Αυτές τις μέρες βρέθηκα στα μέρη
που ξεκίνησα ως γιατρός. Στη Λάρισα. Ορκιζόταν ένας παλιός συμφοιτητής και πήγα
να δώσω τα συγχαρητήριά μου και να θυμηθώ τις παλιές μέρες κραιπάλης και
φοιτητικών χρόνων (προ μεταγραφής) στο θεσσαλικό κάμπο. Η mother μου είπε
"πήγαινε μπας και σου αρέσει η όλη τελετή της ορκωμοσίας και στρωθείς και
πάρεις ποτέ πτυχίο". Της απάντησα πως " καλύτερα να πάω να δω την
ορκωμοσία αλλουνού, γιατί αν είναι να περιμένω τη δικιά μου…"

Η όλη φάση με τις τηβέννους τούς
έκανε όλους να μοιάζουν λες και παίζουν σε ταινία Χάρι Πότερ. Ή οι τήβεννοι
έφταιγαν ή η ο κόσμος των πτυχιούχων φαινόταν μαγικός (και μακρινός) στα μάτια
μου. Οι επισκέπτες είχαν φορέσει όλοι τα καλά τους, έφερναν ανθοδέσμες κι
εύχονταν συνέχεια συγχαρητήρια και καλή συνέχεια στη νέα ζωή. Περίμενα στην
έξοδο να  μοιράζουν και μπομπονιέρες.

Πάντως έβγαλα φωτογραφίες με το
πτυχίο και την ανθοδέσμη του φίλου μου να δω την αίσθηση. Ομολογουμένως ένιωσα
ωραία. Ζήλεψα.

Ο συμφοιτητής όταν μας έβγαλε να
μας κεράσει πρόσεχε τόσο μη χάσει το πτυχίο του που το κλείδωσε στο πορτ
παγκάζ.

Κατέληξε να μας κεράσει δύο
καφέδες και ένα λουκούλλειο γεύμα, όπου έφαγα τόσο πολύ που με είχε πιάσει
λόξυγκας. Έκανε να μου περάσει μιάμιση μέρα, κοιμήθηκα με αυτόν. Μετά από τόσες
ώρες είχε μεταλλαχτεί. Αντί για απλό χίκαπ, έκανα χίκαπχίκαπ. Λόξυγκας εις το
τετράγωνο.

Με τον συμφοιτητή αυτόν και το
μπλογκ μου υπάρχει μια αστεία συσχέτιση. Με διάβαζε πολύ καιρό χωρίς να
καταλάβει ότι με ήξερε. Το συνειδητοποίησε όταν διάβαζε μερικά αστεία σκηνικά
που περιέγραφα από τον καιρό που σπούδαζα στη Λάρισα όπου ήταν κι αυτός παρών
κι από κάτι φωτογραφίες με το αμάξι. Για καιρό το αρνιόμουν, με ρώταγε «Ρε συ
έχεις μπλογκ?» και του απαντούσα «Τι είναι αυτό? Τρώγεται?». Φαντάζομαι πως
αυτό το ποστ θα είναι η μεγαλύτερη επαλήθευση, ότι όντως ο phantom είναι χρόνια
φίλος.

Τη βολτάραμε όλη τη Λάρισα και
συνειδητοποίησα πως οι βασικότερες αναμνήσεις μου από μέρη εκεί που δεν
αφορούσαν τη σχολή μου ήταν κυρίως τα φαγάδικα, άντε 2-3 μπυραρίες και internet café. Τώρα που το
καλοσκέφτομαι η φοιτητική μου ζωή στη Λάρισα περιλάμβανε ατελείωτες ώρες
μπροστά στην τηλεόραση σε συνδυασμό με ακατάσχετη κατανάλωση σουβλακίων. Tragic. Τώρα που
καλοσκέφτομαι αυτό που καλοσκέφτηκα η φοιτητική μου ζωή στην Αθήνα περιλαμβάνει
ακριβώς το ίδιο μόνο που η τηλεόραση αντικαταστάθηκε από το κομπιούτερ. Υπάρχει
μια εξέλιξη δεν μπορείς να πεις.

Μετά τη Λάρισα πήγα στο Βόλο για
2 μέρες, το εισιτήριο με το τρένο έκανε μόνο 3 ευρώ. Λιγότερο από όσα θα έδινα
σε ένα ταξί να με πάει από το μετρό του Αγίου-Δημητρίου μέχρι το σπίτι μου.

Δοκίμασα όμως και το ταξίδι με το
ΚΤΕΛ, με αυτό πήγα στη Λάρισα. Είχα καιρό να κάνω τόσες ώρες ταξίδι και είχα
σκυλοβαρεθεί. Απέναντί μου υπήρχε ένα ρολόι στο οποίο δεν είχαν βάλει ακόμα τη
νέα ώρα και το οποίο σε κάποιες στιγμές άλλαζε κι έδειχνε την εξωτερική
θερμοκρασία. Παρατηρούσα να κυλάνε τα λεπτά πιο αργά κι από τις ψιχάλες που
κυλούσαν στο παράθυρό μου. Είχα και τον αβόλευτο στο κάθισμα κι όλη την ώρα
κωλοτριβόμουν και κουνούσα τα πόδια μου. Η καρέκλα μου έτριζε και συνέχεια
ακουγόταν κρίτσι κρίτσι που το ακολουθούσαν ξεφυσήματα αγανάκτησης των διπλανών
ή των πίσω επειδή τους είχα ζαλίσει. Επειδή ανάρρωνα κι από κρύωμα εκείνη τη
μέρα, όλη την ώρα ξερόβηχα ή μούγκριζα μπας και καθαρίσει ο λαιμός μου. Ο διπλανός
μου είχε κολλήσει στο παράθυρο και προσποιούταν ότι κοιμάται.

Στις 2,5 ώρες στο μέσο περίπου
της διαδρομής κάναμε στάση να ξεπιαστούμε. Πήγα στην τουαλέτα παρόλο που δεν
ήθελα. Καλύτερα να αδειάσεις την κύστη σου θες δε θες γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι
μπορεί να σε πιάσει και στο ΚΤΕΛ δεν έχεις την πολυτέλεια της τουαλέτας. Και δε
λέει τώρα να σταματάς ολόκληρο λεωφορείο και να κάθονται όλοι οι επιβάτες να
κοιτάνε εσένα να προσπαθείς να κρυφτείς πίσω από ένα δέντρο για να
ανακουφιστείς.

Οι ανδρικές τουαλέτες εκεί που
σταματήσαμε είχαν ένα παραθυράκι που ενωνόταν με τις τουαλέτες των γυναικών. Είχαν
καλύψει το μισό για να μην κοιτάξει κανένας αδιάκριτος. Πάτησα πάνω σε έναν
κάδο σκουπιδιών και τεντώθηκα να δω αν όντως φαίνονταν οι γυναικείες τουαλέτες
στην άλλη μεριά. Ναι φαίνονταν.

Γενικά έχω ένα θεματάκι με τις
τουαλέτες. Επειδή πιστεύω ότι πρέπει να πίνουμε πολύ νερό, το εφαρμόζω, κι έτσι
κατουριέμαι συνέχεια. Κι επειδή έχω επισκεφτεί άπειρες τουαλέτες δε μπορώ τα
μαγαζιά όπου χρειάζεσαι μια ώρα για να αποκρυπτογραφήσεις τα σύμβολα που
δείχνουν ποιες είναι οι αντρικές και ποιες οι γυναικείες. Εκεί που μας κέρασε ο
συμφοιτητής, επειδή το μαγαζί λεγόταν Μπακαλόγατος στο μενού είχε ως θέμα του
τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο οπότε θεώρησαν έξυπνο να κάνουν τις τουαλέτες
να μοιάζουν με βιτρίνα καταστήματος Victoria's Secret του 1950. Και στις 2 πόρτες είχαν από ένα εσώρουχο. Ένα
αντρικό στη μία κι ένα γυναικείο στην άλλη. Καμία διαφορά μεταξύ τους, έβλεπες
απλά 2 μεγάλα άσπρα σώβρακα κρεμασμένα. Επέλεξα τελικά την πόρτα με το εσώρουχο
που δεν είχε δαντέλα. Να σημειωθεί πως το αντρικό ήταν το μικρότερο. Ω ναι…

Στο Βόλο πέρασα εξίσου όμορφα
μπορεί και περισσότερο, ο καιρός ήταν καλοκαιρινός, η παρέα υπέροχη και τα
τσιπουράδικα όπως ακριβώς τα θυμόμουν. Πηγαίνοντας στο ξενοδοχείο όπου θα έμενα
είχα ένα απρόοπτο. Δεν το είχα επισκεφτεί ποτέ και δεν ήξερα πως η είσοδος ήταν
από το πλάι. Έτσι φτάνοντας αργά το βράδυ κοίταξα κάτω από τη φωτεινή επιγραφή
κι είδα ένα ισόγειο μπαλκόνι με μια τζαμαρία, ενώ μέσα από το δωμάτιο φαινόταν
φως. Υπέθεσα πως θα έβγαζε στη ρεσεψιόν, έτσι πήδηξα την μπαλκονόπορτα και πήγα
στη τζαμαρία και προσπάθησα να την ανοίξω. Ευτυχώς ήταν κλειδωμένη, γιατί
κοίταξα μέσα από την ημιδιάφανη κουρτίνα κι είδα έναν παππού με το σώβρακο να
βλέπει τηλεόραση. Έφυγα τρέχοντας πριν με καταλάβει και φωνάξει την αστυνομία.

Παρολαυτά η αστυνομία με βρήκε
την επόμενη μέρα. Περιμέναμε 2 άτομα μέσα στο αμάξι την υπόλοιπη παρέα αρκετά
αργά το βράδυ. Καθόμασταν στο αμάξι, οι άλλοι μας ειδοποίησαν ότι θα αργήσουν
λίγο οπότε βγήκαμε πήγαμε για λουκουμάδες με σοκολάτα-όνειρο και ξαναγυρίσαμε
και περιμέναμε. Εκεί που είχα γύρει στο κάθισμα κι ήμουν έτοιμος να τον
ψιλοπάρω γιατί ήμουν ψόφιος βλέπω ξαφνικά ένα γομάρι να μου χτυπάει το τζάμι.
Κόλλησε την ταυτότητά του στο παράθυρο. Ασφάλεια. «Είστε καλά?» μου κάνει.
«Είστε 2 ώρες εδώ μέσα, τι περιμένετε?». Προφανώς πέρασαν και μας είδαν στο
αμάξι πριν κατεβούμε για λουκουμάδες, μετά πέρασαν και μας ξαναείδαν μέσα στο
αμάξι αφού είχαμε ήδη γυρίσει και θεωρησαν πως ήμασταν όλη αυτή την ώρα εκεί
μέσα. Πουαρό όχι αστεία. Ζήτησαν δίπλωμα και άδεια από το παιδί που οδηγούσε.
Μετά ζήτησαν ταυτότητα από μένα.

«Την έχει κρατήσει το ξενοδοχείο»
τους λέω. «Έχω όμως πάσο».

Το πάσο το είχα πάρει 2 μέρες
πριν και δεν είχα συμπληρώσει τα στοιχεία.

«Τι να το κάνω αυτό? Δε γράφει
τίποτα επάνω».

«Ε είναι καινούργιο, φέρτε το να
τα συμπληρώσω τώρα…»

«Τελοσπάντων άστο, πες μου απλώς
ένα ονοματεπώνυμο και το όνομα του ξενοδοχείου».

«Απόστολος Γκλέτσος. Hotel Ρούσσας.»

«Οκέι παιδιά» είπε ο ευγενέστατος
κατά τάλλα ασφαλίτης, «καλό σας βράδυ, κι εσύ Γκλέτσο μην ξεχάσεις να
συμπληρώσεις τα στοιχεία στο πάσο.»

Μετά συνειδητοποιήσαμε πως είχαμε
παρκάρει μπροστά ακριβώς σε μια τράπεζα κι ήμασταν το μοναδικό αμάξι. Όσοι
ερχόντουσαν να βγάλουν λεφτά από το ΑΤΜ μας κοιτούσαν με λοξές ματιές,
φοβόντουσαν μην τους την πέσουμε. Λογικό να σκεφτούν ύποπτα οι μπάτσοι. Φύγαμε
και παρκάραμε αλλού.

Την επόμενη μέρα καθώς
κινούμασταν αργά στη Δημητριάδος, τον κεντρικότερο δρόμο του Βόλου, σταματάμε
σε κόκκινο φανάρι. Ακούμε ένα δυνατό γκούπ κι αμέσως φύγαμε μπροστά. Μας είχαν
τρακάρει. Πριν προλάβω να βγω από το αμάξι βλέπω στο παράθυρο ένα νεαρούλη.
«Χίλια συγνώμη, κοίταξα για λίγο κάτω στο κινητό και δεν πρόλαβα να σταματήσω.
Πωπωωω πώς το λένε τώρα στη μάνα μου?». «Καλά πόσων χρόνων είσαι?».

«17»

«Κι έχεις δίπλωμα?»

«Όχι»

Πήρε τελικά τη μάνα του τηλέφωνο
και μας παρακάλεσε να μην φωνάξουμε την τροχαία αλλά να πάμε σπίτι τους να
κάνουμε φιλική δήλωση και να πούμε απλά πως οδηγούσε αυτή. Κι έτσι έγινε.

Ο μικρός είχε χίλια δίκια που
φοβόταν πώς θα το έλεγε στη μάνα του. Με το ζόρι την κρατάγαμε να μην τον
βουτήξει. Το δικό της φταίξιμο φαινόταν να μην το λογαριάζει. Ο μικρός την είχε
ενημερώσει ότι θα έπαιρνε το αμάξι. Κακώς αυτή τον άφησε. Η δε φιλική δήλωση
μπορεί να είναι φιλική, εύχρηστη πάντως δεν είναι. Δεν πολυβγάλαμε άκρη πού
έπρεπε να γράψουμε και τι. Μια ζωή μπερδεμένες θα είναι όλες οι αιτήσεις
δημόσιας χρήσης.

Με σμπαραλιασμένο προφυλακτήρα πλέον
με γύρισαν στο ξενοδοχείο μου. Το δωμάτιό μου ήταν άνετο με υπέροχη θέα αλλά
χάρτινους τοίχους. Το προτελευταίο βράδυ ήρθε δίπλα ένα ζευγάρι, απτη φωνή μού
ακούγονταν γύρω στα 50. Άκουγα ακόμα και τις ανάσες τους, ειδικά ο άντρας έβηχε
συνέχεια, έτσι μου ερχόταν να βγω να του αγοράσω σιρόπι για τον βήχα. Το
αποκορύφωμα ήταν όταν έκαναν σεξ. Ναι, τα άκουσα κι αυτά.. Μπόρεσα να αποκοιμηθώ
αφού τελείωσε η γυναίκα. Όταν τελείωσε το ντους της εννοώ.

Για το υπόλοιπο βράδυ κοιμήθηκα
με μουσική υπόκρουση το ροχαλητό του κυρίου.

Μπορεί ο γείτονάς μου στο δωμάτιο
να ροχάλιζε δυνατά, εγώ όμως κόντεψα να κάψω το ξενοδοχείο. Σιγά μην καθόμουν
φρόνιμος. Στο δωμάτιό μου θέλησαν ένα βράδυ να μου κάνουν ρομαντική έκπληξη
βάζοντας κεράκια σε διάφορα μέρη του δωματίου, σε τέτοια διάταξη ώστε να
σχηματίζουν μικρές καρδούλες. Ομολογουμένως, πολύ γλυκιά κίνηση. Έλα όμως που
δε θυμόμουν εγώ πού ακριβώς υπήρχαν τα κεράκια και λόγω των κεριών έσκασα από
τη ζέστη και πέταξα άγαρμπα τα σκεπάσματα. Το πάπλωμα κατέληξε πάνω στα κεριά,
το πήρα χαμπάρι όταν είχε λαμπαδιάσει το ένα τρίτο. Το σήκωσα ψηλά και το
κοπάναγα πέρα δώθε μέχρι να σβήσει, προσέχοντας μην αρπάξουν κι οι νάιλον
κουρτίνες και πάμε άκλαυτοι και φλαμπέ. Αν πάντως ξέσπαγε πυρκαγιά με τόσο
λεπτούς τοίχους στο ξενοδοχείο θα ενημερωνόντουσαν όλοι στο πιτς φυτίλι.

Στο γυρισμό ήμουν τέτοιο πτώμα
που κοιμόμουν σχεδόν σε όλη τη διαδρομή με το ΚΤΕΛ. Όσο δηλαδή με άφησε ένα
ζαβό από πίσω μου που είχε πάρει όλες τις φίλες της τηλέφωνο να τους πει πώς
εκεί που κατεβήκαμε να ξεπιαστούμε αυτή μπερδεύτηκε και μπήκε στο λεωφορείο που
θα την γύριζε πίσω στο Βόλο, αλλά ευτυχώς την ενημέρωσαν εγκαίρως. Τι να σου πω
φοβερή εμπειρία, παίζει και να άκουσα τη διήγηση και δέκα φορές. Αναθεμάτιζα
αυτόν που την ειδοποίησε και δεν την άφησαν να γυρίσει πίσω στο Βόλο στο άλλο λεωφορείο.

Περιμένοντας σε μια στάση το
λεωφορείο να με πάει σπίτι μου πλησίασε ένας Πακιστανός, κρατώντας μια
πατερίτσα με εμφανή πάνω του τα σημάδια του Πάρκινσον. Έτρεμε ολόκληρος. Το
φαντο-μυαλό άρχισε κι έτρεχε. Στην αρχή σκέφτηκα πως είναι από αυτούς που
προσποιούνται τους σακάτηδες και κάνουν πως κουτσαίνουν με μια πατερίτσα για να
τους δώσεις λεφτά. Μετά συνειδητοποίησα τα σημάδια ενός γνήσιου παρκινσονικού
ασθενή, το έντονο τρέμουλο στο κεφάλι και στο υπόλοιπο σώμα. Τον έβλεπα να
παιδεύεται, σκέφτηκα πόσο δύσκολα θα περνάει και με συγκίνησε. Έβγαλα να του
δώσω ψιλά. Ήρθε και στάθηκε δίπλα μου, δε ζήτησε λεφτά από κανέναν. Τον κοίταξα
λίγο καλύτερα δεν τον έλεγες καν ατημέλητο στο ντύσιμό του. Βρε μπας και δεν είναι
ζητιάνος κι απλά είναι ένας Πακιστανός με πάρκινσον? Τα ξαναέβαλα στην τσέπη.

Έχω ένα θέμα με τους αναπτήρες.
Τους χάνω. Έχω θέμα και με τα σπίρτα. Δυσκολεύομαι να τα ανάψω τόσο όσο
χρειάζεται για να ανάψω το τσιγάρο. Δεν έχω ανακαλύψει ακόμα το κόλπο, μπορεί
να είμαι άχρηστος οκέι, πάντως σπίρτο όταν έχει αέρα κιόλας, το ανάβω και
σβήνει αμέσως. Μια πατέντα που κάπως βοηθάει είναι να ανάβω δύο μαζί.
Τελοσπάντων, ο κύριος από το Πακισταν με το πάρκινσον δίπλα μου βγάζει ένα
πακέτο με τσιγάρα. Βάζει με τα τρεμάμενα χέρια του το ένα στο στόμα. Και με το
άλλο βγάζει σπίρτα! Αν κατάφερνε να ανάψει το τσιγάρο με το σπίρτο έχοντας το
κεφάλι να πηγαίνει πέρα δώθε και τα χέρια να τρέμουν, κι εγώ να μην το
καταφέρνω, ε θα έπρεπε να πάω να πνιγώ! Για να με διαβάζεις προφανώς ζω, άρα
προφανώς δεν το άναψε. Το πρώτο τού έσπασε, το δεύτερο του έσβησε από τον αέρα.
Πριν καν βγάλει το τρίτο, του έδωσα τον αναπτήρα μου. Του τον χάρισα.

Έχω παρατηρήσει πως τα άτομα με
τα οποία συναναστρέφομαι μπορούν να επηρεάσουν τα μουσικά μου ακούσματα. Πάντα
θα έχω τις ροκιές μου αλλά αν περάσω μέρες μαζί με ραπερόνι ξέρω γω, θα
κατεβάσω να ακούσω όλη τη δισκογραφία του Μηδενιστή, αν συναναστραφώ με
χεβιμεταλά θα κάψω τα ηχεία μου με Cannibal Corpse. Και πάει λέγοντας. Μέχρι τώρα
μένω ανεπηρέαστος σε βαριά λαϊκά και στα απαλά έντεχνα. Για την όπερα δεν ξέρω,
δεν έχω βρει κανέναν που ακούει για να με επηρεάσει.

Είχα πάλι μέρες να γράψω,
υπόσχομαι να είμαι πιο τακτικός, για όποιον ενδιαφέρεται. Μετά από 300 ευρώ σε
υλικά για αναβάθμιση, άλλα 50 σε τεχνικούς και 50 για ups, μια σωτήρια επίσκεψη από Trikalo κι
άλλη μια από Dreiko έχω επιτέλους φτιαγμένο πισι που δεν κάνει restart ούτε
παρουσιάζει κανένα άλλο πρόβλημα. Κόντεψα να απεξαρτηθώ από το μπλογκ και το ίντερνετ!
Ευτυχώς δεν τα κατάφερα.

Γιατί η ζωή δεν είναι προσωπική υπόθεση. Μια ιστορία και τα διδάγματά
της είναι χρήσιμα μόνο όταν τα μοιράζεσαι.

Κλείνω με ένα τραγούδι που με
πωρώνει αυτές τις μέρες και το οποίο ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών που
τα ακούω επηρεασμένος από την παρέα. Περίμενε ένα λεπτό να μπει το σημείο που
αξίζει και μετά χόρεψε μαζί μου. Damn you're a sexy beyatch!(bitch)

Subscribe Free
Add to my Page 

Υ.Γ. Κλείνοντας. επειδή δεν είχα
την ευκαιρία να τα δώσω από κοντά, θέλω να ευχηθώ Χρόνια Πολλά σε ένα άτομο το
οποίο μονοπωλεί αρκετά το χρόνο και τη σκέψη μου τον τελευταίο καιρό και που
έχει σήμερα γενέθλια. Χρόνια Πολλά!

Βρίσκομαι σε ίντερνετ καφέ στη Λάρισα. Χθες ορκιζόταν ένας παλιός συμφοιτητής και ήρθα να δώσω τα συγχαρητήριά μου και να θυμηθώ τις παλιές μέρες κρεπάλης και φοιτητικών χρόνων(προ μεταγραφής) στο θεσσαλικό κάμπο. Η mother μου είπε "πήγαινε μπας και σου αρέσει η όλη τελετή της ορκωμοσίας και στρωθείς και πάρεις ποτέ πτύχίο". Της απάντησα πως "πάω να δω την ορκωμοσία, γιατί αν είναι να περιμένω τη δικιά μου…" Πάντως έβγαλα φωτογραφίες με το πτυχίο και την ανθοδέσμη του να δω την αίσθηση. Ομολογουμένως ένιωσα ωραία. Ζήλεψα.

Η όλη φάση με τις τήβενους τους έκανε όλους να μοιάζουν λες και παίζουν σε ταινία Χάρι Πότερ. Ή οι τήβενοι έφταιγαν ή η ο κόσμος των πτυχιούχων φαίνεται μαγικός (και μακρινός) στα μάτια μου.

Ο συμφοιτητής όταν μας έβγαλε για καφέ να μας κεράσει πρόσεχε τόσο μη χάσει το πτυχίο του που το κλείδωσε στο πορτ παγκάζ.

Κατέληξε να μας κεράσει δύο καφέδες και ένα λουκούλειο γεύμα, όπου έφαγα τόσο πολύ που με έχει πιάσει λόξυγκας. Έχει περάσει μια μέρα κι ακόμα να μου φύγει. Μετά από τόσες ώρες έχει μεταλλαχτεί. Αντί για απλό χίκαπ, κάνω χίκαπχίκαπ. Λόξυγκας εις το τετράγωνο.

Ο συμφοιτητής τώρα που έγινε γιατρός και με τη βούλα ήταν πολύ large με τα κεράσματά του, είχε κεράσει τη μισή Λάρισα. Έτσι όπως το πάει το πτυχίο θα του κοστίσει πιο πολύ από τα δίδακτρα αν το σπούδαζε στο Χάρβαρντ.

Με τον συμφοιτητή αυτόν και το μπλόγκ μου υπάρχει μια αστεία συσχέτιση. Με διάβαζε πολύ καιρό χωρίς να καταλάβει ότι με ήξερε. Το συνειδητοποίησε όταν διάβαζε κάτι αστεία σκηνικά που περιέγραφα από τον καιρό που σπούδαζα στη Λάρισα όπου ήταν κι αυτός παρών κι από κάτι φωτογραφίες με το αμάξι. Φαντάζομαι πως αυτό το ποστ θα είναι η μεγαλύτερη επαλήθευση, ότι όντως ο phantom είναι χρόνια φίλος.

Τα πάντα στη ζωή είναι σχετικά. Όλα εξαρτώνται από την οπτική γωνία απτην
οποία βλέπει τα πράγματα ο καθένας. Για σένα μπορεί μια κοπέλα να είναι
πανέμορφη για άλλον μπορεί να μην κάνει ούτε για να μπαζώσει τις λακκούβες.
Άλλος μπορεί να διασκεδάζει κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα, άλλος μπορεί να τη
βρίσκει χορεύοντας για ώρες στα κλαμπ ή κυνηγώντας μπεκάτσες ή κάνοντας sky diving ή παίζοντας WOW. Τα πάντα είναι
υποκειμενικά και σχετικά και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Έτσι σχετικό προβλεπόταν να είναι το χθεσινό σαββατόβραδο μετά από μια
ζόρικη βδομάδα διαβάσματος για την εξεταστική. Κολλητός είχε γενέθλια κι
αποφάσισε να βγάλει την πιο στενή παρέα στα μπουζούκια. Οπότε ο phantom βρέθηκε καλεσμένος στα Αστέρια της Γλυφάδας με πρώτο όνομα
τον Πάνο "στην υγειά της αχάριστης" Κιάμο. Αν δεν το έχεις καταλάβει
εγώ γενικά δεν τη βρίσκω σε τέτοια μέρη. Τα μουσικά μου ακούσματα είναι πολύ
διαφορετικά αλλά προσπαθώ να διασκεδάσω με οποιαδήποτε μουσική υπόκρουση αρκεί να
υπάρχει καλή παρέα και πιστεύω πως κάθε μουσική έχει τη στιγμή της. Το θέμα
όμως με τα κλαμπ και τα μπουζούκια είναι πως με τόσο δυνατή μουσική τελείως έξω
από τα γούστα μου που σε αναγκάζει να πρέπει να ουρλιάξεις για να σταυρώσεις
δυο κουβέντες με τον διπλανό και με όλη αυτή την πολυκοσμία και το στρίμωγμα με
τους γύρω ή την πόζα και τη λογική "κούνα τον κώλο σου κοπελιά να σου
χτυπήσω παλαμάκια", εγώ μιζεριάζω.

Αυτή είναι η αντιμετώπισή μου γενικά γιαυτά τα μέρη. Η ψυχολογία μου χθες
Σάββατο βράδυ ήταν ακόμα χειρότερη. Το πρωί του Σαββάτου ξύπνησα έχοντας
χορτάσει μόνο 5 ώρες ύπνου, γιατί το βράδυ της Παρασκευής είχαμε τη φαεινή ιδέα
με δυο φίλους στη 1 τα ξημερώματα να τσακίσουμε 3 (ναι 3!) πιτόγυρα ο καθένας
κι όλο το βράδυ αναστενάζαμε από τη βαρυστομαχιά και ρευόμασταν με αποτέλεσμα
οι δικές μου αναγούλες και καούρες (γαστροοισοφαγικές παλινδρομήσεις-sic) να μου περάσουν κατά τις 4 οπότε και μπόρεσα να κοιμηθώ. Για να καταλήξω
τελικά να ξυπνήσω Σάββατο πρωί στις 9 και να κινήσω για ήδη κανονισμένο καφέ στο Μικρολίμανο με
παιδιά που είχα να δω καιρό.

Άσχετη διαπίστωση: παντού έχουν ξαμοληθεί αστυνόμοι με φραπεδιές στα χέρια
και γυαλί Rayban και κόβουν κλήσεις ακόμα και για υπερβολική ταχύτητα αναπνοής. Ακούγεται
πως έχει δοθεί εντολή να γράφουν τους πάντες για να μαζέψουν έσοδα για το νέο
υπουργείο. Beware.

Η σχετικότητα των πραγμάτων που ξεκίνησα να λέω στην αρχή έγκειται στο
γεγονός πως για χαλαρό καφέ ξεκινήσαμε Σάββατο πρωί και καταλήξαμε να μπαφιάσουμε
σε μια ανατολίτικη καφετέρια στο μικρολίμανο με ναργιλέδες, καφέδες και Marlboro. Όντας οι μοναδικοί θαμώνες σε έναν όροφο, 4 βλαμμένα αγόρια είχαμε πάρει
το ναργιλέ κι αντί να τον ρουφάμε, τον φυσούσαμε με αποτέλεσμα να σφυρίζει σαν
τσαγιέρα, ενώ ένα καρβουνάκι στην κορυφή εκσφενδονίστηκε και πέρασε ξυστά από
το κούτελο του διπλανού μου μέχρι που προσγειώθηκε στο δερμάτινο καναπέ τον
οποίο άρχιζε να λιώνει αργά-αργά και να ανοίγει τρύπα. Το μαζέψαμε εγκαίρως με τη λαβίδα. Όχι
το καρβουνάκι, τον διπλανό μου μαζέψαμε. Είχε κρυφτεί τρομοκρατημένος πίσω
από τον καναπέ.

Άλλο ένα παράδειγμα του πόσο σχετικά είναι τα πράγματα ανάλογα με το πώς τα
βλέπεις ή στην προκειμένη πώς στα παρουσιάζουν είναι το εξής. Στον όροφο υπήρχε
μια σερβιτόρα κοντά στα 30, ξανθιά, πληθωρική με κοντό κλαρωτό φόρεμα και
καουμποίκη μπότα (αυτό το ντύσιμο πρωινιάτικα έτσι?). Όντας φιλική κι εξυπηρετική
κι επειδή άκουγε τι λέγαμε και γελούσε μας έπιασε την κουβέντα κ ρώτησε με τι
ασχολούμαστε. Ο φίλος Κ. έκανε την παρουσίαση: "Λοιπόν, εγώ είμαι υπεύθυνος
σε μια καφετέρια στη Γλυφάδα" (είναι σερβιτόρος), "ο Βασίλης είναι
γιατρός..τώρα τελειώνει" (μας μένει διψήφιος αριθμός μαθημάτων για πτυχίο
κι ας μην αναφέρω καν πόσος καιρός για ειδικότητα), "ο Λ. είναι ντι-τζέι
κι ασχολείται και με διαχείριση ξενοδοχείων" (αλλάζει τα σιντί στα πάρτυ
που κάνουμε κι ο μπαμπάς του δουλεύει σε ξενοδοχείο και πού και πού βοηθάει) κι
ο Μ. ασχολείται με οικοδομικές επιχειρήσεις (δουλεύει σε μαγαζί που πουλάει οικοδομικά υλικά).

Η κοπέλα εντυπωσιάστηκε με όλους αλλά κυρίως με την ιατρική. "Σοβαρά είσαι
γιατρός?" "Δε μου φαίνεται ε?", της λέω(κι ασυναίσθητα κοίταξα τα πράσινα All Star μου. Ποιός γιατρός φοράει πράσινα All Star όταν βγαίνει για καφέ στο Μικρολίμανο?). "Όχι, αλλά
παραλες αστεία για γιατρός..! Πώς θα σε πάρει ο κόσμος στα σοβαρά?"(τώρα
αυτό καλό ήταν?) "Και τι γιατρός είσαι?"(αν είχα ένα ευρώ για κάθε
φορά που άκουγα αυτή την ερώτηση…). Της εξήγησα ότι ακόμα σπουδάζω αλλά αντί
να πω το κλασικό τρίπτυχο που μαρέσει: ψυχιατρική-οφθαλμιατρική-ορθοπαιδική,
συνέχισα το παιχνίδι πουλ-μουρ (πουλάω μούρη) που ξεκίνησε ο Κ. και είπα
"Με ενδιαφέρει πολύ η γυναικολογία αλλά κι η νευροχειρουργική
επίσης". Το έχω τσεκάρει είναι οι 2 πιο ψαρωτικές ειδικότητες όσον αφορά
στα κορίτσια.

Να μην πολυλογώ κατέληξε να μας πει ποιές ώρες δουλεύει, να μας δώσει κάρτα
για το τηλέφωνο του μαγαζιού ώστε να κλείσουμε τραπέζι όποτε θέλουμε και μας
κάλεσε το ίδιο βράδυ στο μαγαζί στη Κηφισιά όπου κάνει pr. Χαλάλι ρε τα 6 χρόνια σπουδών!!!

Αργά το μεσημέρι μαζέψαμε τα κομμάτια μας και γυρίσαμε σπίτι να γεμίσουμε
τις μπαταρίες για το βράδυ. Αλλά όταν ζεις σε ένα σπίτι με άλλα 3 άτομα και με
φίλους που δε γνωρίζουν τι σημαίνει ώρα κοινής ησυχίας, το να καταφέρεις να
κοιμηθείς το μεσημέρι είναι κατόρθωμα. Ξάπλωσα κατά τις 4.30 και πάνω που έκλειναν
τα μάτια ο αδερφός με ξύπνησε για να μου πει πως είδε το Σισέ στην Αττική Οδό.
Οδηγούσε μια BMW δεξιοτίμονη (λογικά την είχε φέρει από Αγγλία) και δεν είχε ψιλά για τα
διόδια, είχε να πληρώσει μόνο με πιστωτική που δεν τη δέχονταν. Ο αδερφός του
δάνεισε ένα ευρώ για να μπορέσει να περάσει. "How can I ever thank you?" του
είπε ο Σισέ.
"Τζάστ πούτ ουάν γκόλ του πούστη Ολυμπιακό"είπε
ο μπρο. "Be sure about it" απάντησε ο παικταράς μας (παικταράς λέμε τώρα).

Μετά από το celebrity newsflash σκόπευα να κοιμηθώ αλλά τσιτώθηκα με μια συζήτηση στο msn οπότε κατέληξα εκνευρισμένος και με υπερένταση που μου
έδιωχνε τον ύπνο. Στις 8 που έκλειναν πάλι τα μάτια μου άρχισαν να χτυπάνε τα
τηλέφωνα να συννενοηθούμε για το βράδυ, τι θα βάλω, πόσους χωρούσε το αμάξι
μου, αν έχω να δανείσω κολώνια οπότε παραιτήθηκα από τον ύπνο. Αγανάκτησα σου
λέω όχι τίποτα άλλο αλλά σε όσους έκλεινα το κινητό στα μούτρα μπας και με
άφηναν να κοιμηθώ λίγο, έπαιρναν στο καπάκι στο σταθερό! Τζίζους.

Με τέτοια διάθεση ξεκίνησα για τον Κιάμο, άυπνος, πονοκεφαλιασμένος από τον
τρίωρο πρωινό ναργιλέ, τσαντισμένος που δε με άφηναν να ξεραθώ και γενικά
αρνητικά προκατειλλημένος με την όλη φάση των μπουζουκιών.

Παρφουμαρίστηκα, στολίστηκα, έβαλα και το καλό λαμέ πουκάμισο και κίνησα
για τον Κιάμο. Φτάνοντας στο μαγαζί κατά τις 11.30 κι έχοντας μαζέψει όσους από
την παρέα χωρούσε το αμάξι, άφησα τα κλειδιά στον παρκαδόρο και προχωρήσαμε
στην είσοδο όπου είπαμε στον πορτιέρη με το τσιτωμένο απτα μούσκουλα κοστούμι
πως έχουμε κάνει κράτηση. Μπαίνοντας άρχισα να βλέπω τα πράγματα πιο αισιόδοξα
γιατί το μαγαζί είχε την άπλα του, τα τραπέζια ήταν μεγάλα, εμείς μάλιστα
ήμασταν δεύτερο τραπέζι πίστα και οι καρέκλες δεν ήταν κολλημένες η μια δίπλα
στην άλλη. Τουλάχιστον δε θα ήμουν σαν καπνιστή σαρδέλα.

Γύρω στις 12 μαζεύτηκε όλη η παρέα με τιμώμενο πρόσωπο φυσικά τον
εορτάζοντα και σιγά-σιγά γέμιζε το μαγαζί. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πως
παντού υπήρχαν κοριτσοπαρέες, γυναίκες όλων των ηλικιών(ντάξει το όλων των
ηλικιών είναι σχετικό, είδα γυναίκες μέχρι τα πρώτα -ήντα, όχι παραπάνω) κι
όλες να έρχονται δέκα δέκα και να κάθονται μόνες τους. Damn, ίσως πρέπει να πηγαίνω πιο συχνά στα μπουζούκια.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε γύρω στις 12.30 όπου βγήκαν να τραγουδήσουν τα μικρά
ονόματα, κάτι κορίτσια για σπίτι(για να στο κλείσουν το σπίτι βασικά) που σε κάνουν να
θες να πεις πως "αν αυτή ξέρει να μαγειρεύει την παντρεύομαι τώρα-αρκεί να
μην ξανατραγουδήσει, ούτε στο μπάνιο" και κάτι αγόρια-σαμιαμίδια με gay friendly look και μαλλί φράντζα να γυαλίζει στον προβολέα από το πολύ τζελ.

Το υπερ-αναλυτικό μυαλό μου δεν μπορούσε να καθήσει σε ησυχία. Σκεφτόμουν,
έβλεπα, παρατηρούσα, όλες αυτές οι συμπεριφορές εκεί μέσα ήταν τελείως ξένες
για τα δεδομένα μου. Οι κοπέλες είχαν φορέσει ότι πιο κοντό υπήρχε, τα αγόρια
λιγότερο περιποιημένα απλά πόζαραν λες και ήταν καουμπόιδες σαν τον Κλιντ
Ίστγουντ στο Unforgiven. Όσο για το κάπνισμα…δεν είναι αυτό που απαγορεύτηκε απτην πρώτη Ιουλίου
2009. Τα τασάκια απαγορεύτηκαν. Το κάπνισμα καλά κρατεί. Το μαγαζί στο πρώτο
μισάωρο είχε ντουμανιάσει, η μόνη διαφορά σε σχέση με τις μέρες πριν την
απαγόρευση είναι πως τώρα δεν υπάρχουν τασάκια στα τραπέζια αλλά δημιουργούμε
αυτοσχέδια με λίγο νερό σε ένα χαμηλό ποτήρι ουίσκι. Αυτή είναι η εφευρετικότητα
του Έλληνα.

Το κέφι στην παρέα μας άρχιζε και ξύπναγε. Την αδυναμία να αναταλλάξουμε
πολλές κουβέντες λόγω των δυνατών ήχων την ξεπεράσαμε μεταφράζοντας όσα θέλουμε
να πούμε με νοήματα. Κάθε αστείο που μου ερχόταν τους το έκανα παντομίμα και
κατέληγε να φαίνεται ακόμα πιο αστείο. Τα πράγματα κυλούσαν αισιόδοξα.

Το πρώτο σχετικά μεγάλο όνομα που βγήκε ήταν οι Mystique. Τρεις μουνάρες κοριτσάρες, η μια κοντή ξανθιά, η άλλη κοντή μελαχρινή κι
η μεσαία ντερέκι σγουρομάλλα. Όσο δεν τραγουδούσαν playback, είχαν τόσο ψιλή φωνή που νόμισες ότι είχαν καταπιεί
ήλιον ή κάποιος τους έχει πειράξει το μικρόφωνο. Σαν να ακούς τα ζουζούνια στο Alter μόνο που μετά να θες να τα πηδήξεις.

Είχα αρχίσει να χαζεύω, το όλο σόου στη σκηνή, το ουίσκι,
η τζερτζελοκατάσταση τριγύρω και κυρίως οι συνεχείς βλακείες με την παρέα με
έκαναν να διασκεδάζω. Ανησυχητικά πολύ… Μετά τις Mystique βγήκε η Μαρία κάτι, η μελαχρινή που
τραγουδούσε τα Μαύρα Μεσάνυχτα μαζί με το Θηρίο, το οποίο Θηρίο αν το έχεις δει
αδυνάτισε πολύ, ντάξει είναι ακόμα χοντρός, αλλά θηρίο δεν τον λες. Αυτή η
Μαρία κάτι, μου μοιάζει πάρα πολύ με την Κατερίνα Παπουτσάκη.

Μαρία κάτι

Κατερίνα Παπουτσάκη

Μετά την Μαρία κάτι, που όλοι τη φώναζαν Μαράκι βγήκε ένα
άλλο τσουτσέκι που δεν συγκράτησα καν το όνομά του. Αυτός είχε τσαντίσει τα
αγόρια της παρέας γιατί παρόλο που ήταν μπασμένος, αδύνατος κι άφωνος χούφτωνε
όλες τις χορεύτριες πάνω στη σκηνή. Come on…

Δίπλα ακριβώς από το τραπέζι μας καθόταν μια παρέα
αποκλειστικά με κορίτσια. Κλασικά, πολύ όμορφες με μπούτια βυζιά όλα έξω. Τα
αγόρια από το δικό μας τραπέζι, με τις κοπέλες τους οι περισσότεροι έριχναν
συνέχεια κλεφτές ματιές προς τα κει για να εισπράξουν αγκωνιές ή νυχιές από τις
δικές τους όταν τους έπιαναν να κοιτάνε. Ο φίλος Α. είχε σταμπάρει μια
συγκεκριμένη μελαχρινή από εκείνη την παρέα και κάθε φορά που ακουγόταν ερωτικό
τραγούδι, την κοίταζε και της το τραγουδούσε. Αυτή στα τέτοια της φυσικά. Εγώ
δεν πολυκοίταζα τις διπλανές, όχι γιατί είμαι υπεράνω και δε θέλω να ποζάρω ή
να κάνω ματάκια και δήθεν μαγκιές για να ψαρώσουν. Απλά δεν ξέρω πως την έχω
δει, επειδή δεν έχω το κουράγιο όλου αυτού του ερωτικού παιχνιδιού σε κάτι τέτοια
προτιμώ ως τακτική την πλήρη αδιαφορία με ελάχιστες δήθεν τυχαίες αναγνωριστικές
ματιές πού και πού σαν να δηλώνω "είμαι και πολύ άντρας για να γυρίσω να
σε κοιτάξω, αλλά αν είσαι τυχερή μπορεί να σου έκανα τη χάρη και να σου
πρόσφερα μια νύχτα ατέλειωτου πάθους ". Δε μπορώ να πω πως αυτή η τακτική
έχει ιδιαίτερη επιτυχία.

Ήρθε η ώρα που βγήκε το μεγάλο όνομα ο Κιάμος,
σαπιοκοιλιάς με ισιωμένο μαλλί βγαλμένο από διαφήμιση Ultrex και αξύριστο λουκ μπας και κρύψει τα
προγούλια. Το κέφι είχε πιάσει για τα καλά στο τραπέζι μας κι ένιωθα ήδη να
βραχνιάζω από τα τσιγάρα και τις βλακείες που λέγαμε συνέχεια. Πάνω στο κέφι,
αρπάζω μια λουλουδού από αυτές που περιφέρονταν τριγύρω με τα στενά κοντά μαύρα
φορεματάκια τους. Κρατούσε 5 δίσκους με λουλούδια, πανέρια πώς στην ευχή τα
λένε. "Άστα και τα πέντε!" της κάνω με μια πολύ αυταρχική κίνηση
(είπαμε κοιτούσαν και τα κορίτσια από δίπλα). «Πόσο έχουν?"τη ρωτάω
"Γκαι τα μπέντε έγκχουν, εβντομηνταμπέντε ιβρώ» μου απάντησε. «Μωρέ ξέρεις
τι? Τι να τα κάνουμε τόσα λουλούδια? Θα πάρω αυτά τα 2 τελικά κι αν είναι σε
ξαναφωνάζω!». Ένιωσα το πορτοφόλι μου να δακρύζει.

Παρότι δεν είχαμε την πολυτέλεια να αγοράσουμε πολλά
πανέρια, θέλαμε να κάνουμε και το κομμάτι μας στα κορίτσια τριγύρω οπότε για
άλλη μια φορά λειτούργησε η εφευρετικότητα του Έλληνα. Επειδή με το να πετάς
ένα ένα τα λουλούδια εκτός του ότι είναι δύσκολο να στοχεύσεις, κινδυνεύεις να
βγάλεις και κανα μάτι κι επειδή για να πετάξεις πολλά λουλούδια μαζί θες μια
περιουσία κάναμε το εξής. Παίρναμε ένα λουλούδι στο χέρι και το κάναμε νιανιά,
το κόβαμε σε πολλά κομματάκια, έτσι όταν το πέταγες στον άλλον δημιουργούσες το
εφέ ότι έριχνες πολλά! Το μειονέκτημα με το τέχνασμα αυτό είναι ότι η ρίψη δεν
έχει μεγάλο βεληνεκές, αλλά τουλάχιστον μέχρι το διπλανό τραπέζι μια χαρά
έφταναν!

Τριγύρω έβλεπες παντού κόσμο να χορεύει, να πετάει
λουλούδια, σερβιτόρους να τρέχουν να γεμίσουν παγάκια και λουλουδούδες να
στριμώχνονται να περάσουν ανάμεσα στις καρέκλες. Το κέφι έδινε κι έπαιρνε στο
τραπέζι μας, οι μισοί είχαν σηκωθεί κι έριχναν τσιφτετελιές. Μια φίλη από την
παρέα πλησίασε και μου έτεινε το χέρι της, forget it phantom doesn't dance. Βρε σήκω, βρε δε
σηκώνομαι, βρε καλέ μου, βρε χρυσή μου, τράβα από δω, τράβα από κει έγινε και η
παγκόσμια πρώτη. Ε ναι λοιπόν τις έριξα τις γυροβολιές μου. Καλά αυτό που έκανα
δεν το λες χορό, την πιο πολύ ώρα κράταγα κάποιο χέρι από τα κορίτσια της
παρέας όσο αυτή στριφογύριζε τριγύρω μου λες και ήμουν η σούβλα κι αυτή το
κοκορέτσι κι εγώ κινούσα λίγο πέρα δώθε τα πόδια ενώ είχα ψηλά τα χέρια ή τα
ακουμπούσα στη μέση της και φώναζα κουβέντες όπως: «Δώσεεεεεεε σου λέωωωωωω», «Θα το κάψουμε
απόψεεεεεεεε το μαγαζί», «Βασανίσσσσσσου!». Yeah, I know, τραγικό.

Ένα ρεμάλι από την παρέα που ήρθε συνοδευόμενος με κοπέλα την έστελνε
συνέχεια να χορεύει για να μπορεί να βρει ευκαιρία να κάνει ματάκια στις
κοπέλες από δίπλα. Ένας πιο μούχλας καθόταν απλά και τις «τσέκαρε» με
δολοφονικές ματιές γεμάτες υποσχέσεις, χωρίς ποτέ να βρει το κουράγιο να
πλησιάσει κάποια από αυτές. Φαινόταν λες και προσπαθούσε να τις υπνωτίσει να
έρθουν σε εκείνον. Ο φίλος Α. που είχε σταμπάρει τη μελαχρινή από το δίπλα
τραπέζι μου είχε ζαλίσει τα αυτιά, δίνοντας αναφορά με κάθε της κίνηση. Τώρα
μου γέλασε, τώρα με κοίταξε, τώρα κάτι λέει με τη φίλη της, τώρα η φίλη της
έδειξε εσένα, το δεξί μου αυτί δεν ξέρω αν βούιζε από τη μουσική ή από τις
φωνές του. Σε μια φάση μου είπε ότι κατουριέται. «Πάμε μία τουαλέτα?»μου λέει.
«Κι εμένα τι με θες ρε?», «Ε να μην πηγαίνω μόνος. Πάμε ρε να μας παίξουν και
λίγο τα μωρά.»

Ανοίξαμε δρόμο ανάμεσα στον κόσμο που κωλοτριβόταν και
τις λουλουδούδες και φτάσαμε στις τουαλέτες. Στις αντρικές είχε ουρά γύρω στα
10 άτομα. Δίπλα είχε ένα τραπέζι με ένα πιατάκι που είχε πάνω ένα 5ευρo. Προφανώς άφηνες κάποια λεφτά για την καθαρίστρια.
Αμφιβάλλω αν είχε αφήσει κανείς το 5ευρo, πιο πιθανό να το έβαλε η καθαρίστρια
μόνη της για να επηρρεάσει ψυχολογικά όσους τσίπηδες σκέφτονταν να αφήσουν
τίποτα ψιλά. Και μόνο για αυτή την έξυπνη σκέψη χειραγώγησης του πλήθους ήθελα
να της αφήσω λεφτά. Τελικά δεν άφησα τίποτα γιατί όντως μπορεί κάποιος να άφησε
5ευρω κι αυτή να μη σκέφτηκε τίποτα.
«Πήγαινε και θα σε περιμένω εδώ» του λέω.

Όσο περίμενα καθόταν δίπλα μου ένας τυπάκος που περίμενε
τη φίλη του να μπει στην τουαλέτα. Η κοπέλα καθόταν μπροστά από μια κλειστή
πόρτα του μπάνιου. «Πφ, γυναίκες» λέει αυτή «μα πόση ώρα κάνουν? Βαρέθηκα να
περιμένω». Ο τυπάκος της λέει «ρε συ δε χτυπάς να σιγουρευτείς ότι είναι
κάποιος μέσα?». Χτύπησε η κοπέλα, δεν απάντησε κανείς, τελικά ήταν ελεύθερο το
μπάνιο. Γυρίζω στον τυπάκο και του λέω «Όπως είπε κι η φίλη σου, πφ γυναίκες!».
Γέλασε ο τυπάκος «Μόνη της το είπε, μόνη της το απέδειξε» μου λέει.

Καθόμασταν και περιμέναμε, αυτός τη φίλη του, εγώ τον Α.
Σε μια φάση γυρίζει ξαφνικά στο τελείως άσχετο και μου κάνει ο τύπος «Καλά φίλε, ένα σου λέω κι
άκου το καλά, θα δεις τώρα που θα βγει ένα μελαχρινό μουνί, δεν υπάρχει, έτσι?
Με μια κοντή φουστίτσα κι ένα στριγκάκι, πωπω 5 μαλακίες θα τραβήξουμε το
βράδυ.». Είχα μείνει άναυδος. Η αλήθεια είναι πως μου είχε κινήσει και την περιέργεια. Εκείνη την ώρα
βγήκε ο Α., του είπα να κάτσει δυο λεπτά εκεί κι ο τυπάκος του είπε πάλι ό,τι
είπε και σε μένα. Ο Α. λέει «εγώ με αυτά που έχω δει στο τραπέζι μας ήδη έχω
τραβήξει 3 μαλακίες». Η φίλη του τυπάκου βγήκε κι αυτός την πήρε σεμνά κι έφυγε
διακριτικά. Φεύγοντας γύρισε και μας έκλεισε το μάτι. Εμείς καθήσαμε και
περιμέναμε να δούμε αυτή για την οποί αμας έλεγε.

"Τι έγινε ρε, πολύ αργεί" είπε ο Α. "Λες να την έχει πιάσει κόψιμο?" Τελικά μετά από δυο λεπτά την είδαμε να βγαίνει. Μας πέρναγε
και τους δύο σε ύψος, φορούσε ένα διάφανο θεόστενο φόρεμα που απορούσες πώς δεν
της εμπόδιζε την κυκλοφορία του αίματος κι ήταν αρκετά κοντό ώστε να έχει σε
κοινή θέα τα τεράστια σαν ξυλάγκουρο πόδια της. Φορούσε το μεγαλύτερο τακούνι
που έχω δει και το τραγικό στην όλη εικόνα ήταν πως εξαιτίας των τακουνιών
περπατούσε τόσο αργά και προσεκτικά και άγαρμπα που μου θύμισε τα ζομπι
νοσοκόμες στο βιντεοπαιχνίδι Silent Hill.

Πόσο κενή, δυστυχισμένη και ανασφαλής να είναι μια τόσο
όμορφη κοπέλα ώστε να περιορίζει τόσο πολύ τον εαυτό της με ψηλοτάκουνα και
τσουλίστικα φορέματα? Πιο πολύ θλιβερό ήταν το θέαμα, παρά σέξυ. «Έφυγες όπως
είσαι» του έκανα του Α. και γυρίσαμε γρήγορα.

Κάτσαμε πάλι στο τραπέζι αλλά όχι για πολύ. Την είχα
καταβρεί με τη φάση του χορού που κατέληξα να τραβάω εγώ άλλα άτομα να ανέβουν!
Και να μου το έλεγες δεν θα το πίστευα. Ιδρωμένα πουκάμισα, χυμένα ποτά,
αποτσίγαρα, φλούδια από ξηρούς καρπούς και πέταλα από λουλούδια. Η
πραγματικότητά μας εκείνη την ώρα.

Ξανακάθισα για λίγο να πάρω μια ανάσα. Πίσω μου και δίπλα
μου να έχουν σηκωθεί οι πάντες και να χορεύουν. Σε μια φάση νιώθω να με
σπρώχνουν ρυθμικά στον απλωμένο αγκώνα μου. Γύρισα και είδα μια τύπισσα που χόρευε
πίσω μου. Έκανα λίγο στο πλάι. Ήρθε πάλι και συνέχισε να με σπρώχνει με τον
πισινό της. Πιο κει εγώ, δωστου πιο δω αυτή. Ο Α. ούρλιαξε στο αυτί μου «Βρε
μαλάκα, τι άλλο περιμένεις για να σηκωθείς να χορέψεις μαζί της? Να κάτσει πάνω
σου?». Όπως είχα πάρει φούρια εγώ, σηκώθηκα να χορέψω, έχοντας μέσα μου την
απορία μήπως κάνω μαλακία που σηκώνομαι γιατί η κοπέλα μπορεί απλά να ερχόταν
πιο δω γιατί δεν είχε χώρο κι εξάλλου εμένα δε μου άρεσε αυτή και τζάμπα θα
τρώγαμε καμιά ήττα χωρίς λόγο. Δεν ξέρω τελικά ποια ήταν η πραγματικότητα (εξάλλου είπαμε
είναι σχετική) αλλά φάνηκε πολύ πρόθυμη στο χορό οπότε κανα δυο κουνήματα
έπεσαν. Ευτυχώς δεν έπεσαν φάπες που μάλλον ήθελε να μου δώσει ο τύπος που τη
συνόδευε και τον οποίο αντιλήφθηκα πολύ αργότερα!

Ο Α. είχε τρελαθεί με την κοπέλα από το διπλανό τραπέζι
οπότε ρώτησε μια φίλη της που ήταν πιο κοντά του αν η μελαχρινή που του άρεσε
έχει αγόρι. Ναι έχει του είπε. Δεν πτοήθηκε αυτός, εξάλλου καλό κουμάσι κι η
άλλη τον κοίταζε συνέχεια. Τελικά με έβαλε να του πιάσω διακριτικά 2-3
λουλουδάκια από τα τόσα που πετούσαν τριγύρω και την πλησίασε να της τα
προσφέρει. Με τα πολλά πήρε το τηλέφωνό της και χόρευαν για κανα μισάωρο.

Οι ώρες έτσι περνούσαν μέχρι που κουραστήκαμε κι αρχίζαμε
και πέφταμε, οπότε σιγά σιγά είπαμε να πληρώσουμε. Η λυπητερή ήταν περίπου 30
ευρώ το άτομο χωρίς τα λουλούδια. Φύγαμε από το μαγαζί γύρω στις 5.30. Έξω από
τα Αστέρια δυο ζητάδες είχαν σταματήσει δυο ξανθιές σε μια BMW και τους την έπεφταν, έκανε μπαμ από
μακριά. Άφησα τα υπόλοιπα άτομα σπίτια τους και γύρισα στο δικό μου. Για 6 το
πρωί Κυριακής είχε αρκετό κόσμο στους δρόμους. Highlight μια γιαγιά που περπατούσε γρήγορα με το νυχτικό σε ένα
παράδρομο της Βουλιαγμένης. Μπορείς να μου πεις πού μπορεί να πήγαινε φουριόζα
τέτοια ώρα?

Τελευταίο άφησα τον Α. ο οποίος όλη την ώρα στο
αυτοκίνητο μας ζάλιζε για τη γκόμενα που χτύπησε. Μας έλεγε πως η γκόμενα έμενε
στη Δροσιά. «Καλά ρε η Δροσιά είναι στην άλλη άκρη πώς θα πηγαίνεις μέχρι
εκεί?»
«Να ναι καλά οι φίλοι μου» είπε και μου χτύπησε την
πλάτη.
«Ναι περίμενε εσύ, με ταξάκια θα τη βγάζεις».
«Βασικά κάτι τέτοιο με ρώτησε κι αυτή, αν έχω αμάξι». Ο Α. δεν
έχει καν δίπλωμα, για τι αμάξι λέμε.
«Τι της είπες?»
«Μα ότι έχω φυσικά!»
«Καλά ρε κι αν σου πει να βγείτε με το αμάξι σου, τι θα
κάνεις που δεν προλαβαίνεις ούτε να πάρεις δίπλωμα μέχρι το πρώτο ραντεβού?»
«Θα της πω ότι έχω μια BMW στο ονομά μου κι ότι είναι στο συνεργείο
κι ότι θα αργήσει λίγο να φτιαχτεί κι ότι μέχρι τότε δεν καταδέχομαι να οδηγήσω
άλλο αμάξι…»

Είπαμε, τα πάντα είναι σχετικά, η πραγματικότητα είναι
υποκειμενική και τα γεγονότα καμιά φορά δεν είναι έτσι όπως φαίνονται αλλά έτσι
όπως θέλουμε εμείς να τα δούμε ή όπως τα παρουσιάζουμε. Αυτός όμως το παραγάμησε.

Τελικά σήμερα Κυριακή και μόλις πριν λίγο μου τηλεφώνησε ο Α. και μου είπε πως το
τηλέφωνο που πήρε από την γκόμενα δεν ισχύει. «Ούτε που ξέρω τι σκατά κουμπιά
πάταγα εκείνη την ώρα, μάλλον δεν το αποθήκευσα σωστά» μου είπε.

Αλλο ενα μαθημα: η πραγματικότητα συνεχώς μεταβάλλεται
και τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, ίσως να μην ήταν ποτε.

Ο φίλος Α. κι ο phantom στα λαμέ (με φόντο στα δεξιά τα περιβόητα κορίτσια της διπλανής παρέας)

Υ.Γ. Η ιστορία μπορεί να έχει happy ending, ο Α. θα ψάξει γη και ουρανό να
την βρει. Αν γνωρίζετε κάποια μελαχρινή Μιράντα που να ήταν χθες το Σάββατο
στον Κιάμο επικοινωνήστε!

Τα είδαμε όλα κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεών τους και τα ακούσαμε όλα προεκλογικά. Χθες τα είδαμε όλα με τα ψηφοδέλτιά τους.

Είδαμε ονόματα σιδηρόδρομους, όπως της κυρίας Καραγιάννη-Καρτσωνάκη Χάιδω-Στεφανία, υποψήφια βουλευτής του ΠαΣοκ.

Αν δε μπορεί να αποφασίσει ποιο όνομα θα κρατήσει, πώς θα μπορέσει να πάρει αποφάσεις για τη χώρα?

Θαμπώθηκα με ποιητικές αλληγορίες όπως η εικόνα δίπλα από τη φωτό του Βασίλη "ντροπή-αλητεία" Λεβέντη.

Εκεί που έβγαινε από τα τούνελ της Αττικής Οδού αποφάσισε να τραβήξει μια φωτό με το κινητό του, του άρεσε και την κότσαρε στο ψηφοδέλτιο.
Πιθανότατα η ιδέα θα προέκυψε ένα βράδυ που έβλεπε την εκπομπή της Νικολούλη (φως στο τούνελ) ή την εκπομπή του Χαρδαβέλλα (και συγκεκριμένα τις μεταθανάτιες εμπειρίες και το φως που βλέπουν στην άκρη του τούνελ)

Στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ φάνηκε η κλάση των στελεχών του κόμματος.

Τις υποψήφιες βουλευτίνες τις χάλαγαν τα κοινότυπα ονόματα και τα μετέτρεψαν σε κάτι πιο σικ, όπως
Ευθαλεία (Θάλεια)
Ασπασία (Νίνα)
Αναστασία (Νάστια)
Ευαγγελία (Λίλιαν)
Αναστασία (Νταίζη)
Ιωάννα (ΤΖοβάνα)

Το στέλεχος του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Ρουμπάνης Γρηγόριος θεώρησε καλό να μας πληροφορήσει ότι τον φωνάζουν και Γρηγόρη, σε περίπτωση που μπερδευτεί κάποιος ψηφοφόρος.

Δώσε βάση στο σηματάκι της Χρυσής Αυγής.

Ναζί κανείς ή μη ναζί?

Το σηματάκι των Τροτσκιστών:

δε μοιάζει με ανθρωπάκι? Το σφυρί είναι το κεφάλι, οι διπλές μαύρες γραμμές είναι τα χέρια κι από κάτω βρίσκονται τα πόδια.Very nice.

Χαρίζω οικόπεδα, χαρίζω χρέη.

Ο phantom βρήκε το κόμμα του.

Στην κάλπη πήγα αποφασισμένος να ψηφίσω με την ίδια λογική που διαλέγω γκόμενες. Την ρίχνω (την ψήφο ε) εκεί που μου κάνει κλικ. Βλέποντας το ψηφοδέλτιο-αγγελία "Χαρίζω οικόπεδα, Χαρίζω χρέη" και ξεπερνώντας την αίσθηση ότι διαβάζω τη Χρυσή Ευκαιρία ενός ουτοπικού κόσμου, παρατήρησα ότι οι μοναδικοί υποψήφιοι είναι ο ΤΖαλατζίδης Μιλτιάδης κι η Τζαλατζίδου Ευγενία, πιθανότατα αντρόγυνο. Τους φαντάστηκα στο μυαλό μου σαν ένα ζευγάρι σε κάποιο χωριό, να λένε παλαβομάρες για το πώς μπορεί να βελτιωθεί η κοινωνία και πώς θα έσωζαν τη χώρα αν ποτέ ο Μιλτιάδης γινόταν πρωθυπουργός και η Ευγενία πρώτη κυρία.
Κάτι μου έκανε το ρομαντικό του όλου θέματος, του ζευγαριού ενάντια στα υπόλοιπα κομματικά μεγαθήρια. Ναι, η ψήφος μου σε αυτούς θα πήγαινε. Και ποιός ξέρει, μπορεί να καβάτζωνα κανα οικόπεδο!
Άσε που φαντάστηκα στο μυαλό μου τι χαρά θα έπαιρναν όταν θα έβλεπαν ότι εκτός από τους εαυτούς τους, τους ψήφισε κι άλλος άνθρωπος!

Τα φώτα ρειιιιι!

Ή όπως είπε κι ο swift, φως, νερό, τηλέφωνο!

Να κι ο Καποδίστριας.

Από πότε ο Καποδίστριας κυκλοφορούσε με τριήρεις?

Εκεί που έπαθα σύγχυση ήταν στο ΚΚΕ. Εκτός από το κλασικό ΚΚΕ με αρχηγό την Παπαρήγα τα τελευταία 150 χρόνια, είδα το Μ-Λ ΚΚΕ

και το ΚΚΕ Μ-Λ

Ντάξει η διαφορά είναι βασική, το πρώτο είναι μαρξιστικό λενινιστικό κομμουνιστικό κόμμα, ενώ το άλλο είναι κομμουνιστικό (μαρξιστικό-λενινιστικό) κόμμα. Έτσι πες ντε, να συννενοηθούμε!
Όπως παρατήρησε ο Dreiko, μόνο κομουνιστικά κόμματα θα μπορούσαν να έχουν αρχικά μλκ (μαλακία)!

Η σταθερή αξία τόσα χρόνια. Δημοσθένης Βεργής.

Αυτόν ψήφισε ο αδερφός. "Τι, τους κλέφτες θα ψηφίσω?" έλεγε. "Αφού ο Βεργής είναι το κόμμα μας μωρέ τόσα χρόνια". Δεν ξέρω γιατί αυτός ο άνθρωπος μας ασκούσε τέτοια γοητεία από μικρά. Αλλά εδώ μιλάμε για άτομα που πάντα μας άρεσε το τσίρκο, ενώ θαυμάζαμε τον Κάτμαν, οπότε go figure…

Την καλύτερη στυλιστική επιλογή την έκανε το ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

με αυτό το στυλ-γκράφιτι άνθρωπο που σηκώνει τα χέρια. Έκλεψε τις εντυπώσεις.

Τα πρόσωπά τους στα ψηφοδέλτια αποφάσισαν να τα βάλουν ο Λεβέντης, ο Καρατζαφέρης και ο Παπαθεμελής και σε κάνει να αναρωτιέσαι για ποιόν λόγο, αφού μόνο ομορφάνδρες δεν τους λες.

Δεν ξέρω εσύ τι ψήφισες, ελπίζω πάντως να μην το μετανιώσεις. Όπως και να χει, ο Θεός να μας φυλάει!

Χθες βράδυ μετά από ένα ψυχοφθόρο απόγευμα που προσπαθούσαμε να κάνουμε φορμάτ στο πισί, καθώς ετοίμαζα το ποστ κι έβγαζα φωτό τα ψηφοδέλτια που τσεπώσαμε εγώ κι ο αδερφός, είχα ανοιχτή την τιβί στις εκπομπές για τα εκλογικά αποτελέσματα. Σκασμένος που το φορμάτ πέτυχε, αλλά στο ίντερνετ δε μπορούσαμε να μπούμε, καθόμουν ξαπλωμένος και μουδιασμένος και άκουγα όλες αυτές τις πολιτικές αναλύσεις κι ένιωθα τον εγκέφαλο σιγά-σιγά να πολτοποιείται.

Φαντάστηκα τον εαυτό μου σαν τον πρωταγωνιστή του βιβλίου Το σκάφανδρο κι η πεταλούδα (που έχει γίνει και ταινία), που ήταν ξαπλωμένος και ανάπηρος σε ένα κρεβάτι με μια οθόνη μπροστά του χωρίς να μπορεί να μιλήσει, ενώ μπορούσε μόνο να κινήσει τα βλέφαρά του. Έτσι με φαντάστηκα αλλά χωρίς τις δύο όμορφες Γαλλίδες που τον φρόντιζαν.

Είχα χαζέψει κι είχα βαρεθεί τόσο που άρχισα να φαντάζομαι τη ζωή μου σαν τη δική του. Θα έπρεπε να κοιτάω για χρόνια το ταβάνι. Δεν έχω πρόβλημα να κοιτάω ταβάνια, αλλά ποτέ δεν κοίταξα ένα και είπα: "Αυτό θα μπορούσα να το κοιτάζω για την υπόλοιπη ζωή μου". Φαντάζομαι πως θα είχα κάποια τηλεόραση σε κάποια οπτική μου γωνία. Τότε ίσως κάτι γινόταν. Αλλά φαντάζεσαι η τηλεόραση να πρόβαλλε μόνο πολιτικές αναλύσεις κι εκλογικά αποτελέσματα?

Κι εγώ να μη μπορώ να κάνω fast forward ή να πατήσω το STOP, κι απλά να κάθομαι εκεί ανοιγοκλείνοντας νευριασμένος τα μάτια αφού μόνο αυτά θα μπορούσα να κουνήσω, μόνο που η νοσοκόμα δεν έχει αντιληφθεί τίποτα, κοιτάζει με ενδιαφέρον τις αναλύσεις κρεμασμένη από τα στόματα των πολιτικών, θαυμάζοντας και χαμογελώντας με τις χούφτες της μπλεγμένες στο στήθος γεμάτη ελπίδα καθώς ο Γιωργάκης γλύφει το μουστάκι του κι ο Κωστάκης φουσκώνει σαν παγώνι και κουνάει τα χέρια πιο έντονα κι απτον Έμινεμ όταν ραπάρει και συνεχίζει να κοιτάει προσηλωμένη, ενώ εγώ βλεφαρίζω ακόμα πιο γρήγορα με τα μάτια μου να δακρύζουν από την ένταση κι αυτή συνεχίζει να κοιτάει ενώ βγάζει κοφτές τρομαγμένες ανάσες όταν βλέπει το Γιωργάκη να πέφτει από το ποδήλατο ή τον Κωστάκη να σπάει το πόδι του στην προσπάθεια να κλωτσήσει μια μπάλα κι εγώ το μόνο που κάνω είναι να βλεφαρίζω και να κλαίω και να αφήνω το μυαλό μου να ξεφύγει πέρα από το ταβάνι, να πετάξει πέρα από τον ουρανό, μέσα στο αχανές σκοτεινό διάστημα και να δημιουργώ μια νοητική μαγνητική ακτίνα ενέργειας που αποτελείται από γνήσια μαγνητική οργή που φτάνει σε ένα μετεωρίτη που κινείται αργά μέσα στο διάστημα για να τον βγάλω απτην τροχιά του και να αρχίσω να τον έλκω στη γη, ένα μετεωρίτη 100 τόνων να έρχεται καταπάνω μας με χιλιόμετρα καθώς έλκεται μόνο από εμένα και τη νοητική ακτίνα μου μέχρι τη στιγμή που θα συγκρουστεί με την Αθήνα και θα κάνει τα πάντα μια άμορφη μάζα γεμάτη σκόνη, αίματα και κατεστραμμένες λαμαρίνες. Λυτρώνοντάς μας έτσι από όλους τους πολιτικούς. Εκείνη τη στιγμή μου φαινόταν η μοναδική ελπίδα να γλιτώσουμε από όλον αυτόν τον προεκλογικό πυρετό.

Σε αυτή την κατάσταση βρισκόταν ο εγκέφαλός μου όλο το χθεσινό βράδυ, μέχρι που ξύπνησα απτην ονειροπόληση κι είδα στο κινητό μου ένα μήνυμα από ένα άγνωστο νούμερο που αυτός/η που το έστειλε αποχαιρετούσε κάποια αγάπη του/ης ή κάτι τέτοιο. Εγώ θεώρησα πως μου το έστειλε μια συγκεκριμένη κοπέλα και το έστειλα πίσω, αυτή θεώρησε πως το μήνυμα το έγραψα εγώ κι ήθελα να το στείλω σε άλλη αλλά μπερδεύτηκα και το έστειλα σε αυτήν, και κατέληξα με έναν πολτοποιημένο προεκλογικά εγκέφαλο άλλοτε να ρωτάω κι άλλοτε να απολογούμαι μες στη μαύρη νύχτα για τα γαμησιάτικα μηνύματα αλλωνών! Damn it, ελπίζω τουλάχιστον να λύσω την παρεξήγηση.

Όχι τίποτα άλλο, αυτό που με τρομάζει είναι μην καταλήξω ανάπηρος σαν τον τύπο στο Σκάφανδρο και την Πεταλούδα και δεν έχω βρεί καμία μέχρι τότε να στέκεται δίπλα μου και να μου αλλάζει τα κανάλια!

Όταν είσαι φοιτητής σε περίοδο εξεταστικής ψάχνεις απεγνωσμένα τρόπους
να χαλαρώσεις/ εκτονώσεις τον εγκέφαλό σου. Φαντάσου τον εγκέφαλο σαν ένα
τεράστιο στομάχι όπου την περίοδο των εξετάσεων το στουμπώνεις με κάθε λογής
έδεσμα. Αν καταβροχθίζει και τρώει και τρώει συνέχεια, θα σκάσει. Πρέπει να του
δίνεις και ευκαιρία να χωνεύει.

Έτσι αναζητάς δραστηριότητες που δε θα σου σπαταλήσουν πολύ χρόνο ούτε
θα σου κάνουν ένα κεφάλι καζάνι και θα σε στείλουν σέκο με μόνιμο hangover και αυτιά να βουίζουν για μια βδομάδα. Και το βασικότερο για ένα φοιτητή, αυτές οι
δραστηριότητες πρέπει να είναι ανέξοδες.

Μια τέτοια περίοδο διανύω τώρα, διαβάσματος και αναζήτησης
δραστηριοτήτων. Αυτή η αναζήτηση με οδήγησε τις προάλλες στο cliff diving. Όχι να
το κάνω, απλά να το δω. Τι εστί cliff diving? Δεν κάναμε στο χωριό μου κι εγώ πρώτη φορά εκεί το έμαθα. Εν συντομία cliff diving είναι
μαντραχαλάδες με μαγιουδάκια και κοιλιακούς που φαίνονται από χιλιόμετρα
να πηδάνε από 30 μέτρα ύψος στη θάλασσα κάνοντας τούμπες. Αρκετά εντυπωσιακό τα
πρώτα 5 λεπτά που το παρακολουθείς, μετά αρχίζεις και θαυμάζεις το τοπίο
τριγύρω, μετά χαζεύεις πόσος κόσμος έχεις μαζευτεί, λίγο πιο μετά χάνεις τελείως το
ενδιαφέρον κι αρχίζει και σε ενοχλεί ο ήλιος ή η δυνατή μουσική ή η σκόνη που
σηκώνεται από τον αέρα κι ακόμη πιο μετά αρχίζεις και κοιτάς το ρολόι και αναθεματίζεις
αυτόν που είχε τη φαεινή ιδέα να σε φέρει εδώ στημένο μες στον ήλιο στα
κατσάβραχα να βλέπεις κάτι μαλάκες που κάνουν βουτιές.

Το όλο σκηνικό έλαβε μέρος στη λίμνη της Βουλιαγμένης. Εγώ συνηθισμένος
στην αργοπορία των ελλήνων διοργανωτών από άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις περίμενα
πως αν το πρόγραμμα έλεγε πως ξεκινούν στις 5, ε  κατά τις 7 θα άρχιζε. Έτσι πήγα 5 και κάτι
και μάλιστα θεωρούσα πως ήταν και νωρίς. Έλα όμως που ο διαγωνισμός ήταν
παγκόσμιος, οι διοργανωτές ξένοι και άρα συνεπείς… Έτσι είχαν ήδη ξεκινήσει
όταν έφτασα, ο κόσμος είχε μαζευτεί και μερικοί τύποι είχαν ήδη μουσκέψει
τους κοιλιακούς τους. Ο κόσμος ήταν πολύς, οι Αθηναίοι τρελαίνονται για
κάτι τέτοια happening, ειδικά όταν η είσοδος είναι ελεύθερη.

Το θέμα ήταν πως εκτός του ότι έφαγα όλη την κίνηση στη μάπα, οι υπόλοιποι
θεατές είχαν πάει στην ώρα τους και όχι μόνο είχαν πιάσει όλες τις καλές θέσεις
κάτω στη λίμνη αλλά είχαν μαζευτεί και στα γύρω κατσάβραχα που
προσφέρονταν για θέα. Οπότε πάρκαρα στου διαόλου τη μάνα, για να σπρωχτώ
ανάμεσα σε δεκάδες κόσμου, να πηδήξουμε κάτι κάγκελα για να στηθούμε όρθιοι στα κατσάβραχα και να βλέπουμε τους τύπους από ψηλά να πέφτουν αλλά η μισή
πορεία της πτώσης τους να κρύβεται από τα μάτια μας εξαιτίας κάτι θάμνων μπροστά μας.

Αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο ήταν όταν Τον είδα. Τον πέτυχα
καθώς περπάταγα στην είσοδο του happening
με κατεύθυνση την ανάβαση στα πηγμένα κατσάβραχα.

Ποιον είδα? Τον NiVo (ο ράπερ απτους Goin Through). Εκεί
που ο δρόμος είχε μπλοκάρει και όλοι σιχτίριζαν που δε μπορούσαν να βρουν
πάρκινγκ, σταματά στη μέση μπροστά μας μια αμαξάρα. Πρώτα κατέβηκε μια γκόμενα,
μοντέλο λογικά, ξανθιά με κοντά σορτσάκια και ιστορίες, κοπέλα ό,τι πρέπει για
σπίτι. Μετά βγήκε Αυτός. Ψηλός με φαρδιά, καπέλο κι ακουστικά στα αυτιά.
Οδηγούσε ένας άλλος τύπος νορμάλ που είχε μια γκόμενα ψιλο-μπάζο. Παράτησαν το
αμάξι στη μέση κι έφυγαν. Ένας παρκαδόρος έτρεξε να τους εξυπηρετήσει. Ένας
άλλος άνοιγε δρόμο για να περάσει ο Nivo μέσα από
το πλήθος.

Σκεφτόμενος πόση ώρα έκανα να βρω
πάρκινγκ, πόση ώρα έκανα να περπατήσω από εκεί που πάρκαρα μέχρι τη διοργάνωση, τα
κάγκελα που πηδήξαμε και μετά πώς στεκόμασταν στα κατσάβραχα να μας ζαλίζει ο
ήλιος λες και ήμασταν κλέφτες και αρματωλοί κι ετοιμαζόμασταν για επίθεση στον
Κιουταχή για την απελευθέρωση της λίμνης Βουλιαγμένης, με έπιασε σοκ.

Χαλαρώστε ρε παιδιά ο Nivo είναι, αυτός δηλαδή δεν μπορεί να ψάξει για πάρκινγκ? Και τι τα θες τα
ακουστικά μέσα στο αμάξι ρε άνθρωπα? Cd player δεν έχει? Κι απορώ κουβέντα
δεν έλεγε με τους άλλους στο αυτοκίνητο? Πώς τους άκουγε φορώντας αυτά τα
διαόλια στα αυτιά?

Εκτός κι αν δεν την πάλευε να ακούει
αυτά που του έλεγε η γκόμενα που συνόδευε. Whateva…

Για πρώτη φορά εκεί ήπια Red Bull, που ήταν χορηγός, μια αηδία και μισή. Milko 4ever.

Θέλοντας να ξελαμπικάρω από την εξεταστική δεν έτρεξα μόνο σε παγκόσμια
events. Μια
καλή ιδέα είναι να λες ναι σε κάθε ενδιαφέρουσα πρόταση φίλων, ειδικά όταν
υπάρχει η προοπτική να μην ξοδέψεις λεφτά. Έτσι πήρα τον Dreiko και πήγαμε να του μετρήσουν την αύρα του.

Ναι καλά διάβασες. Να του μετρήσουν την αύρα. Πώς κανονίστηκε το όλο
σκηνικό? Δεν ξέρω αν θυμάσαι ένα πασχαλιάτικο ποστ που μιλούσα για μια
συμμαθήτρια που είχα να δω χρόνια και που όλα αυτά τα χρόνια πήρε τον κακό
δρόμο και άρχισε να ασχολείται με τσάκρα και κοσμοενέργειες και τρέχα γύρευε. Ε
αυτή η συμμαθήτρια αγγάρεψε τον tech-freak Dreiko να κάνει format στον υπολογιστή της
δασκάλας της στην κοσμοενέργεια κι αυτή σαν ευχαριστώ θα του μετρούσε την αύρα, επειδή ο D δε δεχόταν να πάρει λεφτά. Κι επειδή εγώ είμαι στυγνός ορθολογιστής με
πήραν μαζί τους μπας κ αλλάξω γνώμη.

Και δε θα το πιστέψεις, ναι πείστηκα ότι η κοσμοενέργεια είναι το μόνο
που θα μας σώσει!

Έλα πλάκα κάνω, φυσικά και δεν κλονίστηκα στο ελάχιστο με αυτές τις μουφιές. Η
τύπισσα- κοσμοενεργοθεραπεύτρια μας έβαλε στο σπίτι της, ένα μεγάλο σπίτι με
απίστευτη θέα σε μια από τις καλύτερες περιοχές των νοτίων προαστίων, που σε
κάνει να αναρωτιέσαι πόσα λεφτά βγάζει από τη μοναδική αυτή ασχολία της
για να βρει λεφτά να το αγοράσει. Το σπίτι ήταν τίγκα στους μινι-Βούδες, σε
ονειροπαγίδες, σε κουράδες που κρεμόντουσαν απτο ταβάνι για καλό φενγκ σούι,
και σε τρίχες από το χαζοχαρούμενο λαμπραντόρ της με το όνομα Δαλάι. U get
the picture.

Όσο ο Dreiko έκανε τα κουμάντα του στο λάπτοπ της πιάσαμε την κουβέντα για την όλη φάση
της κοσμοενέργειας. Ισχυριζόταν ότι μπορεί και ανοίγει τα κανάλια στο σύμπαν κι
αυτά σε θεραπεύουν από ασθένειες, στεναχώριες, φέρνουν τύχη και τέτοια. Σε μένα
με την πρώτη ματιά είδε πρόβλημα στο πρώτο μου τσάκρα. Υποτίθεται πως έχουμε 5
τσάκρα. Έχω πρόβλημα με τη μάνα μου λέει. Yeah, like
who hasn't? Ήταν συζητήσιμη κι ευγενική και καθόλου απόλυτη και δε μου πήγαινε η
καρδιά να φέρω σοβαρό αντίλογο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι αντιφάσεις
της. Δήλωνε βαθιά θρησκευόμενη στο Θεό, στο Χριστό αλλά μια εικόνα δεν είδα
μέσα, μόνο τους βούδες με τις τουρλωμένες κοιλιές, ενώ δήλωνε πως πίστευε στη
μετενσάρκωση και τις προηγούμενες ζωές καμία σχέση δηλαδή με τη διδασκαλία του
Χριστού.

Σταματήσαμε την κουβέντα γιατί δε μας έβγαζε πουθενά και κάτσαμε να μας κάνει το
τραπέζι προσπαθώντας να αγνοήσω τα ξεκαρδιστικά sms
που μου έστελνε η Μ. του στυλ (κάτσατε να φάτε? Ποιό του μενού
αλήθεια? Μάτια νυχτερίδας σε χυμό κουκουβάγιας?). Το μενού τελικά ήταν ένα
παραδοσιακό σέρβικο φαΐ ονόματι γκουλάς, κάτι σαν κοκκινιστό αλλά με 10 λίτρα
ζουμί σαν σούπα και μακαρόνι όχι αλ ντέντε αλλά σπάει ντέντε, ήταν θεόσκληρα.
Κάναμε το σταυρό μας πριν φάμε, ενώ όταν μου έδωσε το μαχαίρι να κόψω το ψωμί
δεν με άφηνε να το αγγίξω από το χέρι της, αλλά το ακούμπησε στο τραπέζι και το
πήρα από εκεί, πίστευε μάλλον πως αν πάρεις μαχαίρι από κάποιον θα τσακωθείς μαζί του. Damn κι αναρωτιόμουν μετά αν οι δικοί μου ψυχαναγκασμοί ήταν πολλοί.

Να φανταστείς στο σπίτι είχε τοιχοκολλημένο ένα κείμενο που έγραφε ποιες είναι οι
καλές και οι κακές μέρες για να κουρευτείς ή να κόψεις τα νύχια… Shoot me now.

Όσο δεν συζητούσαμε για κοσμοενέργειες και τσάκρα, κυλούσε πολύ
ευχάριστα η συζήτηση, η κ.ε.θ. (η κοσμοενεργοθεραπεύτρια ντε) ήταν πολύ
ευχάριστος άνθρωπος και είχε το χάρισμα της επικοινωνίας, γιαυτό φαντάζομαι
πείθει τόσους ανθρώπους να σπαταλάνε εκεί άσκοπα τα λεφτά τους. Πάντως ένιωθα
όσο μας μίλαγε για την ενέργεια και τα σχετικά, όχι ότι μας δούλευε, αλλά ότι
όντως πίστευε ότι έτσι είναι. Απλά ζει σε μια πλάνη. Κερδοφόρα πλάνη.

Ο Dreiko έχοντας κι άλλα ραντεβού στο πρόγραμμά του σιχτίριζε που ξεκινήσαμε
μεσημέρι και μας είχε πιάσει βράδυ κι ακόμα να φύγουμε. Τελικά ήρθε η ώρα να
μετρήσουν την αύρα του. Έβαλε το χέρι του μέσα σε ένα μηχανηματάκι όπου ακουμπούσες ένα
ένα την άκρη των δαχτύλων σε μια επιφάνεια. Αυτό ήταν όλο κι όλο. Μετά όλοι
συγκεντρωθήκαμε γύρω από το λάπτοπ για να ακούσουμε το πόρισμα.

Παλιά οι μελλοντολόγοι είχαν μαγικές σφαίρες, τώρα έχουν λάπτοπ.

Το μηχάνημα αύρας είναι αυτό το μικρό μεταλλικό κουτάκι κάτω από το χέρι της συμμαθήτριας, η οποία ως έμπειρη πλέον βοηθούσε τον Dreiko στην όλη διαδικασία.

Σε γενικές γραμμές ο Dreiko
έχει ή θα παρουσιάσει πρόβλημα στη σπονδυλική του στήλη, στο
νευρολογικό του σύστημα, στα πόδια, στο σαγόνι ή δόντια και στον προστάτη του.
Τη βγάζει δεν τη βγάζει δηλαδή, έχει όσα δεν έχουν όλοι οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ
μαζί! Κατά τάλλα αυτή την περίοδο διανύει το peak της σωματικής του υγείας, αν και η πνευματική
του είναι μαύρα χάλια και πρέπει επειγόντως να του ανοίξουμε κανένα κανάλι στο
σύμπαν μπας και δει προκοπή.

Η αύρα του D

Ο Dreiko ψιλοψάρωσε αλλά εννοείται πως δεν πείστηκε. Εγώ ξέρεις πώς ένιωσα? Ότι
μια παπαριά έβγαλε κάτι χρωματάκια και καθόταν η κ.ε.θ. μαζί με τη φίλη μου και
προσπαθούσαν να δώσουν μια εξήγηση, σαν να είσαι σε εξέταση και να μην ξέρεις
μάθημα. Έβγαζαν από τη μύγα ξίγκι, το να σου αραδιάσει τα μισά συστήματα του
ανθρώπινου οργανισμού και να σου πει ότι μπορεί σε κάποιο από αυτά να έχεις ή
να παρουσιάσεις πρόβλημα νομίζω πως μπορεί να το κάνει και μια μαιμού!

Φύγαμε με σκοπό να μην ξαναγυρίσουμε εκεί.

Μια άλλη ανέξοδη ασχολία για διάλειμμα από το διάβασμα είναι η τιβί.
Πανταχού παρούσα, ένα σκοτεινό κουτί με μια δαιμονική οθόνη να αντικατοπτρίζει
την ατημέλητη εικόνα του κουρασμένου μελετηρού εαυτού σου σε περιμένει να την
ανάψεις και να γεμίσει τη ζωή σου, με εικόνες ήχους και κάθε λογής μαλακίες.

Μια τέτοια μαύρη ώρα ανακάλυψα την εκπομπή «Δέστε τους» στον Alpha τα
μεσημερο-απογεύματα (εξαρτάται τι ώρα ξυπνάς). Είναι πραγματικά για δέσιμο, ο
τίτλος είναι η μόνη καλή ιδέα σε όλη την εκπομπή. Αν και ο πιο ταιριαστός
τίτλος θα ήταν «Φιμώστε τους».

Επιτέλους τα φυτά, τα vegetables
έχουν το δικό τους σόου. Μην διανοηθείς ότι λέγοντας φυτά
αναφέρομαι σε ανθρώπους. Φυσικά και όχι. Αναφέρομαι σε κανονικά φυτά και
λαχανικά: μπουκαμβίλιες, ορχιδέες, ραπανάκια, καρότα, μπρόκολα κτλ. Αυτό είναι
το target group της εκπομπής.
Προφανώς πολύ ηλίθιο για ανθρώπινη κατανάλωση στοχεύει σε κρύα, ασυνείδητη
οργανική ύλη χωρίς καμία εγκεφαλική δραστηριότητα. Και πετυχαίνει απόλυτα στο
να τη διασκεδάζει. Τις προάλλες παρακολούθησα την εκπομπή μαζί με ένα κομμάτι
μπρόκολο στο κεφάλι του καναπέ δίπλα μου. Καθόταν ήσυχο και αμίλητο καθόλη τη
διάρκεια. Δηλαδή σχεδόν όλη τη διάρκεια. Για να πω την αλήθεια νομίζω ότι
σηκώθηκε να ξεπιαστεί σε ένα ρεπορτάζ για την Άννα Βίσση. Και χρειαζόταν να το
σκουντάω να ξυπνήσει στο τέλος των διαφημίσεων. Εκτός από αυτά, παρακολουθούσε
προσηλωμένο.

Όποιος ηθελημένα παρακολουθεί αυτή την εκπομπή θα πρέπει να τον
αναγκάζουν να δουλεύει στα χωράφια για όλη την υπόλοιπη ζωή του μακριά από κάθε
τεχνολογική συσκευή (όπως φούρνοι μικροκυμάτων ή αυτοκίνητα) που θα μπορούσαν
να προκαλέσουν τραυματισμούς ή ατυχήματα σε άλλους ανθρώπους. Όλοι στο σόου
κοιτούν την οθόνη χαμογελαστοί λες και στην άλλη άκρη της οθόνης υπάρχει ένα
παιδί σε καροτσάκι και του σβήνουν τα κεράκια της τούρτας γενεθλίων του. Ο
Τσαλίκης ειδικά κάνει λες και πληρώνεται για κάθε εκατοστό που αποκαλύπτει
απτην αστραφτερή οδοντοστοιχία του.

Κάπου στο zapping τέτοιων κατεστραμμένων εκπομπών ανακάλυψα κι αυτή την τρελή που την
παίζει συνέχεια το Star, τη Μαριλένα κάτι, που κανείς δεν ξέρει τι δουλειά κάνει κι έχει τόσα
λεφτά, και που στο γάμο της στη Μύκονο με τον αμίλητο γαμπρό είχε φτάσει με
ελικόπτερο κι είχε αλλάξει 3 χτενίσματα καθόλη τη διάρκεια. Τώρα βάφτισε το γιό
της και του είχε χώσει στο στόμα χρυσή πιπίλα.

Αν γίνω ψυχιατρος θα την φέρω μέσα με εισαγγελικη εντολη και θα δώσω το
παιδί για υιοθεσία σε μια αγέλη λιονταριών. Εκεί έχει πιο πολλές ελπίδες να μεγαλώσει υγιές.

Η τιβί είναι σπουδαίο χαλάρωμα για τον εγκέφαλο, ειδικά αν είσαι
εθισμένος όπως εγώ. Τώρα τελευταία έχω κολλήσει με το love bites, (το βλέπω από internet τις ώρες που μπορώ) την νέα εκπομπή στον ANT1 όπου μαγειρεύουν 4
αγόρια σε ένα κορίτσι ή 4 κορίτσια σε ένα αγόρι και στο τέλος αυτός/η διαλέγει τον
καλύτερο/η. Μάλιστα όσο δείχνει τα βίντεο από το τραπέζι του καθενός οι
υπόλοιποι κάθονται και σχολιάζουν. Οπότε βλέπεις νέα αγόρια και κορίτσια σαν τα
κρύα τα νερά να προσπαθούν να μαγειρέψουν προσποιούμενοι πως δεν φαντάζονται
πόσο καλός είναι ο άλλος στο κρεβάτι, ενώ οι υπόλοιποι είναι δασκαλεμένοι από την παραγωγή να
τους κράζουν για να βγάλει γέλιο.

Πλάκα έχει το ζαβό αυτής της εβδομάδας, μια «εύκολη» κοπέλα που «δεν
ενδιαφέρεται για μια σοβαρή σχέση, απλά μια περιπέτεια, αρκεί ο άλλος να είναι
ωραίος και να έχει λεφτά». Έτσι ακριβώς τα δήλωσε. Άντε κορίτσι μου να σε
χαίρεται ο μπαμπάς.

Το μεγαλύτερο ξελαμπικάρισμα είναι οι βόλτες με φίλους. Αν και
ορισμένες μπορεί να είναι ψυχοφθόρες, όπως χθες με τον Trikalo που μετά από
απανωτές ακυρώσεις (απορώ πώς με αντέχει) κατάφερα να βρω χρόνο και να τον συναντήσω για καφέ κι ενώ
τον πήρα με ταμάξι απτο σπίτι του στις 2 παρά, μέχρι τις 3.30 γυρνούσαμε στους
δρόμους ψάχνοντας πάρκινγκ έξω από καφετέριες σε Παγκράτι, Νέο Κόσμο, Κέντρο,
Καλλιθέα και Συγγρού. Όσο είχαμε χαθεί σε κάτι στενά και γυρνούσαμε ρωτώντας
όποιον πεζό βλέπαμε πώς βγαίνουμε πάλι Συγγρού (όπου μετά ακολουθούσε ο διάλογος: "Εδώ ρε δεν μας είπε να
κάνουμε δεξιά? -Όχι ρε μαλάκα, στο επόμενο φανάρι είπε να κάνουμε αριστερά!") βριστήκαμε με
τα μισά delivery της Αθήνας και πήγαμε να πατήσουμε τα άλλα μισά, ενώ ανεβάσαμε κατά
πολύ τα ντεσιμπέλ της πόλης με τα κορναρίσματα που μας έριξαν.

Οι κουβέντες με τον Trik
με έκαναν πάντως να διαπιστώσω πόσο πολύτιμη είναι η συντροφιά
των φίλων, κάτι που πολλές φορές ξεχνάω όντας απασχολημένος να μαγεύομαι από
τα καπρίτσια της εκάστοτε κοπέλας που δεν ξέρει τι θέλει, περιμένοντας από
τους δικούς μου αφοσιωμένους ανθρώπους να δείξουν ανοχή στα δικά μου καπρίτσια.

Θα κλείσω με την τελευταία μου ανακάλυψη τους Mazoo and the zoo.

Το συγκρότημα του Alter
με τις δυο καβλίτσες και τον αστείο μαντραχαλά που τραγουδούν για
την κατσίκα την πιτσιρίκα, τον παπαγάλο, την κότα τη Βαρβάρα και το υπόλοιπο
ζωικό βασίλειο με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Αυτή είναι η εξέλιξη του Αισώπου…

Ναι ξέρω πως αυτοί υπάρχουν από καιρό, δεν τους ανακάλυψα τώρα. Αυτό
που ανακάλυψα τώρα είναι τα βιντεοκλίπ τους στο youtube. Τα περισσότερα έχουν πάνω από ένα εκατομμύριο
επισκέψεις το καθένα κι αυτό που πραγματικά είναι το κορυφαίο είναι τα σχόλια που αφήνουν διάφοροι κάτω από τα βίντεο! Είναι στιγμές που τα πιάνω απτην αρχή, τα διαβάζω ένα-ένα και λιώνω στα γέλια! Η απόλυτη παρακμή!

Πάρε μια ελάχιστη γεύση από το τι γράφεται μόνο κάτω από το τραγούδι «Ο
παπαγάλος». Επέλεξα ένα best of.

Σχόλιο 1
παπαγαλο παπαγαλο
κατσε κατω να στην βάλω

Σχόλιο 2
3an8ia ama sou xwsw ton papagalo mou sthn kwlotrypida sou 8a sou pw
meta…..kaulaki ateleiwto….na thn exeis auth sta 4 na ths kaneis
glyfokwli……..pwpwpwpwpwpw kaula…..

Σχόλιο 3
hmarton re paidia….. eimaste sobaroi;;;
pote tha kanoume kati ths prokophs;;;;;
h germania kanei aytokinhta…h gallia kolonies…h italia rouxa…h ispania
tourismo h amerikh kanei ola ta prohgoumena + thn coca cola…..k emeis
tragoudame ton papagalo;;;;;eleos….

Σχόλιο 4
btw,den tolmaei na grapsei kaneis tipota gia tis kaules sto
videoclip,arxizoun oloi oi flouflhdes kai ta 5xrona koritsakia ta spam kai tis
malakies….xalarwste re zwa…me tis aderfes sas asxoloumaste??

Σχόλιο 5
tin ksanthiaa ama tin balw katw dn tha
ksanasikothi

Σχόλιο 6
auto to song ta spaei oxi san tis ales ths
malkies px. arkouda arkouda gia mena ne tragouda oxe re mlk gia ton poutso mou tragouda si sto
diaolo

Σχόλιο 7
malakes… dn mporousa na koimitho tin nixta
eixa kati kavles… moro mou thelo na mou pareis mia pipa planiti pou tha ti thimasai gia
xronia…
(ο οποίος μάλιστα υπογράφει ως:)
ypografi : the hot virgin eater
i dimitris prokos-mperler

Σχόλιο 8
zoume oloi kalitera xwris narkwtika

Σχόλιο 9
re moynopana gia ta mora einai ayta ta tragoydakia! Kseftiles

Σχόλιο 10
re sovara kryvontai megala nohmata piso apo aytous tous stixous!
"o papapapapapagalos einai megalos katergaros"
to leo kai anatrixiazo….

Σχόλιο 11
pwpw polloi gamiades mazeutikan edw…..

Σχόλιο 12
auta einai malakies siga min einai paidika
tragoudakia tis exoun balei ekei na mas kaulonoun, papagalo papagalo mas ton exeis
kanei megalo

Σχόλιο 13
KATOYRA THN KOYLTOYRA

Και το κορυφαίο όλων:

vre mpaglamades pou oloi ginate eidikoi kai postarete anwrima sxolia
gia kati pou den afora esas alla ta pitsirikia,exw 2 apories:
1)ektos tou na pezete to poulaki sas me ti ksanthia alles asxolies den
exete?(spoudes-doulia?)
2)afou iparxoun tosa tsontosite giati den pate ekei na to kanete ekei
"tiramola" to ramfos sas?edw diavazoun kai
pedakia…kathisterimenoi!
p.s. ap'oti katalavenw oi ginekodoulies den pan kai poli kala kai i malakia
prepei na pigei sineffo ee?gidia!!

Πάω να διαβάσω ή να πεθάνω.

Από Δευτέρα κομμένες όλες αυτές οι
ασχολίες και το γουρούνιασμα. Ξεκινάμε πάλι muay thai. Προπόνηση για να δείρω τον Nivo.

Υ.Γ. Πάρε κι ένα τραγουδάκι που το άκουγα το
καλοκαιράκι και μου είχε μείνει μόνιμα κολλημένο στο μυαλό. Οι τύποι ραπάρουν
σαν 5χρονα, αλλά η τύπισσα που μπαίνει στο ρεφρέν μαγεύει.

Subscribe Free
Add to my Page