Το ξέρω πως
έλειψα για βδομάδες. Σόρι γιαυτό αλλά χρειαζόμουν διακοπές. Ακόμα κι απτο blog. Είχα σκοπό να επανέλθω την επόμενη
βδομάδα, αλλά με όλη αυτή την υστερία που έχει ξεσπάσει τριγύρω μου δεν
κρατήθηκα.

Για όποιον
ενδιαφέρεται πέρασα πολύ όμορφα τις διακοπές του Πάσχα. Αυτό που αποκόμισα
εκτός από περίπλοκες συναισθηματικές καταστάσεις είναι κι ένα παράξενο
κρυολόγημα, τώρα ψύξη είναι, πιάσιμο είναι, ένας Θεός ξέρει. Έχω ένα πιάσιμο
κυρίως στον αυχένα που επεκτείνεται στον ώμο, στην πλάτη, στον αγκώνα, στα
δάχτυλα, στις τρίχες των μαλλιών. You name it, it sucks. Δεν είναι κανένας φοβερός πόνος, πιο
πολύ εκνευριστικό το λες. Σαν να κάθεσαι στο σινεμά και να έχεις κάποιον από
πίσω σου να χτυπάει συνέχεια την καρέκλα. Κι εσύ να μη μπορείς να αλλάξεις θέση.

Είναι σαν ένα
καρουζέλ από διάφορα συμπτώματα λες και είναι τραγούδια στο i-pod που τα έχεις βάλει στο shuffle. Τη Δευτέρα πονοκέφαλος. Την Τρίτη πιάσιμο στην
πλάτη. Την Τετάρτη μούδιασμα στον αγκώνα μου, αφού ήμουν έτοιμος να αγγαρέψω
τον αδερφό μου ακόμα και να με ταΐσει γιατί του κλαιγόμουν ότι πονούσα. Και
ούτω καθεξής. Ίσως φταίει η δυναμική επάνοδος στο γυμναστήριο μετά το
κρεπάλιασμα των διακοπών.

Αρκετά όμως με το
δικό μου κλαψούρισμα. Θα περάσω στο θέμα που με έκανε να ξεκουνηθώ από τις
καφετέριες και να κάτσω να γράψω.

Η γρίπη των
χοίρων.

Τι είναι η γρίπη
των χοίρων? Είναι μια ίωση, μια μετάλλαξη του ιού H1N1 κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά. Δεν είναι πανδημία, όχι ακόμα, άσχετα αν
τα ΜΜΕ έχουν τρελαθεί. Τα διεθνή μέσα όπως το BBC το περιγράφουν σαν «potentially terrible virus» αλλά κάθε ιός
είναι potentially terrible. Ας χαλαρώσουμε λίγο. Η γρίπη σε κάνει άρρωστο. Πρέπει να
πάρεις φάρμακα και να ξεκουραστείς. Σε λίγες μέρες θα γίνεις καλά εκτός κι αν
είσαι πολύ άτυχος ή αν έχεις κάποια περίπλοκη κατάσταση. Είναι φρόνιμο να
αποφύγεις την κοντινή επαφή με άλλους ανθρώπους, όπως ισχύει και με το κοινό
κρυολόγημα.

Στο Μεξικό γύρω
στα 2000 άτομα έχουν διαγνωσθεί ότι νοσούν από τη γρίπη των χοίρων. !50 περίπου
από αυτούς πέθαναν, ωστόσο λέγεται πως δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη
παθολογική ένδειξη ότι όλοι αυτοί οι θάνατοι συνδέονται με το νέο τύπο γρίπης.
Οι άνθρωποι μπορούν να πεθάνουν ακόμα κι απτην απλή γρίπη, ειδικά αν
παραμελήσουν τα συμπτώματα ή δεν πάρουν κάποια φαρμακευτική αγωγή.

Κανείς πουθενά
αλλού στον κόσμο δεν έχει πεθάνει από αυτή τη γρίπη και τα κρούσματα με το νέο
ιό στις ξένες χώρες είναι μετρημένα στα δάχτυλα, ενώ έχουν παρουσιαστεί κυρίως
στις ΗΠΑ και μόνο από άτομα που ταξίδεψαν από το Μεξικό. Ένα ζευγάρι από το Airdrie της Βρετανίας διεγνώσθη με τη γρίπη
ύστερα από ένα ταξίδι στο μαγευτικό Κανκούν του Μεξικό αλλά αυτή τη στιγμή που
μιλάμε έχει αναρρώσει πλήρως. Οι άνθρωποι μπορούν να αναρρώσουν πλήρως από τη
γρίπη όσο κι αν αυτό απογοητεύει τους εκδότες ή τους διευθυντές των καναλιών.

Φαίνεται πως
έχουμε χάσει την ικανότητα να υπολογίζουμε το ρίσκο, να βλέπουμε τις
πιθανότητες. Ίσως φταίει η τρομολαγνεία των μέσων, ίσως η προσπάθεια να μας
αποπροσανατολίσουν από τα καθημερινά μας προβλήματα, ίσως εμείς οι ίδιοι
θέλουμε να ξεχαστούμε απτη μιζέρια μας και να ενώθουμε ενάντια σε μια «μαζική
απειλή», ίσως να φταίει το ότι όλοι έγιναν δημοσιογράφοι ή blogers αλλά γενικά έχουμε χάσει την
ικανότητα να συσχετίσουμε τα άσχημα νέα από το Μεξικό με το αναπόφευκτο που
περιβάλλει τη ζωή μας. Ειδικά εδώ στην Ελλάδα, οι πιθανότητες να κολλήσουμε τη
γρίπη των χοίρων είναι μία στο εκατομμύριο.

Μία ένδειξη της
παράνοιας που έχει ξεσπάσει είναι το γεγονός ότι πολλές χώρες (όπως η "σοβαρή" Γαλλία
που άκουσα το πρωί στο ραδιόφωνο) σκέφτονται να απαγορεύσουν στους πολίτες τους
(ή το έχουν κάνει ήδη) όλες τις πτήσεις και τα ταξίδια προς το Μεξικό. Αλλά
πτήσεις από το Μεξικό θα δέχονται, δεν θέλουν να καταδικάσουν τον κόσμο να
μείνει εγκλωβισμένος σε αυτή τη «δηλητηριασμένη» χώρα. Δηλαδή helloooo, αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα και
θέλουν να προστατευτούν δεν θα έπρεπε να πάψουν να δέχονται επισκέπτες (και άρα
πιθανούς φορείς) από το Μεξικό? Ποιός ο λόγος να μην σε αφήσουν να πας άμα δε
φοβάσαι? Και στην τελική γιατί να μη βγάλουν ταξιδιωτικές οδηγίες για την εγκληματικότητα
κάθε χώρας? Πιο πιθανό είναι να σε ληστέψουν αν πας στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης
ή να φας κάνα δακρυγόνο στο κέντρο της Αθήνας παρά να κολλήσεις τη γρίπη στο
Μεξικό. Γιατί να μην απαγορεύσουμε και τα ταξίδια στις ΗΠΑ ή στην Αθήνα με αυτή
τη λογική?

Και το κακό είναι
πως ο κόσμος βασίζεται σε επιστήμονες με γνώσεις και περγαμηνές να μας
ενημερώσουν και να μας συμβουλεύσουν, ενώ αφελώς πιστεύουμε πως προσφέρουν τις
συμβουλές τους αντικειμενικά, χωρίς φόβο και πάθος χρησιμοποιώντας τις γνώσεις
και τις μελέτες τους για να υπολογίσουν σωστά τα ρίσκα και τις πιθανότητες και
να μας εξηγήσουν τι συμβαίνει σε απλά ελληνικά. Λέξεις ή φράσεις όπως «η γρίπη
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να σκοτώσει χιλιάδες» ή «ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ να εξελιχτεί σε
πανδημία» δεν ταιριάζουν σε επιστήμονες. Αν θέλω να τρομάξω βάζω θρίλερ.
Οποιαδήποτε γυναίκα οδηγός ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να ξεκληρίσει μια ολόκληρη γειτονιά
μέχρι να συνειδητοποιήσει πως δε βλέπει γιατί ξέχασε να βγάλει από το παρμπρίζ
το προστατευτικό από τον ήλιο, αλλά δε βλέπω να απαγορεύουν το δίπλωμα από τις
γυναίκες. Αυτά τα «πιθανότατα, ίσως, θα μπορούσε κτλ» είναι πολλαπλασιαστές του
φόβου κι η μόνη χρησιμότητά τους είναι να παίρνουν πάτημα οι δημοσιογράφοι και
να προβαίνουν σε υπερβολές.

Ο Παγκόσμιος
Οργανισμός Υγείας, όπως όλοι οι οργανισμοί έσπευσε να βρεθεί στους προβολείς
της δημοσιότητας δηλώνοντας πως ο κόσμος είναι έτοιμος να την αντιμετωπίσει σε
περίπτωση που ξεσπάσει πανδημία. Ίσως με τη λογική πως δεν έχει εμφανιστεί κάτι
τέτοιο για αρκετά χρόνια. Περιττή και ηλίθια δήλωση. Με την ίδια λογική να
βγούμε να πούμε πως ο κόσμος είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει μια νέα ατομική
βόμβα ή μια νέα 11^η Σεπτεμβρίου. Σίγουρα θα είμαστε προετοιμασμένοι
και γιαυτά γιατί να μην βγούνε να το πουν? Ή ότι είμαστε προετοιμασμένη για μια
νέα Μπεζαντάκου. ‘Όχι, το ξανασκέφτηκα, ο κόσμος δε θα άντεχε κι άλλη
Μπεζαντάκου.

Αλλά οι
μετριοπαθείς επιστήμονες που θέλουν να ηρεμήσουν τον κόσμο και να τον
ενημερώσουν για το πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα δεν έχουν θέση στα πάνελ του
Ευαγγελάτου. Τα δελτία ειδήσεων έχουν την ίδια λογική με τις ταινίες τρόμου.
Γουστάρουμε να μας τρομάζουν. Έτσι κανάλια, επιστήμονες πεινασμένοι για τα
μίντια, δημόσιοι υπεύθυνοι υγείας και φαρμακευτικές εταιρίες εκμεταλλεύονται
και ταΐζουν το φόβο μας προς όφελός τους.

Την περίοδο που
είχε ξεσπάσει η νόσος των τρελών αγελάδων μεγάλοι άνθρωποι με πτυχία ιατρικής
προέβλεπαν την καταστροφή, τρομοκρατώντας τους πολιτικούς κι εξαπλώνοντας στην
ουσία τη νόσο των παρανοϊκών καταναλωτών μοσχαριού. Χιλιάδες βοοειδή σφαγιάστηκαν
και πετάχτηκαν, ενώ ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια στις αποζημιώσεις των
κτηνοτρόφων. Όσων φυσικά κατάφεραν και τις πήραν και δεν οδηγήθηκαν στη χρεοκοπία.
Ένα χρόνο αργότερα έλεγαν πως η νόσος αυτή μπορεί να εξαπλωθεί και στα πρόβατα.
Όχι πως είχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Απλά υποστήριζαν πως «η απουσία
ενδείξεων δεν είναι ένδειξη για απουσία». Μπερδεύτηκες? Πίστευαν πως το ότι δεν
υπάρχει απόδειξη πως δε μεταδίδεται και στα πρόβατα δε σημαίνει απαραίτητα πως
δε μεταδίδεται. Φοβερή επιστημονική λογική. Το ότι δεν έχουμε ενδείξεις ότι
υπάρχουν βαμπίρ, δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν λέω εγώ. Μήπως να αρχίσουμε να
κυκλοφορούμε με σταυρούς, σκόρδα και μεταλλικές σφαίρες?

Αυτή η
ευλογημένη-από-τους-επιστήμονες παράνοια συνεχίστηκε με το SARS το 2003. Οι περισσότεροι έβγαιναν κι
έλεγαν πως έχουμε στα χέρια μας μια ασθένεια χειρότερη κι απτο AIDS. Τώρα κανείς δεν τη θυμάται.

Η τρέλα
μεταλλάχτηκε το 2006 στη γρίπη των πτηνών. Τότε δήλωναν πως «έχουμε μπροστά μας
την πρώτη και ίσως μεγαλύτερη πανδημία του 21^ου αιώνα». Με κάθε
νεκρό πουλί που έβλεπαν στο δρόμο φώναζαν τα κανάλια. Τέτοια δημοσιότητα που
έπαιρναν τα νεκρά κοτόπουλα ή περιστέρια δεν πήρε ούτε ο θάνατος της
πριγκίπισσας Νταιάνα ή της Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Το 2009 έχουμε τη
γρίπη των χοίρων. Κάθε 3 χρόνια και μια καινούργια μάστιγα. Σαν τις εκλογές ένα
πράμα. Μόνο που αυτές είναι μια μάστιγα που ξεσπά κάθε 4 χρόνια. Κι έχει ως
κύρια συμπτώματα προεκλογικά μεγαλομανιακά παραληρήματα.

Εντωμεταξύ,
κλείνουμε τα μάτια στις αληθινές μάστιγες. Τους κακοφτιαγμένους δρόμους ας
πούμε, με τα ηλίθια όρια ταχύτητας που μόνο σκοπό έχουν να αρμέγουν τη τσέπη
μας με κλήσεις και στους οποίους σκοτωνόμαστε κάθε μέρα. Ή αν θες να μιλήσουμε
καθαρά επιστημονικά για μάστιγες με ιούς και μικρόβια πιάσε τις
ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις. Ξέχνα τη γρίπη των χοίρων ή των πτηνών ή των
ελεφάντων ή του ροζ ιαγουάρου. Κι αν είσαι σωστός επιστήμονας μίλα για το
σταφυλόκοκκο ή το MRSA που
κυριαρχούν στα νοσοκομεία και είναι ο λόγος που χάνονται χιλιάδες ασθενείς κάθε
χρόνο. Μόνο στη Βρετανία πέθαναν 8000 άτομα το 2007 από αυτά! Αυτό δεν είναι
πανδημία? Έψαξα να βρω έρευνες πόσα άτομα πεθαίνουν από ενδονοσοκομειακές
λοιμώξεις στα νοσοκομεία της Ελλάδας αλλά δε βρήκα κάτι, ίσως γιατί δεν έψαξα
αρκετά ή ίσως γιατί κανείς γιατρός δεν έχει τα κότσια να κάνει την έρευνα. Άσε
που κανείς δε θα είχε όφελος να χρηματοδοτήσει μια τέτοια έρευνα.

Γαμώ την επιστήμη
μου γαμώ δηλαδή.

Απλά οι
συνάδελφοι το θέμα των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων το κάνουν τουμπεκί
ψιλοκομμένο γιατί δεν υπάρχουν ζώα να κατηγορήσουν (ή μεξικανούς-γρίπη χοίρων ή
κινέζους-γρίπη πτηνών) παρά μόνο τους εαυτούς τους. Πριν λίγα χρόνια κάποιος
είχε τη φαεινή ιδέα να οργανωθούν σεμινάρια και να ενημερώσουν  γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό για τους
βασικούς κανόνες υγιεινής κι οι θάνατοι στα νοσοκομεία μειώθηκαν στο 30 με 40%! Όμως όπως οι θάνατοι από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, έτσι και τους θανάτους που
προκλήθηκαν από λοιμώξεις μέσα στα νοσοκομεία τους έχουμε δεχτεί σαν κάτι
φυσιολογικό, έναν κίνδυνο τον οποίο υποσυνείδητα τον έχουμε δεχτεί.

Αλλά βλέπεις ο
σταφυλόκκοκος ή το MRSA δεν
προσφέρουν ευκαιρία για δημοσιότητα, ούτε είναι αρκετά εντυπωσιακά για να
τρομάξεις τον κόσμο και να γεμίσεις δελτία ειδήσεων. Άσε που για αυτά
ευθύνονται αποκλειστικά οι γιατροί κι οι υπεύθυνοι των κυβερνήσεων για θέματα υγείας. Γιαυτό ο σταφυλόκοκκος δεν έχει τα φόντα να γίνει πρωτοσέλιδο. Κι αυτοί που
έχουν τέτοιες λοιμώξεις πρέπει να συρθούν μακριά και να πεθάνουν στην αφάνεια.
Γιατί είπαμε η γρίπη των χοίρων είναι πιο glamorous.
 

Μη φρικάρετε
λοιπόν έχουμε σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε όπως γιατί πάρκαρε ο
γείτονας μπροστά από την πολυκατοικία μας ή πώς θα κυκλοφορήσουμε στη γειτονιά
αν χάσει ο βάζελος αύριο από τον γαύρο.

Και κλείνω με
κάτι κορυφαίο που άκουσα στις ειδήσεις, έτσι για να πάρετε μια ιδέα για το
ποιόν των επιστημόνων μας. Ειδικός είχε βγει να μιλήσει για τον τρόπο μετάδοσης
της γρίπης των χοίρων. Και λέει πως «ο μόνος τρόπος να μεταδοθεί είναι αν
φτερνιστεί το άρρωστο γουρούνι μπροστά στο πρόσωπό σου!!!». Γέλαγα για κανα
τέταρτο..!

Στο επόμενο ποστ
ίσως γράψω πώς πέρασα το Πάσχα. Και θα απαντήσω επιτέλους στα σχόλια των 2
προηγούμενων ποστ, τα οποία έχω παραμελήσει αλλά και στα γύρω blogs στα οποία απότι πήρε το μάτι μου σε
μερικά πάλι βρίζονται. Εδώ ο κόσμος καίγεται… κι οι blogers βρίζονται. Το τριήμερο θα φύγω
(πάλι), θα πάμε στο εξοχικό να ψήσουμε ψάρια με την οικογένεια και να διαλογιστώ.
Και να κρυφτώ από τους πάντες σε περίπτωση που χάσει ο βάζελος.

Καλά να περνάτε
και keep smiling!!!!!

Κάθε αδιέξοδη
σχέση προς το τέλος της συνήθως έχει ένα αργό και βασανιστικό στάδιο
αυξανόμενης δυσανασχέτησης το οποίο ένα ωραίο πρωί καταλήγει σε μια ξαφνική
«αναλαμπή» όπου ένας ή και οι δύο από το ζευγάρι συνειδητοποιούν πως δε γίνεται
να ξυπνούν το πρωί και να βλέπουν τη φάτσα του άλλου χωρίς να τους έρθει
αναγούλα κι έτσι καταλήγουν σε ένα γερό λυτρωτικό καυγά για ασήμαντη αφορμή
(π.χ. γιατί έκλασες ενώ χασμουριόμουν κι αναγκάστηκα να τη ρουφήξω όλη και πήγε
κατευθείαν στα πνευμόνια), όπου ο ένας εξαπολύει ευθύνες στον άλλο, ενώ
πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι φωνές, τα κλάματα και τα σπασμένα πιάτα.

Όχι, δε θα μιλήσω
για αδιέξοδες σχέσεις (άσχετα αν είναι the story of my life). Αλλά για τις αναλαμπές.

Πάρε το κάπνισμα
για παράδειγμα. Μπορεί να καπνίζεις για χρόνια, και με κάθε ρουφηξιά να
σιχαίνεσαι όλο και περισσότερο τον εαυτό σου κι αυτή τη σιχαμένη συνήθεια, αλλά
παρόλαυτα να παραμένεις εγκλωβισμένος στην ασφυκτική αγκαλιά της νικοτίνης. Μέχρι
που ένα βράδυ εκεί που είχες ξεκινήσει για μια βόλτα μέχρι την κουζίνα για να
ανοίξεις μηχανικά το ψυγείο και να δεις μήπως έχει τίποτα να τσιμπήσεις
κατέληξες πεσμένος στα τέσσερα να ψάχνεις στον κάδο των σκουπιδιών και να
ξεκολλάς τις φλούδες απτις πατάτες που έχουν κολλήσει πάνω στις γόπες που άδειασες
απτο τασάκι μπας και καταφέρεις και τις καπνίσεις γιατί είναι 12 τη νύχτα κι
είναι κλειστά τα μαγαζιά και Ω ΘΕΕ ΘΕΣ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ!… Εκεί είναι που έρχεται η
αναλαμπή, όταν βλέπεις το άθλιο εθισμένο πρόσωπό σου να καθρεφτίζεται στον κάδο
των σκουπιδιών πάνω από τις φλούδες, τις γόπες και τα χρησιμοποιημένα χαρτιά
υγείας και αποφασίζεις να το κόψεις μια και καλή.

Όλοι οι άνθρωποι
έχουμε αναλαμπές. Μπορεί και κάθε μέρα, άλλες αναλαμπές μας αλλάζουν τη ζωή κι
άλλες είναι τελείως ασήμαντες.

Μια αναλαμπή μου
ήρθε σήμερα, Μ. Πέμπτη που κατέβηκα με το φίλο Μ. στη Γλυφάδα κι είχε τόση
ζέστη που οι κοπέλες τα είχαν πετάξει όλα έξω. Μπορεί ένα χελιδόνι να μη φέρνει
την άνοιξη αλλά δέκα μίνι στη Γλυφάδα φέρνουν το καλοκαίρι. Ο πολυταξιδεμένος
φίλος Μ. σε Ευρώπες και Αμερικές λέει πως κοπέλες σαν τις ελληνίδες δεν
υπάρχουν πουθενά. Κι ειδικά το καλοκαίρι, έτσι όπως ντύνονται, για ένα πακέτο
μακαρόνια βγαίνεις μέχρι το μίνι μάρκετ απέναντι και με αυτά που βλέπεις γυρνάς τόσο ξαναμμένος που
θες να πηδήξεις μέχρι και τη γάτα του γείτονα.

Φαντάζομαι πως σε
όσους διαβάζουν μέχρι εδώ θα τους έχει έρθει η αναλαμπή πως αυτό το ποστ δεν
βρίσκεται και πολύ μες στο κατανυκτικό και μελαγχολικό πνεύμα που αρμόζει στη
Μ. Εβδομάδα. Ίσως φταίει που έσπασα τη νηστεία. Δεν άντεξα και τις σαράντα
μέρες. Damn… Όπως και να'χει θα
κάτσω να κοινωνήσω μετά την Ανάσταση, όπου η Λειτουργία τελειώνει κατά τις 2 το
βράδυ, γιατί λένε πως μετά την Ανάσταση συγχωρούνται όλες οι αμαρτίες. Οπότε
είμαι καλυμμένος.

Αυτό το Πάσχα θα
περάσει μάλλον αδιάφορα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα είναι ευχάριστα γιατί
η mother είχε την
αναλαμπή να μη μας πρήξει τα ούμπαλα να κουβαληθούμε στο χωριό της, οπότε οι
γονείς θα πάνε εκεί μαζί με όλους τους συγγενείς κι εγώ με τον αδερφό θα
κάτσουμε εδώ Αθήνα. Ο αδερφός αυτές τις μέρες δουλεύει, οπότε χρησιμοποίησα τη
δικαιολογία ότι θα κάτσω να του κάνω παρέα. Στην πραγματικότητα, μου τη δίνει
το χωριό κι όλο αυτό το μαζεμένο συγγενολόι με τις καμπουριασμένες γιαγιάδες με
τις τριχωτές κρεατοελιές και τις μαντίλες που κουτσομπολεύουν και με ρωτάνε
συνέχεια πότε θα πάρω πτυχίο κι αν είναι καλά τα φάρμακα που τους έδωσε ο
γιατρός και πότε θα παντρευτούν οι ξαδέρφες μου. Σίγουρα θα μου λείψουν οι
γονείς μου κι οι συγγενείς μου αλλά καλύτερα θα περάσω εδώ στην Αθήνα.

Αύριο ας πούμε
Μ.Παρασκευή πρωί-πρωί θα βγούμε για τρέξιμο. Μέπιασαν οι ενοχές που έσπασα τη
νηστεία που αποφάσισα να κάψω τις θερμίδες του αρνιού πριν καν το φάω. Των
φρονίμων τα παιδιά πριν τις φάνε θα τις κάψουν.

Άλλες αναλαμπές
μου ήρθαν στη σημερινή μας βόλτα στα FNAC της Γλυφάδας. Εκεί που ήμασταν με το φίλο Μ. συναντήσαμε μια
παλιά γνωστή συνομήλική μας, παρέα με τη 40άρα θεία της (milf άλλο πράγμα, όποιος κατάλαβε
κατάλαβε . Η αναλαμπή ήταν πως το να προσπαθείς να παίξεις βιντεοπαιχνίδι με
άτομο που έχει περάσει τα δεύτερα άντα είναι τόσο μάταιο όσο να προσπαθείς να
πείσεις τον Αλέφαντο ότι δεν έφταιγε ο Δούρος που έχασε το πρωτάθλημα ο
Ολυμπιακός τη χρονιά που ήταν προπονητής. Τα πάντα όλα να'ούμε.

Σαν σωστός nerd από μικρός έχω μεγάλη λατρεία στα
βιντεοπαιχνίδια (χωρίς όμως να αγγίζω τα θαυμαστά επίπεδα καψίματος του Dreiko και της παρέας του) και πάντα
προσπαθώ να μυήσω τους ανίδεους στο μαγικό τρισδιάστατο κόσμο των video games. Έτσι πήγα δίπλα στη 40αρα να της δείξω ένα παιδικό παιχνίδι στο playstation, που χαρακτηριζόταν «απλό κι εύκολο,
ακόμα και για μικρές ηλικίες». Ε, για κανα μισάωρο ακούγονταν μόνο τα εξής: «πρέπει
να πατήσεις το Χ για να ανοίξει η πόρτα… πάτα το Χ… είναι το μπλε κουμπί με ένα
Χ πάνω του… όχι, δε μπορείς να σκαρφαλώσεις στο δέντρο εκεί πίσω, είναι το background αυτό, το έχουν απλά για διακόσμηση…
κοίτα, ίσως να το αφήσουμε να δοκιμάσουμε κάποιο άλλο παιχνίδι… ωπ, μπήκες στο inventory τώρα… το inventory είναι τα πράγματα που κουβαλάς…
όχι, μην το πατάς αυτό, τώρα πήγες πίσω στο μενού… για όνομα του Θεού, φέρτο
εδώ… ΦΥΓΕ ΑΧΡΗΣΤΗ ΚΙ ΑΣΕ ΜΕ ΗΣΥΧΟ!!!». Αυτά ακούστηκαν περίπου. Χωρίς τα
κεφαλαία γράμματα στο τέλος φυσικά.

Η συνομήλικη
γνωστή μας απτην άλλη ήταν τελείως αδιάφορη. Δεν έριξε ούτε μια ματιά στην
οθόνη μας, ενώ χάζευε σε κάτι τεράστιες οθόνες παραδίπλα που έδειχναν τη
ποντικόφατσα του Ντάνιελ Γκρέγκ στο τελευταίο Τζέιμς Μπόντ. Αλλά έτσι γίνεται
συνήθως, οι γυναίκες αδιαφορούν για τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά ενδιαφέρονται να
μάθουν «ποιος είναι ο γνωστός τραγουδιστής που τον έπιασε η γυναίκα του αγκαλιά
με ένα σκύλο στο κρεβάτι». Εμ βλέπεις, ο Σόνικ ο σκατζόχοιρος κι η Λάρα Κρόφτ
δεν πρόκειται να κάνουν σχέση που θα καταλήξει σε χωρισμό με δικαστικές
διαμάχες και τηλεοπτικούς τσακωμούς για το ποιος θα πάρει τα παιδιά. Τα κυβάκια
του Tetris δε μεθάνε
ούτε ρίχνουν γροθιές σε φωτογράφους. Ο πιο συναρπαστικός χαρακτήρας στο
βιντεοπαιχνίδι είσαι εσύ, ο παίκτης. Κι εκτός από σένα, ποιος άλλος δίνει
δεκάρα για σένα? Κανείς. Ούτε καν ο Θεός. Γιαυτό σου έδωσε τέτοια μύτη.

Παρολαυτά η αγορά
των παιχνιδιών επεκτείνεται και βγάζουν παιχνίδια όλο και πιο απλά για να
ταιριάζουν σε όλες τις ηλικίες και σε λιγότερο μαθημένα κοινά. Ήδη υπάρχουν mainstream παιχνίδια, ας πούμε όποιος έχει
ζήσει σε σπίτι μπορεί να καταλάβει τι πρέπει να κάνεις στο Sims, όποιος έχει παίξει τένις ξέρει πώς
πρέπει να κινήσει το τηλεχειριστήριο του Wii. Το Grand Theft Auto ίσως δεν είναι και τόσο mainstream αλλά σίγουρα στοχεύει σε ένα μεγάλο
κοινό, συγκεκριμένα σε όσους θα ήθελαν να πάνε στο κέντρο μιας πόλης και να τα
κάνουν όλα πουτάνα (98% του πληθυσμού).

Υπάρχουν
εκατομμύρια άλλες φαντασιώσεις των ανθρώπων, τις οποίες οι βιομηχανίες
παιχνιδιών δεν έχουν εκμεταλλευτεί ακόμα. Εμένα μου ήρθαν αναλαμπές κι έχω να
κάνω ορισμένες προτάσεις για παιχνίδια, που είμαι σίγουρος πως θα άρεσαν σε
πολλούς.

Το μαγικό πάρτυ της συμφωνίας. Είναι ένα απλό παιχνίδι, όπου κάθεσαι σε
ένα δείπνο με πολλά άτομα κι αναπτύσσεις όλες τις απόψεις σου για τη ζωή, από
αθλητικά και πολιτική μέχρι το γιατί ο Ευαγγελάτος έχει τόσες τρίχες στα
δάχτυλά του και γύρω σου όλοι σε ακούν με προσοχή και σιγά σιγά συμφωνούν
ένας-ένας με όσα λες, βγάζοντας επιφωνήματα θαυμασμού και εντυπωσιασμού.

Φλάσμπακ πόνου IV. Αυτό το παιχνίδι αποτελείται από απλά ερωτικά
καυγαδάκια, όπου ο χαρακτήρας σου είναι προικισμένος με τη μαγική ικανότητα να
γυρνά πίσω στο χρόνο και να καταγράφει σκηνές όπου ο/η σύντροφός σου ήταν ένας
άθλιος σιχαμένος υποκριτής και μετά να επιστρέφεις στο παρόν και να προβάλλεις
το υλικό που κατέγραψες σε τεράστιες οθόνες μέχρι ο άλλος να καταρρεύσει
κλαίγοντας και να παραδεχτεί πως εξαρχής είχες δίκιο 100%.

Χωρίς όρια Uncensored. Παιχνίδι στο στυλ
των Sims όπου δημιουργείς ένα
χαρακτήρα ακριβώς σαν το δικό σου, που ζει σε ένα σπίτι που μοιάζει ακριβώς με
το δικό σου, με μια δουλειά ακριβώς σαν τη δικιά σου- βασικά κάθε λεπτομέρεια
θα ταιριάζει με τη δική σου ζωή. Με μια διαφορά: ότι δε θα έχεις καμία ευθύνη ή
επίπτωση για τις πράξεις σου. Οπότε μπορείς να μπεις στο γραφείο σου και να
κάνεις σεξ με 9 συναδέλφους σου και μετά να πας σπίτι και να φας 200 σουβλάκια
και να μην πάρεις κιλό. Μπορείς να πάρεις το συρραπτικό και να το καρφώσεις στο
μάτι του σκύλου σου, επειδή απλά έτσι σου ήρθε και να μην του αφήσεις ούτε ένα
σημάδι. Ένα τέτοιο παιχνίδι να βγει και δεν πρόκειται να ξανακούσεις για τύπους
που μια μέρα φλίπαραν, άρπαξαν μια καραμπίνα και βγήκαν στους δρόμους πυροβολώντας
σαν το Σταλόνε στο Ράμπο: Το πρώτο αίμα.

Αρκετά με τα
διαστημικά, πολεμικά ή φουτουριστικά παιχνίδια. Θέλουμε νέα παιχνίδια πιο κοντά στις
φαντασιώσεις μας και τα θέλουμε τώρα!

Αυτές οι
αναλαμπές μου ήρθαν στον όροφο με τα παιχνίδια. Ανεβήκαμε μετά στον όροφο με τα
βιβλία. Εκεί που έψαχνα κάνα αστυνομικό ή μυστηρίου κι ο Μ. κανέναν οδηγό Κάμα
Σούτρα έρχεται η γνωστή συνομήλική μας κι ενώ είχε δει το καινούργιο βιβλίο του
Πάολο Κοέλο πετάει το κορυφαίο: «Τα έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία». Της απαντώ
«Α εμένα μόνο ο Αλχημιστής μου άρεσε. Και το η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει.
Και το ημερολόγιο του πολεμιστή του φωτός.» Ο Μ. λέει «εμένα πάλι μόνο ο
Αλχημιστής». Κι η γνωστή μας, απαντάει: «Ποιος Αλχημιστής? Α αυτό ίσως μου έχει
ξεφύγει».

Δηλαδή fuck me, δηλώνεις πως έχεις διαβάσει όλα τα βιβλία του Κοέλο και δεν ξέρεις τον
Αλχημιστή? Το βιβλίο με το οποίο χέστηκε στο τάλιρο κι από τότε γράφει για ό,τι
κουλαμάρα του κατέβει στο μυαλό? Και στην τελική με τον Κοέλο βρήκε να μας
πουλήσει μούρη? Την εκλαϊκευμένη αμπελοφιλοσοφία του που σε λίγο θα τη γράφει
μέχρι και στο Cosmopolitan?

Παραδίπλα είχε
μια πολυτελέστατη έκδοση της Βίβλου φτιαγμένη έτσι ώστε να φαίνεται εντυπωσιακή
και αρχαία. Ευτυχώς που το μάτι της γνωστής μας έπεσε πρώτα στον Κοέλο κι όχι
στη Βίβλο γιατί τότε θα μας έλεγε ότι έχει διαβάσει όλη τη Βίβλο. Το
φαντάζεσαι? Προφανώς οι άνθρωποι λένε ψέματα ότι έχουν διαβάσει πολλά βιβλία
γιατί νομίζουν πως έτσι θα φανούν πιο σέξυ. Αλλά ποιος θα δήλωνε πως διάβασε
όλη τη Βίβλο μόνο και μόνο για να πηδήξει? Άσε που αν αναφέρεις τη Καινή
Διαθήκη στη νέα σου αγάπη στο πρώτο σας ραντεβού μπορείς κάλλιστα να καρφώσεις
ένα πιρούνι στο μέτωπό σου και να αρχίσεις να ουρλιάζεις για φαντάσματα.
Πιθανοί σύντροφοι που διαβάζουν τη Βίβλο καθημερινά μόνο για δική τους
ευχαρίστηση δεν το αναφέρουν μέχρι πολύ αργότερα που θα σε έχουν καλέσει στο
σπίτι σου και θα σε πάνε μέχρι το υπόγειο απλά για να σου δείξουν «μια έκπληξη»
που σου ετοίμασαν και ξαφνικά θα σου καρφώσουν το ένα σου χέρι στον τοίχο ενώ
θα αρχίσουν να ψέλνουν δυνατά μια συλλογή από τις αγαπημένες τους παραβολές.

Αναλαμπή. Η
φαντασία μου ξεφεύγει σε ανησυχητικό βαθμό.

Η βόλτα στα
βιβλία συνεχίστηκε. Όσο ήμασταν με τις κοπέλες ο Μ. δήλωσε πως έχει διαβάσει το
1984 του Όργουελ. Όταν πιο μετά μείναμε οι 2 μας τον ρώτησα «Σοβαρά ρε το
διάβασες?» γιατί αυτός διαβάζει μόνο την Πράσινη κι αυτή στην τουαλέτα και μου
είπε: «Μπα, έτσι το'πα μωρέ». Η γνωστή μας δήλωσε κι αυτή πως το έχει διαβάσει,
κάτι για το οποίο αμφιβάλλω. Αυτό σημαίνει πως όταν λες ψέματα για να
εντυπωσιάσεις κάποιον, το πιο πιθανό είναι να μην το έχει διαβάσει ούτε αυτός.
Και οι 2 σας κρύβετε τον αληθινό σας εαυτό για να αποφύγετε την κοινωνική
κατακραυγή ή το στιγματισμό κάτι που εντελώς ειρωνικά είναι ακριβώς αυτό που
κάνουν οι πολίτες στο 1984. Όχι, πως ξέρεις για τι πράγμα μιλάω, σιγά μην το
έχεις διαβάσει.

Το αγαπημένο μου
σημείο στο βιβλίο παρεμπιπτόντως, είναι το κομμάτι όπου η μαϊμού οδηγεί το
αμάξι.

Φυσικά όταν δύο
άνθρωποι γνωρίζονται, τα ψεματάκια για το ποια βιβλία έχουν διαβάσει είναι μόνο
η κορυφή του παγόβουνου. Καθώς οι πιθανοί σύντροφοι κάνουν αναγνώριση ο ένας στον
άλλον το 98% της κουβέντας τους αποτελείται από ψέματα. Και το υπόλοιπο
26% που απομένει είναι εξωφρενικές υπερβολές (η στατιστική έρευνα είναι
απολύτως έγκυρη όπως καταλάβατε). Είναι ένα παιχνίδι μπλόφας, κάτι σαν πόκερ
όπου στη θέση των χαρτιών είναι τα ενδιαφέροντα του καθενός κι αν καταφέρεις
και τα ταιριάξεις με του άλλου έχεις φουλ του άσσου. Σε αυτό το παιχνίδι
ισχυρίζεστε πως ακούτε την ίδια μουσική, έχετε τις ίδιες πολιτικές θέσεις,
υποθάλπετε τα ίδια σκοτεινά μυστικά κι άλλα τέτοια.

Αν υποθέσουμε ότι το κόλπο
πιάνει και γίνετε ζευγάρι τότε είτε α) κι οι δύο αργά και βασανιστικά
αποκαλύπτετε τον αληθινό εαυτό του άλλου ή β) ένας απτους δύο ζει ακόμα με την
ψευδαίσθηση ότι όντως ο άλλος ακούει Θανάση Παπακωνσταντίνου κι ας έχει μόνο cd του Βασίλη Καρρά στο σπίτι του, ότι
τρελαίνεται για ιρανικό κινηματογράφο παρόλο που έχει αφίσα του Σταλόνε στο
δωμάτιό του κι ότι το μαστίγιο που βρήκε στη ντουλάπα του δεν είναι από
σαδομαζοχιστικά όργια με πρώην αλλά για το γαϊδούρι που έχουν στο χωριό. Μέχρι
τη στιγμή που η μάσκα θα πέσει, η κοροϊδία θα αποκαλυφθεί κι ο ευκολόπιστος θα
πέσει να πεθάνει από απόγνωση και στεναχώρια.

Κι εδώ έρχεται η
αναλαμπή. Ένα είναι το μυστικό. Το οποίο και θα αποκαλύψω.

Το μυστικό είναι
να αφήνεσαι. Να είσαι ο εαυτός σου. Να μη δίνεις δεκάρα τι αρέσει στους άλλους,
τι πιστεύουν ή τι μπορεί να σκέφτονται. Έτσι δεν κινδυνεύεις να στριμωχτείς στη
γωνία προσπαθώντας να τους εντυπωσιάσεις. Ακόμα καλύτερα, ακολούθα τη
στρατηγική να τους τρομάξεις εξαρχής: ομολόγησε τις πιο ντροπιαστικές συνήθειές
σου και τις πιο ένοχες απολαύσεις σου με την πρώτη ευκαιρία. Πες τους ότι δεν
έχεις διαβάσει αυτόν τον επιληπτικό και καταθλιπτικό Ντοστογιέφσκι (personal favourite by the way) αλλά το Ημερολόγιο μιας Πριγκίπισσας που ήταν το πιο συναρπαστικό βιβλίο
που έχεις πιάσει στα χέρια σου. Όχι μόνο θα τους κάνεις να νιώσουν πιο έξυπνοι
από εσένα, και άρα καλά με τον εαυτό τους -κάτι που ας το παραδεχτούμε είναι
ένα πολύ ωραίο δώρο για να προσφέρεις σε κάποιον σε αυτό τον κρύο και απαίσιο
πλανήτη- αλλά θα έχεις θέσει τη μπάρα τόσο χαμηλά που δε θα χρειαστεί να
πακετάρεις το 1984 στη βαλίτσα σου όταν φύγετε για μήνα του μέλιτος μόνο και
μόνο για να τον/την εντυπωσιάσεις. Αντίθετα κατά τη διάρκεια της πτήσης μπορείς
να παίζεις Donkey Kong στο Nintendo DS σου. Κι έτσι να είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Η άλλη ειρωνεία
είναι ότι ενώ οι άνθρωποι λένε ψέματα ότι έχουν διαβάσει βιβλία με κύρος για να
εντυπωσιάσουν τους άλλους, μια συντριπτική πλειοψηφία αυτών των βιβλίων με
κύρος δεν αξίζουν να διαβαστούν γιατί οι ίδιοι οι συγγραφείς είναι τόσο
απασχολημένοι να εντυπωσιάσουν τον αναγνώστη (ο οποίος όπως ξέρουμε δεν έκανε
τον κόπο να εμφανιστεί -αφού είπαμε λέει ψέματα πως έχει διαβάσει το βιβλίο).
Γιαυτό τα γνωστά επιτυχημένα βιβλία συνήθως έχουν ήρωες τα wannabe alter ego των συγγραφέων να συζητούν πολιτική
και τέχνη και πυρηνική φυσική πάνω από ένα προσεκτικά διαλεγμένο μπουκάλι κρασί
μαζί με μιας κατά πολύ νεότερης και απίστευτης εξωτικής ομορφιάς γυναίκα που θα
είναι σύζυγος ενός κακού αλλά ανίκανου μεγιστάνα ή γκάνγκστερ πριν την πάει σε
ένα πανάκριβο ελβετικό ξενοδοχείο με πανέμορφη θέα και της κάνει πεπειραμένο
ζωώδες σεξ για ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο μέχρι τη στιγμή που ένα περιστέρι
που συμβολίζει την ένωση ή κάτι τέτοιο θα κουτουλήσει στο τζάμι και μπλα μπλα
μπλα μπλα ΜΠΛΑ. Δηλαδή, ποιον τον νοιάζει στην τελική? Το Μίκυ Μυστήριο ήταν 20
φορές πιο ενδιαφέρον. Και είχε και εικόνες.

Το συμπέρασμα
είναι πως το να διαβάζεις είναι πιο πολύ μπελάς, παρά απόλαυση. Κι αυτό το λέω
εγώ που διαβάζω ό,τι πέσει στα χέρια μου, ακόμα και τα διαφημιστικά φυλλάδια που βρίσκω στο δρόμο. Αλλά
το να λες ψέματα για βιβλία που έχεις διαβάσει είναι ακόμα χειρότερο. Καλύτερα
να ρίχνεις μια ματιά στο εξώφυλλο και να διαβάζεις και 2-3 λέξεις απτο τέλος.
Αν μάλιστα είχες την αναλαμπή να κάνεις το ίδιο και με αυτό το ποστ, θα
συνέχιζες να ζεις τη μέρα σου πιο γρήγορα χωρίς να ακούς εμένα να παραληρώ.
Σόρι γιαυτό. Και τώρα φύγε.

Υ.Γ.1 Μ.Πέμπτη
ήμουν έξω από την εκκλησία και μιλούσα με τον Trikalo στο τηλέφωνο. Εκτός από τα διάφορα κολάσιμα και
αθεόφοβα που λέγαμε, κάθε φορά που χτύπαγε η καμπάνα τραγουδούσαμε το Hells Bells από ACDC!!!

Όποιος έχει όρεξη
και για άλλη ανάγνωση και δεν το έχει κάνει ήδη (μην πει κανείς ψέματα ότι το
διάβασε!) αξίζει να ρίξει μια ματιά στο ποστ που ανέβασε ο Trik,όπου περιγράφει ένα απόγευμα μαζί μου.
Διαβάστε το εδώ.

Επίσης είχε την
αναλαμπή να κάνει μια όμορφη αλτρουιστική προσπάθεια όπου προσφέρει αφιλοκερδώς
τεχνικές πληροφορίες παντός είδους! Δεν χρειάζεται να έχει τα χτένια, μόνο
αυτός που έχει τα γένια (αυτός έχει τα γένια πάντως -και τις γνώσεις). Ό,τι
κουλή απορία έχετε λοιπόν, βομβαρδίστε τον εδώ !!!!

Υ.Γ.2 Στα σχόλια
του από κάτω ποστ και στα τριγύρω blogs, θα σχολιάσω αύριο. Σήμερα ο εγκέφαλος ήθελε να εκτονωθεί μόνο με το παραλήρημά
του.

Υ.Γ.3 Βάλτε την
τρέλα στη ζωή σας! Και μην αγνοείτε τις αναλαμπές σας. Και να θυμάστε μετά από
κάθε Σταύρωση έρχεται η Ανάσταση. So keep smiling και καλή Ανάσταση σε όλους!!! �

Έχω μια μικρή δυσκολία
στη συγκέντρωση, τόσο μικρή που βαρέθηκα ακόμα και καθώς πληκτρολογούσα τη λέξη
«συγκέντρωση». Αυτό σημαίνει ότι το να οργανώσω μια διήμερη εξόρμηση μου φαίνεται
πιο δύσκολο κι από τον άθλο του Ηρακλή όταν του ζήτησε ο Ευρυσθέας να καθαρίσει
τους κόπρους του Αυγεία. Βοθρατζή τον έκαναν τον άνθρωπο. (Ξεκίνησε η παράγραφος
μιλώντας για τον εαυτό μου και κατέληξε στα εναλλακτικά επαγγέλματα του Ηρακλή-άλλο
ένα σημάδι για τη δυσκολία σε αυτό που λέγαμε).

Οι μόνες διακοπές
που μπορώ να οργανώσω είναι να περιφέρομαι όλη μέρα με παντόφλες και μαγιό στις
παραλίες του χωριού της μάνας μου. Αυτό. Κι άντε να τρώω σε κανα ταβερνάκι εκεί
δίπλα. Κι άντε να μιλάω και σε κάνα άνθρωπο μην με περάσουν για τον τρελό του
χωριού. Από πικρή εμπειρία αυτές οι διακοπές δεν έχουν πάντα ευτυχή κατάληξη
γιατί με το άραγμα στις παραλίες μπορείς να βρεθείς τσουρουφλισμένος κάποια
μέρα και να περιφέρεσαι βογκώντας με χέρια και πόδια ανοιχτά σαν επιζόντας από
πυρηνικό ολοκαύτωμα. Μπορείς να πεις πολλές φορές «Άουτς» μέχρι να βαρεθείς τον
εαυτό σου, πίστεψέ με.

Για όλους αυτούς
τους λόγους φιλική μου παρέα ανάλαβε να οργανώσει ταξιδάκι στο Βόλο. Κι εμένα
μου το πρότειναν αφού είχαν κανονιστεί όλες οι λεπτομέρειες. Και φυσικά
δέχτηκα. Θα ταξιδεύαμε 4 άτομα, 2 αγόρια 2 κορίτσια. Ήμασταν ξενυχτισμένοι
γιατί μία από τις κοπέλες είχε γενέθλια και μας έβγαλε το προηγούμενο βράδυ.
Έτσι ξεκινήσαμε Κυριακή πρωί-πρωί με δύο ώρες ύπνο γιατί δε θέλαμε να χάσουμε
τη μέρα μας. Παρόλαυτα όταν φτάσαμε Βόλο κουτουλούσαμε από τη νύστα τόσο που είπαμε
να ξαπλώσουμε για καμιά ώρα και τελικά ξυπνήσαμε απόγευμα.

Όταν κάποτε
ξυπνήσαμε, ακόμα τρίβοντας τα μάτια μας κατευθυνθήκαμε στα περίφημα ουζερί του
Βόλου. Να σημειωθεί πως 2 χρόνια που σπούδαζα Λάρισα, μια φορά δεν έτυχε να
επισκεφτώ τον Βόλο. Τα ουζερί του Βόλου, ή πιο σωστά «τσιπουράδικα» είναι
περίφημα για τον εξής λόγο. Παραγγέλνεις ας πούμε 4 τσίπουρα (όσα και τα άτομα)
και σου φέρνουν από μόνοι τους 4 πιάτα με μεζέδες. Και μεζέδες όχι της πλάκας,
πιατάρες. Αν θες κάτι άλλο το παραγγέλνεις ή παίρνεις δεύτερο γύρο τσίπουρα που
συνοδεύεται με δεύτερο γύρο από μεζέδες διαφορετικούς από του πρώτου γύρου.

Ο πρώτος γύρος

Ο μεζές που λάτρεψα: Καβουροδαγκάνες. Συνοδεύονται με σως ή σαλάτα φάρμα. Απίστευτες!!!!

Το πρώτο πράγμα
που μου έκανε εντύπωση στο Βόλο ήταν η πατέντα που ανακάλυψαν για να εμποδίζουν
τους τύπους που διπλοπαρκάρουν. Όλοι σχεδόν οι κεντρικοί δρόμοι αποτελούνται
από δύο λωρίδες, κοινής κατεύθυνσης. Και στη μέση, ανάμεσα στις δύο λωρίδες
έχουν κολωνάκια! Έτσι αν κάποιος διπλοπαρκάρει θα κόψει την κίνηση σε μια
ολόκληρη λωρίδα αφού οι από πίσω του δε θα μπορούν να αλλάξουν λωρίδα χάρη στα
κολωνάκια, οπότε δεν πρόκειται κανείς να διπλοπαρκάρει. Ομολογώ πως είναι
ευφυής ιδέα άσχετα αν κάθε φορά που χάναμε το δρόμο δυσκολευόμασταν να
αλλάξουμε λωρίδα και να στρίψουμε χάρη στα κολωνάκια.

Γενικά, οι
Θεσσαλιώτες δε διστάζουν να διαφοροποιηθούν από τους υπόλοιπους Έλληνες. Στη
Λάρισα ας πούμε τα μαγαζιά δεν κλείνουν Τετάρτη-Παρασκευή, αλλά Τρίτη-Πέμπτη!

Στην παρέα μας
προστέθηκε κι η ξαδέρφη μιας κοπέλας, η οποία απεδείχθη ένα από τα πιο
ευχάριστα άτομα που έχω γνωρίσει. Επειδή ο φίλος μου κι εγώ δεν είχαμε καμία
σχέση με το Βόλο μας έκανε πλήρη ξενάγηση στα όσα βλέπαμε. Γυρίσαμε κάμποσα
μέρη με το αυτοκίνητο, όλα υπέροχα μέχρι που σε μια φάση κάποια απτην παρέα
ανέφερε κάτι για ένα στοιχειωμένο σπίτι…

Phantom και
στοιχειωμένο σπίτι όπως καταλάβατε πάνε μαζί. Και τα 5 άτομα ταιριάζαμε τόσο
πολύ που αποφασίσαμε να πάμε στο στοιχειωμένο σπίτι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ιστορία για το
στοιχειωμένο σπίτι ήταν η εξής. Το κτίριο αυτό παλιά το χρησιμοποιούσαν οι
Γερμανοί για να βασανίζουν τους Έλληνες. Μετά τον πόλεμο πέρασε στα χέρια ενός
πολύ πλούσιου οικογενειάρχη ο οποίος είχε έναν τραγικό θάνατο μαζί με την
οικογένειά του. Έκατσαν ένα πρωί να φάνε πρωινό, αυτός, η γυναίκα του και το
παιδί του. Μόνο που στην κανάτα με το γάλα είχε μπει ένα σαμιαμίδι (κάτι σαν
σαύρα) και δηλητηριάστηκαν όλοι. Άλλες φήμες λένε πως τους δηλητηρίασε η
υπηρέτρια που είχε σχέση με το σύζυγο. Η κατάρα του σπιτιού συνεχίστηκε γιατί
κάποια χρονιά πολύ πρόσφατα το χτύπησε κεραυνός και κόντεψε να καεί ολοσχερώς.

Ορίστε
φωτογραφίες από το εσωτερικό του.

Είμαι σίγουρος
πως αυτές τις εικόνες έχουν οι σίριαλ κίλερ στο μυαλό τους όταν ψάχνουν σπίτι
για μόνιμη κατοικία.

Εδώ ένας υπερ-μεγέθης και υπερ-αηδιαστικός γυμνοσιάλαγκας στο μονοπάτι για το στοιχειωμένο σπίτι.

Κι εδώ μια θολή φωτό που τράβηξα από το μπουντρούμι του σπιτιού, στο οποίο μόνο εγώ τόλμησα να μπω γιατί οι άλλοι φοβόντουσαν όχι μην βγει φάντασμα αλλά μην πέσει κάνα δοκάρι και μας πλακώσει. Διακρίνει κανείς κάνα φάντασμα?
Εμένα μου φαίνεται πως κάπου δεξιά υπάρχει μια σκοτεινή θολούρα που με λίγη φαντασία έχει ανθρώπινη μορφή. Τη βλέπει κανείς?

Παρακάτω είδαμε
άλλο ένα σπίτι που μας φαινόταν πιο τρομακτικό κι απτο στοιχειωμένο. Όπως
είχαμε πάρει φόρα και την είχαμε δει Ghostbusters πήγαμε να τσεκάρουμε και αυτό. Ήταν ερημωμένο με κλειδωμένες
πόρτες, οπότε αρχίσαμε να τις κοπανάμε μπας και ανοίξουν. Με τα γκάπα γκούπα
βγήκε μια γειτόνισσα και μας εξήγησε ότι δεν είναι στοιχειωμένο αλλά απλά παλιό
και το χρησιμοποιούν πλέον σαν αποθήκη.

Φύγαμε
ξενερωμένοι, αλλά περάσαμε μια βόλτα από το νεκροταφείο γιατί οι κοπέλες της
παρέας (Βολιώτισες όλες) μας είπαν πως της οικογένειας που πέθανε από το
σαμιαμίδι της είχαν κάνει έναν πολύ εντυπωσιακό τάφο. Ε και μιας και είχαμε
πιάσει όλα τα μακάβρια, είπαμε να το δούμε κι αυτό. Ιδού λοιπόν. Φοβερό?

Γύρω γύρω, ο φράκτης του τάφου φαίνεται πως είναι από κούτσουρα ξύλου, αλλά όχι, όλα είναι φτιαγμένα από μάρμαρο.

Αφήσαμε τα
μακάβρια κι αποφασίσαμε να ζήσουμε τη νυχτερινή ζωή του Βόλου. Μας είπαν πως οι
μέρες που πήγαμε ήταν οι χειρότερες γιατί έχουν κλείσει όλα τα χειμερινά
μαγαζιά, ενώ δεν έχουν ανοίξει τα καλοκαιρινά. Οπότε Βολιώτικο club δεν είδαμε (thank God), μόνο καφέ, μετά ποτό και μετά φαΐ σε μεξικάνικο. Με την παρέα εκεί
είχαμε ταιριάξει πολύ, ακόμα και στο φαγητό, οι κοπέλες ήξεραν να απολαμβάνουν
το φαγητό κάτι που μου αρέσει πολύ σε μια γυναίκα. Μίζερος άνθρωπος στο φαγητό
ή στην τσέπη θα είναι μίζερος και στα αισθήματα. Περιττό να πω πως την νηστεία
την έσπασα. Την ξανάρχισα μόλις πάτησα Αθήνα.

Το gps είχε μεταμορφώσει το ταξίδι μας και
τις βόλτες με ταμάξι. Βάλε μια διεύθυνση από πριν και σε βγάζει από τη
συντομότερη διαδρομή λες κι έχεις βάλει τον αυτόματο πιλότο, σε πηγαίνει με
«στρίψε εδώ, στρίψε εκεί» έξω από την πόρτα του μαγαζιού που θες. Αν και πιστεύω
πως θα πρέπει να πάρει Νόμπελ τεχνολογίας αν κάποιος ανακαλύψει gps που να εντοπίζει θέσεις πάρκινγκ.

Το βράδυ
μαζευτήκαμε κι οι 5 στο σπίτι της φίλης που μας φιλοξενούσε και κάναμε μαλακίες
μέχρι το πρωί. Κι επειδή όπως θα καταλάβατε και προηγουμένως με τα σαμιαμίδια
και τους τάφους η παρέα ήταν υπέροχα φρικουλιάρικη, μία από τις κοπέλες μου έδειξε
έναν απίστευτο τρόπο με τον οποίο μπορείς να βρεις πώς θα πεθάνεις, αλλά δεν
πρόκειται να το αποκαλύψω εδώ γιατί το διαβάζουν κάνα δυο γνωστοί και θέλω να
τους το κάνω χωρίς να ξέρουν τίποτα!

Το επόμενο πρωί
ξυπνήσαμε κι οι 5 κι αφού τα αγόρια της παρέας κάναμε μια επιδρομή στο φούρνο
της γειτονιάς, κινήσαμε για τη Μακρυνίτσα Πηλίου, ένα μέρος με απίστευτη θέα.
Για το λόγου το αληθές, ορίστε.

Ο φίλος και
οδηγός, ολίγον κάγκουρας είχε ξετρελαθεί με τις απότομες στροφές και έμπαινε με
τις μπάντες οπότε όσοι καθόμασταν πίσω καταλήγαμε να κουτουλάμε σαν φυσαλίδες
σε αναψυκτικό όταν το ανακατεύεις.

Στη Μακρυνίτσα
βρήκα ευκαιρία να πάρω αναμνηστικά για την οικογένεια, 4-5 τσίπουρα που είχαν
κάτι ποιηματάκια πάνω, έναν αντιανεμικό αναπτήρα που γράφει «I love Πήλιο», ένα ξύλινο διακοσμητικό και μερικά διάφορα είδη τσαγιού για τη mother. Η ξαδέρφη της φίλης συνέχιζε την
ξενάγηση (όταν δε μας έκανε να ξεκαρδιζόμαστε με όσα μας έλεγε-είπαμε ήταν
απίστευτος άνθρωπος) και μου είπε πως εκεί βγάζουν εξαιρετικά μήλα-φιρίκια.
«Σιγά μην πάρω φιρίκια» σκέφτηκα. Όταν φύγαμε, με πήρε η mother τηλέφωνο και με έκραζε που δεν πήρα
τα φιρίκια.

Κάτσαμε και σε καφετέρια σε κτίριο που έμοιαζε να αιωρείται πάνω από την απέραντη θέα. Ορίστε πώς φαινόταν από μέσα.

Κάναμε βόλτες σε
μέρη των οποίων τα ονόματα δε θυμάμαι και καταλήξαμε πάλι, πού αλλού? για
φαγητό. Την πρώτη φορά είχαμε πάει σε τσιπουράδικο στην παραλία κι ήταν πιο
ακριβά, αυτή τη φορά πήγαμε σε ένα μες στην πόλη κι ήταν τζάμπα. Ακόμα κι εκεί
έχουν κάνει την εξής πατέντα. Το καλοκαίρι τα τσιπουράδικα της παραλίας
ανεβάζουν τις τιμές, ενώ μες στην πόλη τις ρίχνουν, ενώ το χειμώνα γίνεται το
αντίστροφο της παραλίας είναι φθηνά και της πόλης ακριβά.

Μετά καφές, ποτό
κι αργά το βράδυ πήραμε το δρόμο του γυρισμού κι ήμασταν τόσο μα τόσο
ξενερωμένοι που σκεφτόμασταν ο καθένας πόσο όμορφα περάσαμε και τι δουλειές είχαμε
να κάνουμε το πρωί και μας ερχόταν να βάλουμε τα κλάματα. Ευτυχώς ταξιδεύαμε με
το αμάξι του φίλου μου οπότε δε χρειαζόταν να οδηγήσω, απλά μόνο τού μίλαγα πού
και πού μην κοιμηθεί στο τιμόνι. Οι κοπέλες είχαν ξεραθεί.

Το να ταξιδεύεις
με φίλο-κάγκουρα που έχει κωλοφτιαγμένο αμάξι έχει τα εξής πλεονεκτήματα. Το
αμάξι είναι πάντα σε καλή κατάσταση, μοσχοβολάει, ενώ κουβαλά άριστης ποιότητας
ηχοσύστημα κι ο οδηγός-κάγκουρας δεν πρόκειται ποτέ να σου ζητήσει να
μοιραστείτε τη διαδρομή γιατί δεν εμπιστεύεται σε κανέναν το αμάξι εκτός από
τον εαυτό του. Το μειονέκτημα είναι πως το συνεχές βουητό της πειραγμένης
εξάτμισης νιώθεις να σου βουλώνει τα αυτιά και να εισχωρεί στον εγκέφαλο, ενώ
κάνει 2-3 ώρες να φύγει από τα αυτιά σου μετά το τέλος του ταξιδιού.

Και αυτό το
βουητό σε συνδυασμό με τη σιωπή στο αμάξι και τη μελαγχολία του γυρισμού ήταν
ανυπόφορο…

Ευτυχώς σε
ένα-ενάμιση μήνα μας βλέπω να ξαναπηγαίνουμε!

Υ.Γ. Προσπαθούσα
να σκεφτώ τίτλο και δε μου ερχόταν κάτι στο μυαλό, οπότε πέταξα αυτό με το Βόλο
και τον κώλο. Είπαμε έχω δυσκολία στη συγκέντρωση και στην οργάνωση, νόμιζε
κανείς πως θα μπορούσα να βρω τίτλο της προκοπής?

Κλείνω με ένα τραγούδι που ταιριάζει με τα μακάβρια στην αρχή του ποστ. Όταν μου ξανακάνει το τραπέζι ο Trikalos θα ζητήσω να μου το παίξει στην κιθάρα! (και να το τραγουδήσει εννοείται)

Hells Bells!!!

Subscribe Free
Add to my Page