Σκίσε μαγιό, τράβα βυζιά, βάλε τη γάτα να χορέψει γιατί I'm on vacation! Και όχι όπου κι όπου. Από την προηγούμενη βδομάδα βρίσκομαι Κύπρο και σκοπεύω να γυρίσω τη μεθεπόμενη! Θα είμαι σύντομος γιατί είναι κρίμα να χαραμιστεί ο χρόνος σε internet café. Μπήκα για λίγο, απλά για να σε κάνω να ζηλέψεις.

Εδώ τα internet cafe δεν είναι σαν της Αθήνας τίγκα στα 15χρονα που λιώνουν σε WOW, DOTA, Counter Strike και δε συμμαζεύεται. Είναι σχεδόν αποκλειστικά γεμάτα από ξένους που μιλάνε μέσω msn με την οικογένειά τους στο εξωτερικό.

 
Στη φωτό φαίνονται πίσω μου αριστερά δυο «Αραβίδες» που έχουν ανοίξει κάμερες και μιλάνε με το σόι στην πατρίδα. Σαν γνήσιος κουτσομπόλης ρίχνω ματιές στην οθόνη τους, στην άλλη άκρη της οθόνης το σόι έχει ανοίξει κι αυτό τις κάμερες, έχουν μαζευτεί στην οθόνη με τις κελεμπίες και τα όλα τους, έχουν βάλει και δυο κουτσούβελα στην αγκαλιά να τα παίρνει η κάμερα και καμαρώνουν τις κόρες τους που δουλεύουν στην ξένη χώρα. Αρκετά καλύτερο από το να μιλάνε στο τηλέφωνο, αν σκεφτείς πως στο cafe πληρώνεις 2 ευρώ την ώρα και μπορούν να ανοίγουν και κάμερες.

Οι προεπιλεγμένες γλώσσες εκτός από αγγλικά κι ελληνικά είναι αραβικά(يثقبفلات), ρώσικα(выпвыпыв) και ρουμάνικα. Διαλέγεις και παίρνεις.�

Εδώ η ζέστη είναι κολασμένη αλλά κάπως παλεύεται η κατάσταση επειδή έχει αεράκι. Έχω έρθει με τον Dreiko και προς το παρόν βρισκόμαστε Λάρνακα, όπου μένουμε σε ένα «υπο κατασκευήν» σπίτι που ανήκει στους θείους κοινής μας φίλης. Το σπίτι είναι τεράστιο αλλά δεν έχει ρεύμα, ούτε καθρέφτες και μέχρι προχτές δεν είχε πόρτες στα μπάνια και κάθε φορά που γυρνάμε σπίτι όλο και κάποιον ξέμπαρκο εργάτη θα πετυχαίνουμε να κάνει μαστορέματα, ενώ αν είναι βράδυ πρέπει να στέκεται ο Dreiko από πάνω μου να μου φέγγει με το κινητό πάνω από ένα μικρό καθρεφτάκι για να βγάλω τους φακούς. Ευτυχώς προχτές μας έβαλαν πόρτες στο μπάνιο και τώρα χέζουμε χωρίς το άγχος μην περάσει κανας εργάτης και μας πετύχει στο σφίξιμο ή αληθωρίσει από τη μυρωδιά.

Επειδή ούτε κρεβάτια δεν έχουν μπει ακόμα, κοιμόμαστε σε 2 στρώματα, ίσως όχι και οι απόλυτα ιδανικές συνθήκες για να επιβιώσει ο καλομαθημένος phantom παρόλαυτα τα έχουμε βολέψει μια χαρά. Απορώ βέβαια πως δεν έχουμε βάλει φωτιά στο σπίτι ακόμα γιατί φερόμαστε ως γνήσια άμυαλα αρσενικά. Δώσε βάση. Έχουμε 2 μπάνια, στο μικρό είχαμε την πετσέτα για τα χέρια και στο μεγάλο είχαμε όλα τα υπόλοιπα (οδοντόβουρτσες, πετσέτες σώματος, σαπούνια κτλ). Πλέναμε χέρια στο μεγάλο και φεύγαμε στάζοντας νερά για να πάμε στο μικρό να σκουπιστούμε. Μας πήρε 4 μέρες να μας κόψει να φέρουμε την πετσέτα χεριών από το μικρό στο μεγάλο μπάνιο για να μην κάνουμε τη διαδρομή. Άντρες… Άσε που κάθε φορά που ξυπνάμε όλο και κάποιον εργάτη μπορεί να πετύχουμε να στέκεται από πάνω μας σαν το θεριό του Χάροντα να μας μετράει τις ανάσες με ένα Black&Decker στο χέρι να ανοίγει τρύπες στους τοίχους.

Τα περνάμε μια χαρά, δε θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί δεν έχω πολύ χρόνο, για περισσότερα όταν γυρίσουμε με το καλό. Θα δούμε Λευκωσία, ίσως Πάφο και στάνταρ Αγία-Νάπα το βράδυ. Για την Αγία Νάπα ο Dreiko ανυπομονεί γιατί ακούγεται ότι γίνεται Ο χαμός, αλλά προσωπικά το τρίπτυχο μεθυσμένες Αγγλίδες- ανεξάντλητο κλάμπινγκ -ξεφάντωμα μέχρι το πρωί μου ακούγεται σαν living hell, αλλά όπως και να'χει πρέπει να το δοκιμάσουμε κι αυτό. Σε όσους είπα ότι φεύγω για Κύπρο μου ευχήθηκαν καλά γαμήσια στην Αγία-Νάπα κάτι που μου τη δίνει στα νεύρα γιατί δείχνουν πως με θεωρούν ΤΟΣΟ λιγούρη για να πάω με την κάθε ξεχυμένη Αγγλίδα που έχει πιεί το μισό Βόσπορο σε μπόμπες. Καλά λιγούρης είμαι, αλλά όχι τόσο. Βέβαια δεν ξέρω όταν γυρίσω από τη νυχτερινή Αγία-Νάπα αν θα λέω τα ίδια..!

Αυτό με το οποίο έχω χαζέψει είναι οι κύπριες. Παναζίαν μου! Όπου και να γυρίσεις βλέπεις μελαχρινές κουκλάρες, κατά κύριο λόγο δυο δυο με ένα ολίγον ψωνίστικο υποτιμητικό υφάκι ειδικά απέναντι στους τουρίστες ή στους Ελλαδίτες. Εμένα που με τρελαίνουν οι μελαχρινές και ψαρώνω και μαυτό το καριολίστικο ύφος έχω χαζέψει κανονικά. Τόσες μαύρες τρίχες μαζεμένες δεν έχω ξαναβρεί πουθενά! Τρελαίνομαι σου λέω. Παρόλο που όταν δεν τους μιλάς με κυπριακή προφορά και καταλαβαίνουν ότι είσαι Ελλαδίτης το παίζουν σνομπαρία και ντιβιλίκι. Μπορεί ο phantom να έχει απαράβατο (λέμε τώρα) κανόνα να μη βγαίνει με θαυμάστριες, αλλά επειδή στον πόλεμο, στον έρωτα, στις διακοπές και στο κόψιμο όλα επιτρέπονται κι επειδή το google analytics βγάζει λαό αναγνωστών από Κύπρο, αν είσαι νεαρή Κυπριοτοπούλα αναγνώστρια στείλε πληροφορίες στο mail μου να κανονίσουμε να με γνωρίσεις!

Έλα πλάκα κάνω φυσικά, απλά είμαι σε διακοπές κι έχουν πάρει τα μυαλά μου αέρα (κάτσε να τσεκάρω το μέιλ μπας και… � ).

Αρκετά εκτέθηκα μέχρι εδώ νομίζω, πάρε τώρα μερικές φωτό.

Εδώ ψάχνω για κέρματα στην παραλία της Αγίας Νάπας με έναν ανιχνευτή μετάλλων που είχε ο πατέρας του ξαδέρφου της κοπέλας της οποίας οι θείοι μας φιλοξενούν (μιλάμε για συγγένεια εξ αίματος με τον τύπο ε?). Με μία ώρα ψαξίματος σε σημείο που δεν είχε πολύ κόσμο ο τύπος μάζεψε καμιά 20αρια ευρώ σε κέρματα. Αν οργώναμε όλη την παραλία το 100αρη ευρώ το είχαμε σίγουρο.

O Dreiko κρυμμένος πίσω από τη φραπεδιά.

 

Ποιός την έχει μεγαλύτερη? (την κοιλιά…)

Ο αναπτήρας που αγόρασα από εδώ δίπλα στο εισητήριο για την πλαζ που κάνουμε μπάνιο. Η πλαζ λέγεται «Spy on the beach» κι έχει ως έμβλημα μια γκόμενα με μαγιό που είναι σαν να τη βλέπεις πίσω από μια κλειδαρότρυπα. Όπως αντιλαμβάνεσαι είναι η χαρά του ματάκια. Τα παιδιά με έφεραν σε αυτή την πλαζ δεν τη διάλεξα εγώ ε!

Το κάμπριο της Κύπρου. Old habits die hard!

Τα τσιγάρα εδώ εκτός από αυτοκόλλητα στα Τουρκικά έχουν και τούρκικο καπνό απότι με πληροφόρησαν, ο οποίος είναι για τον μπέο, καμία σχέση με αυτά που κάνω στην Ελλάδα. Ίσως αυτό βοηθήσει στην προσπάθειά μου να το κόψω. Θα δείξει.

Ένα πολιτισμικό σοκ το έχω πάθει. Αν εξαιρέσεις ότι οδηγούν απτα αριστερά και στις περισσότερες διασταυρώσεις δεν έχουν STOP κι αν αφήσεις στην άκρη τον πανικό απτις μελαχρινές που ξεπετάγονται από κάθε γωνιά με τα στενά σορτσάκια τους και το μαυρισμένο δέρμα τους σαν τα ζόμπι στη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών οι πολιτισμικές μας διαφορές προκαλούν και απορίες στους ντόπιους.

Τις προάλλες σε μίνι μάρκετ ζήτησα Marlboro Medium μαλακό. Όταν ξαναπήγα να πάρω ένα πακέτο μετά από 2 μέρες με ρώτησε γιατί το λέω medium. Με θυμόταν κι απτην προηγούμενη φορά.  Marlboro μαλακό θα το λες μου κάνει.

-Καλά της λέω κι αν ήθελα το γαλάζιο Marlboro?

- Αυτό το ζητάνε light.

- Ναι αλλά εγώ θέλω το medium, το μεσαίο, νομίζω υπάρχει και πιο βαρύ.

-Εμείς εδώ δεν έχουμε πιο βαρύ.

Μάθαμε λοιπόν πώς να ζητάμε τσιγάρα. Η πιο αστεία φάση ήταν στα McDonalds στις Φοινικούδες. Πάμε ταμείο και παραγγέλνω.

-Μια σαλάτα του Καίσαρα κι ένα νερό.

-Ποιός είναι ο Καίσαρας?

-Ξέρω γω? Αυτός που έφτιαξε την σαλάτα.

(ο Ντρέικο να συμπληρώνει από πίσω: «αν εσύ φας τη σαλάτα του Καίσαρα, αυτός τι θα φάει?»)

Της εξηγώ τελοσπάντων ότι θέλω την Chicken Ceasar salad.

-Και γιατί την λες Καίσαρα? μου λέει.

-Ε εμείς έτσι την λέμε στην Αθήνα.

-Εδώ είναι Κύπρος όμως.

Αφού μας βάζει τα πράγματα στο δίσκο της, κάνω να τα πάρω και της λέω.

-Είμαστε έτοιμοι?

-Για πού? με ρωτάει.

-Για την παραλία.  Είναι όλα στον δίσκο? Να τον πάρω να φύγουμε?

-Ναι.

-Ευχαριστώ.

-Επόμενος!

Κατά τα άλλα οι Κύπριοι, αν κρίνω από τους ανθρώπους που με φιλοξενούν είναι πολύ φιλικοί και φιλόξενοι και αυτά που λένε ότι δε συμπαθούν τους Έλληνες δε νομίζω να ισχύουν με την καμία. Με εξαίρεση ίσως την κοπέλα στα McDonalds…

"Ντού γιου γοόντ α μπίαρ? Μαγαζάτορας μάι κάζιν, γουί γουίλ πέι του ευρώ εντ γουίλ γκόνα τέικ α ντάζιν". Εδώ σε ροκο- μπυραρία θείου ενός παιδιού όπου κατεβάζουμε τις μπύρες δυο δυο.

Νομίζω φτάνει με τις φωτό, facebook το καταντήσαμε το μπλόγκ.

Anywayz, να περνάτε καλά όπου και να είστε, ακόμα και η Αθήνα είναι όμορφη αυτή την εποχή, ειδικά τώρα που αδειάζει σιγά σιγά. Εγώ θα συνεχίσω να διακοπάρω, μη φανταστείς ότι κάνουμε τίποτα φοβερό απλά κολυμπάμε, βολτάρουμε, σαπίζουμε και γελάμε.

Keep smiling!

 
Πριν δυόμιση
χρόνια κάναμε κλινικές στη γυναικολογία. Εκεί είχα γνωρίσει τη Δ. υποψήφια
μητέρα έγκυος στο πρώτο της παιδί, φαινομενικά ένα συνηθισμένο περιστατικό.

Τη Δ. αρχικά την
πρόσεξα επειδή ήταν πολύ όμορφη γυναίκα. Παρόλο που ήταν γύρω στα 40, την
έκανες με το ζόρι 30άρα, ψηλή, μελαχρινή, ακόμα και με φουσκωμένη κοιλιά
περπατούσε με τέτοια χάρη και μπρίο διαχέοντας παντού το έντονο άρωμά της που
γύριζαν όλα τα βλέμματα, με λαγνεία τα αντρικά με ζήλια τα γυναικεία. Ήταν
δυναμική κι ευγενική, ήθελε να ενημερώνεται για το καθετί απτους γιατρούς χωρίς
να γίνεται φορτική ή πιεστική.

Εκείνες τις μέρες
κάθε φοιτητής αναλάμβανε συγκεκριμένους θαλάμους κι έπρεπε να ξέρουμε τα πάντα
για τα περιστατικά μας. Ο θάλαμος της Δ. είχε τύχει σε μένα κι επειδή ήταν πολύ
φιλική με τους φοιτητές και τις νοσοκόμες πιάναμε συχνά την κουβέντα.

Θυμάμαι σχεδόν
κάθε λεπτομέρεια από τις συζητήσεις μας. Μετά από μια περίοδο άσωτης ζωής και
μερικών άτυχων επιλογών που δεν κατέληξαν πουθενά γνώρισε τον άντρα της στα 41
της, αυτός ήταν 40. Στα 42α γενέθλιά της παντρεύτηκαν και παρόλο που
γνωρίζονταν λιγότερο από ένα χρόνο, ξεκίνησαν τις προσπάθειες να αποκτήσουν
παιδί στο μήνα του μέλιτός τους.

Κοινή τακτική
όλων των γιατρών σε όλες τις γυναίκες άνω των 40 που μένουν έγκυες είναι να
κάνουν προγεννητικό έλεγχο. Έτσι και στην περίπτωση της Δ. της έκαναν
«υπερηχογράφημα αυχενικής διαφάνειας»(ΝΤ) την 12η εβδομάδα της κύησής της.
Μετράται η ποσότητα του υγρού που βρίσκεται κάτω από το δέρμα του αυχένα του
μωρού και ένα πρόγραμμα υπολογιστή χρησιμοποιεί τη μέτρηση αυτή, το μέγεθος του
μωρού και την ηλικία της μητέρας για τον υπολογισμού του κινδύνου εμφάνισης του
συνδρόμου Down για το
μωρό.

Η Δ. συμφώνησε
πρόθυμα για την εξέταση με τη λογική ότι τέτοιες εξετάσεις σε καθησυχάζουν.
Μπορεί να ακούγεται αφελές αλλά καμιά μητέρα δε φαντάζεται πως κάτι μπορεί να
πάει στραβά με την κύησή της. Συνήθως το δύσκολο κομμάτι είναι να μείνεις
έγκυος. Μετά την εξέταση όμως ο καθηγητής μας της ανακοίνωσε πως το μωρό της
είχε μία στις 4 πιθανότητες να γεννηθεί με σύνδρομο Down. Ήμουν μπροστά όταν της έλεγαν τα νέα. Καθόμασταν
σε έναν καναπέ με 2 συμφοιτητές και συζητούσαμε κάτι άσχετο όταν την είδα να
μιλάει με το γιατρό και να χλομιάζει. Ήταν χειμώνας και ακουμπούσε με το χέρι
της σε ένα καλοριφέρ. Όσο άκουγε το γιατρό το χέρι της έσφιγγε το καλοριφέρ, το
οποίο έκαιγε αλλά αυτή φαινόταν να μη νιώθει τίποτα. Είχε χαθεί στα λόγια του
γιατρού.

Ο άντρας της την
αγκάλιασε, βγήκαν έξω και την πήγε σε ένα εστιατόριο απέναντι από το
νοσοκομείο. Τους παρακολουθούσα να φεύγουν χωρίς να μιλάνε και να πηγαίνουν να
κάθονται σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο. Η Δ. κοιτούσε σαν χαμένη τα
αυτοκίνητα. Ποιος ξέρει πόσα άσχημα νέα είχαν χωνευτεί σε εκείνο το εστιατόριο.

Τη Δ. συνέχισα να
τη βλέπω και να συζητάμε. Κλασικός καλοπροαίρετος Βασίλης, προσπαθούσα να την
καθησυχάσω και να την κάνω να ελπίζει για το καλύτερο. Το τεστ έδειξε πως το
παιδί είχε 3 στις 4 πιθανότητες να γεννηθεί φυσιολογικό, της έλεγα. Έτσι θα
έπρεπε να το δει. Το ποτήρι είναι παραπάνω από μισογεμάτο. Όλα θα πήγαιναν
καλά.

Ο μόνος τρόπος
για να σιγουρευτεί αν το μωρό έχει σύνδρομο Down ήταν με αμνιοπαρακέντηση όπου εισάγεται μια βελόνα μέσα στη
μήτρα και λαμβάνεται αμνιακό υγρό ή με δειγματοληψία χοριακής λάχνης όπου
λαμβάνεται από τον πλακούντα ένα μικρό δείγμα ιστού. Μία στις 100 γυναίκες που
κάνει αυτές τις εξετάσεις αποβάλλει. Η Δ. αρνιόταν κατηγορηματικά. Δεν ήθελε με
τίποτα να ρισκάρει την κύηση, εξάλλου ό,τι και να έδειχνε το τεστ το μωρό θα το
κράταγε γιατί αυτή κι ο άντρας της πίστευαν πως από τη στιγμή που δημιούργησαν
τη νέα ζωούλα είχαν την υποχρέωση να τη μεγαλώσουν. Κατά βάθος ένιωθα πως στην
πραγματικότητα δεν ήθελε να ξέρει. Προτιμούσε να ζει με την ελπίδα ότι το μωρό
δε θα έχει κανένα πρόβλημα παρά να της ανακοινώσουν κάτι πολύ δυσάρεστο.

Ένα βράδυ που
ξενυχτούσαμε βλέποντας τοκετούς την πέτυχα στο κυλικείο να κλαίει. Διάβαζε το
βιβλίο της γυναικολογίας που είχε ξεχάσει κάποιος φοιτητής. «Τα έμβρυα με Down έχουν αυξημένη πιθανότητα να
προκαλέσουν αποβολή, μου είπε. Είναι φορές που σκέφτομαι πως αν το δικό μου
έχει, θα ήθελα να αποβληθεί. Από μόνο του.  Πριν καν το γεννήσω. Πόσο απαίσια είμαι να
σκέφτομαι έτσι?». Μια άλλη φορά εντελώς τυχαία ξεφύλλιζε το βιβλίο των ρεκόρ
Γκίνες. Έπεσε στο μάτι της το ρεκόρ του μακροβιότερου ανθρώπου με σύνδρομο Down. Ένας άντρας 67 ετών. «Ίσως είναι καλό
που δεν ζούνε πολύ. Να μην παιδεύονται».

Κατά τη διάρκεια
της κύησης την πετύχαινα όταν ερχόταν για τον καθιερωμένο έλεγχο και είχε
πολλές συναισθηματικές μεταπτώσεις, από την αισιοδοξία στην απόγνωση. Στη μια
επίσκεψη αισιοδοξία ότι το παιδί θα γεννιόταν υγιές και στην άλλη απόγνωση
μήπως είχε το σύνδρομο. Μία το ένα μία το άλλο. Στο μυαλό της δεν υπήρχε κανένα
σενάριο ότι μπορεί το παιδί να είχε σύνδρομο Down και να πήγαιναν όλα καλά. Διάβαζε στο ίντερνετ ιστορίες
γονιών με παιδιά που είχαν σύνδρομο Down και που δήλωναν πως είναι πολύ ευτυχισμένοι. Μου είπε πως
ήταν όλοι από αυτούς τους τύπους με τα σανδάλια και τα μεγάλα χαμόγελα, που
φωνάζουν πόσο αγαπάνε τη ζωή και τη φύση και πως με τη γέννηση του παιδιού τους
άλλαξε πολύ ο τρόπος που βλέπουν τα πράγματα. Η Δ. δεν ήθελε να αλλάξει ο
τρόπος που βλέπει τα πράγματα. Κι εξάλλου τι θα μπορούσαν να πουν αυτοί οι
γονείς? Ότι μετάνιωσαν που γεννήθηκε το παιδί τους?

Όταν ένας
υποψήφιος γονιός φαντάζεται τη μητρότητα και την πατρότητα αμέσως σκέφτεται τι
θα γίνει το παιδί του όταν θα μεγαλώσει, αν θα ασχοληθεί με τα γράμματα ή τον
αθλητισμό, σε ποιο σχολείο θα πηγαίνει, τι δουλειά θα κάνει, αν θα του
προσφέρει εγγόνια και άλλα παρόμοια. Όταν υπάρχει πιθανότητα να γεννήσεις παιδί
με το σύνδρομο το μόνο μέλλον που έρχεται στο μυαλό είναι αναπηρικά καροτσάκια,
φωνές, κοροϊδευτικά βλέμματα, νοσοκομεία και καθημερινή δυστυχία.

Οι μήνες της
εγκυμοσύνης της Δ. ήταν απολύτως φυσιολογικοί, δεν παρουσίασε ούτε μια
επιπλοκή. Αυτό της έδινε ελπίδα ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Τη μέρα του τοκετού
είχα εφημερία και ήμασταν μέσα τη στιγμή της γέννας. Μετά από ώρες σπρωξίματος,
βογκητών και αίματος γέννησε ένα μικρό αγοράκι. Έπιασε το χέρι της νοσοκόμας
και τη ρώτησε αν το μωρό της είχε σύνδρομο Down. Η νοσοκόμα της απάντησε πως δεν ήξερε. Ο
γιατρός, εγώ και μια συμφοιτήτριά μου κοιτάξαμε το κενό ανάμεσα στο πρώτο και
στο δεύτερο δάχτυλο του ποδιού -sandal gap, συχνά σχετίζεται με
την ασθένεια- και αμέσως καταλάβαμε. Όταν ήρθε η παιδίατρος τής ανακοίνωσε πως
το παιδί μάλλον έχει την ασθένεια και μετά από μια εξέταση αίματος της
επιβεβαίωσε ότι το πρώτο τους παιδί (και μάλλον το μοναδικό τους) έχει όντως σύνδρομο
Down.

Όσο έμεινε στο
νοσοκομείο μετά τη γέννα προσπάθησα καναδυο φορές να της πιάσω την κουβέντα
αλλά ήταν απόμακρη, ενώ δεν ήθελε καμία αναφορά στην ασθένεια του γιου της.
Μετά από 2 βδομάδες περίπου έφυγαν από το νοσοκομείο και δεν τα ξαναείπαμε.

Αυτά έγιναν πριν
2 χρόνια περίπου. Την περίπτωση της Δ. την είχα ξεχάσει. Πριν λίγες μέρες είχα
κάτι δουλειές από το Παίδων. Κι εκεί που τριγύρναγα στους διαδρόμους ψάχνοντας
μια ειδικευόμενη να της δώσω ένα κωλόχαρτο που μου είχε βγάλει την πίστη βλέπω
τη Δ. να κάθεται στην αίθουσα αναμονής. Με το αγοράκι της στην αγκαλιά της.
Ήταν όπως τη θυμόμουν, όμορφη και εντυπωσιακή. Ξαναθυμήθηκα όλες μας τις
συζητήσεις, όλα όσα είχε περάσει. Τότε τις μέρες της εγκυμοσύνης την έβλεπα
αγχωμένη και ανήσυχη, τώρα είχε ένα χαμόγελο που έλαμπε, μια σιγουριά και μια
τρυφερότητα καθώς έσφιγγε στην αγκαλιά�
το γιο της που την έκανε ακόμα πιο όμορφη. Ο Γιωργάκης της τώρα ήταν 2
ετών.

Με είδε και με
θυμήθηκε αμέσως. Σηκώθηκε, με φίλησε, μου έδειξε με καμάρι το γιο της κι αφού
τελείωσε με μια εξέταση ρουτίνας στον μικρό κάτσαμε στην καφετέρια απέναντι από
το νοσοκομείο.

Πιάσαμε τα
πράγματα από εκεί που τα είχαμε αφήσει. Από τη μέρα του τοκετού. Μου
εξομολογήθηκε πως μόλις της ανακοίνωσαν πως το παιδί είχε Down ένιωσε πως ήθελε να πεθάνει. Ο
πόνος ήταν τόσο έντονος που μόνο πονώντας το ίδιο της το σώμα μπορούσε να το
ξεπεράσει. Καθόταν άγρυπνη τα βράδια τσιμπώντας τον εαυτό της, προσπαθώντας να
ξυπνήσει από τον εφιάλτη. Κάθε φορά που τον κράταγε για να του δώσει γάλα,
έλεγχε συνέχεια το πρόσωπό του για κάποιο στοιχείο. Έχουν ακουστεί περιπτώσεις
από φοβίες μανάδων που νιώθουν πως το νεογέννητο παιδί τους είναι ένας ξένος,
αλλά για τη Δ. ήταν κάτι χειρότερο, ήταν μια διάγνωση συνδρόμου Down με ένα μωρό προσκολλημένο. Μου
έλεγε πως όταν σταματούσαν στο δρόμο άγνωστοι να κάνουν γούτσου γούτσου στο
μωρό μέσα στο καροτσάκι, της έβγαινε ασυναίσθητα να πει: «Μην κοιτάτε-είναι
καθυστερημένο!». Ευχές από συγγενείς που έμαθαν την ιδιαιτερότητα του παιδιού
έλεγαν πως θα είναι υπέροχοι γονείς σε αυτό το «ξεχωριστό» παιδί. Πώς το ήξεραν
αυτό?

Τα πράγματα άρχισαν
όμως να εξελίσσονται ομαλά. Για αρχή η Δ. κι ο σύζυγός της δεν είχαν
προηγούμενο παιδί οπότε δεν είχαν κάποιο σημείο αναφοράς για την ανάπτυξη του
Γιωργάκη. Δυσκολεύονταν στην αρχή την ώρα του φαγητού αλλά δεν είχαν προβλήματα
την ώρα του ύπνου. Χαμογέλασε από πολύ νωρίς αλλά άργησε λίγο να περπατήσει.
Δεν είχε ιδιαίτερα προβλήματα υγείας, ειδικά καρδιάς και θυρεοειδή που
συνηθίζεται να έχουν. Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν ότι ήταν όμορφος. Η Δ. ως
εντυπωσιακή γυναίκα έδινε πολύ σημασία στην εμφάνιση και ανησυχούσε μήπως είχε
ένα παιδί που φοβόταν να το κοιτάξει. Αλλά ο Γιωργάκης είχε ένα υπέροχο
χαμόγελο, γαλανά μάτια και καστανά μαλλάκια. Ήταν αξιολάτρευτος.

Παρόλαυτα τον
πρώτο καιρό δε μπορούσε να αποβάλλει το αίσθημα της στεναχώριας και της
αποτυχίας που τη διακατείχε. Δεν περίμενε το παιδί της να γίνει πυρηνικός
φυσικός και να δουλέψει στη ΝΑΣΑ αλλά πάντα ήθελε να γίνει καλός μαθητής, να
κάνει φίλους, να διαλέξει χόμπι, να βρει δουλειά που να του αρέσει, να ζει στο
δικό του σπίτι, να ερωτευτεί και να κάνει οικογένεια. Όταν έχεις παιδί με
πρόβλημα κάθε μια από αυτές τις φιλοδοξίες φαίνονται κατεστραμμένες τη στιγμή
που ακούς τη διάγνωση.

Δύο πράγματα βοήθησαν τη Δ. να χτίσει το νέο
όμορφο μέλλον του Γιωργάκη. Το ένα ήταν η συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν πολλοί
άνθρωποι που γεννήθηκαν «τέλειοι» και τώρα ζουν στην παρακμή, εθισμένοι στα
ναρκωτικά και στο αλκοόλ, απομακρυσμένοι από τις οικογένειές τους να οδηγούνται
πιθανότατα προς τον πρόωρο θάνατό τους. Κανείς δεν ξέρει για κανέναν μας τι του
επιφυλάσσει το μέλλον και το να είσαι σωματικά υγιής δεν είναι το μόνο που
μετράει. Το δεύτερο ήταν η συνειδητοποίηση ότι το να έχει κάποιος Down
δεν είναι τραγωδία. Απλά οι περισσότεροι δεν έχουμε έρθει σε άμεση επαφή με
τέτοια άτομα, δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα γιαυτή την πάθηση και γιαυτό τη φοβόμαστε. Ο Γιωργάκης βλέπει λογοθεραπευτή και
φυσιοθεραπευτή κάθε εβδομάδα οι οποίοι επιβεβαίωσαν τη Δ. πως κάθε παιδί του
γκρουπ τους όταν μεγαλώσει θα μπορεί να οδηγεί, να δουλεύει και να κάνει
φυσιολογικές σχέσεις. Η Δ. στην αρχή δεν πίστευε πως κάτι τέτοιο θα ήταν
δυνατόν.

Όλα αυτά για να
τα συνειδητοποιήσει χρειάστηκε περίπου ένα χρόνο, μερικές επισκέψεις σε
ψυχολόγο και κάποια κουτάκια με αντικαταθλιπτικά. Στην αρχή ένιωθε πως την
έκριναν οι ξένοι που έκανε παιδί στα 43 της. Υπήρχαν μέρες που ένιωθε ενοχές
που δε βοηθούσε το Γιωργάκη όσο θα έπρεπε με τη φυσιοθεραπεία του. Όταν αυτός
έκλαιγε ήταν φορές που αντί να κάνει υπομονή του φώναζε. Γιατί έπρεπε να
γεννηθεί προβληματικός? Ένα βράδυ ζήτησε από τον άντρα της να δώσουν το
Γιωργάκη για υιοθεσία ή να τον στείλουν σε ίδρυμα και να φύγουν στο εξωτερικό
για να μην τους βρει κανείς γνωστός τους και τους κατηγορήσει για την πράξη
τους. Μου είπε πως ο άντρας της εκείνο το βράδυ συμφώνησε καθώς της χάιδευε τα
μαλλιά και της ψιθύριζε πως όλα θα πάνε καλά.

Μιλούσε πίνοντας
γουλιά γουλιά τον καφέ της και στις δυσάρεστες αναμνήσεις της όπως η παραπάνω,
το πρόσωπό της έσφιγγε και τραβιόταν και φαινόταν η πραγματική της ηλικία.
Τελειώνοντας το περιστατικό με τις σκέψεις για την υιοθεσία με κοίταξε στα
μάτια περιμένοντας κάτι να μου πει και μετά χαμογέλασε. Το πρόσωπό της
φωτίστηκε, έμοιαζε 30 ετών το πολύ. «Τελικά ο άντρας μου είχε δίκιο. Όλα πήγαν
καλά.»

Φυσικά δεν έδωσαν
το παιδί για υιοθεσία, ούτε το πήγαν σε ίδρυμα. Ο Γιωργάκης είναι τώρα 2 ετών
και τον λατρεύουν και οι 2 γονείς του. Τον πρώτο καιρό μου είπε πως με το
σύζυγό της έπαιζαν ένα παιχνίδι: «Τι θα έδιναν για να κάνουν το Γιωργάκη να
αποκτήσει φυσιολογικά χρωμοσώματα?». Στην αρχή έλεγαν ότι θα πουλούσαν το σπίτι:
αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα έδιναν όργανα από το σώμα τους, ένα νεφρό, το
ήπαρ, μερικά πλευρά, θα έκαναν εγκλήματα, θα κοιμόντουσαν με άλλους- τα πάντα
για να τον κάνουν φυσιολογικό. Τώρα δεν πιστεύει ότι θα έκανε τίποτα από όλα
αυτά. Τον αγαπούσε έτσι ακριβώς όπως ήταν.

Στα γενέθλια του
Γιωργάκη έκαναν μπάρμπεκιου στον κήπο τους και ανάμεσα στους πολλούς φίλους
τους κάλεσαν κι εμένα. Παρόλο που δεν κάθισα για πολύ είχα την ευκαιρία να ζήσω
το Γιωργάκη με τους ανθρώπους που τον αγαπούν.

Το πλεονέκτημα
του να φοβάσαι να κάνεις όνειρα για το παιδί σου είναι ότι έτσι δεν μπορεί να
σε απογοητεύσει. Αντί να σκέφτεσαι ότι ο Γιωργάκης αργεί να μάθει κάποια
πράγματα, χαίρεσαι που μαθαίνει και προοδεύει σε κάποια άλλα. Δεν είναι μια
διάγνωση με σύνδρομο Down. Είναι
ένα παιδάκι που του αρέσουν τα λουκάνικα και σιχαίνεται τα κορν φλέικς. Που
χορεύει με τη μουσική στο ραδιόφωνο, που δεν αφήνει σε ησυχία τα καλαμάκια από
τους καφέδες μας. Που η πρώτη του λέξη ήταν «μπου-μπού-κι» και τώρα τη λέει
κάθε φορά που νευριάζει η μαμά του επειδή έκανε αταξία και προσπαθεί να την
φέρει με τα νερά του. Που του αρέσει να κολλάει τα χειλάκια του στο παράθυρο
του αυτοκινήτου και να χαιρετάει τον κόσμο που τον κοιτάζει από τα λεωφορεία.
Του αρέσει να τραγουδάει και να χορεύει. Του αρέσει να παίζει με την αερόμπαλά
του. Να ξεκαρδίζεται όταν του ζουλάς την κοιλίτσα. Γενικά το αγοράκι αυτό
μοιάζει να έχει την ικανότητα να μοιράζει γύρω του την ευτυχία.

Η Δ.
ξαναπροσπάθησε να μείνει έγκυος αλλά μέχρι τώρα δεν έτυχε και πλέον μάλλον δεν
πρόκειται. Μου εκμυστηρεύτηκε πως ανατριχιάζει και μόνο στην ιδέα ότι ήθελε να
αποβληθεί το παιδί της ή έστω να διακινδύνευε να το χάσει κάνοντας αμνιοπαρακέντηση.
Δε μπορεί να φανταστεί τη ζωή της χωρίς το Γιωργάκη. Και είναι σίγουρη (και
μαζί με αυτήν κι εγώ) πως αν ο Γιωργάκης δεν είχε γεννηθεί, ο κόσμος θα ήταν
ένα φτωχότερο μέρος…

Καμιά φορά
ξεφεύγω και όταν γράφω ιατρικά περιστατικά αναφέρομαι σε πολύ προσωπικές
στιγμές ανθρώπων που ίσως δε θα έπρεπε να δημοσιευτούν στο ίντερνετ. Αλλά όταν
γράφω στο μπλογκ είναι σαν να μιλάω στην παρέα μου, σε φίλους μου, όπου τα λέμε
όλα χωρίς φόβο και πάθος. Όπως και να'χει πάντως επειδή η ιστορία της Δ. με
γοήτευσε της είπα ότι «Γράφω σε ένα φόρουμ στο ίντερνετ θα σε πείραζε να πω δυο
λόγια για σένα? Χωρίς ονόματα». Η απάντησή της? «Φυσικά, για το γιο μου δε ντρέπομαι
κι ούτε θα ντραπώ ποτέ. Ντρέπομαι μόνο που φέρθηκα τόσο δειλά και ανώριμα στην
αρχή».

Μπορεί η
αντίδρασή της να ήταν υπερβολική, άλλη μπορεί να κράταγε το παιδί και να μην την
ένοιαζε τίποτα, άλλη μπορεί να έκανε έκτρωση. Όποιος βιαστεί να κρίνει τις
αρχικές σκέψεις και πράξεις της Δ. ως υπερβολικές και κακόβουλες ας σκεφτεί πως οι
περισσότεροι γονείς μετά τον προγεννητικό έλεγχο αν διαπιστωθεί το σύνδρομο Down αποφασίζουν να ρίξουν το παιδί, ενώ
μερικοί ακόμα χειρότερα τα παρατάνε αυτά τα παιδιά σε ιδρύματα. Το μόνο που
έχει σημασία είναι πως η Δ. ο άντρας της κι ο Γιωργάκης είναι τώρα ευτυχισμένοι
όσο ποτέ και πως το σύνδρομο Down δε θα πρέπει να τρομάζει κανέναν μας. Δεν είναι συνδεδεμένο
ούτε με δυστυχία, ούτε με κόπους, ούτε με σκοτούρες. Είναι συνδεδεμένο με όλες
αυτές τις χαρές και τις λύπες που έχουν όλοι όσοι φέρνουν μια νέα ζωή στον
κόσμο.

Υ.Γ.1 Πριν λίγες
μέρες είχαν σεμινάρια γνωριμίας στο ΠΙΚΠΑ Βούλας για εθελοντική συμμετοχή στις
κατασκηνώσεις παιδιών με ειδικές ανάγκες. Πήγα με τη συμφοιτήτρια Ε. την κοπέλα
από το ποστ όταν νοσηλεύαμε ένα παιδάκι με Down, τότε που είχαν πέσει οι φάπες με κάτι μαλάκες
στη καφετέρια, θυμάσαι? Πήγαμε, αλλά δυστυχώς οι μέρες της κατασκήνωσης
συμπίπτουν με τις λίγες μέρες που θα λείπω εξωτερικό. Αλλιώς νομίζω πως θα
πήγαινα. Η Ε. πάντως το κανόνισε θα πάει, ξετρελάθηκε με την όλη φάση. Τη
ζηλεύω.

Υ.Γ.2 Anti-smoking ball (δική μου πατέντα).

Σιγά σιγά το κάπνισμα το κόβουμε. Αρκετά κράτησε
τι λες κι εσύ? Ο Dreiko αναλαμβάνει να γίνει ο αντικαπνιστικός φρουρός μου. Στο σπίτι έχω αυτό
το μπαλάκι για να απασχολεί τα χέρια μου. Το έχω λιώσει, μέρα-νύχτα ακούς ένα
συνεχές γκάπ-γκούπ με βοηθά να συγκεντρωθώ όταν διαβάζω, να μην ανοίγω το
ψυγείο να φάω, να μην καπνίζω, να μην παίζω το πουλί μου. Έχω εθιστεί, μετά θα
πρέπει να κόψω το μπαλάκι.

Υ.Γ.3 Ντάξει να
έχουν αφιερώματα για τον Μάικλ Τζάκσον, ντάξει να κάνουν και ρεπορτάζ, ντάξει
να κάνουν και εικασίες για τις συνθήκες του θανάτου του. Αλλά νομίζω πως είναι
υπερβολή να δείχνουν συνέχεια σκηνές από το Thriller όπου χορεύει ως ένα πτώμα-ζόμπι που
αποσυντίθεται. Είναι σαν να έχει πεθάνει ο Μπρούς Γουίλις από πτώση ουρανοξύστη
και να δείχνουν συνέχεια στις ειδήσεις σκηνές από το Die Hard όπου ο Μπρούς δένει μια μάνικα γύρω από τη μέση του και πηδάει από ένα
κτίριο.
(Τα Die hard έχουν πάντα προεκτάσεις στην καθημερινή ζωή μου)

Υ.Γ.4 Το καλύτερο
για το τέλος.

Ρομαντικό ενσταντανέ. Καθόμαστε στο Λυκαβηττό, τη μέρα που είχε
πανσέληνο και αγναντεύουμε τη θέα. Τα σώματα δίπλα δίπλα, τα φώτα της Αθήνας στα πόδια
μας, το φεγγαρόφως να μας λούζει. Το βλέμμα μου πλανάται κάπου στα άπειρα φώτα,
η έκφρασή μου αφηρημένη, ονειροπόλα. Αυτή γυρίζει αργά και με κοιτάζει. «Τι
σκέφτεσαι?» μου ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί.
Κι εκεί που
περίμενε να της πω κάτι γλυκό και ρομαντικό και ζουζουνιάρικο να τη στείλω, της
πετάω το: «Δε μπεστ, δε μπεστ, Μάικελ Τζάκσον ιζ δε μπέστ, έβρι τάιμ άι λίσεν
χίμ άι φίλ ε πρέσουρ ιν μάι τσέστ!» (από το τραγούδι Greek Lover- των Ημισκουμπρίων- ειλικρινά ούτε που ξέρω πώς μου ήρθε,
τρελό brainwave).
Όχι πες υπάρχει
κανείς άλλος που ξέρει να χαλάει κάθε ρομαντικό mood όπως εγώ? I don't think so! Αλλά δε φταίω, όσο περίμενα να έρθει η
ώρα να βγούμε καθόμουν και χάζευα στην τιβί όλα αυτά τα αφιερώματα για τον
Μάικλ Τζάκσον, πώς να μην καρφωθεί στο μυαλό μου κάτι σχετικό?
Αφού δεν ανέβηκα
στα βραχάκια να κάνω το moonwalk πάλι καλά να λέει.

 

Μέρες εξεταστικής
αυτές κι όταν είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι ή αραχτός στην πολυθρόνα με ένα
βιβλίο-τούβλο να σου κόβει την ανάσα και με μια ύλη 2 μηνών να προσπαθείς να
την στριμώξεις σε 3 απογεύματα ψάχνεις απεγνωσμένα τρόπους να εκτονώσεις και να
χαλαρώσεις τον εγκέφαλό σου.

Αυτό που με έχει
κάνει να κολλήσω αυτές τις διαβαστερές μέρες είναι το «Κάτι Ψήνεται» κάθε βράδυ
στις 8 στον Alpha. Είναι η ώρα που κάνω το διάλειμμά μου. 5 άγνωστα
άτομα μεταξύ τους κάνουν το τραπέζι στις υπόλοιπους 4 και στο τέλος
βαθμολογούνται. Το έχω λατρέψει. Έχει όλα όσα θα ήθελε να δει ένας γκρινιάρης,
κουτσομπόλης, μισάνθρωπος με ψυχαναλυτικές τάσεις. Άτομα που προσποιούνται ότι
περνάνε καλά, επιδειξιομανία, προσποιητούς καλούς τρόπους και φυσικά μαγειρική.

Μιλάμε για τέτοια
δηθενιά που ακόμα κι οι μανάβηδες, όταν πάνε για τα ψώνια τους οι παίχτες,
ψαρώνουν τόσο πολύ από τις κάμερες που ή είναι εκνευριστικά ευγενικοί «υπέροχα
ολόφρεσκα ραπανάκια, μυρίζουν φρεσκάδα, τόσο φρέσκα που τα νιώθω να σπαρταράνε,
χαχα(ξεψυχισμένο γελάκι)» ή ντρέπονται κι έχουν κάτι κατεβασμένα μούτρα λες και
τα ραπανάκια που σου βάζουν στη σακούλα τού θυμίζουν τα ραπανάκια που έτρωγε η
μανά του πριν πεθάνει.

Αυτή τη βδομάδα
οι 5 παίκτες είναι

Η Αθηνά, μια άχρωμη και άοσμη μποθρόνα με γλυκό
πρόσωπο

 
ο Άρης ένας γκουρμέ τύπος που είχε χαλάκι στην είσοδο με το
ονοματεπώνυμό του για να σκουπίζεις τις κουράδες σκύλων που πάτησες στο όνομά
του και που στο τραπέζι του έβαλε για ορεκτικό μια κολοκύθα-υπερπαραγωγή με ένα
ψάρι που ξέρναγε νερό

η Νανά μια ψηλομύτα μαντάμ που ακόμα και ο τρόπος που
μιλάει είναι σαν να φωνάζει πως τα δικά της σκατά μυρίζουν καλύτερα απτων άλλων:
«Ρουίχνουμε λίγο νερόου στην κατσαρόουλα»

η Βάλη ένα goth-emo γκομενάκι που ράβει μόνη τα ρούχα της (pretty obvious αν τη δεις πώς ντύνεται) και κάνει ζογκλερικά με λεμόνια
και ο Χριστόφορος…

Όλο αυτό το ποστ
γράφεται για τον Χριστόφορο. Να φανταστείς δεν ήξερα αν θα έβρισκα φωτό των
παικτών στο ίντερνετ οπότε έκατσα και τον τράβηξα απτην τηλεόρασή μου. Τι εστί
Χριστόφορος λοιπόν.

Τον Χριστόφορο οι
υπόλοιποι παίκτες τον χαρακτηρίζουν ως «πληθωρικό, αυθόρμητο τύπο που θα τον
ήθελε κάθε παρέα». Well, εγώ
πάντως στη δική μου παρέα δε θα τον έφερνα και να με πλήρωνες. Ο Χριστόφορος εκ
πρώτης όψεως είναι χαβαλετζής, ανοιχτός, ακομπλεξάριστος και αυθόρμητος. Βοηθά
μια άγνωστη παρέα να σπάσει τον πάγο ανάμεσά τους. Τον χαρακτηρίζει όμως η
υπερβολή, υπερβολικά αστείος, υπερβολικά ακομπλεξάριστος, υπερβολικά
αυθόρμητος.

Δε μπορεί να μην
έχεις πετύχει τέτοιους τύπους στην παρέα. Είναι αυτός που κάνει τα περισσότερα
αστεία, που φωνάζει, που μιλάει περισσότερο, που κερδίζει τις εντυπώσεις. Και
που όλοι οι άλλοι γύρω του μένουν μαγκωμένοι και αμήχανοι, γιατί μπορεί να
κάνει χαβαλέ αλλά στην ουσία ρουφά όλο το κέφι από τους υπόλοιπους, τους
μαγκώνει, τους περιορίζει. Δεν τους μπορώ κάτι τέτοιους σε μια παρέα. Οκέι,
άλλος θα είναι πιο αστείος, άλλος πιο σοβαρός αλλά τύποι-υπερπαραγωγές με
αστεία, εξυπνάδες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μου κάθονται στο λαιμό. Καταλήγω
να κάθομαι αμίλητος σε μια γωνιά όσο οι άλλοι θαυμάζουν τον πληθωρικό αυθόρμητο
χαρακτήρα τους και να τους κοιτάζω με μισό μάτι, ή να σιγομουρμουρίζω κακίες με
κάθε εξυπνάδα τους.

Ο Χριστόφορος,
κλασικό παράδειγμα αυτού που περιγράφω το ένα βράδυ έφτιαξε σουτιέν από
χαρτοπετσέτα, το άλλο έβαλε το μπουφάν του σε ένα γυμνό άγαλμα που είχε φέρει η
παλαβή οικοδέσποινα για να εντυπωσιάσει, στο τρίτο φόρεσε κάτι φτερά και το
έπαιζε άγγελος. Αναμφισβήτητα έχει χιούμορ. Κι οι άνθρωποι με χιούμορ είναι
ευφυείς. Οπότε είναι αδύνατον να μην αντιλαμβάνεται πόσο επιβάλλεται στην παρέα
με την «αυθόρμητη πληθωρικότητά του», πάντα σε βάρος των λιγότερο κοινωνικών
μελών της συντροφιάς. Το κάνει σκόπιμα και συνειδητά με μοναδικό σκοπό να επιβληθεί πάνω στους άλλους, να τον συμπαθήσουν ντε και σώνει.

Κι επειδή από μικρός είχα μια δυσκολία στην κοινωνικοποίηση, ειδικά με άγνωστες παρέες, κάτι τέτοιοι τύποι μου προκαλούσαν εξαρχής πολύ αρνητικά συναισθήματα.

Μια απόδειξη του
πόσο πανούργος και τελικά καθόλου αυθόρμητος είναι ο Χριστόφορος είναι η ώρα της
βαθμολογίας. Ενώ μπροστά τους είναι με τον γλυκό λόγο και το αστειάκι και τους
κερδίζει όλους με τον ασφυκτικά πληθωρικό χαρακτήρα του, όταν έρχεται η ώρα της
ψηφοφορίας και δεν τον βλέπει κανείς βάζει σε όλους τη μικρότερη βαθμολογία. 7
σε όλες τις γυναίκες («για να μην αδικήσει καμία» όπως δήλωσε!) και 6 στον άλλο
άντρα της παρέας, ενώ όλοι οι άλλοι βάζουν 8αρια και 9αρια.

Μην ψαρώνετε με
τέτοιους τύπους στις παρέες σας. Μη γελάτε με τα αστεία τους, μην τους μιλάτε,
μη τους δίνετε σημασία για να μην τους αφήσετε να σας επιβληθούν. Πείτε τα δικά
σας καλύτερα, πιο ωραία θα περάσετε.

Μόνο και πάρει
αυτός τα λεφτά. Θα στείλω απειλητικά γράμματα στον Alpha.

Αύριο στις 8
λοιπόν, τελευταία μέρα της εβδομάδας και μαγειρεύει ο Χριστόφορος. Κάτσε δες το
και θα με θυμηθείς. Πάω να διαβάσω. Περιμένω εντυπώσεις.

Υ.Γ. Παρακάτω μια φωτό με το νέο αγαπημένο μου αναπτήρα  δείγμα της "έκφυλης" προσωπικότητάς μου (δώρο από Σαλόνικα) και μια "άκρως βιτρινίστικη και αυτοπροβολίστικη φωτό" με το νέο μου κάμπριο. Βρουμ βρουουουμ!