται επικίνδυνα, η μετωπική δεν αποφεύγεται και ξαφνικά εκεί που πετούσες στα σύννεφα κι όλα γύρω σου ήταν χαρωπές πεταλουδίτσες και μυρωδάτα λουλουδάκια, ξαφνικά πέφτεις από το σκοινί και προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα με τη βαρετή δουλειά σου, τα μαραμένα λουλούδια στα βρώμικα παρτέρια και τα άρρωστα σκυλιά στα πεζοδρόμια.
Σε αυτό το σημείο περιφέρεσαι σε ένα μετα-ρομαντικό σοκ και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα. Το να είσαι μουδιασμένος και απόμακρος για κάποιον άγνωστο λόγο σε καθιστά πολύ ελκυστικό στους άλλους. Και πριν να το καταλάβεις, έχεις αρχίσει να κάνεις κατάχρηση αυτής της νέας σου δύναμης. Σε αναζήτηση νέας αγκαλιάς κατευθύνεσαι μηχανικά προς τον κοντινότερο θαυμαστή σου, αλλά επειδή το ερωτικό σου καναρίνι πέταξε πολύ σύντομα από το κλουβί σας, φέρεσαι εγωιστικά, μηχανικά, άγαρμπα και στο τέλος καταλήγεις να σκουπίσεις τον κώλο σου επάνω στην ψυχή τους. Συγχαρητήρια: έγινες ένας συναισθηματικός βάνδαλος. Και θα φέρεσαι έτσι ξανά και ξανά μέχρι να συναντήσεις κάποιον εξίσου σπάνιο σαν τον αρχικό σου έρωτα -μόνο που αυτή τη φορά το σκοινί στο οποίο ακροβατείς θα είναι ακόμα πιο ψηλά και θα ταλαντεύεται ακόμα περισσότερο και θα είσαι τόσο τρομαγμένος μήπως πέσεις πάλι και φας τα μούτρα σου, που θα κουράσεις τον άλλον με τις φοβίες και τα άγχη σου και δε θα σε αντέξει για πολύ.
Και κάπως έτσι κυλάει το πράγμα, μέρα με τη μέρα, σχέση με τη σχέση. Αυτή η παράνοια πρέπει κάποτε να σταματήσει. Πώς υπάρχουν θεραπείες για την κατάθλιψη, για τη σχιζοφρένεια, για τη διαταραχή προσωπικότητας? Κάτι πρέπει να ανακαλυφτεί και για τον έρωτα. Ένα χάπι που να εξαφανίζει τα συμπτώματα ή ακόμα καλύτερα ένα αυτοκόλλητο σαν αυτά τα αυτοκόλλητα νικοτίνης που σε βοηθούν να κόψεις το κάπνισμα. Με το πρώτο ερωτικό σκίρτημα πετάς το αυτοκόλλητο στην πλάτη σου, αυτό απελευθερώνει τις σχετικές ενδορφίνες στον οργανισμό σου και βιώνεις την αίσθηση του έρωτα γλιτώνοντας τα παρατράγουδα. Και πίσω από το κουτάκι που θα περιέχει αυτά τα «αυτοκόλλητα που κόβουν τον έρωτα» θα είναι τυπωμένη η τελευταία φράση από το βιβλίο Το Τέλος μιας Σχέσης που έγινε και ταινία με τον Ρέιφ Φάινς και την Τζούλιαν Μούρ. Είναι μια φράση που συνοψίζει το πόσο απόλυτος, σπαραξικάρδιος και απαίσιος είναι ο έρωτας κι η πρωταγωνίστρια τα λέει τόσο εύγλωττα που νιώθεις την καρδιά σου να κουνάει το κεφάλι συμφωνώντας με βουρκωμένα μάτια, καθώς το διαβάζεις. «O God, You've done enough, You've robbed me of enough, I'm too tired and old to learn to love, leave me alone for ever!»
Και μετά από όλα αυτά περιμένεις να γιορτάσω και τη γιορτή των ερωτευμένων? I don't think so!
Εδώ 3 blogers οι οποίοι δεν την παλεύουν άλλο με τους έρωτες κι αποφάσισαν να πάνε να πνιγούν.
Δεν είναι ότι είμαι κατά των γιορτών σαν του Αγίου Βαλεντίνου. Αυτό που ακούς πιο συχνά τώρα τελευταία είναι πως τα ερωτευμένα ζευγάρια δε θέλουν να γιορτάσουν στις 14 Φεβρουαρίου γιατί λέει είναι μια γιορτή καθαρά εμπορική, φτιαγμένη μόνο για τους ανθοπώλες, τους ζαχαροπλάστες και τα μαγαζιά με είδη δώρων και πως πρέπει να δείχνουν κάθε μέρα την αγάπη τους. Οκέι, έχουν δίκιο παρόλο που όλες οι γιορτές είναι εμπορικές, αφού σε όλες δώρα παίρνουμε, αλλά για ένα κοινωνικά αδέξιο και συναισθηματικά άγαρμπο άτομο σαν κι εμένα το να μου βάζεις μπούσουλες και να μου λες πότε πρέπει να γιορτάσω ή πότε πρέπει να κάνω δώρο με βοηθάει.
Το συζητούσα με ένα φίλο μου, ο οποίος είναι της άνωθεν νοοτροπίας ότι δεν πρέπει να γιορτάζουμε τη συγκεκριμένη μέρα. «Αν θες να την κάνεις να χαρεί, στείλε της λουλούδια στη δουλειά μια μέρα που δεν το περιμένει. Ή πάρε της δώρο χωρίς να γιορτάζετε κάτι συγκεκριμένο. Ή κλείσε μια διήμερη εκδρομούλα σε ένα μέρος που της αρέσει και πες της το τελευταία στιγμή.» μου είπε. Καλά όλα αυτά, αλλά είμαι σίγουρος πως αν τα έκανα εγώ, όλα θα στράβωναν.
Αν της έστελνα λουλούδια στη δουλειά θα τύχαινε τη μέρα που θα είχε τρελό φόρτο εργασίας ή πονοκέφαλο ή θα είχε σφαχτεί με το αφεντικό της ή θα την απέλυαν. Οπότε τα λουλούδια θα τα διαολόστελνε. Αν της έπαιρνα δώρο στο άσχετο κι ως εκ θαύματος της άρεσε, το πιο πιθανό να νόμιζε πως έχω κάνει κάποια κουτσουκέλα για να της πάρω δώρο στα καλά καθούμενα κι αντί να αρχίσουμε τα φιλάκια και τις ζουζουνιές να αναλωθούμε σε μια πολύωρη κουβέντα ότι δεν την κεράτωσα, απλά της πήρα ένα δωράκι επειδή άκουσα τον μαλάκα τον φίλο μου που τα ξέρει όλα και πρέπει να πάψει να γίνεται τόσο υστερική και να με υποψιάζεται γιατί θα αρχίσω να πιστεύω ότι ζηλεύει επειδή η ίδια ξενοπηδιέται κι αν δεν το βουλώσει θα της βάλω το δώρο στον κώλο και σκάσε επιτέλουουουους!!!… Αν κανόνιζα εκδρομή θα τύχαινε μέρα που θα έχει περίοδο ή θα την έπιανε γαστρεντερίτιδα και θα περνούσε όλο το διήμερο στην τουαλέτα ή θα την πήγαινα στο μοναδικό μέρος με τα λουλούδια που βγάζουν τη σπάνια γύρη που της φέρνει αλλεργία και θα πέρναγε τις μέρες με μύτη που στάζει, μάτια κλαμένα και βήχα που μοιάζει με τους ήχους που κάνει εξάτμιση από κωλοφτιαγμένο αμάξι κάγκουρα.
So, είμαι υπέρ του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά κατά του έρωτα. Ακούγεται λίγο οξύμωρο, αλλά come on είναι κι αυτό μια από τις αντιθέσεις μου τις οποίες η starlet λατρεύει. 
Don't get me wrong (αυτά τα αγγλικά στο κείμενό μου με κάνουν τελείως αμερικανάκι το ξέρω, αλλά I can't control it) όσο ήμουν ερωτευμένος γιόρταζα κάθε 14 Φεβρουαρίου. Η περσινή γιορτή ας πούμε περιλάμβανε ανταλλαγή δώρων στο εξοχικό και μετά έξοδο κάπου. Επειδή καταβάθος παιδιαρίζω από όλα τα δώρα που μου έχουν κάνει αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν ένα τέλειο βιβλιαράκι με εικονίτσες που περιέγραφε τη σχέση ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού κι ήταν ακριβώς η μικρογραφία της σχέσης που είχαμε μέχρι τότε. Όταν μου το έδωσε και το ξεφύλλιζα μου είχαν έρθει δάκρυα στα μάτια, αλλά επειδή γκουχγκουχ (αντρικό βήξιμο) οι άντρες δεν κλαίνε μάλλον θα είχε μπει κάποιο σκουπιδάκι και στα δυο μάτια. Μακάρι να μπορούσα να το ανέβαζα εδώ σε φωτό, αλλά επειδή αυτό δεν παίζει ορίστε το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο.
Η προπέρσινη έλαβε κι αυτή μέρος στο εξοχικό και περιλάμβανε ανταλλαγή δώρων αλλά κι ένα λυτρωτικό τσακωμό πολλών κυβικών με φωνές, κλάματα και με κατάληξη να σπρώξω την κοπέλα και να προσγειωθεί πάνω στο δώρο που της είχα πάρει σπάζοντάς το. Να ορίστε, τι ήθελα και θυμήθηκα τους έρωτες? Τώρα νιώθω χάλια με τον εαυτό μου.
Ο κοινός παρονομαστής και των δύο γιορτών ποιος ήταν? Το κλάμα.
Γιαυτό σου λέω άσε. Τι τους θέλουμε τους έρωτες? Και γιατί να μην το προχωρήσω κι άλλο. Τι τις θέλουμε τις γυναίκες γενικότερα? Με τα παράξενα κουρέματά τους, τα βαμμένα πρόσωπά τους, τα πολύχρωμα νύχια τους, τα τούκου τούκου τακούνια τους και την ψιλή φωνή τους? Καλά τα είχε πει η lonely σε εκείνο το πόστ, οι γυναίκες φταίνε για όλα.
Πιάσε τα περιοδικά και δώσε βάση στα εξώφυλλα. Παντού θα δεις γυναίκες με ύφος μπλαζέ, υπεράνω, με στυλάκι και βλέμμα που λέει «είμαι γυναίκα κι επειδή ξέρω πως λειτουργείς μόνο με το πουλί σου, θα σκύψεις το κεφάλι και θα κάνεις ό,τι σου πω».
Κοιτάξε τις όλες τι υφάκι έχουν.
Χαμογέλα λίγο μωρή καριόλα! Τι θα πάθεις? Φωτογραφία σε βγάζουν! Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να πάρει ο άλλος το περιοδικό στο μπάνιο και να τραβήξει μαλακία. Έχει όρεξη νομίζεις να βλέπει την ξινή φάτσα σου?
Ενώ από την άλλη δες πώς βγαίνουν οι άντρες, στα αντρικά περιοδικά. Μες στο χαμόγελο!
Άσε που οι κοπέλες με αγχώνουν. Ναι με αγχώνουν. Φίλη από επαρχία είχε μετακομίσει Αθήνα κι επειδή δεν είχε άλλο φίλο αγόρι ζητούσε από μένα να τη συνοδεύω όταν έβγαινε με φίλες της, ήθελε να πηγαίνουμε βόλτες, εκδρομές κτλ. Τέλεια περνούσαμε δε λέω, αλλά ένιωθα τόσο άσχημα όταν ακύρωνα κάποια έξοδο και ήξερα πως θα κλεινόταν μέσα επειδή δε βγήκα μαζί της που με τα πολλά της βρήκα γκόμενο.
Αν έχεις κοπέλα θα πρέπει να την φροντίζεις, να την προσέχεις, να την βγάζεις συνέχεια βόλτες, να αγριοκοιτάζεις κάθε λιγούρη που της την πέφτει όταν βγαίνετε, να της ανοίγεις τις πόρτες, να προσποιείσαι ότι καταλαβαίνεις όταν σου λέει πως "Δεν είναι καλά, αλλά δεν ξέρει ακριβώς το λόγο", να κάνεις υπομονή όταν έχει περίοδο, να γνωρίσεις τις φίλες της.
Πφ θα τις κόψω τις γυναίκες. Λέω να αρχίσω να την πέφτω σε μαϊμούδες.
Μια άλλη καλή μου φίλη, της οποίας της έχω διηγηθεί ερωτικά σκηνικά μου έχει πει ότι κάνω το εξής λάθος: «Συνήθως είμαι τελείως αδιάφορος και δείχνω να βαριέμαι αλλά (αν τελικά ξεκινήσω κάτι) δυσκολεύομαι να δώσω τέλος». Απεφάνθη πως δεν έχω μέση λύση και άλλοτε είμαι ή το ένα ή το άλλο. Αλλά αυτή μιας και ήταν γυναίκα δε μπορούσε να καταλάβει πως όταν είμαι αδιάφορος αυτό συμβαίνει γιατί μάλλον θα έχω ξενερώσει επειδή το ένα μου βρωμάει και το άλλο μου ξινίζει ή δεν θα έχω δει κάτι ιδιαίτερο που αξίζει να ασχοληθώ. Οπότε τότε είμαι στο φιλικό κι είναι όλα μέλι γάλα και περνάμε υπέροχα. Σαν φίλοι.
Αλλά όταν τελικά γίνει το κλίκ (κάτι που συμβαίνει πολύυυυ σπάνια -δηλαδή στη ζωή μου έντονο κλικ άντε να έχει γίνει 3 φορές) paranoia kicks in κι αρχίζω να χάνω και το παιχνίδι και τη γη κάτω από τα πόδια μου. Βγαίνουμε για καφέ? Σκέφτομαι πώς πρέπει να κάτσω ώστε να μην είμαι τελείως χύμα, αλλά ούτε και στριφνός σαν ρομπότ, οπότε καταλήγω να κάθομαι σαν να σφίγγομαι για να μην κλάσω. Εν τω μεταξύ τα γαμημένα βιβλία ψυχολογίας μου δημιούργησαν νέες παράνοιες. Σταυρώνει τα χέρια της? Δείγμα άμυνας, πρέπει να αλλάξω κουβέντα κάτι την ενόχλησε. Χαϊδεύει τα μαλλιά της? Καλό σημάδι, σημαίνει πως γουστάρει. Όοοχι! Τώρα έπιασε το κολιέ της, δείγμα ανασφάλειας, τι σκατά είπα και νιώθει έτσι. Τώρα έβαλε τα χέρια στις τσέπες, δεν θέλει ανάμειξη στην κουβέντα, god damn it, τι πρέπει να κάνω??? Έτσι καταλήγω να κοιτάζω τα χέρια της και να σκέφτομαι διάφορα, καθώς απομακρύνομαι κι άλλο από την κουβέντα, ενώ αυτή θα νομίζει πως κοιτάζω τα βυζιά της και δεν προσέχω λέξη απότι λέει. Ή έχουμε βγει με άγνωστη παρέα και θέλω να την κάνω να νιώσει άνετα? Θα βρω κάτι να πω για να σπάσω τον πάγο και ω ναι, κλασικός phantom θα είμαι τόσο βλάκας που θα πετάξω κάτι πολύ προσβλητικό οπότε η κοπέλα αντί να νιώσει άνετα θα μου κρατήσει μούτρα όλο το βράδυ. Συμβαίνει συχνά.
Κι αν παρόλαυτα η κοπέλα αντέξει και προχωρήσουμε στο παρασύνθημα στην προσμονή μου να είναι όλα τέλεια και υπέροχα, η «πρώτη νύχτα» το πιο πιθανό θα καταλήξει να είναι γεμάτη άβολες και άγαρμπες στιγμές, όπου κανείς δεν θα το απολαύσει και πιθανότατα κανείς δεν θα τελειώσει. Ούτε καν η Πετρούλα στο δελτίο καιρού.
Αν μετά από όλες αυτές τις δοκιμασίες η κοπέλα εξακολουθήσει να είναι μαζί μου, τότε πραγματικά κάτι δυνατό υπάρχει κι αφήνομαι κι εγώ τελείως οπότε οι άβολες στιγμές εξαφανίζονται, το σεξ βρίσκει το δρόμο του κι οι πεταλούδες αρχίζουν να πετάνε και τα πουλάκια να τιτιβίζουν.
Δεν είναι ότι ερωτεύομαι δύσκολα, απλά δεν ερωτεύομαι συμβατικά. Δηλαδή ντάξει αν περάσει ένας ωραίος ποπός από δίπλα μπορεί να τον κοιτάξω. Δε θα τον ερωτευτώ. Ούτε θα νοιαστώ αν δεν τον ξαναδώ ποτέ. Δεν ερωτεύομαι ούτε βυζιά, ούτε πτυχία, ούτε IQ, ούτε χιούμορ. Ερωτεύομαι τα μικρά πράγματα. Αυτά που πατάνε σε μένα κουμπιά. Όταν ας πούμε μου παραχωρεί τη θέση της στο παράθυρο στο λεωφορείο ή στο αεροπλάνο κι αυτή κάθεται στο διάδρομο γιατί ξέρει πως μου αρέσει δίπλα στο παράθυρο, όταν κοιμόμαστε όλο το βράδυ σφιχτά αγκαλιασμένοι, όταν ξυπνάει το πρωί κι έχει όρεξη για τρελίτσες, όταν μου πιάνει το χέρι στο αμάξι ενώ αλλάζω ταχύτητες, όταν εντυπωσιάζεται με τα μαγικά μου, όταν γελάει με τα αστεία μου, όταν νιώθουμε άνετα ακόμα κι αν δεν έχουμε κάτι να πούμε, όταν έχει παιδική αφέλεια αλλά δεν κάνει σαν ηλίθια, όταν… εεειιι! Αρκετά αποκάλυψα, όποια ενδιαφέρεται ας τα ανακαλύψει μόνη της! Άντε μπράβο!
Πωω μαλάκα μου το ξεκώλιασα το πόστ, υπάρχουν άνθρωποι που διάβασαν ως εδώ? Υπόσχομαι πως αν γίνω οφθαλμίατρος θα σας βγάλω γυαλιά δωρεάν! Αν γίνω ψυχίατρος οι πρώτες δέκα συνεδρίες δώρο! Μέχρι να πάρω το πτυχίο μου όμως έχω κάνει όρκο αγαμίας, δε θα μπλέξω με κοπέλες για να μείνω απερίσπαστος σε αυτό το μαραθώνιο που λέγεται εξεταστική.
Ο όρκος βέβαια μπορεί να σπάσει αν βρεθεί στο διάβα μου κάποιο από αυτά τα μοντέλα που ανεβαίνουν κάθε πρωί στο λεωφορείο που παίρνω για το μετρό (μόνο και βρω πού στην ευχή έχει σχολή μοντέλων στην Αργυρούπολη, μόνο και το βρω!). Ή αν γνωρίσω κάποια πωλήτρια απτα Bershka (αιώνιο κόλλημα). Ή αν χωρίσει η Belua. 
Ή (κι εδώ μιλάω σοβαρά) αν τύχει και βρεθώ στο μακρινό βασίλειο όπου κατοικεί μια συγκεκριμένη πριγκίπισσα, η οποία έχει συγκεκριμένα μικρά πράγματα τα οποία έχω… οκέι οκέι το κόβω εδώ, the end! Όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Κανείς δε μπορεί να μας απαγορεύσει να ονειρευόμαστε, στην τελική για ένα όνειρο ζούμε. Και για να κατακτήσουμε αυτό το όνειρο γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Ακόμα κι αν τελικά δεν το φτάσουμε ποτέ.
Κι επειδή ορίστε πάλι έπεσα ψυχολογικά θα κλείσω αυτό το ποστ, με την τελευταία χαμένη μου αγάπη.
Η χοντρή γέρικη κόκκινη γάτα (ή "το αρνί" όπως την έλεγε η mother) που τόσα χρόνια είχαμε κάτω στην πιλοτή αγνοείται. Έχω ακούσει πως οι γάτες όταν διαισθάνονται ότι θα πεθάνουν, πάνε και ψοφάνε αλλού. Δεν ξέρω τι έγινε, η mother βρήκε κάτι αίματα σε δυο πλακάκια οπότε ίσως την βίασε κανας γάτος ή την άρπαξε κανας σκύλαρος ή δεν θέλω να φαντάζομαι τι άλλο. Ο father λέει πως η mother γίνεται παρανοική και πως η γάτα έφυγε για να πεθάνει από βαθιά γηρατειά γιατί τα είχε και τα χρονάκια της.
Rest In Peace γατούλα, θα μας λείψεις!
Υ.Γ.1 Θα κλείσω αυτό το μαραθώνιο ποστ με ένα καφροτράγουδο το οποίο ίσως ταιριάζει με τις παραπάνω αρλούμπες μου. Ακούστε με δική σας ευθύνη. Αφιερωμένο στα φιλαράκια swift, Trikalo, Mad και φυσικά Dreiko, ο οποίος είναι αυτός που μου έμαθε τον καλλιτέχνη και του οποίου το σχόλιο περιμένω με ανυπομονησία!
Υ.Γ.2 Κατεβάστε όλοι ή δείτε στο σινεμά όταν βγει το Slumdog Millionaire! Δεν υπάρχει αυτή η ταινία, δεν υπάρχει λέμε!!!
Subscribe Free
Add to my Page
Comments(15)
Και
phantom