Ο μέγας αοιδός
Αγγελάκας από τις Τρύπες υπό τη μουσική του Γιώργου Καρρά τα είπε πολύ όμορφα:

«Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

καθένας βρίσκει όσα πάντοτε ποθούσε…

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

βρήκα κι εγώ μια φυλακή για την καρδιά
μου

που λεύτερη δεν άντεχε, ψυχορραγούσε…»

Δεν βρίσκομαι
εδώ. Σωματικά δηλαδή μπορεί να βρίσκομαι σε internet café και να σου γράφω απτη Γλυφάδα που τη νιώθω να βράζει σαν καμίνι, με τις
γκόμενες να περιφέρονται τριγύρω λες και βρίσκεσαι σε διαγωνισμό playmate. Πνευματικά βρίσκομαι ακόμα στην Κρήτη.

Πέταξα την
Παρασκευή. Το ταξίδι με το αεροπλάνο ήταν όπως το περίμενα. Ζήτησα θέση δίπλα
στο παράθυρο και κατά τη διάρκεια της πτήσης δεν ξεκόλλησα τα μάτια μου από
εκεί. Κατά την απογείωση κοιτούσα το έδαφος που συνεχώς μίκραινε και με μια
διεστραμμένη χαρά σκεφτόμουν σενάρια καταστροφής. Τι θα γινόταν αν ξαφνικά ένα
σμήνος από πελαργούς χωνόντουσαν στην τουρμπίνα μας, η οποία θα έπαιρνε φωτιά,
ο κόσμος μέσα θα ούρλιαζε πανικόβλητος, οι μάσκες οξυγόνου θα κατέβαιναν, η
ψυχραιμία από τις έντονα βαμμένες αεροσυνοδούς θα εξαφανιζόταν κι αυτές
μισοκλαμένες θα φώναζαν στους επιβάτες να παραμείνουν ήρεμοι ενώ η μαύρη
μάσκαρά τους θα σχημάτιζε αυλάκια στα μάγουλά τους και θα ερχόταν σε αντίθεση
με το εκπαιδευμένα ήρεμο προσωπείο τους.

Έπιασα τον εαυτό
μου να γελάει χωρίς λόγο. Το απολάμβανα.

Φτάνοντας στο
αεροδρόμιο συνειδητοποίησα πως ο περισσότερος κόσμος τριγύρω μου ήταν ξένοι τουρίστες.
Και μάλιστα από εκείνη τη φυλή με τα ξανθά μαλλιά, τα κόκκινα καμένα πρόσωπα
από τον ελληνικό ήλιο και τη σαγιονάρα. Μάλλον Άγγλοι, Γάλλοι ή Γερμανοί.
Στάθηκα λίγο και τους χάζευα. Το μαύρισμά τους αν μπορείς να το αποκαλέσεις
έτσι είναι κάτι εκπληκτικό. Διαφορετικά μέρη του σώματός τους αντιδρούν στον
ήλιο με τελείως διαφορετικό τρόπο. Το κούτελό τους κοκκινίζει, τα μάγουλά τους
γίνονται πορτοκαλί, η μύτη τους είναι σε όλους ανεξαιρέτως ξεφλουδισμένη ενώ τα
χέρια τους δεν κοκκινίζουν αλλά βγάζουν κάτι σαν φακίδες. Είναι σαν να τους
έχει κάνει επεξεργασία με το photoshop κάποιος τελείως άσχετος από υπολογιστές.

Η πρώτη μου επαφή
με την Κρητική κουλτούρα έγινε με τον ταρίφα που με πήγε στο ξενοδοχείο μου.
Χρειαζόμουν να επαναλαμβάνει 3 φορές κάθε πρότασή του για να καταλάβω τι μου
λέει με την Κρητική προφορά του. Όπως με ενημέρωσε άλλος Κρητικός, στην Κρήτη
κάθε μέρος έχει και τον δικό του τρόπο ομιλίας, υπάρχουν καμιά δεκαριά
διαφορετικές διάλεκτοι. Εντυπωσιακό. Η συζήτησή μας ευτυχώς πήρε μπρος όταν
αρχίζαμε να κράζουμε και οι δυο μια γυναίκα οδηγό που είχε μπαστακωθεί με 50
στην αριστερή λωρίδα. Άντρες ενωμένοι ποτέ νικημένοι.

Το δωμάτιό μου
στο ξενοδοχείο στο κέντρο του Ηρακλείου (Iraklion Hotel) ήταν κάτι
παραπάνω από ικανοποιητικό. Μπορεί στα διπλανά δωμάτια να έκαναν ανακαίνιση και
να κοπανούσαν με σφυριά και τρυπάνια όλη μέρα και μπορεί να ακουγόταν πολύ
φασαρία λόγω του ότι βρισκόταν στην καρδιά του κέντρου κι από κάτω περνούσαν
ξενυχτισμένα παιδιά με περισσότερη ρακί στο αίμα τους απότι ερυθρά αιμοσφαίρια
ή κάγκουρες με αγροτικά Toyota (ο καθένας κάνει την καγκουριά του όπως μπορεί) αλλά με αποζημίωσε η
χαμηλή τιμή του και η μεγάλη επίπεδη τηλεόρασή του που έπιανε NOVA και που είχε και κανάλι με τσόντες
ολημερίς κι ολυνυχτίς.

Έχω κάνει
πράγματα στη ζωή μου κι έχω δει κι ένα μεγάλο μερίδιο από τσόντες, αλλά λόγω τιμής…
τέτοιες διεστραμμένες τσόντες δεν έχω ξαναπετύχει. Butt plugs, μαστίγια, βασανισμοί, shemales, foot fetishes, ο πανικός ο ίδιος. Εδώ ένα στιγμιότυπο
όπου μια γκόμενα είναι δεμένη και μία άλλη της στάζει ένα κερί πάνω της.

Κι εδώ η θέα από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου.

Στην Κρήτη το
μοναδικό άτομο που γνώριζα ήταν μια συγκεκριμένη κοπέλα κι αυτή ήταν ο
βασικότερος λόγος για τον οποίο κατέβηκα, εκτός φυσικά απτο να δω τις ομορφιές
του νησιού. Το πρώτο βράδυ βγήκαμε με μια φίλη της στο Ηράκλειο και καταλήξαμε
για φαγητό, όπου πιο πολύ ήπια ένα κρασί που φαινόταν ελαφρύ σαν Sprite παρά έφαγα και κατέληξα να γίνω
κουρούμπελο. Για τη φιλοξενία και τον κόπο στον οποίο μπήκε της πήρα ένα
μπλουζάκι, ένα πορτοφόλι κι ένα zippo όλα με την kitty, μεγάλη της λατρεία. Όχι δεν είναι 15 χρονών,
απλά έχει παιδική ψυχή. Ναναι καλά ο φίλος μου ο Κ. που δουλεύει Γλυφάδα, έχει παντού γνωστούς και μας τα έδωσαν κοψοχρονιά.

Το Σάββατο
ξεκινήσαμε για εκδρομή στο Ρέθυμνο. Κανείς απτους δυο μας δεν είχε ξαναπάει
οπότε πήγαμε με ΚΤΕΛ κι όταν φτάσαμε ρωτούσαμε περαστικούς, σερβιτόρους και
μαγαζάτορες να μας δείξουν τα κατατόπια. Οι ντόπιοι μου φάνηκαν ιδιαίτερα
φιλικοί κι εξυπηρετικοί καμιά σχέση με την ξινίλα των Αθηναίων.

Παρένθεση. Το
λεξικό του word στο café από το οποίο γράφω είναι βλάχικο. Μου
βγάζει λάθος τη λέξη πήγαμε και σαν σωστές προτεινόμενες μου αναφέρει τα: «απήγαμε,
επήγαμε, μπήγαμε, υπήγαμε, πηγαιμέ». Τζίζους.

Φυσικά καταλήξαμε
για φαγητό το οποίο συμπεριελάμβανε πανσέτες. Τώρα που το σκέφτομαι, κάθε βράδυ
όπου φάγαμε το μενού μας περιλάμβανε πανσέτες. Και να φανταστείς η κοπέλα δεν
ήταν και πολύ του κρέατος. Ήταν της πανσέτας όμως.

Το μοναδικό
αξιοθέατο που είδαμε ήταν ένα κάστρο. Στο γυρισμό για το κέντρο του Ρεθύμνου
περάσαμε από μια τουριστική περιοχή με καφετέριες και ταβέρνες με πιασοκώλικες
τιμές κι αυτούς τους κράχτες που σου σπάνε τα αρχίδια αν δεν κάτσεις στο μαγαζί
τους και σε κάνουν να θες να τους ρίξεις μες στα ταψιά με το mousaka τους ή να τους χώσεις το σίδερο στον κώλο και να τους βάλεις να περιστρέφονται σαν τον greek gyro τους.

Τέλειες καλλιτεχνικές φωτό που τράβηξε η συντροφιά μου από τη θέα του κάστρου, όταν την είχε δει φωτογράφος.

Κι εδώ ο phantom καθώς ποζάρει στο κάστρο.

Αποφασίσαμε το
βράδυ μας να το περάσουμε στο Ρέθυμνο κι επειδή δε θέλαμε να ξεφραγκιαστούμε σε
κάποιο από τα μεγάλα τουριστικά ξενοδοχεία του κέντρου ακολουθήσαμε τη
δοκιμασμένη τακτική του «ρωτώντας πας στην Πόλη» ψάχνοντας για φθηνά δωμάτια
στο τοπικά στενά. Το εντυπωσιακό με τους ανθρώπους εκεί ήταν πως αν σε ένα
ξενοδοχείο δεν είχαν δωμάτια είχαν την ευγένεια να μας προτείνουν 2-3 άλλα μέρη,
ένας μαγαζάτορας έπαιρνε τηλέφωνο γνωστό του να δει αν έχει ελεύθερο δωμάτιο,
ενώ καθώς τριγυρνούσαμε κουρασμένοι στα σοκάκια ψάχνοντας για ελεύθερη φθηνή
πανσιόν ρωτήσαμε έναν αναψοκοκκινισμένο απτη ρακί περαστικό ο οποίος περπάτησε
μαζί μας περίπου 1,5
χιλιόμετρο για να μας πάει σε ένα γνωστό του από τον
οποίο ζήτησε δωμάτιο, μας σύστησε ως φίλους του και ζήτησε να μας κάνει και
καλή τιμή. Με παζάρια από 110 ευρώ το κλείσαμε για 60.

Ένα από τα καλά
της κοπέλας που μου έκανε παρέα ήταν ότι της άρεσαν τα μαγικά οπότε είχα
εφοδιαστεί με τράπουλα, λαστιχάκια και μαλακιούλες για να της κάνω. Εκτός από
το μοναδικό κόλπο το οποίο είναι δική μου πατέντα παρακαλώ και με το οποίο από
τις αντιδράσεις του προσώπου σου μπορώ να καταλάβω ποιο χαρτί έχεις διαλέξει,
της έκανα και το κόλπο όπου διαβάζεις από μέσα σου έναν ύμνο, καπνίζετε ο
καθένας από ένα τσιγάρο και όταν ρίξεις τη στάχτη στο χέρι σου δείχνει τον
τρόπο με τον οποίο θα πεθάνεις. Σαν γνήσια παιδική ψυχή το πίστεψε.

Όταν το επόμενο
πρωί δεν κρατήθηκα και της αποκάλυψα ότι είχα γράψει από πριν με λιποζάν τη
λέξη και πάνω εκεί πήγε και κόλλησε η στάχτη, ξενέρωσε τη ζωή της.

Η σχέση μου με
αυτήν είχε περισσότερα σκαναμπανεβάσματα απόσα έχει μια σκούνα σε
φουρτουνιασμένη θάλασσα στη μέση του ωκεανού. Υπήρχαν φορές που την εκνεύριζα
μέχρι τα μπούνια. Την τσάντιζε ο τρόπος που κάπνιζα το τσιγάρο, αρπαζόταν κάτι
φορές στις συζητήσεις μας, σχολίαζε με ιδιαίτερο καυστικό πάθος ορισμένες
απόψεις μου χωρίς να δέχεται τον αντίλογο, ενώ θα έλεγε κανείς πως υπήρχαν
φορές που σιχαινόταν ακόμα και τις ακτίνες του ήλιου που καθρεφτίζονταν στο
κούτελό μου. Καταλήγαμε να μοιάζουμε σαν την κακή μητριά που μαλώνει το παιδί
της επειδή την εκνευρίζει ακόμα και το ότι το βρωμομούλικο αναπνέει.

Σε τέτοιες
περιπτώσεις πιο παλιά δε θα ασχολιόμουν καν επειδή είμαι κατεξοχήν βολικός
άνθρωπος κι αν με κάποιον δε ταιριάζεις οκέι δεν ταιριάζεις και θα έκοβα κάθε
επαφή, τον τελευταίο καιρό όμως επειδή έχω αποφασίσει να μην σηκώνω πολλά από
κανέναν θα καθόμουν να τσακωθώ. Δεν έκανα τίποτα από τα δύο. Αφενός γιατί ήταν
το μοναδικό άτομο που ήξερα εκεί και θα ήταν ανοησία να μείνουμε τσακωμένοι ή
αμίλητοι και να καταλήξω να κλειστώ στο ξενοδοχείο βλέποντας της ανωμαλίας το
κάγκελο στις τσόντες αφετέρου οι ωραίες στιγμές επισκίαζαν τις άσχημες κι ήταν
τόσο μεγάλος ο κόπος που μπήκε για μένα οπότε κάθε φορά έδινα τόπο στην οργή κι
ας κατέληγα να φαίνομαι υποχωρητικός μαλθακός κρετίνος. Ή βρωμομούλικο.

Παρένθεση. Αν
κάποιος αποφασίσει να σχολιάσει θα εκτιμούσα να μη σχολίαζε τίποτα γιαυτήν. Δεν
πρόκειται να τα διαβάσει αυτά και δε θα ήταν ωραίο να προβεί ο καθένας σε
συμπεράσματα απτη στιγμή που διαβάζει μόνο αυτά που σκέφτομαι εγώ.
Μπορεί όντως να είμαι ένας εκνευριστικός μαλθακός κρετίνος και η κάθε
συμπεριφορά της να ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Δεν έχεις πάει μαζί μου
διακοπές, δεν ξέρεις.

Εξάλλου είναι από
τα άτομα για τα οποία αξίζει να κάνεις υποχωρήσεις, με τα οποία δε μπορείς να
θυμώσεις και τα οποία δεν μπορείς να ξεγράψεις εύκολα. Και είναι και φοβερή
γκόμενα

Το αποκορύφωμα
του τριημέρου μου εκεί ήταν την Κυριακή το βράδυ, όπου πήγαμε στο εξοχικό κάτι
φίλων της να ψήσουμε (τι άλλο?) πανσέτες. Με πήραν με αυτοκίνητο από το
ξενοδοχείο. Προσωπικά κάνω τρέλες με το αμάξι και με 2-3 φίλους κάγκουρες έχω
δει ακόμα χειρότερα από όσα έχω κάνει. Οι Κρητικοί οδηγοί σε συνδυασμό με τους
Κρητικούς δρόμους είναι ακόμα πιο φευγάτοι. Η πίστη και η διαίσθηση παίζουν
βασικό ρόλο στην οδήγηση του νησιού. Προσπεράσεις σε σκοτεινούς δρόμους και σε
στροφές χωρίς ορατότητα, αγροτικά να ξεπετάγονται από τις γωνιές, σταματημένα
φορτηγά στη μέση του δρόμου κι όλα αυτά συνδύασέ τα με την αγωνία μήπως σε
σταματήσουν για αλκοτέστ και το μηχάνημα βαρέσει κόκκινο όταν ποτίσει με την
ανάσα σου που αντί για διοξείδιο του άνθρακα ζέχνει αλκόολη κι έχεις μια ιδέα για την κρητική οδήγηση.

Παρόλο που είμαι
γνήσιος αντικοινωνικός άνθρωπος που απεχθάνεται την κουβεντούλα με αγνώστους
κάτι μέσα μου έλεγε πως με τους Κρητικούς φίλους της θα ταιριάζαμε κυρίως γιατί
οι άνθρωποι που γνώρισα μέχρι τότε ήταν έξω καρδιά κι αφετέρου εμπιστευόμουν
την κρίση της κοπέλας για τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόταν. Η
πορεία της συνάντησης ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Παρά το γεγονός
ότι εγώ κι η φίλη μου ήμασταν οι μεγαλύτεροι ηλικιακά εκεί μέσα στο πρώτο
τέταρτο ένιωσα λες και τους ήξερα καιρό. Μετά το δεύτερο ποτηράκι κρασί το
οποίο έρρεε άφθονο, το μόνο άγχος το οποίο είχα ήταν μην μπερδέψει κανείς το
νερό με ρακί και το ρίξουν στην ψησταριά και γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα. Οι
πανσέτες ήταν όνειρο, το κρασί πινόταν σαν νερό και με δυο τρεις από την παρέα
καταλήξαμε να γίνουμε αδελφικοί φίλοι.

Εκεί είχαν την
εξής συνήθεια. Γεμίζει κάποιος ένα ποτήρι κρασί και καλεί κάποιον να το πιει.
Αν δεν το πιεις θεωρείται προσβολή. Αφού το πιεις πρέπει με τη σειρά σου να
καλέσεις κάποιον άλλον. Έχοντας ήδη πιει 3 ποτήρια, με κάλεσαν να πιω από ένα
γεμάτο ποτήρι νερού. Γεμάτο όχι με νερό αλλά με κρασί. Το ήπια φυσικά, άσε που
καθόμουν δίπλα της και δε γινόταν να μην κάνω το κομμάτι μου. Ένας από την
παρέα με τον οποίο είχαμε ταιριάξει περισσότερο με φρόντιζε συνέχεια. Στο
δεύτερο μεγάλο ποτήρι που με κάλεσαν να πιω, βλέποντάς με ότι άρχισα να
κουδουνίζω μου φώναζε πως και να μην το πιω δεν τρέχει τίποτα και καλύτερα να
ταφήσω να πάει στο διάολο. Ο συγκεκριμένος μου έφερνε συνέχεια και φαγητό για
να μη με βαρέσει το κρασί τους.

Μετά από τα
κρασιά με κάλεσαν να πιω ένα μίγμα μπύρας και ουίσκι. Αυτό ήταν για να τα ανακατέψουμε και να μας
αποτελειώσει. Δέχτηκα και πάλι (είπαμε καθόταν δίπλα) και πάνω που ήπια το
μισό, ο «bodyguard» μου πήρε
το ποτήρι απτα χέρια και ήπιε το άλλο μισό για να μη με βαρέσει στο κεφάλι.
Προφανώς η καλή του πράξη θεωρείται cheating οπότε ξαναγέμισαν το μισό ποτήρι και το ήπια. Και με τις 2-3
ρουφηξιές από τσιγαριλίκι στα κρυφά στο τέλος (αυτό δεν το διάβασες) το μπαλκόνι χόρευε
και μαζί του κι εγώ.

Την ώρα που
φεύγαμε λίγο το ποτό, λίγο το κέφι, οι φιλοφρονήσεις πήγαιναν σύννεφο, χαιρετούσα κόσμο από δυο και τρεις φορές επειδή δε θυμόμουν ποιόν είχα χαιρετήσει,ο τύπος
που με είχε υπό την προστασία του έλεγε πως έχει γνωρίσει πολύ κόσμο αλλά άτομο
σαν και του λόγου μου δεν έχει ξαναδεί, πως όταν ξανακατέβω να ψάξω να τον βρω
για να μου κάνει ξενάγηση στα καλύτερα μέρη της Κρήτης κι εγώ του έλεγα πως αν
όλοι οι Κρητικοί είναι σαν κι αυτόν τότε άνετα θα έμενα μόνιμα εκεί κάτω. Έφυγα
με μια πρόσκληση για φιλοξενία και δυο τηλέφωνα ένα από τον «bodyguard» μου κι ένα από μιας κοπελίτσας της
οποίας δε θυμάμαι καν το όνομα.

Ευτυχώς το
επόμενο πρωί ξύπνησα και ήταν σαν να μην είχα πιει τίποτα. Το κρασί ήταν καλό,
αλλά το κόλπο ήταν αλλού. Έπινα με τακτική. Όπως έχει πει κι ο Mad το κόλπο για να μη μεθύσεις είναι
να θυμάσαι το εξής. ΜΕ-ΛΕ-ΝΕ-ΣΟ-ΦΑ. Δηλαδή συνδύασε ποτό με κάποιο από τα ΜΕλι,
ΛΕμόνι, ΝΕρο, ΣΟκολάτα, ΦΑγητό. Ακούγεται ξενέρωτη φλωριά αυτό το μικρό
επιστημονικό μυστικό, αλλά με αυτό τον τρόπο και πίνεις και δεν έχεις πονοκέφαλο ούτε
ξερνάς τη χολή σου στην τουαλέτα την επόμενη μέρα για ενθύμιο στον επόμενο. Μέλι και λεμόνι
δεν είχα, αλλά μαζί με το κρασί κατέβαζα σκόπιμα λίτρα νερό (κι ας κατουριόμουν
σαν καριόλης στο γυρισμό), τσάκισα 3 πανσέτες και μετά ένα κρουασάν με σοκολάτα που
είχα στο ξενοδοχείο.

Χθες στο γυρισμό
αφού πήρα μπόλικες τεράστιες σοκολάτες από τα duty free για να αρχίσω να τις μοιράζω εδώ στην Αθήνα μπήκα στο αεροπλάνο που
είχε μια ώρα καθυστέρηση. Ήμουν τόσο κομμάτια και τόσο στεναχωρημένος που
έφευγα που με πήρε ο ύπνος κατά τη διάρκεια της απογείωσης και ξύπνησα όταν
φτάσαμε από το τράνταγμα της προσγείωσης.

Να οι σοκολάτες. Αυτή που φαίνεται φαγωμένη είναι μια ελβετική, η πιο ακριβή που υπήρχε, που την πήρα για τη φαμίλια. Ξεπαστρέψαμε την μισή στο πεντάλεπτο.

Η μαλακία ξέρεις
ποια είναι? Ότι αυτό το ταξίδι περίμενα να το κάνω 4 μήνες περίπου. Το
σκεφτόμουν στο μυαλό μου, είχα μια κρυφή προσμονή που έφτανε τους βαθμούς της
εμμονής, όλα σχεδόν στην καθημερινότητά μου περιστρέφονταν γύρω από αυτό και το
άτομο το οποίο θα πήγαινα να συναντήσω. Και τώρα που το έκανα, και πέρασα πολύ
όμορφα (περίπου όπως φανταζόμουν ότι θα πέρναγα), δεν έχω κάτι άλλο να
περιμένω. Και τώρα όλα γύρω μου φαίνονται ανούσια και καταθλιπτικά, η σχολή μου
βαρετή, οι βόλτες με τους φίλους μου ασήμαντες και η γαμω-Αθήνα μοιάζει με ένα
συνονθύλευμα από καφετιές λερωμένες πολυκατοικίες γεμάτες με εχθρικούς
ανθρώπους, σκουπίδια και μιζέρια.

Ευτυχώς έχω το
μάι τάι. Θα ξεδώσω εκεί. Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά που θα σχεδιάσω να την ξαναδώ κι η προσμονή θα αρχίζει να χρωματίζει ευχάριστα την καθημερινότητά μου. Εσείς μην πτοείστε, keep having fun. Κάποια στιγμή θα ακολουθήσω κι εγώ.

«Ταξιδιάρα ψυχή,

και αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω,

καιρός να δω την δικιά μου ζωή,

σ'αυτό το ταξίδι δεν θα σε περιμένω.»

(Με Τρύπες το ανοίξαμε το ποστ, με Τρύπες το κλείσαμε)

Υ.Γ.1 Αφιέρωση το
παρακάτω βιντεάκι-τραγουδάκι στη συντροφιά μου στην Κρήτη. Όποιος είναι παλιός
αναγνώστης και δει τον τίτλο του τραγουδιού ίσως μυριστεί ποιο άτομο πήγα να συναντήσω. Αλλά είπαμε
no comments γιαυτό το θέμα. Αφιερωμένο λοιπόν σαυτήν.
Μιας και της αρέσουν τα λαϊκά.

Υ.Γ.2 Και σαν γνήσιο
ροκάκι που είμαι θα βάλω κι ένα κομμάτι που με εκφράζει και που μου θυμίζει τη
βραδιά στο Ρέθυμνο.

Subscribe Free
Add to my Page

"Make Up Your Mind"

Make up your mind and I'll make up mine

Don't worry about me, I'll be fine

Those words that you said to me, why wasn't I listening?

I wish I hadn't met you at all, I started thinking

I'll sit back and relax and wait for the morning

We'll wake up, we'll make up and do this for the last time

We'll wake up, we'll make up and do this for the last time

If we break up, we'll wind up losing both of our minds

So wake up, let's make up and do this for the last time

Make up your mind and I'll make up mine

Don't worry about me, I'll be fine

The last time you yelled at me I swore that I heard you say

I wish I hadn't met you at all, I started thinking

I'l sit back and relax and wait for the morning

We'll wake up, we'll make up and do this for the last time

We'll wake up, we'll make up and do this for the last time

If we break up, we'll wind up losing both of our minds

So wake up, let's make up and do this for the last time

When will we make up, will we break up?

Let's wake up, let's wake up, let's wake up

Make up your mind and I'll make up mine

Don't worry about me, I'll be fine

Those words that you said to me, why wasn't I listening?

I wish I hadn't met you at all, I started thinking

We'll wake up, we'll make up and do this for the last time

We'll wake up, we'll make up and do this for the last time

If we break up, we'll wind up losing both of our minds

So wake up, let's make up and do this for the last time

Let's wake up, let's make up and do this

for the last time

If we break up, we'll wind up losing both of our minds

Let's wake up, let's make up

Kλείνω με τον καλύτερο τρόπο. Με το Μαξ το γάτο μας καθώς παίζει με το κορδόνι της ζακέτας μου. Σόρι για το ποστ σεντόνι, αλλά δε γινόταν να κάνω εκπτώσεις. Cheers λοιπόν ή όπως λένε κι οι Κρητικοί όταν τσουγκρίζουν "Όλα καλά!".

  

Την Παρασκευή
φεύγω επιτέλους για ένα ταξίδι που περιμένω να κάνω εδώ και πολύ καιρό και για
να συναντηθώ με ένα άτομο που περιμένω να δω εδώ και πολύ καιρό. Τα πράγματα
είναι λίγο ρευστά και δεν ξέρω πώς θα εξελιχτεί η διαμονή μου εκεί, αλλά στη
χειρότερη περίπτωση που τα πράγματα στραβώσουν θα κλειστώ στο δωμάτιο του
ξενοδοχείου, τρώγοντας σκαλτσούνια και περιμένοντας τη μέρα της αναχώρησής μου.
Ή κάνοντας ψώνια.

Αλλά δεν ανησυχώ
γιαυτό. Ξέρω ότι θα περάσω τέλεια. Ανησυχώ για την πτήση. Δε μπορώ να πω ότι τα
πηγαίνω πολύ καλά με τα αεροπλάνα. Δεν είναι ότι φλιπάρω κατά τη διάρκεια της
πτήσης κι αρχίζω να φωνάζω και να χτυπάω τις πόρτες εξόδου. Απλά κάθομαι
νευρικά και φαντασιώνομαι ένα τραγικό και βίαιο ατύχημα όπου πεθαίνουμε όλοι οι
επιβάτες, αργά και βασανιστικά. Στις επικρατέστερες εκδοχές της φαντασίωσης
καιγόμαστε ζωντανοί μέχρι που πέφτουμε στη θάλασσα όπου ανακουφιζόμαστε
προσωρινά από το κάψιμο και χαιρόμαστε ότι γλιτώσαμε για να συνειδητοποιήσουμε
την αμέσως επόμενη στιγμή ότι πνιγόμαστε ή ότι θα μας φάνε οι καρχαρίες. Αν μη
τι άλλο το ταξίδι καταντά συναρπαστικό.

Τις μέρες πριν
την απογείωση νιώθω λες και με περιμένει κάτι πολύ άσχημο, σαν να περιμένω τη
μέρα της ηθελημένης θανατικής μου καταδίκης. Οπότε σκέφτομαι σοβαρά να
ακολουθήσω την τακτική της mother, η οποία έχει δέκα φορές μεγαλύτερη φοβία με τα αεροπλάνα. Κατεβάζεις ένα
ηρεμιστικό, κατά προτίμηση Valium, Ladose ή Lexotanil και 20 λεπτά μετά: μπίνγκο. Ξαφνικά
όλα μοιάζουν ασήμαντα. Αντί να γραπώνεις με ιδρωμένα χέρια τα μπράτσα του
καθίσματος και να χώνεις εκεί τα ασπρισμένα απτην πίεση νύχια σου, κάθεσαι πίσω
χαλαρωμένος με μια παράξενη ευτυχία που συναντάς συνήθως σε ανθρώπους που μόλις
τους πέταξαν σε ένα σπα ύστερα από μια πολύ κουραστική μέρα και τους κάνουν μασάζ
δυο Ταϊλανδέζες.

Και τώρα που σκέφτηκα το μασάζ όταν φτάσω στο
αεροδρόμιο, όσο περιμένω σκοπεύω να δοκιμάσω αυτή την πολυθρόνα που έχουν στα
αεροδρόμια που της βάζεις 2 ευρώ και σου κάνει μασάζ. Πρέπει να είναι τέλεια.
Κι εννοείται θα αγοράσω αυτές τις τεράστιες σοκολάτες από τα duty free. Αυτές οι σοκολάτες είναι το μοναδικό δέλεαρ για να ταξιδεύει ο κόσμος με αεροπλάνα. Αν είχαν αυτές τις σοκολάτες στα πλοία ή στα διόδια των δρόμων, πίστεψέ με οι αεροπορικές εταιρίες θα φαλήριζαν, κανείς δε θα είχε λόγο να πάρει αεροπλάνο. Μπορεί με πλοίο ή αυτοκίνητο να έφτανες αρκετές ώρες αργότερα στον προορισμό σου, αλλά τουλάχιστον τα αυτιά σου δε θα κοπανούσαν από τις αλλαγές του ύψους λες και βρίσκεσαι σε συναυλία των Metallica. Ούτε με κάθε ταρακούνημα θα ένιωθες πως τώρα θα συντριβείτε και θα βρεθείς στο νησί του Lost κι αντί για την Kate ή την Juliet θα περνάς τις μέρες σου στο νησί παρέα με τις 2 γιαγιάδες που κάθονται μπροστά σου και με κάθε βήξιμο που ακούγεται καλύπτουν το στόμα τους μην τυχόν κολλήσουν τη γρίπη των χοίρων.

Την Κυριακή είχα
πάει σε ένα πανελλήνιο διαγωνισμό χορού όπου λάβαιναν μέρος κυρίως σχολεία.
Τώρα αν αναρωτιέσαι τι δουλειά είχε ο phantom σε διαγωνισμό χορού, θα σου πω πως με προσκάλεσε γνωστή μου
που είχα να δω καιρό κι η οποία μου είπε ότι έγινε δασκάλα χορού και φυσικά
πήγα γιατί: α. ποιος λογικός και σώφρον άρρεν θα αρνιόταν πρόσκληση για
οπουδήποτε από δασκάλα χορού, ειδικά όταν σου εξομολογήθηκε ότι παλιά ήταν
ερωτευμένη μαζί σου και β. ποιος θα έχανε την ευκαιρία να δει ένα κάρο
κοριτσόπουλα μαζεμένα με σορτσάκια και φούστες να κάνουν σπαγγάτα και
κωλοτούμπες, σηκώνοντας το πόδι μέχρι το αυτί λες και είναι σκουλαρίκι.

Όπως και να'χει
την παράσταση δεν έκλεψαν τα ξεπεταγμένα ανήλικα που χόρευαν, ούτε η γνωστή
μου δασκάλα, αλλά οι μαθήτριές της, κάτι απίθανα μικροκαμωμένα κοριτσάκια του
δημοτικού που έκαναν ενόργανη γυμναστική και υπό τους ρυθμούς του Ζορμπά έκαναν
απίστευτα ακροβατικά με τέτοιο μπρίο και τσαχπινιά που μας ξεσήκωσαν όλους.
Ακόμα κι εμένα με έψησαν να πάω να μάθω μπαλέτο.

Έτσι όπως τα
έβλεπα πειθαρχημένα και χαμογελαστά να κάνουν τα τρελά τους κόλπα πίστευα πως
τα μικρά που πάνε μπαλέτο τραβάνε τρελό λούκι, με στερήσεις, καθημερινές
προπονήσεις, δίαιτες, τραυματισμούς και άγχη. Όταν το συζήτησα με τη γνωστή μου
δασκάλα μου είπε πως τα κοριτσάκια ό,τι κάνουν το κάνουν χωρίς να τα πιέζει
κανείς κι ότι το αίσθημα της ολοκλήρωσης, της περηφάνιας και της επιτυχίας ότι
έφεραν εις πέρας ένα τόσο δύσκολο χορευτικό είναι τόσο μεγάλο που επισκιάζει
κάθε δυσκολία της προπόνησης.

Πάντως εξακολουθώ να πιστεύω πως άντρες που χορεύουν μπαλέτο φαίνονται τελείως φλώροι.

Και επειδή αυτό
το ποστ δεν έχει καμία συνοχή, ορίστε το άκρων άωτον του οξύμωρου:

Πακιστανός
φτιάχνει το εκλογικό περίπτερο του ΛΑ.Ο.Σ στη Γλυφάδα. Φωτό by phantom.

Anyway, wish me luck για το ταξίδι, το Σάββατο κλείνω 2
χρόνια bloging, οπότε
αν βρω χρόνο και pc με internet εκεί που θα βρίσκομαι ίσως ανεβάσω
κάτι μικρό και επετειακό, αλλιώς όταν γυρίσω. Άντε και με το που γυρνάω κόβουμε
το κάπνισμα. Οκέι?

Υ.Γ. Γράφω από internet café της Γλυφάδας. Απέναντι μου κάθεται αυτός ο μαυριδερός κούκλος Βραζιλιάνος
χορευτής που κάνει καποέιρα και που είχε πάει νομίζω στο So You Think You Can Dance. Πφφ, εγώ είμαι πιο ωραίος. Άσε που έχει τεντώσει τις ποδάρες του και δε
μπορώ να απλωθώ. Πίσω μου έχει αυτόματους πωλητές αναψυκτικών. Έφαγα περίπου 20
λεπτά προσπαθώντας να βρω πώς αγοράζεις ένα μπουκαλάκι νερό. Τελικά ένας νεαρός
nerd που ήθελε να
αγοράσει πατατάκια (και ο οποίος μου μίλαγε στον πληθυντικό) ήρθε και μου
έδειξε. Καταραμένη τεχνολογία. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Οι αυτόματοι πωλητές
αναψυκτικών ή τα αεροπλάνα?

Αν το να
παρακολουθείς τη σειρά 24 είναι σαν να βρίσκεσαι σε σχέση -που δεν είναι αλλά
ας πούμε πως είναι- τότε διανύουμε τον έβδομο χρόνο φαγούρας. Τις πρώτες σεζόν
δεν το χόρταινες, φτιαγμένο με σκληρή ματιά, έβρισκες τα ελαττώματα της
γοητευτικά.

Μια υποπλοκή όπου
την Κιμ (κόρη του Τζακ) την κυνηγούσε ένα άγριο λιοντάρι? Απλά χασκογελούσες
και συγχωρούσες την αγαπημένη σου που φέρθηκε για μια στιγμή ανόητα.

Στην τέταρτη
σεζόν η σχέση σας πέρασε την πρώτη κρίση της. Κάπως έφτιαξαν τα πράγματα με την
πέμπτη σεζόν, αλλά στην έκτη ένιωθες σαν να μοιράζεσαι το σπίτι με κάποια που
δεν είσαι πλέον ερωτευμένος. Ένιωθες πως η σχέση σας έφτασε σε αδιέξοδο -έσκαγαν
κάθε δυο λεπτά πυρηνικές βόμβες, ενώ βασάνιζαν συνεχώς ανθρώπους μέχρι να
μισοπεθάνουν- κι άρχισες να ζητάς την ελευθερία σου, ενώ φαντασιωνόσουν άλλες
σειρές.

Η έβδομη σεζόν,
αυτή που παίζεται τώρα στην Αμερική, είναι σαν τις διακοπές που πάει το ζευγάρι
ως τελευταία προσπάθεια να αναθερμανθεί η σχέση τους ύστερα από ένα μικρό
δοκιμαστικό χωρισμό (εξαιτίας της απεργίας των συγγραφέων). Δεν ξέρω αν στη
φάση του διαλείμματος είχατε συμφωνήσει να βλέπετε κι άλλες σειρές, πάντως σε
αυτή τη φάση βρίσκεστε σε ανακωχή. Ζυγίζεις την ασφάλεια του να μείνεις με την
προοπτική να φτιάξουν τα πράγματα εναντίον της ανακούφισης που θα έχεις αν
θάψεις τη σειρά μια και καλή.

Τέλοσπαντων ή τεσπά
(όπως λέμε κι εμείς η γενιά των sms), το πρώτο επεισόδιο της έβδομης σεζόν ξεκίνησε με κάτι που μακάρι να
αντιπροσώπευε το μέλλον της Αμερικής. Ο Τζακ Μπάουερ δικάζεται για παραβίαση
ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον τύπο που έκανε τον κακό στο Robocop. Στις προηγούμενες σεζόν, η ετοιμότητα
του Τζακ να βασανίζει ανθρώπους με απλά οικιακά αντικείμενα ήταν διασκεδαστική.

Χαρακτηριστική
σκηνή, όταν γελούσε χαιρέκακα καθώς απειλούσε ότι θα χώσει μια βρεγμένη πετσέτα
στον οισοφάγο ενός και μόλις το στομάχι αρχίσει να τη χωνεύει, θα την τραβήξει
έξω ξεριζώνοντας μαζί κι όλο το πεπτικό του σύστημα. Τα γελάκια όμως κόπηκαν
όταν άρχισαν να γίνονται γνωστοί οι βασανισμοί κρατουμένων από αμερικανούς
στρατιώτες. Λεγόταν μάλιστα πως το ίδιο το σόου επηρέαζε τους στρατιώτες, οι
οποίοι χρειάζονταν να τους υπενθυμίζουν πως το να καρφώσεις με συρραπτικό τα
βλέφαρα κάποιου στο πάτωμα δε δικαιολογείται αν δεν του έχεις κάνει και 4-5
ερωτήσεις πιο πριν.

Στα πρώτα
επεισόδια της έβδομης σεζόν ο χειρότερος βασανισμός που κάνει ο Τζακ είναι να
κρατήσει ένα στυλό Bic πολύ
κοντά στο μάτι του «κακού» και να έχει σε ετοιμότητα τον αγκώνα του για να το
πιέσει τσουπ! και να του το βγάλει. Για τα δικά του στάνταρ αυτό δεν είναι
τίποτα. Πφφ, αυτό το κόλπο με το στυλό θα το κάνει στα παιδικά πάρτυ. Αλλά πέραν
της δίκης έχει κι άλλα πράγματα στο μυαλό του. Ο Τόνυ Αλμέιντα επέστρεψε απτους
νεκρούς για να κάνει τον κακό. Είναι όμως κακός? Δύσκολο να πεις γιατί όταν ο
Τζακ του φωνάζει «What the hell happened to you?» ο Τόνυ συνοφρυώνεται και τον κοιτάζει
με άγριο βλέμμα, χωρίς να απαντήσει. Για να κάνουν τον Τόνυ να φαίνεται πιο
κακός τον έχουν ξυρίσει γουλί και του έχουν πετάξει και κανα δυο ουλές.

Από εκεί κι
έπειτα γίνεται της κακομοίρας. Ανατροπή στην ανατροπή, βασανισμοί, διαπλοκές
στο Λευκό Οίκο, θάνατοι βασικών πρωταγωνιστών, εμφάνιση κοκκινομάλλας σκληρής
γκόμενας που λειτουργεί ως συναισθηματικό αντίβαρο της ψυχρότητας του Τζακ και
φυσικά το κλασικό πλέον για το 24: η ηρωική (αν και όχι πάντα) πράξη ενός αθώου
και ξέμπαρκου της πλοκής χαρακτήρα για να σώσει την οικογένειά του. Παλιά είχαν
έναν απλό ναύτη που την  κρίσιμη στιγμή
υπό την πειστική φωνή του Μπάουερ ξελαρύγγιασε έναν τρομοκράτη, μετά είχαν έναν
οικογενειάρχη που επειδή απειλούσαν την οικογένειά του κοπάνησε μέχρι θανάτου
το κεφάλι ενός αθώου που δεν του έδινε κάτι που έπρεπε να πάει στους
τρομοκράτες κι εδώ, σαυτή τη σεζόν οι τρομοκράτες πιάνουν έναν αθώο και προσπαθούν
με την απειλή να σκοτώσουν τον αδερφό του να φυτέψει μια βόμβα ή κάτι τέτοιο. Θα
τα καταφέρουν?

Η καλύτερη
έκπληξη ήταν η επανεμφάνιση της κόρης του Τζακ. Αν αυτό και μόνο δε σε κάνει να
θες να ξεκινήσεις την έβδομη σεζόν του 24, τότε βάλε καλύτερα Sex and the city.

Να μερικές ιδέες
για να βελτιωθεί το 24 και να ξανακάνει τρελή επιτυχία:

1. 24 ώρες σε
οίκο ευγηρίας. Να κάνουν νέο κάστινγκ, αυτή τη φορά με 85-χρονους που θα
χρειάζονται ένα ολόκληρο επεισόδιο για να πάνε απτη μια μεριά του δωματίου στην
άλλη και μισή σεζόν για να φτιάξουν μια κούπα τσάι με τα τρεμάμενα χέρια τους. Θα
είχε τρελή απήχηση. Θα καταφέρει ο Τζακ να ανοίξει την εξώπορτα πριν ο
ταχυδρόμος σταματήσει να χτυπάει το κουδούνι? Μπορεί η Χλόη να ανέβει και να
μπει μες στη μπανιέρα προτού το νερό γίνει κρύο? Ο χρόνος είναι ο εχθρός τους!
(κι αυτό το ψηφιακό ρολόι που εμφανίζεται κάθε φορά πριν και μετά τις
διαφημίσεις στο αυθεντικό 24, θα μπορούσε να αντικατασταθεί με ένα παλιό
εκκρεμές με κούκο για να ταιριάζει πιο πολύ στο κλίμα).

2. Ο Τζακ γίνεται
μινιατούρα και εισάγεται με ένεση στο σώμα της Στέλλας Μπεζαντάκου. Έχει 24
ώρες να σώσει το συκώτι της από μόνιμη βλάβη πολεμώντας με γυμνά χέρια το
αλκόολ που εισέρχεται στον οργανισμό της. Κάτι τέτοιο όχι μόνο θα ήταν
διδακτικό για τους νεότερους θεατές, αλλά θα είχε και ένα αποθεωτικό φινάλε,
όπου ο Τζακ λίγο πριν μεταμορφωθεί στις κανονικές του διαστάσεις θα ζουληχτεί
και θα βγει από τον κώλο της Μπεζαντάκου και θα προσγειωθεί θριαμβευτικά σε
έναν αλουμινένιο χειρουργικό δίσκο καλυμμένος με αίμα και εντερικό περιεχόμενο
σαν βρώμικος μικρός αρουραίος που συνεχώς αυξάνεται. Αυτή κι αν είναι μια
εικόνα που θα θυμάσαι για μια ζωή.

3. Οι Κινέζοι
έχουν δημιουργήσει 240 κλώνους του Γκουσγκούνη. Ένας από αυτούς έχει ένα
απαραίτητο μικροτσιπ κρυμμένο στα παπάρια του κι ο μόνος τρόπος για να το
βγάλει ο Τζακ είναι να το ρουφήξει απτο πέος. 240 κλώνοι: για να σώσει τον
κόσμο ο Τζακ θα πρέπει να κάνει 10 πίπες την ώρα, για 24 ώρες. Στο Γκουσγκούνη.
Εξαίσιο.

4. Ο Τζακ
ταξιδεύει πίσω στο 1821 για να εμποδίσει το σούβλισμα του Αθανάσιου Διάκου.

5. Ο Τζακ
ταξιδεύει πίσω στο 2007 και προσπαθεί να προειδοποιήσει τον κανονικό του εαυτό να
μην πρωταγωνιστήσει στην ταινία Mirrors.

6. Ο Τζακ θέλει
να αγοράσει προφυλακτικά, αλλά δε βρίσκει φαρμακείο ούτε περίπτερο ανοιχτό.

Κι επειδή πιάσαμε
τις σειρές και την έχω δει κριτικός θα σου πω και για τη σειρά Knight Rider:«Ο ιππότης της ασφάλτου» γιατί ξέρω ότι δε σε νοιάζει αλλά εγώ έτσι θέλω
και θα σου πω. Σόρι πάντως.

Η original σειρά βγήκε το 1983 κι ήταν ένα
σόου για  έναν κόπανο με παράξενο κούρεμα
κι ένα αμάξι που μιλάει. Ο κόπανος ήταν ο David Hasselhoff (ο Μιτς από το Baywatch). Το αμάξι που μιλούσε ήταν μια Trans Am που λεγόταν KITT. Σήμερα το θυμόμαστε για το cool theme tune του όταν έπαιζαν οι τίτλοι της
αρχής, αλλά και για τη δυσκοίλια φωνή που ακουγόταν στους τίτλους, η οποία
έλεγε ότι πρόκειται να παρακολουθήσουμε: «a shadowy flight into the dangerous world of a man who does not exist» αντί να είναι ειλικρινής και να πει: «ορίστε
τι παπαριές κάθονται και σκαρφίζονται, για έναν κόπανο σε ένα αμάξι, μπας και
σε βοηθήσουν να περάσεις μια ώρα από τη βαρετή ζωή σου μέχρι να σε λυτρώσει ο
θάνατος».

Η σειρά ακυρώθηκε
το 1986, αλλά οι παραγωγοί δεν ήθελαν να αφήσουν την εκπληκτική ιδέα του
κόπανου-σε-αμάξι να πεθάνει. Έτσι, το 1991 επέστρεψε σαν ταινία στην τηλεόραση
με τίτλο Knight Rider 2000, το οποίο στην ουσία ήταν Knight Rider στο μέλλον (ή πιο σωστά στο παρελθόν αν το δούμε με βάση τη σημερινή
ημερομηνία). Η μόνη βελτίωση του KITT σε αυτή την ταινία ήταν ότι είχε μια ενσωματωμένη μηχανή fax. Το 1994 ξαναδοκίμασαν με το Knight Rider 2010, κάτι σαν Mad Max με αυτοκίνητα που μιλάνε: Δεν είχε
ούτε τον David Hasselhoff, ούτε τον KITT. Το 1997 βγήκε το Team Knight Rider, κάτι σαν Power Rangers με τροχούς. Κράτησε μόνο μια σεζόν.

Ο «ιππότης»
χάθηκε για μερικά χρόνια μέχρι που αποφάσισαν να τον επαναφέρουν στη ζωή. Νέος
κόπανος λοιπόν (ο γιος του Michael Knight) με νέο αμάξι που μιλάει. Όμως μετά από
τόσα χρόνια και με την ανακάλυψη των GPS, όλοι πλέον έχουν ένα αμάξι που μιλάει, γιαυτό η νέα μετενσάρκωση του KITT πρέπει να προσπαθήσει ακόμα πιο πολύ για
να εντυπωσιάσει. Κινείται με ηλιακή ενέργεια, μεταμορφώνεται σε διάφορα
αυτοκίνητα για να μπορεί να μπερδέψει τους κακούς κι έχει και ασύρματη σύνδεση
ιντερνετ.

Τον νέο KITT θα τον αποκαλούσα i-phone με εξάτμιση με τη διαφορά ότι αν όντως λειτουργούσε σαν i-Phone αντί να πολεμά το έγκλημα, ο ιδιοκτήτης του θα
πέρναγε όλη τη διάρκεια του επεισοδίου να λέει πόσο φανταστικός είναι ο KITT και πώς δεν πιστεύει γιατί ακόμα δεν
έχεις αγοράσει κι εσύ ένα και κάθε φορά που θα προσπερνά έναν οδηγό άλλου KITT  θα
νιώθουν υποχρεωμένοι να κάνουν στην άκρη και να αρχίσουν να ανταλλάσσουν
μηνύματα μέσω του facebook mobile για τα τελευταία applications που κατέβασαν για τον KITT τους, σαν αυτό που εμφανίζει ένα
παπούτσι στην οθόνη και το κουνάς λίγο και το παπούτσι κουνιέται κι αρχίζει να
παίζει το theme του
Star Wars.

Βασικά ξέρεις τι
θα ήθελα πολύ να δω? Μια σειρά για ένα μανιακό που τριγυρνά με το αμάξι του και
όποιον βλέπει με i-Phone στο χέρι να του το χτυπά με δύναμη
κι όταν πέσει κάτω να ανέβει από πάνω και να το ποδοπατήσει. Αυτά θα ήταν τα
πρώτα 3 λεπτά κάθε επεισοδίου. Τα υπόλοιπα 57 θα αποτελούνται από κοντινά στις
λυπημένες φάτσες των χρηστών του i-Phone καθώς
μαζεύουν τα κομμάτια του σμπαραλιασμένου τους τηλεφώνου απτο πάτωμα, το κρατάνε
στο στήθος τους και περπατάνε με αργά σερνάμενα βήματα στο πεζοδρόμιο,
κλαίγοντας, νιώθοντας χαμένοι και μόνοι, αβέβαιοι αν πρέπει να μεταφέρουν τα
συντρίμμια στον πλησιέστερο Γερμανό ή να τα πετάξουν όλα και να αγοράσουν ένα
καινούργιο.

Δείτε 24, δείτε
και Knight Rider έχουν χαβαλέ. Μην αγοράσετε i-Phone. Αν θέλετε να πετάξετε τα λεφτά σας δώστε σε μένα.

Υ.Γ. 1. Έγραψα αυτές  τις κουλαμάρες με μια πνοή, γιατί κάπου ήθελα
να εκτονώσω τον εγκέφαλό μου. Κι αυτό τον τρόπο βρήκα. Υπάρχουν μερικοί
άνθρωποι με τους οποίους δε μπορείς να βγάλεις εύκολα άκρη. Κι αυτό γαμώτο συμβάλλει
ακόμα περισσότερο στη γοητεία τους…
Κάποτε ο Trikalos έβαζε γρίφους. Μόνο γιαυτό
το ποστ θα κάνω το ίδιο. Επειδή έχω να κάνω με προσωπικότητα-γρίφο. Η λύση θα
αποκαλύψει κάτι για τον εαυτό μου σχετικά με αυτές τις μέρες. Ειδικά τη
σημερινή. Και το λόγο για τον οποίο ο εγκέφαλός μου χρειάζεται εκτόνωση. Ακόμα
και με το 24.

Όποιος το λύσει να το κρατήσει για τον εαυτό του
ε.
Που δε θα το βρει κανείς(Ίσως μόνο η dancing gal). Είναι λίγο αντισυμβατικός, αλλά εύκολος.

Ο γρίφος:

HPMTNAOSIOSIUGCNFKNIOVELDANOSGUCIKNFFONUCEDS

 

Την άνοιξη εκτός
από το να ανθίζουν τα λουλούδια, να κελαηδούν τα πουλάκια και να ερωτεύεται ο
κόσμος συμβαίνει και κάτι άλλο. Βγαίνουν κι ένα κάρο ζουζούνια. Σαν να άνοιξαν
οι τάφοι της κόλασης και να ξεχύθηκαν όλα τα ζωύφια που κατατρώνε τις σάρκες
των νεκρών για να χωθούν μέσα στη μπλούζα μας κάθε φορά που περνάμε κάτω από
δέντρα.

Δεν είναι αστείο.
Βγαίνοντας από τη σχολή μου σήμερα στριμώχτηκα για να περάσω από ένα
τριπλοπαρκαρισμένο πεζοδρόμιο και στην προσπάθειά μου να χωθώ ταρακούνησα μια
λεμονιά. Το τι ζωντανό μικροσκοπικό αηδιαστικό πλασματάκι έπεσε και
στρογγυλοκάθησε πάνω στο κεφάλι μου και χώθηκε μες στα ρούχα μου δεν
περιγράφεται. Μισή ώρα μετά με έπιασε φαγούρα κι ένα αίσθημα ότι κάτι κινείται
στο κεφάλι μου. Αγγάρεψα ένα συμφοιτητή μου να με ελέγξει. Βρήκε 2-3 ζωύφια ανάμεσα
στα μαλλιά μου τα οποία τα έβαλε μισοζουληγμένα στην παλάμη του για να μην το
σκάσουν και τρέξαμε στο μικροσκόπιο να δούμε τι ήταν.

Το χειρότερο ήταν
όταν φόρεσα την ποδιά και μπήκα στο θάλαμο. Εκεί που είμασταν γύρω απτον
καθηγητή και πάνω από τον ασθενή, είχα την αίσθηση πως κάτι κινείται στην πλάτη
μου. Μέσα από τα ρούχα. Δεν έδωσα σημασία, λέω ιδέα μου θαναι. Μετά από λίγο να
σου πάλι η αίσθηση ότι κάτι κινείται. Βρε μπας κι έχει σκαρφαλώσει πάνω μου τίποτα?
Μπα ιδέα μου. Όταν το κακό παραέγινε κι εγώ ένιωθα πως έχει χωθεί στην μπλούζα
ένας μικροσκοπικός Γκεμπρεσελασιέ και κάνει μαραθώνιο στην πλάτη μου έτρεξα
έξω, έβγαλα τα ρούχα, τα τίναξα και βλέπω να πέφτει απτην μπλούζα μια
σαρανταποδαρούσα! Ποιος ξέρει πόση ώρα την κουβαλούσα στην πλάτη μου!

Ήθελα να ουρλιάξω
σαν κοριτσάκι.

Από εκείνη τη
στιγμή και για όλη την υπόλοιπη μέρα σήμερα μέχει πιάσει παράνοια κι έχω την
εντύπωση πως πάνω μου συνεχώς κινούνται διάφορα. Κάθε μισή ώρα σηκώνομαι και
τινάζω τα ρούχα μου. I'm losing it.

Όποιος
ξαναπαρκάρει δίπλα σε λεμονιά κι έχει κλείσει το πεζοδρόμιο, θα το βρει
χαραγμένο την άλλη μέρα. Το δηλώνω.

Το πιο αηδιαστικό
ζωύφιο (πέρα από τις κάμπιες-αν ποτέ χωνόταν κάμπια στη μπλούζα μου θα
λουζόμουν με ένα λίτρο βενζίνη και θα έβαζα φωτιά) είναι οι αράχνες. Κάθε χρόνο
τέτοια εποχή εκατοντάδες από αυτούς τους οκτάποδους μπάσταρδους αναδύονται από
τα καυτά εντόσθια της κόλασης (ή από τον κήπο σου, ό,τι είναι πιο κοντά) με
μοναδικό σκοπό τους να βασανίσουν την ανθρωπότητα. Για κάποιον αφοσιωμένο
ζωυφιοφοβικό σαν κι εμένα, η εποχή της άνοιξης με τα ζουζούνια της σε κάνει να
νιώθεις λες και πρωταγωνιστείς στο βιντεοπαιχνίδι Doom. Το σπίτι μοιάζει λες κι είναι στοιχειωμένο από
αράχνες, όπου λίγο να ξεχαστείς μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα. Ειδικά αν
όπως εγώ μένεις στον πρώτο όροφο, κάτω έχεις κήπο κι αφήνεις τα παράθυρα
ανοιχτά όλη μέρα.

Χθες βράδυ για
παράδειγμα ξύπνησα γύρω στις 4 για μια μικρή βραδινή επίσκεψη στην τουαλέτα.
Όρθιος και μισοκοιμισμένος καθώς στεκόμουν κι έκανα τα απαραίτητα, βλέπω μια
αράχνη σε μέγεθος μικρού σκύλου να ξεπροβάλλει σερνάμενη πίσω από τον καμπινέ
και να ακουμπά πάνω στο ξυπόλητο δεξί πόδι μου. Αντέδρασα λες και μου έχωσαν
ηλεκτροφόρο καλώδιο στον πισινό. Τυφλός πανικός κυρίευσε το κορμί μου προτού
καν ο εγκέφαλος δώσει την εντολή να σταματήσω την «ανάγκη» μου. Μετά το μπάνιο έμοιαζε
λες και γύρισε από διαδήλωση βοθρατζήδων. Ίσως χρειαστεί να μετακομίσουμε.

Για ποιο λόγο να
υπάρχουν αράχνες? Είναι απλά κινητοί εφιάλτες που ήρθαν στη Γη μόνο για να
τρώνε μύγες και να τρομάζουν κόσμο ξεπροβάλλοντας ξαφνικά πίσω από την
τηλεόραση ή να φαίνονται σαν να αιωρούνται, σαν κακοί δαίμονες όταν κρέμονται
απτους λεπτούς διάφανους ιστούς τους.

Ο φόβος για τις
αράχνες δεν είναι επιλογή, είναι ένα εξελικτικό ένστικτο που άλλοι το έχουν και
άλλοι όχι, όπως άλλοι μπορούν να διπλώσουν τη γλώσσα τους και άλλοι δε μπορούν.
Μικρός όταν έβλεπα αράχνη, πριν το καταλάβω είχα τρέξει μισό μίλι μακριά ενώ
είχα ασπρίσει περισσότερο κι απτον πισινό γριάς που έχει χρόνια να τον δει ο
ήλιος. Τώρα που μεγάλωσα το μόνο που θέλω είναι να βρω μια εφημερίδα και να της
απλώσω τα μυαλά στον τοίχο.

Όταν σπούδαζα κι
έμενα μόνος μου, ένα βράδυ είχα καλέσει κάτι φίλους μου να τους κάνω το τραπέζι.
Μη φανταστείς κανα φοβερό μενού. Μπιφτέκια και ντομάτες. Ένας από την παρέα
βρήκε μια αράχνη να κρέμεται στο μπαλκόνι μου. Την έπιασε από τον ιστό και την
περιέφερε μες στο σπίτι. Έχοντας κάνει 2-3 κοπέλες να τρομάξουν θεώρησε έξυπνη
ιδέα να έρθει προς το μέρος μου. Χωρίς δεύτερη σκέψη, άρπαξα το κουζινομάχαιρο
και πήγα να τον μαχαιρώσω. Δυστυχώς η λεπίδα για πολύ λίγο αστόχησε, κάτι που
ήταν κρίμα, γιατί για την επόμενη μισή ώρα έπρεπε να τον ακούω να γκρινιάζει
ότι πρέπει να είμαι τρελός κι ότι θα τον σκότωνα κι ότι απλά έκανε μια πλάκα.
Εγώ σήκωσα τους ώμους μου αδιάφορα. Μην τρομάζεις κάποιον όταν κρατά μαχαίρι
στα χέρια του εκτός κι αν είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες,
κόπανε. Την επόμενη φορά θα ορμήσω στα μάτια.

Αλλά αυτοί των
οποίων ο μετρητής της σιχαμάρας τους δεν είναι τόσο αυξημένος και δεν
αποστρέφονται τα ζωύφια και τις αράχνες, δε μπορούν να καταλάβουν εμάς που τα
σιχαινόμαστε. Προφανώς επειδή τους λείπει η φαντασία ή η ανθρώπινη συμπόνια να
κατανοήσουν τις πρωτόγονες αντιδράσεις που προκαλούν οι αράχνες σε εμάς τους
γνήσιους αραχνοφοβικούς, λένε εξυπνάδες όπως: «αυτό σε φοβάται πιο πολύ απότι
εσύ» κάτι που είναι παράλογο γιατί: α) οι αράχνες όταν ήταν μικρές δεν έτρεχαν
μίλια μακριά μόλις έβλεπαν άνθρωπο και β) το πρωτόγονο μυαλό τους δε γνωρίζει
καν την έννοια του φόβου όπως δε γνωρίζει κανείς το λόγο για τον οποίο γίνεται
τόσος ντόρος με τη eurovision.

Οι αράχνες είναι
τόσο απαίσιες που δε χρειάζεται καν η παρουσία τους για να προκαλέσουν τον
τρόμο. Για παράδειγμα, διστάζω να φορέσω ένα παπούτσι από φόβο μήπως υπάρχει
αράχνη μέσα.

Οι αράχνες έχουν
το ίδιο modus operandi με τους τρομοκράτες: στοχεύουν αθώους
πολίτες τυχαία, επιτίθενται εκεί που δεν το περιμένεις και προκαλούν παγκόσμιο
τρόμο. Α κι επίσης πολλές φορές πεθαίνουν κατά τη διάρκεια της επίθεσής τους ή
τουλάχιστον έτσι γίνεται όταν έχω τυλιγμένη εφημερίδα στα χέρια μου. Η μόνη
διαφορά είναι ότι οι αράχνες δε βιντεοσκοπούν τα μηνύματα αυτοκτονίας τους πριν
βγουν για τις καμικάζι επιθέσεις τους, αλλά αυτό γίνεται μόνο επειδή έχουν πολύ
λεπτά πόδια και δε μπορούν να πατήσουν τα κουμπιά της κάμερας.

Απορώ πως δεν
έχει επέμβει ο στρατός μέχρι τώρα. Σκέψου το: αν αντί για Πόλεμο κατά της
Τρομοκρατίας είχαμε Πόλεμο κατά των Αραχνών, τότε α) θα τον κερδίζαμε, β) θα
κόστιζε λιγότερο γιατί δε θα χρειαζόταν να αγοράσουμε πανάκριβο στρατιωτικό
εξοπλισμό, γ) θα ήταν πιο δημοφιλής γιατί σχεδόν όλος ο φυσιολογικός ανθρώπινος
πληθυσμός αντιπαθεί τις αράχνες και δ) θα ήταν δικαιολογημένος στα μάτια του
Θεού.

Θα έπαυες να
στριφογυρίζεις στο κρεβάτι σου τη νύχτα αν ήξερες πως υπάρχει μια στρατιωτική
δύναμη σε ετοιμότητα όλο το 24ωρο που θα ερχόταν σπίτι σου μες στη μαύρη νύχτα
για να συνθλίψει αυτό τον οκτάποδο δαίμονα που ξεπρόβαλλε στο ράφι με τις
κούπες για το τσάι κι η θέα του σε έχει αφήσει άυπνο από τότε.

Να σημειωθεί ότι
θεωρώ απαραίτητη τη χρήση φονικής βίας. Όχι αυτά τα φλώρικα που κάνουν μερικοί
που παίρνουν ένα κομματάκι χαρτί, το περνάνε κάτω απτην αράχνη και την πετάνε
στον κήπο, γιατί «κρίμα είναι, ψυχή έχει κι αυτή». Hellooooo, θα ξανασκαρφαλώσει. Αν έμπαινε ένας
δολοφόνος στο δωμάτιο σου, εσύ θα τον έβγαζες στον κήπο? Όχι, δε θα ησύχαζες
μέχρι να δεις τα νεκρά άψυχα μάτια του να κοιτάζουν επίμονα τα απλωμένα μυαλά
του στο ταβάνι. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αράχνες. Στρέφουν τη συμπόνια
εναντίον σου.

Αλλά άντε, επειδή
φημίζομαι για τις φιλελεύθερες και αλτρουιστικές απόψεις μου (ποιος γέλασε?) θα
δεχόμουν έστω τη σύλληψη και τη φυλάκιση. Ναι, αυτό προτείνω. Να αφοσιωθεί ο
στρατός στον πόλεμο κατά των αραχνών κι αντί να τις σκοτώνουν, θα πρέπει να τις
συλλαμβάνουν και να τις φυλακίζουν. Τώρα μένει μόνο να φτιάξει κάποιος
μικροσκοπικές μπάρες για τα κελιά τους. Δε μπορούμε να ρισκάρουμε να το σκάσει
καμία.

Υ.Γ.1 Φτάνει πια
με όλες αυτές τις εκπομπές και τα βιντεάκια στυλ «Θέμου» που παίρνουν τις
κουλές στιγμές αυτών που βγαίνουν στην τηλεόραση και τις παίζουν και τις
ξαναπαίζουν. Είναι σαν να μπαίνεις χωρίς να χτυπήσεις σε ένα δωμάτιο και να
πιάσεις κάποιον να κάνει κάτι πολύ άβολο όπως να αυνανίζεται ή να μιμείται το Ρουβά
μπροστά σε καθρέφτη. Θα ακολουθούσε κανα δίλεπτο που θα έμοιαζε με αιώνα άβολης
σιωπής, θα μουρμούριζες μια συγνώμη κι ότι την επόμενη φορά θα χτυπήσεις πρώτα,
θα έκανες μεταβολή και θα περπατούσες το διάδρομο μέχρι την έξοδο με τέτοια
σοβαρότητα και ησυχία λες και πας να προσκυνήσεις τον Επιτάφιο κι όταν τελικά
έβγαινες από το δωμάτιο θα περνούσες την επόμενη μισή ώρα σκεφτόμενος πώς
πρέπει να φερθείς όταν τον ξανασυναντήσεις. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,
κάθε βλέμμα που θα διασταυρώνετε θα σας θυμίζει πάντα Το Γεγονός Στο Οποίο Δεν
Πρέπει Να Αναφερθείτε Ποτέ.

Ή φαντάσου πόσες
φορές έχεις πετάξει κοτσάνα και μετά συνειδητοποίησες με ανακούφιση ότι ευτυχώς
κανείς δεν το πρόσεξε?

Ε φαντάσου αυτές
τις άβολες στιγμές να μην τις βλέπει μόνο ένας, αλλά εκατομμύρια τηλεθεατές. Και
το Γεγονός ή την γκάφα ή την κουλή ερώτηση να την προσέξουν όλοι. Οκέι κι εγώ
γελάω με αυτά τα βίντεο, αλλά τουλάχιστον I sympathize. Come on, δείξτε λίγο συμπόνοια. Μην καταντήσετε σαν τις αράχνες.

Υ.Γ.2 Χθες πήγαμε
με πατέρα και αδερφό στο ματς Αναγέννηση Καρδίτσας με Εθνικό. Το γήπεδο του
Εθνικού είναι δίπλα στο γήπεδο που κάνει προπονήσεις ο αδερφός κι επειδή ο
μπαμπάς κατάγεται από Καρδίτσα πήγαμε να υποστηρίξουμε.

Ανάμεσα στα
«Ούιιιιι» στις χαμένες ευκαιρίες, ανάμεσα στα «γαμούω τ' σπιτ' σου μουνeιιι αλeήτ' διαιτητή» ακούστηκε το θεϊκό σύνθημα
«Τσίπουρο, χασίς, αναγέννησις»!

Το άκουσα και δε
σταμάτησα να γελάω μέχρι τη λήξη.

Υ.Γ.3 Βάζω ένα
τραγουδάκι απτο νέο άλμπουμ των Green Day που θα κυκλοφορήσει
15 Μαΐου. Μη ρωτάς πώς το βρήκα νωρίτερα. Έκαναν άλλο ένα masterpiece (το προηγούμενο τους πούλησε 12
εκατομμύρια δίσκους) και είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα που κάνουν πωλήσεις
την εποχή των torrents και των i-pod. Αυτοί που ξεκίνησαν ως slackers έφηβοι, που τραγουδούσαν για τη
βαρεμάρα της ζωής και την έλλειψη νοήματος στα πάντα κατέληξαν να κυριαρχούν
ακόμα στη μουσική βιομηχανία, να κάνουν δίσκους αντιπολεμικούς και
προβοκατόρικους και να ξεσηκώνουν κόσμο. Όχι μόνο για να χορέψει.
Αλλά ακόμα και
για να σκοτώσει αράχνες.
Διάλεξα αυτό το τραγούδι
του οποίου οι στίχοι μου άρεσαν περισσότερο.

Trikale δυνάμωσε
τα ηχεία!!!

Subscribe Free
Add to my Page

Horseshoes and Handgrenades

I'm not fucking around

I think I'm coming out

All the deceivers and cheaters

I've think we've got a bleeder right now

Want you to slap me around

Want you to knock me out

Well,you missed me kissed me

Now you better kick me down

Maybe you're the runner up

But the first one to lose the race

Almost only really counts in

Horseshoes and hand grenades

I'm gonna burn it all down

I'm gonna rip it out

Well,everything that you employ

Was meant for me to destroy

To the ground now

So don't you fuck me around

Because I'll shoot you down

I'm gonna drink,fight and fuck

And pushing my luck

All the time now

Maybe you're the runner up

But the first one to lose the race

Almost only really counts in

Horseshoes and hand grenades

Demolition,self-destruction

What to annihilate

The age-old contradiction

Demolition,self-destruction

What to annihilate

The old age

I'm not fucking around

I think I'm coming out

All the deceivers and cheaters

I've think we've got a bleeder right now

I'm not fucking around

G-L-O-R-I-A

Όπως συνηθίζεται
να λένε «στο ίντερνετ κυκλοφορεί η Σάρα και η Μάρα»: Ένα το κρατούμενο. Δεύτερο
κρατούμενο είναι ότι: Bloger γίνεται κάποιος α) επειδή σκυλοβαριέται και θέλει κάπως να σκοτώσει την
ώρα του, β) επειδή είναι μονόχνωτος, αντικοινωνικός, χωρίς φίλους και κοινωνική
ζωή, γ) επειδή είναι attention freak (δηλαδή με
κατάλοιπα εγκατάλειψης στη μέχρι τώρα ζωή του) και θέλει να ασχολούνται μαζί
του μέσω του blog ή δ) επειδή δεν είναι όλα τα παραπάνω αλλά απλά έχει κάτι να πει.

Αν προσθέσεις τα
δυο κρατούμενα τι βγαίνει? Ότι στα blogs κυκλοφορεί η Σάρα και η Μάρα των βαριεστημένων, μονόχνωτων,
αντικοινωνικών, χωρίς φίλους και προσωπική ζωή attention freaks. Κaι φυσικά απτην άλλη είναι
κι αυτοί που έχουν κάτι να πουν.

Εγώ εννοείται πως
ανήκω στα μονόχνωτα attention freaks.

Δεν ξέρω εσύ πώς
κατέληξες να σπαταλάς το χρόνο σου διαβάζοντας αυτές τις γραμμές. Δεν ξέρω αν
είσαι bloger ή τακτικός
επισκέπτης του site της
AV ή γενικά τύπος/τύπισσα
που του αρέσει να διαβάζει blogs ή αν έπεσες πάνω μου μια ωραία βραδιά που συνέκλιναν τα άστρα και μας
ένωσε η μοίρα κι από τότε θες να διαβάζεις
συνέχεια και κάθε μέρα τα ποστ μου και δε μπορείς να ζήσεις χωρίς να μαθαίνεις
νέα μου και είσαι δίμετρη ξανθιά και σκέφτεσαι να ασχοληθείς με το μόντελινγκ παράλληλα
με το διδακτορικό σου στην πυρηνική φυσική και θες να ικανοποιήσεις κάθε
σεξουαλική μου φαντασίωση.

Αν δεν είσαι όμως
το ξανθό φανατικό μοντέλο μου αλλά είσαι απλός bloger ή αναγνώστης του site και των blogs της AV θα ξέρεις τη στήλη Τελευταία Ποστ ,
όπου δημοσιεύεται κάθε ποστ με χρονολογική σειρά. Αυτό που γράφτηκε πιο
πρόσφατα εμφανίζεται πρώτο. Μοναδική προϋπόθεση για να λειτουργήσει είναι να
δηλώνει ο καθένας την ώρα και μέρα που ανεβάζει το ποστ του για να μπορούμε να
παρακολουθούμε κι εμείς κάθε καινούργιο ποστ που γράφεται, κυρίως από τα νέα
μέλη που δεν τα έχουμε προσθέσει στα link μας. Κοινή λογική θα μου πεις. Αμ δε.

Γιατί ανάμεσα
στους βαριεστημένους, μονόχνωτους, αντικοινωνικούς attention freaks και σε αυτούς τους ελάχιστους που έχουν κάτι να πουν υπάρχει και μια άλλη
φυλή. Οι ανερχόμενοι, μπατίρηδες, αυτοδιαφημιζόμενοι καλλιτέχνες. Ξεπετάγονται
κατά καιρούς.

Η τελευταία
περίπτωση ήταν ένας μουσικός με το nickname oceanos, του οποίου
μόλις συνειδητοποίησα ότι το ποστ επιτέλους κατέβηκε.

Είναι ωραίο να
εμφανίζονται καλλιτέχνες και να διαφημίζουν τη δουλειά τους. Κάτι τέτοιο έκανε
και η anastasia, παλιά
εξαίρετη bloger κι
απίστευτος άνθρωπος που κάνει κάτι τέλειες φιγούρες από παπιέ-μασέ τις οποίες
τις ανέβαζε και στο blog της. Τώρα θα τη βρείτε στο papiera.gr . Τέτοιες προσπάθειες ήταν υπέροχες. Ο τύπος όμως (ο oceanos τρομάρα του) είχε τη φαεινή ιδέα
(καλλιτέχνης παιδί μου) να βάλει ως ημερομηνία δημοσίευσης του ποστ του 23
Ιουνίου…! Που σημαίνει πως μέχρι τις 23 Ιουνίου θα μας κατσικωνόταν στο σβέρκο
στη στήλη Τελευταία Πόστ, αναγκάζοντάς μας να τον τρώμε στη μάπα κάθε φορά που
θα μπαίνουμε να διαβάσουμε τα νέα ποστ κάνοντας μια επιθετική, τζαμπατζίδικη,
παρτάκικη διαφήμιση εις βάρος όλων των υπολοίπων.

Περιττό να πω πως
αν όλοι σκεφτόμασταν όπως ο oceanos και γράφαμε στα @@ μας τους υπόλοιπους θα έβαζε ο καθένας ό,τι
ημερομηνία γούσταρε, τη στήλη τελευταία ποστ θα την κάναμε μπάχαλο, θα
καταλήγαμε να βριζόμαστε μεταξύ μας και οι απέξω θα έλεγαν «κοίτα οι blogers πάλι βρίζονται, ούτε το ποια
ημερομηνία να βάλουν στα ποστ τους δε μπορούν να κανονίσουν». Μπορεί να είμαστε
μονόχνωτα, αντικοινωνικά attention freaks αλλά είναι
φορές που έχουμε κάτι να πούμε. Κι είναι μερικοί 2-3 που μας χαλάνε την πιάτσα.

Μπορεί να είναι
ίδιον των καλλιτεχνών αυτή η γαϊδουρινή συμπεριφορά. Πάρε παράδειγμα ας πούμε
τη Gadalla που
συφυλιάζει το vlavo,
που είναι μια σχολή χορού που όταν κάνει την εμφάνισή της αυτοδιαφημίζεται με
καμιά 10αρια ποστ στη σειρά, αναγκάζοντας μας να κάνουμε scroll down 10 ώρες για να διαβάσουμε κάνα άλλο ποστ. Ή έναν άλλο καλλιτέχνη πριν
κάτι μήνες που είχε κάνει την ίδια πατέντα με τον oceano κι είχαμε μπει πάλι στο blog του και τον είχαμε πάρει στο
δούλεμα για την εξυπνάδα που έκανε. Χωρίς βρισιές και μάλιστα «επώνυμα» με τα nick μας. Κατέληξε να μας κατηγορήσει
πως θέλουμε να φιμώσουμε τους νέους καλλιτέχνες και πως τον πολεμάμε. Για τη
γαϊδουριά του ούτε κουβέντα. Την πατέντα με την αλλαγή της ημερομηνίας την είχε
κάνει κι ο Emperor (του οποίου τα σχόλια-όχι μόνο σε δικά μου ποστ, τα λατρεύω) αλλά το
είχε κάνει απότι κατάλαβα για να εκφράσει ένα point για το χαμό που γινόταν όταν
βριζόντουσαν στα blogs οπότε δεν του το καταλογίζω σαν γαϊδουριά, αλλά σαν extreme measure σε extreme situation.

Για να κατέβει το
ποστ του oceanou μάλλον επενέβη κάποιος moderator της AV. Κι εγώ που νόμιζα ότι τα παιδιά είναι απασχολημένα να παίζουν DOTA.

Θερμή παράκληση
προς όλους, σεβαστείτε την ημερομηνία των ποστ. Είναι εκνευριστικό να
παρακαλάμε για τα αυτονόητα.

Φτάνει αυτό το
θέμα κι επειδή όλο το αναβάλλω και τώρα έχω πάρει λίγη φόρα θα γράψω με πολύ συντομία
τα highlights του Πάσχα
γιατί μέχρι να μου ξανάρθει η όρεξη μπορεί να έρθουν Χριστούγεννα. Πρώτον και
κύριο, πήρα γάτο ονόματι Μαξ.

Είναι ο
αντικαταστάτης της παλιάς χοντρής κόκκινης γάτας (ή αλλιώς «το αρνί» όπως τη
φώναζε η mother λόγω
μεγέθους) που είχαμε στην πιλοτή. Είναι το πιο κοινωνικό ζώο που έχω δει,
αναζητά πάντα ανθρώπινη συντροφιά. Την Κυριακή, όταν ο βάζελος πήρε το
ευρωπαϊκό κύπελλο βγήκαμε στο μπαλκόνι και πετάξαμε δυναμιτάκια. Ο Μαξ στην
πιλοτή τρομοκρατήθηκε κι έφυγε και τον βρήκαμε το άλλο πρωί 2 τετράγωνα πιο πέρα από το
σπίτι να έχει μπει σε ένα συνεργείο και να κοιτάζει πώς αλλάζουν τα λάδια.
Αυτοί που δούλευαν εκεί του είχαν βάλει λίγο ζαμπόν και μια κουπίτσα γάλα. Τους
τριβόταν συνέχεια.

Την Κυριακή του
Πάσχα, ενώ οι γονείς ήταν στο χωριό, το πρωί πήγα μια βόλτα από το νοσοκομείο
να ευχηθώ, το μεσημέρι ψήσαμε με κάτι γείτονες και μετά κίνησα για το εξοχικό
του Dreiko (ο Dreiko είναι ο τύπος που μου σχολιάζει
κάθε φορά με τα 100 Υ.Γ. γεμάτα σαρκασμό και βιτριόλι χιούμορ). Αγγάρεψα να
έρθει μαζί μου και μια παλιά συμμαθήτριά μας που με βρήκε στο facebook (connecting people) μετά από 2-3
χρόνια και με την οποία κάναμε μαζί ανάσταση.

Τις μέρες που
κάτσαμε εκεί καταλήξαμε να τρωγόμαστε σαν τα σκυλιά.  Η συμμαθήτρια τα 2-3 χρόνια που είχα να τη δω
είχε μυηθεί σε κάτι περίεργες φιλοσοφίες. Μου έλεγε κάτι για την κοσμοενέργεια,
για τσάκρα, για θεραπευτές που μπορούν να θεραπεύσουν κάθε μορφή καρκίνου, για
μετρητές αύρας που δείχνουν ποιες ασθένειες πρόκειται να εμφανιστούν και άλλα
τέτοια. Εγώ ως γνήσιος ορθολογιστής δεν τα δεχόμουν και ως γνήσιος εγωιστής δε
δεχόμουν τον αντίλογο, οπότε γινόντουσαν επικές λογομαχίες.

Η συμμαθήτρια
ήταν σχεδόν πεπεισμένη ότι μπορεί να κάνει τα πάντα με τη δύναμη της ενέργειας,
σαν να ήταν ένας άλλος Doctor Manhattan απτους Watchmen αλλά στο γυναικείο και στο πιο ωραίο,
λιγότερος μπλε και χωρίς ένα ξυρισμένο πέος να κουνιέται σαν μανίκι, απειλώντας
να χαστουκίσει τους θεατές της πρώτης σειράς (όποιος είδε το watchmen στο σινεμά θα καταλαβαίνει τι
εννοώ).

Εκεί που
καθόμασταν στην καφετέρια και τσακωνόμασταν για την ενέργεια με είχε πιάσει το
κεφάλι μου οπότε της λέω «έχω πονοκέφαλο, κάνε να μου περάσει με την ενέργεια».

Εντάξει μου λέει,
θα στο κάνω, αλλά σε λίγο.

Σε μια φάση
σηκώνεται να πάει τουαλέτα. Περνάνε 5 λεπτά, 10 λεπτά, άφαντη η συμμαθήτρια.
Όντας πολύ κοινωνικός άνθρωπος, υποθέσαμε πως θα έπιασε κουβέντα με κάνα
σερβιτόρο. Στο τέταρτο στέλνουμε μια κοπέλα απτην παρέα να τη βρει. Ήταν στην
τουαλέτα κι έκανε το διαλογισμό της για να μου περάσει ο πονοκέφαλος. Μέχρι και
τάσεις για εμετό την έπιασαν λόγω της «συσσωρευμένης μου αρνητικής ενέργειας».

Βγαίνοντας και
καθώς πηγαίναμε στο αμάξι, έρχεται δίπλα και μου λέει: «Σου πέρασε ο
πονοκέφαλος?»
Όντως μου είχε
περάσει. Αλλά ίσως ήθελα απλά να με χτυπήσει λίγος καθαρός αέρας.

Στους τσακωμούς
μας δεν είχα το μονοπώλιο. Εκεί που γυρίσαμε από ξενύχτι και κάτσαμε στην
τεράστια αυλή του Dreiko με
κρύο αρνί, αυγά και λευκό κρασί να περιμένουμε το ηλιοβασίλεμα αφού φαγωθήκαμε
για λίγο μαζί μετά τσακώθηκε και με τον Dreiko. Όταν αυτός τα πήρε στο κρανίο και τα σβούριξε
και πήγε σε άλλο δωμάτιο, η συμμαθήτρια του έκανε θεραπεία-διαλογισμό για να
του «ανοίξει τα αρνητικά κανάλια». Σηκώθηκε, πήρε βαθιές ανάσες κι έδειχνε να
συγκεντρώνεται.

Η αλήθεια είναι
πως η συμμαθήτρια έτσι όπως διαλογιζόταν με ψάρωσε. Φορούσε μια καπαρντίνα,
είχε ξανθό πλούσιο μαλλί κι έτσι όπως την έβλεπα μες στο μισοσκόταδο, απτο
κρασί και το ξενύχτι άρχισα να αναρωτιέμαι: «ρε μπας και όντως υπάρχει αυτή η
κοσμοενέργεια?». Ευτυχώς στην παρέα υπήρχε και μια άλλη κοπέλα, ορθολογίστρια,
ηλεκτρολόγος μηχανικός (και το βασικότερο ξεμέθυστη) που όταν με έβλεπε να
ψαρώνω μου ανέλυε θεωρίες περί αυθυποβολής κτλ και με έφερνε στα συγκαλά μου.

Η κατάληξη? Η
συμμαθήτρια από την ένταση ή το «διαλογισμό» άρχισε να ρεύεται σαν τρελή. Έκανε
σαν παλιό αμάξι που δε μπορεί να πάρει μπρος αλλά ο οδηγός συνεχίζει να στρίβει
το κλειδί στη μίζα. Τέτοιο ρέψιμο δεν έχω ξανακούσει να βγαίνει από άνθρωπο. Η
συμμαθήτρια το απέδωσε στην ένταση των αρνητικών συναισθημάτων του Dreiko. Εγώ το απέδωσα στο πολύ αρνί που
τσακίσαμε το μεσημέρι. Με τον Dreiko τα βρήκαν είτε γιατί όντως του άνοιξε τα κανάλια της ενέργειας είτε
γιατί δέχτηκε τη συγνώμη που του ζήτησε.

Όταν γυρίσαμε
Αθήνα όσες φορές συναντηθήκαμε με τη συμμαθήτρια δεν έγινε ομηρικός τσακωμός γιατί
συμφωνήσαμε να μην αναφερθεί κανείς εκ των δυο σε κοσμοενέργειες και ιστορίες
τέτοιες. Αν και όταν πήγα μαζί της για να δει ένα σπίτι που θέλει να νοικιάσει
μου ζήτησε «να απασχολήσω για λίγο την ενοικιάστρια» για να μπορέσει να
μετρήσει την ενέργεια στο χώρο. Είχε φέρει και μετρητή ενέργειας, ένα μεταλλικό
μακρύ πράγμα που στριφογύριζε. Πλέον έχω αρχίσει και το βρίσκω διασκεδαστικό.

Στιγμιότυπο διακοπών

Phantom καβάλα σε παιδικό αλογάκι στις κούνιες

Το άλλο highlight (και με το οποίο θα κλείσω) είναι
το fake τρελόχαρτο που πήρε φίλος μου για το στρατό. Προσωπικά θεωρώ πως ο στρατός
πλέον είναι διακοπές και δε μπορώ να ακούω να κλαίγονται πως δυσκολεύονται ή
δεν αντέχουν. Σιγά πια, αντί να τα ξύνεις μόνος στο σπίτι με πιτζάμες, τα
ξύνεις παρέα με ένα λόχο στο θάλαμο στα χακί. Ο συγκεκριμένος φίλος όμως λόγω
εργασίας και κάτι άλλων δυσκολιών αν δεν έπαιρνε αναβολή τον έβλεπα μέσα στη φυλακή
για χρέη, οπότε του ήταν απαραίτητη.

Έτσι βρήκε
δασκαλεμένο-λαδωμένο ψυχίατρο που τον έβγαλε με χρόνια κατάθλιψη. Ο γιατρός του
έγραψε κάτι φάρμακα, του είπε τις δοσολογίες για να τα πει στην επιτροπή όταν
περνούσε, τον συμβούλευσε να μην το παίξει τρελοκομείο αλλά να απαντά
μονολεκτικά, χωρίς πολλές κουβέντες, αστεία κι εξυπνάδες κι ένα πρωί κινήσαμε
για το φρουραρχείο για να πάρουμε το παραπεμπτικό για το 414 ψυχιατρικό
στρατιωτικό νοσοκομείο στην Πεντέλη.

Όταν φτάσαμε στο
φρουραρχείο περίμεναν άλλοι 3 μαζί μας. Το ένα παιδάκι είχε κινητικά
προβλήματα, τζάμπα το τραβολογούσαν μέχρι εκεί για αναβολή το καημένο, ο άλλος
ήταν ένας τυπάκος ευγενικός και χαμογελαστός που διάβαζε συνέχεια κάτι βιβλία
για τη σχολή του κι ο τρίτος ήταν κλεισμένος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου
με τον πατέρα του απέξω. Ήταν αξύριστος κι αναμαλλιασμένος. Μας κοιτούσε σαν
αγρίμι.

«Μαλάκα κοίτα
αυτόν εκεί μέσα, τελείως psycho φαίνεται», του λέω.

«Άσε ρε θέατρο
κάνει».

Παραδίπλα υπήρχε κι
ένας τύπος πιο μικρός από μένα, με ένα τεράστιο μουστάκι που γυρόφερνε όλο το
στρατόπεδο μέχρι να έρθει η σειρά του.

Τελικά, το παιδί
με τα κινητικά προβλήματα την πήρε την αναβολή του, ο χαμογελαστός κι ευγενικός
τύπος (που φαινόταν ο πιο φυσιολογικός) πρέπει να είχε κάτι πολύ βαρύ γιατί του
έδωσαν 18μηνη αναβολή, ενώ κανονικά δίνουν το πολύ 6 μήνες κι ο άλλος που ήταν
σαν αγρίμι στο πίσω κάθισμα, όντως έπαιζε θέατρο. Πήρε μεν την 6μηνη αναβολή
του, αλλά μόλις βγήκε από την επιτροπή ήταν άλλος άνθρωπος όλο γελάκια και
άνεση και μαγκιά.

Η επιτροπή ήταν
στο 414. Ο φίλος μου, από τις μεγαλύτερες μάρκες που κυκλοφορούν έπαιξε το ρόλο
του τέλεια. Πήγε σαν γνήσιος καταθλιπτικός, αργές κινήσεις, σιγανές κοφτές
κουβέντες, έκανε πως δεν άκουγε μερικές ερωτήσεις του ψυχιάτρου, του βγήκε να
κάνει κι ένα μικρό νευρικό τικ, μιλάμε παράσταση για Όσκαρ. Για 6μηνη αναβολή
πήγε και του έδωσαν ένα χρόνο. Ο ελεγκτής φεύγοντας τον χτύπησε στον ώμο και
του είπε να παίρνει τα φάρμακα κι ευχήθηκε με λυπημένο ύφος να πάνε όλα καλά.

Ο τύπος με το
μουστάκι που είχε περπατήσει όλο το στρατόπεδο δε μάθαμε τι απέγινε. Μπορεί να
περπατάει ακόμα.

Στο γυρισμό
σκεφτόμασταν πως εκείνη τη μέρα μας πήγαν όλα δεξιά. Πήρε την αναβολή που
ήθελε, ξεμπερδέψαμε με μια δημόσια υπηρεσία και τη στρατολογία στο Ρουφ και
βγήκε πως πέρασα κι ένα παλούκι μάθημα στη σχολή. «Όλα τέλεια μας πήγαν σήμερα»
μου έλεγε στο γυρισμό. Ακόμα και τα κόκκινα δε μας έπιαναν στα φανάρια.

«Να δεις που θα
στραβώσει η μέρα μας. Δε γίνεται να πηγαίνουν όλα τόσο καλά» είπα.

«Ποιος ξέρει τι
θα πάθουμε. Μπορεί να τρακάρουμε.»

«Φάε τη γλώσσα
σου» μου λέει.

Ε το απόγευμα
έκανε ένα γερό τσακωμό με την κοπέλα του και δεν ξέρω μήπως τώρα είναι και στα
χωρίσματα. Το λεγα εγώ… Σε μένα βέβαια δεν έτυχε κάτι δυσάρεστο γιατί εγώ
ευτυχώς δεν πιστεύω σαυτά!

Εκτός κι αν η
αρνητική μου ενέργεια με προσπέρασε και μεταφέρθηκε σε σένα φίλε
αναγνώστη/τρια. Αν σε έχει πιάσει πονοκέφαλος ίσως φταίνε τα vibes της κοσμοενέργειάς μου ίσως ότι έκατσες
να διαβάσεις όλο αυτό το κατεβατό. Σόρι γιαυτό. Τζους τώρα να πιεις κανα
ντεπόν. Εκτός κι αν θες να βάλω τη συμμαθήτρια να σου ανοίξει τα κανάλια και να
σου ρυθμίσει λίγο τα τσάκρα για να μπει μέσα σου θετική ενέργεια.

Αλλά αν είναι να
αρχίσει πάλι να ρεύεται άστο καλύτερα. Μείνε με το ντεπόν.
 

Υ.Γ. Highlight επίσης ήταν όταν πριν κάτι βδομάδες
βγήκα για καφέ με κοπέλα στη Γλυφάδα κι εκεί που αναρωτιόμασταν τι θα κάνουμε
μετά τον καφέ μας, της πρότεινα να περάσουμε  απέναντι και να πάμε να της δείξω το
νέο μας κάδο σκουπιδιών…

Come on! Έχει χωρητικότητα 40 κάδων, ανοίγει
αυτόματα όταν πλησιάζεις ενώ σου μιλάει κιόλας! Λέει κάτι σαν: «Γεια σου
αγαπημένε μου πολίτη κτλ». Πολύ φουτουριστική οργουελική φάση!

Ε ψιτ, εσύ (ναι
εσύ) ξανθιά δίμετρη πυρηνική φυσικός και πιστή αναγνώστριά μου (ξέρω ότι
υπάρχεις), μήπως θες να έρθεις να σου δείξω το νέο μας κάδο στη Γλυφάδα?