Φίλος ανώνυμος στα δύο τελευταία ποστ με κατηγόρησε ότι
περιαυτολογώ πολύ κι ότι τον έχει κουράσει. Αν αφήσουμε στην άκρη ότι τα blogs είναι
ο ορισμός της περιαυτολογίας (τα blogs ξεκίνησαν σαν ιντερνετικά προσωπικά ημερολόγια) και πως δεν
το λες περιαυτολογία να μιλάς για το υποτιθέμενο τέλος του κόσμου το 2012, το
εμβόλιο της γρίπης και μια χολυγουντιανή σειρά, θα ήταν βάσιμες οι κατηγορίες
του μόνο αν το πισι του είχε καταληφθεί από κάποιον ιό που κάθε φορά που
έμπαινε στο ίντερνετ, του άνοιγε το firefox με homepage το blog μου
κι αυτός ήταν δεμένος σε μια καρέκλα με οδοντογλυφίδες στα μάτια για να μένουν
ανοιχτά και να τον εξαναγκάζουν με ένα πιστόλι στον κρόταφο να το διαβάσει.

Παρόλαυτα ο υπέρμετρος εγωισμός μου είχε δεχτεί πλήγμα.

Προβληματίστηκα, κάθισα και σκέφτηκα ποιο θέμα με απασχολεί
και με κεντρίζει να γράψω ώστε να μην κατηγορηθώ ότι μιλάω συνέχεια για τον
εαυτό μου. Θα μπορούσα να μιλήσω για τον γείτονα! Μπα όχι, με τη μισή γειτονιά
βριζόμαστε και με την άλλη μισή δε λέμε ούτε καλημέρα. Για τις ερωτικές μου
περιπέτειες? Τσου κι αυτό περιαυτολογία είναι. Για την παρακμή της κοινωνίας
μας μήπως? Όχι, πολύ down θέμα για να αρμόζει με τη χαζοχαρούμενη διάθεσή μου τον
τελευταίο καιρό. Για το ασφαλιστικό? Για τα stages (που άλλοι δημοσιογράφοι τα λένε στέιτζ και άλλοι στάζζζ
όπου, ζζζ=παχύ γαλλικό ζήτα)? Μήπως για ιατρικά θέματα που τα σπουδάζω κιόλας?

Όχι, όχι, όχι. Μετά από ώριμη σκέψη κατέληξα. Θα γράψω για
το μούσι μου.

Πριν κανά μήνα περπατούσα στο κεντρικό δρόμο της γειτονιάς
μου κι εκεί που ήμουν χαμένος στις σκέψεις μου για το αν θα πάρω σουβλάκια από
το «ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ» ή απτο «Pittaland»
σκουντουφλάω πάνω σε ένα γνωστό μου. «Επ, ωραίο μούσι» μου λέει.

Ενστικτωδώς μου ήρθε να ρωτήσω «Πού?», ώσπου η
συνειδητοποίηση σχεδόν με χαστούκισε. Για το δικό μου μούσι έλεγε.

Η όλη φάση με το μούσι ξεκίνησε 2 βδομάδες πριν πετύχω το
φίλο μου στο δρόμο, την περίοδο που είχα χαλασμένο υπολογιστή. Είχα πάθει
τέτοια στέρηση χωρίς πισι που ήμουν σαν κοκαΐνομανής  σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Μου έλειπε τόσο πολύ
το πισι και τα blogs και το ίντερνετ που δεν είχα κουράγιο ούτε να σηκωθώ να πάρω
το ξυραφάκι και να ξυριστώ. «Ποιος ο λόγος να ξυριστώ» σκεφτόμουν «αφού δεν έχω
web cam για
να ανοίξω να με δει κάποιος?». Καθόμουν αξύριστος με ένα αίσθημα αγωνίας,
μοναξιάς κι εγκατάλειψης περιμένοντας να μάθω αν θα ζήσει ή θα πεθάνει το πισί
μου αλλάζοντας κανάλια στο υποκατάστατο του υπολογιστή, την τηλεόραση. Ήταν σαν
να μου είχες στερήσει την κοκαΐνη και να μου χορηγούσες μεθαδόνη. It's just not the same…

Για το λόγο αυτό και γιατί μια κοπέλα που η γνώμη της έχει
βαρύτητα μου είχε πει ότι με προτιμούσε με μούσι, παρέμεινα αξύριστος. Όταν
είσαι απλά αξύριστος κάτι του στυλ «επιμελώς ατημέλητος» στους ανθρώπους
καταγράφεται σαν κάτι συνηθισμένο και συνεπώς περνάει απαρατήρητο. Από ένα
ακαθόριστο σημείο όμως και μετά το ατημέλητο παύει να είναι ατημέλητο και
γίνεται «μούσι». Όταν συνάντησα το φίλο μου στο δρόμο είχαμε περάσει προφανώς
στη φάση μούσι.

Ξέρω πως σε νοιάζει οπότε θα σου πω ότι μούσι μούσι δεν είχα
σκεφτεί να αφήσω ποτέ. Συνήθως άφηνα μουσάκια, τα έβλεπα σε κάποιον μεταλλά
τραγουδιστή-κιθαρίστα κι έλεγα πως «Να τέτοιο θέλω να αφήσω κι εγώ». Έχω κάνει
μουσάκια στυλ Hetfield,
στυλ Wes Borland
(κιθαρίστας των Limp Bizkit),
στυλ Ben Moody
(Evanescence) και στυλ
Νότη Σφακιανάκη (minus τη φαβορίτα του). Μούσι με γένια παντού και ιστορίες
δεν είχα αφήσει ποτέ, ερχόταν πάντα η στιγμή που έπαιρνα τα πόδια μου και
πήγαινα στο νεροχύτη του μπάνιου για ξύρισμα. Ένιωθα πως ποτέ δε θα ήμουν καλός
στο να αφήσω μούσι, το έβλεπα στον καθρέφτη και μου φαινόταν άγριο στη μια
πλευρά ασυμμετρικό και ασθενές στην άλλη ενώ κατά τόπους ξάνθιζε ή κοκκίνιζε.
Μούσι ουράνιο τόξο, αν ήμουν πειρατής θα ήμουν ο Κοκκινοκιτρινομαυρογένης.

Μια βδομάδα μετά ο αδερφός με ρώτησε: «Ωχ αφήνεις μούσι?».

«Δεν ξέρω» του απάντησα ξύνοντας το πηγούνι μου -μια
συνήθεια που ανέπτυξα την περίοδο του μουσιού- «μου πηγαίνει?».

«Ναι γαμάτο είναι άστο» ήταν η γνώμη του αδερφού κάτι που με
προβλημάτισε γιατί γαμάτα θεωρούσε κάτι κόκκινα γυαλιά Όκλει που φορούσα στο
λύκειο και ήμουν σαν μεταλλαγμένη υπερτροφική κατσαρίδα που το έσκασε από
πυρηνικό εργοστάσιο, γαμάτο του φάνηκε και το κούρεμά μου με χωρίστρα στη μέση
και φουντωτά μαλλιά στα πλάγια λες και είχα φορέσει καπέλο μια χύτρα ταχύτητας,
γαμάτη θεωρούσε και μια μπλούζα που είχε φτιάξει και που έγραφε πάνω: «Fuck me I'm famous».

Καθώς περνούσαν οι βδομάδες και το μούσι γέμιζε, όλο και πιο
πολύ άνθρωποι το ανέφεραν στις κουβέντες τους. «Μου αρέσει το στυλ του ναυαγού
που έχεις» μου είπε ένας, «σου πάει σε κάνει πιο μπρουτάλ» μου είπε φίλη κι οι
βδομάδες περνούσαν με τη λίστα των παρόμοιων σχολίων να μακραίνει όσο μάκραιναν
και οι τρίχες στα μάγουλά μου. Φίλος μου πρότεινε να το ξυρίσω λίγο ψηλά στα
μάγουλα και χαμηλά στο λαιμό. Έτσι θα φαινόταν ότι το να έχω μούσι είναι καθαρά
δική μου επιλογή κι όχι ότι απλά βαριόμουν να ξυριστώ. Δεν το έκανα γιατί όσους
έχω δει να ξυρίζουν ή να κάνουν γραμμές τα μούσια τους μοιάζουν λες και τα
έχουν ζωγραφίσει.

Με το πέρας των εβδομάδων το�
μούσι μού έφερνε τρελή φαγούρα. Τα γένια ήταν σκληρά σαν άχυρα κι όσο το
έτριβα τόσο πιο πολύ το ερέθιζα και τόσο πιο πολύ φαγούρα με έπιανε. Ήταν
φαύλος κύκλος, προσπαθούσα να μην  το
αγγίζω καν κι όταν ενέδιδα στο ανακουφιστικό ξύσιμο ερχόταν η επακόλουθη
φαγούρα, ώσπου μια μέρα δοκίμασα να βάλω Nivea να μαλακώσει το δέρμα. Μάταια, η Nivea έμενε
γαντζωμένη στα μούσια και δεν απλωνόταν παραμέσα στο δέρμα.

Παρότι το μούσι δημιουργείται χωρίς να κάνεις τίποτα
απολύτως αποφάσισα να υπομείνω το ξύσιμο. Αν το ξύριζα τώρα θα είχα χάσει ένα μήνα
καλλιέργειας τριχών.

Οι άνθρωποι όταν κάνουν κοπλιμέντα για τα μούσια των άλλων
είναι φειδωλοί στα καλά λόγια, προσπαθούν να μην το κάνουν να φανεί σαν να λένε
«Κοίτα πόσο ωραίες είναι αυτές οι τρίχες που καλύπτουν κάπως την ασχημόφατσά
σου». Λένε απλά ότι σου πηγαίνει. Κανείς δεν έλεγε άσχημη κουβέντα.
Παραξενεύτηκα. Πήγα στον ισχυρότερο κριτή. Στη mother.

«Το είδες το μούσι μου?» της είπα γεμάτος καμάρι κι
επιφύλαξη. Η mother μπορεί να μπαινόβγαινε δέκα φορές στα δωμάτια να δει αν
έχουμε ρούχα για σιδέρωμα ή αν υπάρχουν 2 χιλιοστά σκόνης κάτω από το κρεβάτι
αλλά αν είχαμε ένα ροζ φιόγκο στο κεφάλι και μπλούζα που έγραφε «Ε ναι λοιπόν
είμαι γκέι!» μπορεί να μην το πρόσεχε καν. Μετά την ερώτησή μου γύρισε και με
κοίταξε εξεταστικά.

«Δεν είναι άσχημο» μου λέει.

«Δηλαδή μου πάει?»

«Δεν είπα ότι είναι όμορφο».

«Να το ξυρίσω ή να το αφήσω?» δε θα έκανα ό,τι μου έλεγε
απλά ήθελα μια γνώμη για στατιστικούς λόγους.

«Άστο και σήμερα».

Εκείνη τη μέρα θα ερχόντουσαν κάτι μπαρμπάδια, ήθελε να δει
τι αντιδράσεις θα προκαλούσα στους συγγενείς για να ζυγιάσει αν με δείχνει
σοφιστικέ ή με κάνει να μοιάζω με τον μπεκρή της γειτονιάς. Ήθελε να τσεκάρει
αν έμοιαζα με κάποιον που δημιουργεί πολύ κακό για το τίποτα (για ένα μάτσο
τρίχες εν προκειμένω) ή αν ήταν μια δήλωση ότι ήμουν άνθρωπος που καλωσορίζει
την αλλαγή, που δέχεται να τσαλακώσει την εικόνα του και που παραμένει ωραίος
ακόμα κι απεριποίητος.

Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που οι άνθρωποι με ρωτούσαν γιατί
άφησα μούσι κι εγώ τους έλεγα ότι βαριόμουν να ξυριστώ κι απλά μια μέρα
μια γκόμενα μου είπε ότι μου πάει.

Ο phantom με μούσι (σε πρώιμο στάδιο)

Τελικά το ξύρισα. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς αποφάσισα να το
ξυρίσω. Νομίζω τη μέρα που ανακάλυψα ανάμεσα στις τρίχες ένα
κομμάτι πατατάκια που είχαμε φάει πριν 2 μέρες…

Όπως και να'χει δικό μου το μούσι δικό μου και το blog, ό,τι θέλω θα γράφω.

Υ.Γ.  Νομίζω I made my point.

«Άντε, να χαρούμε τη ζωή μας όσο προλαβαίνουμε γιατί ούτως ή
άλλως το 2012 θα πεθάνουμε όλοι!»

Αυτές οι κουβέντες βγήκαν από το  στόμα του αδερφού όταν του γκρίνιαζα να
μειώσει λίγο τα έξοδα γιατί ήδη ανοιχτήκαμε αρκετά με το νέο λάπτοπ. Θεώρησα
πως πάνω στη φούρια του να γλιτώσει από τη μουρμούρα μου χρησιμοποίησε το τέλος
του κόσμου ως μια απελπισμένη δικαιολογία της τελευταίας στιγμής.  Όμως όχι, δεν ήταν απλά μια χαζή δικαιολογία,
είχε δει την ταινία 2012 που βγήκε την προηγούμενη βδομάδα στους
κινηματογράφους και του μπήκαν ιδέες.

Σύμφωνα με την ταινία, οι προβλέψεις των Μάγια, του
Νοστράδαμου, των αρχαίων Αιγυπτίων και του παπά που έβγαινε στον Χαρδαβέλλα θα
επαληθευτούν κι ο κόσμος μας θα καταστραφεί. Τα ημερολόγια των Μάγια λέει δεν
συνεχίζουν μετά το 2012. Ίσως αν έβαζαν στιχάκια ή ανέκδοτα  πίσω από τα ημερολόγια όπως κάνουμε εμείς να
είχαν ζήτηση και να συνέχιζαν να βγάζουν ημερολόγια. Ίσως τη μέρα που πήγαν να συνεχίσουν
το ημερολόγιο για το 2013 να μπούκαραν οι Ισπανο-Πορτογάλοι κατακτητές του
Κολόμβου, να τους ξεπάστρεψαν έναν-έναν και να μην άφησαν ούτε έναν Μάγια να
συνεχίσει το ημερολόγιο. Who knows?

Ο αδερφός, οπαδός όχι μόνο του Παναθηναϊκού αλλά και των
συνομοσιωλογικών θεωριών είχε παρακολουθήσει τις εκπομπές του Χαρδαβέλλα, είχε
ακούσει και μερικές παπαριές του Λιακόπουλου και  του είχαν μπει ιδέες, οπότε μόλις άκουσε ότι
βγήκε ταινία για την καταστροφή του κόσμου στο 2012 έτρεξε να τη δει. Και
γύρισε με φουσκωμένα μυαλά σαν το τσουνάμι που πνίγει τους ουρανοξύστες της
Νέας Υόρκης στην ταινία.

«Ο Ήλιος θα είναι ευθυγραμμισμένος με
το κέντρο του Γαλαξία για πρώτη φορά μετά από 26.000 χρόνια», «οι μαγνητικοί
πόλοι στο βορρά και το νότο θα μπορούσαν να αντιστραφούν», «θα ξεσπάσουν
τσουνάμια, ηφαίστεια και σεισμοί, το λένε όλοι οι επιστήμονες!». Μου διάβασε ένα
άρθρο όπου κάτι επιστήμονες υποστήριζαν ότι ο κόσμος πλησιάζει γρήγορα στην
καταστροφή του κι ότι ένα ισχυρό σημάδι γιαυτό είναι πως ο Γαλαξίας της
Ανδρομέδας επεκτείνεται τρώγοντας αστερισμούς από τους γύρω γαλαξίες. Μελέτησαν
υποτίθεται τα όρια της Ανδρομέδας κι ανακαλύπτουν απομεινάρια φαγωμένων
πλανητών τριγύρω της.

Γαλαξιακός κανιβαλισμός κάπως έτσι το
χαρακτήριζαν.

Μου πήρε δυο-τρεις επαναληπτικές
αναγνώσεις για να καταλάβω ότι η Ανδρομέδα δεν άνοιγε δρόμο στο σύμπαν μασώντας
ό,τι έβρισκε μπροστά της σαν ένας τεράστιος διαγαλαξιακός Pac Man αλλά
προφανώς η διέλευση της δίπλα από τους πλανήτες με κάποιο τρόπο τους επηρέαζε.
Αυτό.  Ανακουφίστηκα γιατί αρχικά είχα
φανταστεί το ηλιακό μας σύστημα να μασιόταν και να χωνευόταν από την αδηφάγο
Ανδρομέδα (την οποία την είχα φανταστεί στο μυαλό μου σαν ένα θηλυκό Πάγκαλο)
κι εμείς να καταλήγαμε να περιφερόμαστε σαν μικρές κουράδες που επιπλέουν σε
μια τεράστια τουαλέτα. Και ποιος μου λέει εμένα ότι οι μαύρες τρύπες του
διαστήματος δεν είναι ακριβώς αυτό, τεράστιοι κοσμολογικοί σφιγκτήρες που
χέζουν πλανήτες απόβλητα στο σύμπαν μας? Ποιος μου λέει εμένα ότι το σύμπαν
γύρω μας δεν είναι μια μεγάλη τουαλέτα στη κοσμογονία? Σίγουρα με κάτι παρόμοιο
μοιάζει, τέτοια σκατο-μαυρίλα που επικρατεί.

Δεν είναι άσχημη σκέψη. Θα βοηθούσε να
βλέπαμε τη ζωή αλλιώς, θα ήταν ένα μάθημα ταπεινοφροσύνης κι αυτοκριτικής ακόμα
και για τους πιο ισχυρούς ανθρώπους. Πάρε τον Μπιλ Γκέιτς για παράδειγμα. Αυτός
θα περπατούσε και θα σκεφτόταν: «Είμαι αυτός που ανακάλυψε τα windows,
σχεδόν κάθε σπίτι χρησιμοποιεί το λογισμικό που ανακάλυψα, έχω χεστεί στο
τάληρο με δισεκατομμύρια χρήματα κι επενδύσεις και μπορώ να έχω ό,τι ζητήσω.
Αλλά στην τελική δεν είμαι τίποτα άλλο από τρισεκατομμύρια μόρια στοιβαγμένα
πάνω σε ένα τεράστιο κομμάτι βράχου που περιφέρεται σε ένα μαύρο χάος από απόβλητους
πλανήτες». Καλά ε σκέψεις σαν κι αυτές σου φτιάχνουν τη μέρα.

Πάντως, όλα κι όλα, εγώ δεν ειρωνεύομαι
ποτέ τους επιστήμονες κι ειδικά όσους επιβεβαιώνουν ότι ο κόσμος μας θα
καταστραφεί το 2012 ή ότι θα μας φάει η Ανδρομέδα. Οι επιστήμονες αυτοί αξίζουν
το σεβασμό και το δέος μας γιατί καθημερινά οι ανακαλύψεις τους, τους οδηγούν
σε διαπιστώσεις τόσο έντονες κι εξωπραγματικές�
που απορώ πώς δεν εκρήγνυνται τα κεφάλια τους από το μεγαλείο! Αν μπεις στη διαδικασία να συγκρίνεις τα μεγαλειώδη μεγέθη του σύμπαντος που παρατηρούν αυτοί με την
καθημερινότητά σου μόνο σε καλό δε θα σε βγάλει. Είναι ας πούμε Τετάρτη
βράδυ και το σκουπιδιάρικο περνάει Πέμπτη πρωί οπότε πρέπει εσύ να βγεις να
αφήσεις τα σκουπίδια από τώρα που είναι βράδυ αλλά hey- αν ο ήλιος είχε το
μέγεθος ενός κόκκου άμμου τα αστέρια στο Γαλαξία θα γέμιζαν μια πισίνα
ολυμπιακών διαστάσεων κι αν ο γαλαξίας μας ήταν ένας κόκκος άμμου οι υπόλοιποι
γαλαξίες θα γέμιζαν μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων. Οπότε χέσε μας εσύ και τα
σκουπίδια σου!

Το ανθρώπινο μυαλό δεν είναι
προγραμματισμένο να αντέξει όλη τη μεγαλοσύνη του σύμπαντος και τη σοφία της
φύσης. Κάθε φορά που διαβάζω κάποιο επιστημονικό περιοδικό που αναφέρεται στο big bang ή σε κάποιο άλλο απίστευτο γεγονός
παρόμοιου μεγέθους νιώθω  λες και είμαι
ήρωας σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Δουλειά μου δεν είναι να ξέρω πώς έχει
φτιαχτεί το παιχνίδι, τι μηχανισμούς, τι καλώδια και τι λογισμικό το αποτελούν.
Δουλειά μου είναι να πηδήξω από το ένα συννεφάκι στο άλλο, να μαζέψω τα
φρουτάκια, να σκοτώσω τον κακό και να σώσω την πριγκίπισσα. Δείξε κατανόηση, η
γενιά μου έβγαλε το δημοτικό με ένα Game Boy στο
χέρι.

Οι αστροφυσικές τρομακτικές ειδήσεις
για την καταστροφή του κόσμου θα έπρεπε να συνοδεύονται και με σηματάκι
απαραίτητης γονικής συναίνεσης. Όπως σε σκηνές φρίκης (σαν αυτές που δείχνουν
φοιτητές που  κοπανιούνται μόνοι τους σε
ζαρντινιέρες ή επιτίθενται με τα σακατεμένα γόνατά τους στα γκλόμπ των
αστυνομικών) ο εκφωνητής λέει να απομακρύνουμε τα παιδιά από τις οθόνες, έτσι
πρέπει να γίνεται και στις δυσοίωνες προβλέψεις. Πώς μπορώ να κάνω zapping
και να απολαύσω το love bites
και το Next Top Model
όταν συνέχεια μου υπενθυμίζουν τη ματαιότητα των πάντων και να με αγχώνουν? Θα καταστραφεί ο κόσμος το 2012
και μπορεί μέχρι τότε να μην έχουμε προλάβει να πάρουμε ακόμα πρωτάθλημα!

Οι επιστήμονες πάντως παρά τις
δυσοίωνες προβλέψεις δε δείχνουν να ανησυχούν, ανακαλύπτουν ότι μπορεί να
καταστραφεί ο κόσμος κι αντί να τα παρατήσουν όλα και να το σκάσουν στη Χαβάη
να χαρούν τα χρόνια που απομένουν, αυτοί κάθονται και παρατηρούν τα αστέρια ή χαζεύουν περιμένοντας να αλλάξουν χρώμα τα
υγρά μέσα στους δοκιμαστικούς σωλήνες τους. Παλιά είχα γνωρίσει μια πυρηνική
φυσικό με την οποία είχαμε διατηρήσει μια ιντερνετική επαφή επειδή σπούδαζε στο
εξωτερικό όπου και  τώρα δουλεύει. Ήταν
χαλαρή, προσγειωμένη κι ευχάριστη. Όταν βρισκόταν Ελλάδα κι είχαμε βγει ένα βράδυ καθώς κοιτούσαμε
τα αστέρια θέλησε να μου εξηγήσει τη θεωρία των οχτώ διαστάσεων. Ότι υπάρχουν
δηλαδή οχτώ διαστάσεις και τρέχα γύρευε.

Τις πρώτες 4 διαστάσεις τις χώρεσε ο
εγκέφαλός μου. Έβγαζαν νόημα.  Άντε πες
και την πέμπτη διάσταση κάπως μπόρεσα να τη χωνέψω. Οι υπόλοιπες διαστάσεις
κατέρρευσαν στο μυαλό μου. Δε μπορούσα να βρω πάτημα για να κατανοήσω το
μεγαλείο. Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι καθώς μου περιέγραφε την έβδομη διάσταση
θυμάμαι πως μιλούσε για κάτι που είχε διάμετρο μισό μέτρο και είχε το σχήμα
ενός ντόνατ. Αποκλείεται να μην κάνω λάθος. Το πιο πιθανό το μυαλό μου να μην
μπορούσε να αφομοιώσει αυτά που άκουγε και να αποτραβήχτηκα από την
πραγματικότητα πλάθοντας μια δική μου εξήγηση για την έβδομη διάσταση. Επειδή  όμως με γοητεύουν πολύ οι έξυπνες γυναίκες,
ίσως να μην είχα το μυαλό μου στις οχτώ διαστάσεις και απλά να σκεφτόμουν μόνο
πώς θα γινόταν να την πηδούσα.

Έμεινα με την απορία λοιπόν, ένας Θεός
ξέρει από τι αποτελούνται οι οχτώ διαστάσεις. Όποιος ξέρει, ας το κρατήσει για
τον εαυτό του δε θέλω να ξέρω.

Μπορεί εγώ να αποφάσισα να μείνω στην
άγνοια (ignorance is a bliss) και να μην ακούσω τους
επιστήμονες αστροφυσικούς, σαν σωστός γιατρός όμως εσένα θα σου ανοίξω τα μάτια
όσον αφορά μια απειλή χειροπιαστή, μια απειλή που καραδοκεί έξω από την πόρτα
μας. Τη γρίπη των χοίρων. Και πιο συγκεκριμένα το εμβόλιό της.

Αν κάποιος ψάχνει σημάδια για την
Αποκάλυψη, μια πανδημία θα ήταν σίγουρα ένα από αυτά. Αμφιβάλλω βέβαια αν
μπορείς να αποκαλέσεις πανδημία τη γρίπη των χοίρων. Μεγαλύτερη πανδημία είναι
η εξάπλωση των Αμερικανών στις περιοχές που έχουν πετρέλαιο. Όπως και να' χει
μεγάλος ντόρος γίνεται στα κανάλια για τον αν πρέπει ή όχι να κάνουμε το εμβόλιο,
αν έχει παρενέργειες, αν είναι απαραίτητο κι αν τελικά θα αντέξουμε να ζήσουμε
μέχρι το 2012 για να δούμε τον κόσμο να καταστρέφεται. Ο phantom
έχει τις απαντήσεις.

-Μπορώ να είμαι σίγουρος ότι το εμβόλιο είναι ασφαλές?

-Όχι. Όσες μελέτες έχουν γίνει μέχρι τώρα για το εμβόλιο δε μας έχουν δώσει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα γιατί η γρίπη των χοίρων εμφανίστηκε πολύ πρόσφατα και πρέπει να περιμένουμε αρκετό καιρό για να βγάλουμε σαφή συμπεράσματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ουσίας που δεν δοκιμάστηκε αρκετά είναι η θαλιδομίδη, από τα μεγαλύτερα φαρμακευτικά φιάσκο, ήταν μια ουσία που μπορούσε να δράσει ως αντιεμετικό φάρμακο κατά της πρωινής αδιαθεσίας για εγκύους και ειδικότερα ως καταπραϋντικό και ως ήπιο υπνωτικό κατά της αυπνίας. Εξαιτίας της χαλαρής νομοθεσίας για την είσοδο των φαρμάκων στην αγορά εκείνη την περίοδο κι εξαιτίας της αμέλειας να γίνουν εξειδικευμένες δοκιμές εις βάθος χρόνου το φάρμακο έγινε η αιτία να αυξηθεί δραματικά ο αριθμός γεννήσεων νεογνών με μικρά και μη ανεπτυγμένα άκρα, μια κατάσταση γνωστή ως φωκομελία, ένα είδος τερατογένεσης κατά την οποία παρατηρείται απευθείας έκφυση των άκρων χεριών από τους ώμους και των άκρων ποδιών από την ισχιακή χώρα καθώς η θαλιδομίδη απέφραζε τα αγγεία και παρεμπόδιζε έτσι τη ροή του αίματος στα αναπτυσσόμενα άκρα, προκαλώντας την ανεπαρκή έως ανύπαρκτη ανάπτυξή τους.

Δε χρειάζεται όμως να δαιμονοποιήσουμε το εμβόλιο. Απλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ακόμα ότι είναι ασφαλές. Αυτό που μπορεί να πει κάποιος με σιγουριά είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα διατρέχεις μικρότερο κίνδυνο αν έχεις κάνει το εμβόλιο παρά αν δεν το έχεις κάνει, κυρίως (και τονίζω το κυρίως) όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το ανοσοποιητικό σου σύστημα.

-Γιατί να κάνω το εμβόλιο για τη γρίπη των χοίρων και να μην το κάνω και για την απλή γρίπη?

-Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που προσβάλλονται από την απλή γρίπη δεν παρουσιάζει κανένα ανησυχητικό σύμπτωμα. Η ανησυχία με τη γρίπη των χοίρων είναι ότι πρόκειται για νέα μετάλλαξη η οποία δεν αναγνωρίζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Φαντάσου το ανοσοποιητικό μας σύστημα σαν το antivirus του υπολογιστή σου. Για να αναγνωρίζει τους ιούς πρέπει να του κάνεις update. Και τα update του οργανισμού μας είναι τα εμβόλια. Όσον αφορά στη γρίπη των χοίρων, παρόλο ότι είναι σχετικά ήπια, υπάρχει η ανησυχία μήπως μεταλλαχτεί σε κάτι χειρότερο.

-Δε μπορώ να εμβολιαστώ μετά αν ακουστεί ότι μεταλλάχτηκε ο ιός?

-Δύο είναι τα προβλήματα που έχει το σκεπτικό αυτό. Πρώτον, χρειάζονται δύο με τρεις βδομάδες για να αποκτήσουν οι άνθρωποι ανοσία μετά το πρώτο εμβόλιο. Και δεύτερον αργότερα μπορεί να μην βρεις εμβόλιο αν τα αποθέματα τελειώσουν με τον χαμό που έχει ξεσπάσει! Υπάρχουν αναφορές για νοσηλευτικό προσωπικό που αρνείται να εμβολιαστεί, πολλοί εκ των οποίων τελικά νόσησαν, κάτι που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη γιατρών ή νοσοκόμων για να κάνουν τα εμβόλια ή να φροντίσουν τους ασθενείς!

-Δεν είναι καλύτερο να μην κάνω
το εμβόλιο κι αν τελικά έχω την ατυχία να κολλήσω τη γρίπη των χοίρων τότε απλά να
λάβω τη φαρμακευτική αγωγή(Tamiflu)?

-Αυτή είναι η πιο λογική και ψύχραιμη
προσέγγιση στο θέμα, αυτή την άποψη ακολουθώ κι εγώ κι αυτή θα πρότεινα να
ακολουθήσεις κι εσύ. Με τη βασική προϋπόθεση να μην έχεις κανένα πρόβλημα με το
ανοσοποιητικό σου σύστημα. Να είσαι δηλαδή γενικά υγιής. Λάβε όμως υπόψη ότι
παρόλο ήπια, η γρίπη των χοίρων είναι ζόρικη ασθένεια. Θα είσαι άρρωστος για
καμιά βδομάδα, οι άλλοι θα σε θέσουν σε καραντίνα και δε θα μπορείς να
δουλέψεις ούτε να φροντίσεις άλλα άτομα όπως παιδιά ή ηλικιωμένους. Η αντιική
αγωγή το μόνο που κάνει είναι να μειώνει την περίοδο της ασθένειας κατά μία
μέρα, δε μπορεί να κάνει θαύματα. Λάβε επίσης υπόψη ότι και τα αντιικά έχουν
παρενέργειες κι ότι η γρίπη των χοίρων μετά την άλογη χρήση των φαρμάκων
εξαιτίας της τρομοκρατίας των δελτίων ειδήσεων μπορεί να καταλήξει να γίνει
ανθεκτική απέναντι στον ιό. Πρόσφατα σε ένα νοσοκομείο στην Ουαλία εμφανίστηκε
μετάλλαξη του ιού που είναι ανθεκτική στο Tamiflu στην
αντιική αγωγή δηλαδή και μάλιστα εξαπλώθηκε από ασθενή σε ασθενή στο νοσοκομείο
χωρίς να μπορεί να αντιμετωπιστεί με κανένα φάρμακο. Σε κάτι τέτοιες
περιπτώσεις η μόνη προστασία είναι το εμβόλιο, που θα έπρεπε να έχει γίνει από
πριν.

-Αν φοράω μάσκα έξω στο δρόμο ή στο
μετρό και στα λεωφορεία θα είμαι προφυλαγμένος?

-Όχι. Η μάσκα μετά από ένα τέταρτο θα
υγρανθεί από την αναπνοή σου οπότε ίσως επιτρέψει στα μικρόβια να περάσουν στο
αναπνευστικό σου σύστημα και συνεπώς στον οργανισμό σου. Η μάσκα δεν
προφυλάσσει ιδιαίτερα. Αν κάποιος φταρνιστεί στο χέρι του κι αγγίξει ένα πόμολο
ή ένα χερούλι λεωφορείου κι εσύ έπειτα το αγγίξεις και μετά τρίψεις τα μάτια
σου θα έχεις περισσότερες πιθανότητες να κολλήσεις τον ιό απότι αν τον
φιλούσες.

-Πώς λειτουργεί ακριβώς το εμβόλιο? Με
απλά λόγια.

-Ένα εμβόλιο περιέχει ζωντανά ή νεκρά
σωματίδια του ιού με σκοπό να ενισχύσει το ανοσοποιητικό σου σύστημα, δηλαδή να
φέρει τον οργανισμό σου σε επαφή με τον ιό, να αναπτύξει τα αντισώματα που θα
τον καταπολεμήσουν έτσι ώστε όταν έρθεις σε επαφή με τον πραγματικό ιό να έχεις
έτοιμους τους στρατιώτες-αντισώματα να του επιτεθούν χωρίς εσύ να παρουσιάσεις
κανένα σύμπτωμα.

-Τελικά να κάνω ή να μην κάνω το
εμβόλιο?

-Η επιλογή είναι δική σου. Κατά πάσα
πιθανότητα είτε το κάνεις είτε δεν το κάνεις θα επιβιώσεις μια χαρά. Αν αποφασίσεις
να κάνεις το εμβόλιο το πλεονέκτημα θα είναι ότι αν φτερνιστεί κάποιος πάνω σου
στο μετρό ή αν κάποιο στενό συγγενικό ή φιλικό σου πρόσωπο έχει τη γρίπη των
χοίρων εσύ θα ξέρεις ότι είσαι καλυμμένος. Απτην άλλη, αν δεν συναναστρέφεσαι με πολύ κόσμο
σε κλειστούς χώρους και συμμερίζεσαι τις ανησυχίες πολλών επιστημόνων για το
εμβόλιο μην το κάνεις και πάλι συνέχισε να ζεις την καθημερινότητά σου χωρίς να
αλλάξεις κάτι.

Προσωπικά δεν βρίσκω την ανάγκη να κάνω
το εμβόλιο, σύμφωνα με τα τωρινά δεδομένα.

Όλη αυτή η κουβέντα για την καταστροφολογία
και τους ιούς μου έφερε στο μυαλό μια καινούργια σειρά, που βγήκε φέτος το flash forward. Πρωταγωνιστεί ο Joseph
Fiennes κάνοντας τον καλό πρώην αλκοολικό μπάτσο σε ένα κόσμο όπου ξαφνικά ένα πρωί όλοι
λιποθυμούν για 137 δευτερόλεπτα κι όλο αυτό το διάστημα βλέπουν μια εικόνα από
το μέλλον τους, βασικά βλέπουν ακριβώς τι θα κάνουν 6 μήνες μετά από εκείνη τη
στιγμή. Ο καθένας κάνει κάτι διαφορετικό, άλλος διαβάζει την εφημερίδα στην τουαλέτα,
άλλοι πυροβολείται. Το μεγαλύτερο spoiler της μοίρας.

Καθώς η συνείδησή τους τριγυρνούσε στο μέλλον, με το πέρας
των 137 δευτερολέπτων ξαναγυρίζουν στο παρόν, όπου όλοι είναι μπερδεμένοι. Ή
και πεθαμένοι ακόμα μιας και όλοι έπεσαν σε μπλάκ άουτ κι άλλοι μπορεί να οδηγούσαν,
πιλοτάριζαν ή κολυμπούσαν μέχρι τη στιγμή που λιποθύμησαν. Παντού βλέπεις
τρακαρισμένα αυτοκίνητα, ανθρώπους να τσακώνονται ή να κοιτάζουν έκπληκτοι το
χάος τριγύρω, τον πρωταγωνιστή να τρέχει πέρα δώθε αλαφιασμένος ανάμεσα σε
διάφορα οπτικά εφέ καταστροφής,  ενώ
φωτιές φαίνεται να έχουν ξεσπάσει σε διάφορα κτίρια χωρίς λόγο λες και απόρησαν
που οι τριγύρω λιποθύμησαν κι έκαψαν τον τσιμεντένιο εγκέφαλό τους. Σε μια
στιγμή στο πρώτο επεισόδιο δείχνει και το Λονδίνο. Το Big Ben έχει πιάσει φωτιά. Μάλλον
οι καμπάνες θα υπερθερμάνθηκαν όσο ήταν όλοι λιπόθυμοι.

Από κει κι έπειτα όλο το ενδιαφέρον έγκειται στο τι κρύβεται
πίσω από αυτό το όραμα του μέλλοντός τους. Αυτό αναλαμβάνει να το λύσει ο
Joseph Fiennes. Στο όραμα του μέλλοντος είδε τον εαυτό του να βρίσκεται σε ένα
δωμάτιο γεμάτο στοιχεία κολλημένα σε έναν τοίχο και σχετικά με την υπόθεση, ενώ
προσπαθούσε να κρυφτεί από κάτι κακούς που κυνηγούσαν να τον σκοτώσουν. Α κι
επίσης έπινε κι από ένα φλασκί πράγμα που σημαίνει ότι θα ξανακυλήσει στο
αλκοόλ. Ή μήπως όχι? Ναι! Όχι! Εξαρτάται αν πιστεύεις στη μοίρα ή στην ελεύθερη
θέληση. Η σειρά φιλοδοξεί να μας λύσει αυτή την απορία αιώνων που απασχόλησε
για χρόνια μεγάλα φιλοσοφικά μυαλά καταφέρνοντας να αφήσει και χώρο για μια
ρομαντική υποπλοκή. Η γυναίκα του ήρωα είδε στο μέλλον τον εαυτό της με άλλον
άντρα.

Σε πονοκεφαλιάζει λίγο η υπόθεση. Αντί για flash forward η σειρά θα μπορούσε
να λέγεται Η Πρακτική Αναζήτηση Του Αντισυμβατικού Ντετερμινισμού Μέσω Της
Εμπειρίας. Μετά το πτυχίο ιατρικής από το House και Grey's Anatomy, το πτυχίο
αξιωματικών αστυνομίας από το CSI
και το πτυχίο ανακριτή από το 24 τώρα θα έχω και πτυχίο φιλοσοφίας από το flash forward.

Είναι πολύ διασκεδαστική σειρά, αν και όλη η πλάκα έγκειται
στο να προσπαθείς να βρεις τρύπες στην παράλογη εξέλιξη του σεναρίου. Αν όλοι
είδαν το μέλλον τους την ίδια χρονική στιγμή, τότε πώς οι μελλοντικοί εαυτοί
τους δεν έδειξαν να γνωρίζουν ότι το flash forward θα συνέβαινε?  Όλοι
βρίσκονταν σε συσκέψεις ή περπατούσαν ή έβλεπαν τηλεόραση. Κανείς δεν είδε τον
εαυτό του να λέει: «Ουόου, αυτό είναι  το
κομμάτι από το μέλλον που είδα πριν 6 μήνες».

Αυτό δεν είναι σειρά, είναι πάζλ. Υπάρχουν 10 εκατομμύρια
παράδοξα στο σενάριο, εσύ πόσα μπορείς να βρεις? (Οι απαντήσεις θα γραφούν σε
ποστ την ίδια ώρα που δημοσιεύεται αυτό, αλλά μετά από 6 μήνες..!)

Κλείνοντας, για να σου αποδείξω ότι οι
άνθρωποι δεν πρέπει να τρομάζουμε με τίποτα και για κανέναν, γιατί ο φόβος μας
κάνει ευάλωτους και υποχείρια στα αδίστακτα χέρια ισχυρότερων ανθρώπων δες εδώ
πόσες παρόμοιες καταστροφολογικές προφητείες υπήρξαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας.

Κάθε φορά που έπρεπε να έρθει το τέλος
του κόσμου…
31/12/999:Χίλια χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, το
τέλος σύμφωνα με τα απόκρυφα Ευαγγέλια.
20/2/1524:Ένας κατακλυσμός θα αφάνιζε τον κόσμο σύμφωνα με
τον Γερμανό Γιόχανες Στέφλερ.
19/5/1719:Ο Ελβετός μαθηματικός Ζακ Μπερνούλι προέβλεψε τη
σύγκρουση ενός κομήτη με τη Γη.
1732:Το τέλος του κόσμου που προέβλεψε ο Νοστράδαμος.
19/10/1814:Η Τζοάνα Σάουθκοτ προέβλεψε ότι εκείνη την
ημέρα θα γεννούσε τον «δεύτερο Μεσσία» (και θα ερχόταν το τέλος του κόσμου).
3/4/1843, 7/7/1843, 21/3/1844, 22/10/1844:Ο Αμερικανός
Γουίλιαμ Μίλερ ανακοίνωσε το τέλος του κόσμου σε όλες αυτές τις ημερομηνίες.
2/10/1914:Η Ημέρα της Κρίσης σύμφωνα με τον Τσαρλς Τέιζ
Ράσελ, τον ιδρυτή των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Δε συνέβη τίποτα. Οι οπαδοί του
προέβλεψαν το τέλος του κόσμου το 1925, το 1941, το 1975 και τέλος στις
2/10/1984.
17/12/1919:Ο σεισμολόγος και μετεωρολόγος Αλμπέρτο Πόρτα
προέβλεψε μια μοιραία σύνοδο 6 πλανητών.
24/5/1954:Στις 18 Μαΐου εμφανίστηκαν ρωγμές στο Κολοσσαίο
(κάτω). Σύμφωνα με μια αρχαία δοξασία, «Η Ρώμη και ολόκληρος ο κόσμος θα είναι
ασφαλείς όσο το Κολοσσαίο είναι όρθιο». Κάποιοι προέβλεψαν την ημερομηνία, και
χιλιάδες προσκυνητές πήγαν στον Πάπα, για να ζητήσουν άφεση αμαρτιών.
28/10/1992:Ο αιδεσιμότατος Λι Γιανγκ Λιμ, της
ιεραποστολικής εκκλησίας του Τάμι, στη Νότια Κορέα, ανακοίνωσε ότι ο Χριστός
είχε ζητήσει να συγκεντρωθούν 144.000 πιστοί τα μεσάνυχτα εκείνης της ημέρας,
για να τους σώσει από τον Αρμαγεδδώνα (την τελική μάχη ανάμεσα στο Καλό και το
Κακό). Περισσότερα από 100.000 άτομα παρουσιάστηκαν σε περίπου 200
φονταμενταλιστικές εκκλησίες. Όμως ο Λι Γιανγκ Λιμ συνελήφθη, γιατί
καταχράστηκε 4 εκατομμύρια δολάρια που συγκεντρώθηκαν από δωρεές των πιστών.
7/1999:Ένα δεύτερο τέλος του κόσμου που προέβλεψε ο
Νοστράδαμος.
11/1999:Διατυπώθηκε η εικασία ότι ένα πείραμα ατομικής
φυσικής στα Brookhaven National Laboratories των ΗΠΑ θα μπορούσε να οδηγήσει
στη δημιουργία μιας μαύρης τρύπας που θα καταβρόχθιζε τον κόσμο.
31/12/1999:Η ημερομηνία του Millennium bug (τα συστήματα
πληροφορικής θα έπρεπε να κρασάρουν).
19/1/2038:Στις 05:14:07 ώρα Ελλάδας προβλέπεται ένα
καινούριο Millennium bug (που αυτή τη φορά θα έχει να κάνει μόνο με το
λειτουργικό σύστημα Unix).

Τα βρήκα σε ένα άρθρο στο ιντερνετ από
το περιοδικό Focus και είναι απλά μια μικρή γεύση,
ενδεικτική του πόσο ο άνθρωπος έχει ανάγκη να φοβηθεί μπροστά σε μια μεγάλη
καταστροφή για να ξεπεράσει τα κόμπλεξ και τις φοβίες του και να μπορέσει να
στραφεί στο συνάνθρωπο και να ενωθεί μαζί του ενάντια στην κοινή απειλή. Δε
χρειάζεται να πιστέψουμε ότι θα καταστραφεί ο κόσμος για να βρούμε μια
δικαιολογία να χαρούμε τη ζωή μας και να τολμήσουμε να κάνουμε το βήμα και να
πλησιάσουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Η ζωή ούτως ή άλλως έχει ημερομηνία
λήξης, όχι το 2012, αλλά κάποια στιγμή που είναι άγνωστη για τον καθένα μας. Αν
όμως πρέπει ντε και σώνει να ενωθούμε κάτω από έναν κοινό σκοπό, ας ενωθούμε
κάτω από τη σημαία του Παναθηναϊκού!

Καμία δυσκολία δεν αξίζει να σας χαλάει
τη διάθεση.  Προλάβετε λοιπόν να χαρείτε
τη ζωή σας. Και βγείτε να την γλεντήσετε.

Τίποτα στη ζωή μην το θεωρείς δεδομένο.

Θυμάσαι που στο προηγούμενο ποστ ανέφερα πως έφτιαξα το πισί
ύστερα από κατάθεση μιας μικρής περιουσίας στη Cosmodata της
Γλυφάδας και πώς σκόπευα να κάτσω να το χαρώ? Ε το πισί την επόμενη κιόλας μέρα
κατέληξε στα παλιοσίδερα. Τώρα γράφω από το νέο μας laptop.

Αν σε νοιάζει άκου πώς έχουν τα πράγματα.

Πριν 1,5 μήνα δοκίμασα να κάνω format στο μακαρίτικο υπολογιστή μας ο οποίος
ήταν ένας αξιοπρεπής Pentium 4 αγορασμένος το 2003 επειδή κόλλαγε συνέχεια  λες και ήταν χυμένη Coka Cola στο
πάτωμα ενώ σερνόταν χειρότερα κι από σαλιγκάρι μετά από βροχή. Αγγάρεψα τον Dreiko να
μου χτυπήσει το format.
Ύστερα από κάποιες δυσκολίες που ξεπεράστηκαν (βαριόμασταν να περάσουμε όλα τα cd με
τους drivers κι
αναρωτιόμασταν μετά γιατί δε μπορεί να μπει στο internet) τα καταφέραμε.

Ο υπολογιστής όμως άρχισε να κάνει κάτι απροσδόκητα restart. Ο αδερφός κάθε φορά
που έμπαινε στο internet
ανέβαζε 20 πίεση, ξέρεις τι είναι μετά από μία ώρα αερολογίας και προσποιητής
καλοσύνης κι ενδιαφέροντος να έχεις καταφέρει να ψήσεις το γκομενάκι στο facebook να σου δώσει το
τηλέφωνό της και στην κρίσιμη στιγμή να σβήνει ο υπολογιστής? Ή είναι σημάδι
από το σύμπαν ότι είναι μοιραίο να μη συναντηθείτε ή μεγάλη γκαντεμιά! Ο
υπολογιστής θεώρησε ευγενικό να πάψει να μας παιδεύει με τα restart και να
σβήσει τελείως. Το πρόβλημα μάλλον ήταν μεγαλύτερο, θα χρειαζόμουν μια πιο
διεισδυτική ματιά.

Έτσι κάλεσα τον Trikalo. Η πρώτη και μοναδική γνωριμία μέσα από το blog που
καταφέρνει όχι μόνο να διεισδύσει στο άντρο του phantom αλλά και
να γνωρίσει και τη phantom-φαμίλια.
Ο Τρικ κυλίστηκε στο βούρκο, πήρε κατσαβίδι κι άνοιξε το tower. Αν δεν είχε δηλωθεί επίσημα ότι η
γρίπη των χοίρων ξεκίνησε από ένα χωριό του Μεξικό θα ήμουν σίγουρος πως
ξέσπασε μέσα από το tower  του υπολογιστή μου.
Είχε περισσότερη σκόνη κι από το βιβλίο της νευρολογίας μου, η μαυρίλα, τα
χνούδια κι οι σκόνες ήταν ικανές να συντηρήσουν τον ιό Εμπόλα και την ευλογιά
για τα επόμενα 100 χρόνια. Φιλοξενούσα μέσα στο πισί μου μικροοργανισμούς που
δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα.

Ο γενναίος πολεμιστής Τρικ πολεμώντας την καρδιά του
προβλήματος με όπλο ένα ρολό χαρτί κουζίνας, ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα και το
πιστολάκι της mother καθάριζε, φύσαγε και ξέπλενε ό,τι μπορούσε. Τέτοιο ξέπλυμα
δεν έκανε ούτε ο Αλ Καπόνε την εποχή που μεσουρανούσε με τις κομπίνες του και
ξέπλενε δολάρια. Με δέλεαρ ότι αν μου το έφτιαχνε θα τον κέρναγα σουβλάκια από
το καλύτερο σουβλατζίδικο του ηλιακού συστήματος το οποίο απέχει 5 λεπτά από το
σπίτι μου κατάφερε και τον ανέστησε. Το πισί λειτουργούσε αλλά χρειαζόταν
οπωσδήποτε να το κοιτάξει τεχνικός και να του χτυπήσω μια αναβάθμιση να
εκσυγχρονιστεί.

Δευτέρα πρωί κίνησα με τον υπολογιστή στην αγκαλιά μου
γεμάτος χαρά και προθυμία να ξαλαφρώσω την τσέπη του μπαμπά για να μπορέσω να
έχω έναν πιο ισχυρό υπολογιστή. Είπα στον ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ υπάλληλο της Cosmodata της
Γλυφάδας ο οποίος ήταν και ο ΕΝΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ τεχνικός όλου του καταστήματος
ότι ο υπολογιστής μου κάνει restart όποτε του καβλώσει(sic) κι ότι με την ευκαιρία αφού το φτιάξουν να του κάνουμε και
μια αναβάθμιση. Έτσι συμφωνήσαμε να του προσθέσουμε 4 RAM του 1 γιγα, μια καινούργια κάρτα γραφικών,
ένα τροφοδοτικό, ένα dvd-recorder κι ένα σκληρό δίσκο
320 γιγα. Αξία περίπου 300 ευρώ. Συν την εργασία του τεχνικού 40 ευρώ.

Με καλούν ότι ο υπολογιστής είναι έτοιμος κι ότι μπορώ να
περάσω να τον πάρω. Πηγαίνω γεμάτος χαρά, τους πληρώνω και τον φέρνω σπίτι.
Μετά από 2 μέρες ο υπολογιστής γαμήθηκε στα restart. Άναβε κι έσβηνε κι εγώ ένιωθα λες και είχαμε καλοκαίρι
και γινόντουσαν  διακοπές ρεύματος λόγω
υπερφόρτωσης της ΔΕΗ. Τον πήγα πίσω στον τεχνικό. Ξέρεις, αυτόν τον έναν και
μοναδικό για ολόκληρο κατάστημα.

Ο τεχνικός διαπίστωσε πως οι 2 RAM που βάλαμε είχαν καεί. Τις άλλαξε,
ευτυχώς τις κάλυπτε η εγγύηση εξάλλου 2 μέρες τις χρησιμοποιήσαμε κι απεφάνθη
πως έφταιγε η τάση του ρεύματος στο σπίτι κι ότι οι εναλλαγές στην τάση
ευθύνονταν για τα restart.
Αγοράσαμε ένα ups για
να ρυθμίζει την τάση. Άλλα 50 ευρώ, τα οποία τα προσθέτουμε στα 340 ευρώ από
πριν. Σύνολο μέχρι τώρα? 390 ευρώ.

Με το που συνδέουμε τον υπολογιστή, όσο περιμέναμε να
φορτίσει το ups, το
πισί βαράει restart. Η
υπομονή μας δοκιμαζόταν ενώ η εμπιστοσύνη μας στον τεχνικό της Cosmodata είχε
κλονιστεί. Νιώθαμε ότι μας εκμεταλλεύονται, ο αδερφός ήθελε να πάει από το
μαγαζί να του δαγκώσει την καρωτίδα κι εγώ να του καρφώσω στυλό στον αμφιβληστροειδή.
Όταν φορτίστηκε το ups,
τα restart μειώθηκαν σε 1-2 τη μέρα. Μετά από κανα 5ημερο άρχισαν να
γίνονται κάθε λεπτό, μέχρι που ο υπολογιστής δεν άντεξε και δεν άναβε τελείως.

Τον ξαναπήγαμε στην Cosmodata για τρίτη φορά. Μας τον κράτησε κοντά στις 2 βδομάδες.
Για 2 ολόκληρες βδομάδες όχι μόνο δεν υπήρχε υπολογιστής στο σπίτι αλλά έκαναν
διαμαρτυρία συμπαράστασης και οι υπόλοιπες συσκευές του σπιτιού. Άρχισε τώρα η
τηλεόραση να κάνει restart,
ενώ έμενε αναμμένη μόνο αν άναβες και το κεντρικό φως του δωματίου. Δηλαδή το
να αποκοιμηθείς μπροστά στην τιβί δεν έπαιζε καν ως πιθανότητα γιατί θα έπρεπε
να έχεις το φως-προβολέα να σε φέγγει λες κι έρχεται καταπάνω σου νταλίκα με τα
φώτα αναμμένα. Όταν μετά από μια αλλαγή πολύπριζων λύσαμε το πρόβλημα των restart της
τηλεόρασης, κατάφερα να χαλάσω την κεντρική κεραία της πολυκατοικίας.  Πώς έγινε? Το σπίτι δίπλα μας το νοίκιασε μια
πολύ σέξυ μπατσίνα κι εγώ ως τζέντλεμαν πήγα στην ταράτσα να τη βοηθήσω σε κάτι
που ήθελε με την κεραία. Φυσικά δεν είχα ιδέα. Κούνησα κάτι καλώδια όχι μόνο
για να δείξω ότι κάτι κάνω αλλά γιατί ζαλίστηκα από το ύψος κι ήθελα κάπου να
κρατηθώ για να σιγουρευτώ ότι δε θα πετάξω μαζί με τα περιστέρια.

Έτσι εκτός από την εξορία του υπολογιστή στον τεχνικό, την
προσωρινή ειρωνεία της τηλεόρασης να κάνει κι αυτή restart κατάφερα
να ξεπαστρέψω και την κεραία της πολυκατοικίας. Τουλάχιστον η νέα νοικάρισσα
είναι μια σέξυ ξανθιά μπατσίνα. Ω ναι. Θα στα πω άλλη φορά.

Μετά από τόσες βασανιστικές βδομάδες χωρίς υπολογιστή και internet μας τηλεφωνεί ο
τεχνικός της Cosmodata.
Θα έπρεπε να του κάνει φορματ του υπολογιστή (το οποίο το χρέωνε 40 ευρώ). Του
είπα να το προχωρήσει. Έχουμε 390+40=430 ευρώ. Μετά από 2 μέρες λέει πως παρά
το φορμάτ του κάνει ακόμα restart.
Θα χρειαζόταν να αλλάξει και την κάρτα ήχου και να βάλει μια εξωτερική. 15
ευρώ. Τελικό σύνολο 445 ευρώ.

Έχοντας περάσει 1,5 μήνας κι έχοντας ξοδέψει 445 ευρώ και
καμιά 50αρια ευρώ σε βενζίνες και lexotanil πάω και παραλαμβάνω τον υπολογιστή μου. Γεμάτος χαρά
την προηγούμενη Παρασκευή τους αποχαιρέτησα στο μαγαζί  λέγοντας πως ελπίζω να μην τους ξαναδώ σύντομα
και να μην έχω άλλα τρεχάματα με το πισί που μου έλειψε το γλυκό μου τόσο καιρό
κι ανεβάζω και το προηγούμενο ποστ ότι
θα τον χαρώ και μετά θα επανέλθω στο blogging. Ε ποια φαντάζεσαι ότι είναι η συνέχεια? Παρασκευή πρωί τον
πήρα φτιαγμένο υποτίθεται, Σάββατο πρωί γαμιέται στα restart! Μέχρι το σημείο να μην ανάβει.
Το ξαναπηγαίνω στον τεχνικό της Cosmodata για τέταρτη φορά! Και τι μου λέει ο υπεύθυνος του
καταστήματος? «Αααα πάλι σου έκανε restart, ε θέλει πέταμα ο υπολογιστής!»

Τι λε ρε μόρτη, ο υπολογιστής μου θέλει πέταμα ή εσύ θέλεις
έναν επαναπροσδιορισμό στον επαγγελματικό σου προσανατολισμό? Ξέσπασε διαμάχη
στο μαγαζί, ευτυχώς ο τεχνικός κι ο υπεύθυνος ήταν συζητήσιμοι, αν ήθελε πέταμα
ο υπολογιστής τα πράγματα αξίας 400 ευρώ που βάλαμε πάνω τι θα τα έκανα θα τα
έβαζα στον κώλο μου? Τελικά καταλήξαμε πως επειδή σκεφτόμουν μετά από τόση
ταλαιπωρία να αγοράσω ένα καινούργιο λαπτοπ, να μου έκοβαν από την τιμή 250
ευρώ, καμιά εκατοστή πιο κάτω από τα υλικά που αγόρασα και θα μου έμενε εμένα
αμανάτι ο σκληρός, η κάρτα γραφικών,  το dvd-recorder, το  τροφοδοτικό, η κάρτα ήχου και το ups.

Από αυτά μόνο το σκληρό δίσκο μπορώ να αξιοποιήσω,το ups το συνδέσαμε με την τηλεόραση, αν κοπεί το ρεύμα να συνεχίσουμε να βλέπουμε. Όλα τα
υπόλοιπα θα πάνε για πούλημα. Μαζί με τον επεξεργαστή. Έλα παιδιά, όποιος τα
θέλει τα πουλάω κοψοχρονιά!

Τελικά πήραμε ένα laptop Toshiba το οποίο κωλομετράει κι απορώ τι
μαλάκας ήμουν που δεν αγόραζα laptop τόσο καιρό. Θα το έβγαζα φωτογραφία να το δεις αλλά έχει
ξεκολλήσει το κουμπί της κάμερας του κινητού και δε βγάζει φωτογραφίες…

Ναι, όπως κατάλαβες έχω ένα θεματάκι με τις ηλεκτρικές
συσκευές.

Googlάρωντας
την Cosmodata έπεσα πάνω σε αυτό το forum : http://www.freestuff.gr/forums/viewtopic.php?t=27990 Beware!!!
Για το λάπτοπ μας δεν ανησυχώ, η Toshiba δίνει 2 χρόνια εγγύηση εκ των
οποίων ο πρώτος χρόνος σε καλύπτει για όοοοο,τι κι αν συμβεί, ακόμα κι αν στο
κλέψουν ή χύσεις καφέ ή το ρίξεις από το μπαλκόνι! Φαντάζομαι η εγγύηση το
καλύπτει αν κάνει restart,
ε? Ε? Ε?!?!?!?!

Όσο καιρό δεν είχα υπολογιστή αποτοξινώθηκα. Αναρωτήθηκα
ποια είναι η χρησιμότητα του blog,
τι μου προσφέρει, πώς ζούσε ο κόσμος πριν το internet, το facebook και τα κινητά. Μη φανταστείς, κανα πεντάλεπτο κράτησαν αυτές
οι σκέψεις μετά άνοιξα την τηλεόραση να δω Greece's Next Top Model
και το έκαψα τελείως. Τι κούκλα που είναι αυτό το wannabe μοντέλο
η Δήμητρα, μελαχρινή και τελείως καριόλα, exactly how I like them!

Anyway,
την τελευταία περίοδο η φάση με τα μπλογκς με ψύχρανε λίγο, ενώ παλιά άνοιγα τη
στήλη τελευταία ποστς με ανυπομονησία να δω τι καλό κι ενδιαφέρον έχει ανέβει,
τώρα πρέπει να ξεψαχνίζω ανάμεσα σε απανωτά ποστς αντιγραφές ειδησεογραφικών site, διαφημίσεων, ποστς που
μας παραπέμπουν σε άλλα μπλόγκς, ή επιπόλαιες σκέψεις ανθρώπων που ανοίγουν ένα
μπλογκ έτσι απλά για πλάκα και μετά δεν ξαναγράφουν,  μόνο και μόνο για να δίνουν πάτημα στην Athens voice να
διατείνεται πως μέχρι τώρα έχει 1600 μπλόγκς. Κι όλα αυτά έχοντας κάθε τρεις
και λίγο τις πιο ενοχλητικές διαφημίσεις-spam στο site της Athens voice το οποίο συνέχεια αργεί
τόσο να ανοίξει μια σελίδα που νιώθεις τα μαλλιά σου να ασπρίζουν κάθε φορά που
περιμένεις κοιτώντας  τη λευκή οθόνη. Όσο
για τη στήλη των πιο δημοφιλών… φυσικά και δεν είμαι τόσο ματαιόδοξος ώστε να
δίνω βαρύτητα σε τέτοιους τίτλους, αλλά δεν είμαι και τόσο υπεράνω για να
αρνηθώ πως δε χαίρομαι κάθε φορά που βλέπω το μπλογκάκι να βρίσκεται σε
τιμητική θέση στη στήλη. Παρά το γεγονός ότι�
η στήλη αποτελείται από μπλογκς που έχουν να ενημερωθούν μήνες ή χρόνο,
ενώ το προπύργιο αυτόν τον καιρό απότι με πληροφόρησαν το κατέχει νέος τρελιάρης
μπλόγκερ που είχε την αξιοπρέπεια να παραδεχτεί πως κατάφερε να γίνει ο πιο
δημοφιλής όχι κερδίζοντας την αφοσίωση αναγνωστών αλλά κάνοντας απλά ένα μικρό χακέρικο κολπάκι με ένα πρόγραμμα κι εκμεταλλευόμενος
τις άπειρες τρύπες του site!
Κι είχε μάλιστα και τη μαγκιά να μας πει και πώς να το κάνουμε κι εμείς!

Η στήλη των πιο δημοφιλών είναι περιττή όχι επειδή δεν έχει
σωστό τρόπο καταμέτρησης της δημοτικότητας αλλά γιατί σημασία δεν έχει πόσοι σε
διαβάζουν ή αν σε διαβάζουν για να σε δουν να τσακώνεσαι ή για να σε βρίσουν ή
για να καταφέρουν να σε πηδήξουν. Σημασία δεν έχει πόσοι αλλά το ότι σε
διαβάζουν γιατί εσύ εκπέμπεις κι αυτοί λαμβάνουν στα  ίδια μήκη κύματος. Σημασία έχει πόσους
πιστούς και μόνιμους αναγνώστες έχεις κι όχι πόσο καλό pr κάνεις για να
μαζεύεις σχόλια. Σημασία έχει πόσοι πραγματικά γουστάρουν να σε διαβάζουν κι ας μη γουστάρουν να σχολιάσουν. Το
θέμα είναι αν αγγίζεις χορδές με αυτά που γράφεις, αν κάνεις κόσμο να ξεσκάει
να ξεχνιέται και να σκάει το χειλάκι του. Να γελά και να προβληματίζεται. Να
γεμίζει την ελεύθερη ώρα του χρήσιμα κι εποικοδομητικά. Και φυσικά εξίσου
βασικό πόσους από αυτούς τους\τις αναγνώστες\ριες κατάφερες να πηδήξεις.

Εγώ στη λίστα αυτών που έχουν πηδήξει μέσα από τα μπλογκς
είμαι πρώτος… από το τέλος!

Εδώ είμαι πάλι λοιπόν με νέο laptop και με τη
συνηθισμένη ψυχαναγκαστική, αντικοινωνική κι εκνευριστική διάθεση να γεμίζω τις
σελίδες του διαδικτύου και να σπαταλάω το χρόνο σου αν κάθεσαι να με διαβάζεις.
Και για να μη νομίζεις πως είμαι αχάριστος σου έχω μια τεράστια έκπληξη εσένα
που έφτασες ως εδώ. Θα σου απομυθοποιήσω την εκπομπή του Γιούρι Γκέλερ!

Συνήθως μαζεύω παρέα κάθε Σάββατο σε ένα σπίτι και το
βλέπουμε κι άλλοτε στερεώνουμε κουτάλια, πατάτες, ρολόγια πάνω στην τιβί άλλοτε
τσακωνόμαστε για το κατά πόσον αληθινά είναι αυτά που βλέπουμε στην οθόνη μας.
Αυτό το Σάββατο δεν μπόρεσα να το δω γιατί ο swift είχε κερδίσει κάτι προσκλήσεις για
τον Τσακνή-Μιθριδάτη. Ο Μίθρι από τα Ημίζ παίζει και να έχασε καμιά εκατοστή
κιλά, ευτυχώς το μπρίο κι η τρέλα του ήταν ίδια αλλά εμείς χοντρό τον
αγαπήσαμε, ποιος είναι αυτός ο αδύνατος ράπερ που ήταν μπροστά μας? Ο μέσος
όρος ηλικίας στο μαγαζί ήταν αρκετά μεγάλος, χτύπαγε τα δεύτερα -ήντα στο
χαλαρό, ενώ εμείς κλασικά σε κάθε μουσική σκηνή που με τραβολογά ο swift με
εφοδιάζει και με ξηροκάρπια που τα χώνουμε κρυφά στις τσέπες μας και τα
τσιμπολογάμε μαζί με τα ποτά.

Εκείνο το Σάββατο λοιπόν δε μπόρεσα να δω Γιούρι, οπότε είδα
μερικούς mentalists
τώρα πριν λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το ποστ από το greek-movies.gr.  Και θα σου αποκαλύψω πώς
κάνουν μερικά από τα κόλπα τους για να μην ψαρώνεις!

Λοιπόν δύο είναι αυτοί που μου έχουν κάνει εντύπωση οπότε
αυτούς τσέκαρα και γιαυτούς θα μιλήσω. Είναι κι οι δύο Κύπριοι, όπως φαίνεται
οι Κύπριοι έχουν ξεσκιστεί να πηγαίνουν στα talents show, τόσο νι μαζεμένο μετά από κάθε
λέξη δεν έχει ξανακουστεί στην ελληνική τιβί.

Ο ένας mentalist είναι ο Κώστας Κώστας, απίστευτα αστείος τυπάκος που έχει
μπει στο μάτι του Γιούρι Γκέλερ γιατί του διακωμωδεί το σόου κι αυτό τον
στραβώνει. Ο Κώστας Κώστας λοιπόν θα έκανε το εξής κόλπο. Θα έβαζε ένα άτομο
πίσω από έναν τοίχο να κάνει διάφορες κινήσεις  κι ο Κώστας Κώστας χωρίς να μπορεί να δει πίσω
από τον τοίχο θα έκανε τις ίδιες κινήσεις. Ποια είναι η λύση? Μα φυσικά είχε
ακουστικό! Δες εδώ στο βίντεο στο λεπτό 21:47 παίρνει το ακουστικό από την
τσέπη και στο 22:08 το βάζει στο αριστερό αυτί του!!!

Το αστείο δεν είναι ότι ο Κώστας Κώστας έβαλε το ακουστικό
στο αυτί. Φυσικά και υπάρχει ένα τρικ πίσω από όλα αυτά, οι άνθρωποι είναι
ταχυδακτυλουργοί, δεν υπάρχουν μάγοι. Το αστείο είναι η αφέλεια του ευκολόπιστου
Γιούρι Γκέλερ, οποίος δήλωσε μετά το σόου του Κώστα Κώστα ότι Κώστας «mastered mirror telepathy!». Ο Φερεντίνος
έλεγξε μετά το αυτί του Κώστα για ακουστικό αλλά φυσικά είχε προλάβει να το
βγάλει.

Ο δεύτερος mentalist του Σαββάτου είναι ο Godfather. Κύπριος κι αυτός, μοιάζει λες κι είναι βγαλμένος από
ταινία θρίλερ, έχει ισιωμένο μαλλί και ρουφηγμένα μάγουλα, έσκιαξε ακόμα και
τον Γκέλερ ο οποίος του είπε ότι μοιάζει με τον Ρασπούτιν, είναι αυτός που την
προηγούμενη βδομάδα τσίμπαγε τον κώλο της σκιάς της Ευγενείας Μανωλίδου κι αυτή
πεταγόταν ή αυτή του έλεγε πόσες φορές την είχε χτυπήσει πριν καν αυτός ξεκινήσει να
τη χτυπάει! Come on, κάντε
καμιά πρόβα παραπάνω να το πετύχετε σωστά!

Λοιπόν, στο δια ταύτα, τι κάνει ο Godfather. Ο τυπάκος σκοπεύει να πάρει
ένα τσιγάρο και να το ακουμπήσει με την κάφτρα πάνω στα δάχτυλά του. Αυτό θα το
κάνει με το δεξί του χέρι. Δώσε βάση, το νούμερό του βρίσκεται στο ίδιο βίντεο
μετά το νούμερο του Κώστα Κώστα, κάνε πάλι κλικ παραπάνω. Καθώς μιλάει και λέει
παπαρολογίες για το τι θα κάνει βάζει κρυφά το δεξί του χέρι στην τσέπη, αυτό
φαίνεται στο δευτερόλεπτο 35:22 πριν αλλάξει η κάμερα. Από εκείνη τη στιγμή και
μετά δεν ξαναχρησιμοποιεί το δεξί του χέρι πρόσεξέ το, ο Ναλμπάντης στο 36:12
του δίνει το δεξί χέρι κι ο Godfather(τρομάρα
του κι αυτό το γελοίο nickname)
δίνει άβολα το αριστερό. Όλη την ώρα ο μάγος κρατά κάτι σφιχτά στο δεξί του
χέρι. Στο δευτερόλεπτο 37:00 αυτό που κράταγε το ξαναβάζει στην τσέπη. Προφανώς
ήταν κάτι που άφηνε μια υγρή προστατευτική ουσία πάνω στο χέρι. Ο μάγος
σκουπίζει διακριτικά το χέρι του στο δευτερόλεπτο 37:11 μην κάνει μπαμ ότι
έγινε μούσκεμα με το προστατευτικό και στο 37:31 αποφασίζει να πιάσει το
τσιγάρο ενώ το χέρι του γυαλοκοπάει από μακριά και φαίνεται ότι έχει αλειφθεί
με κάτι!

Κι έτσι ο νονός κατάφερε κι έπιασε το τσιγάρο με το χέρι
του. Τρομερή συγκίνηση. Ο Γιούρι τι είπε? Εντυπωσιάστηκε από τη νοητική δύναμη
του Godfather που νίκησε το σωματικό πόνο… Come on!!!

Μην ψαρώνετε με τίποτα και με κανέναν. Just think.

Να περνάτε καλά και να χαμογελάτε! Επιστρέψαμε στο μπλογκ,  πλέον
μόνιμα με το νέο λάπτοπ. Sit back and enjoy the ride!

Επιτέλους το πισι μετά από ταλαιπωρία ενός μήνα και μετά από ξόδεμα ενός βασικού μισθού part-time δουλειάς λειτουργεί πλέον κανονικά (κι ελπίζω να παραμείνει έτσι). Θα κάτσω να το χαρώ λίγο και σύντομα θα επανέλθουμε δυναμικά στο blogging.

Σε όσους έλειψα ή δεν έλειψα αφιερωμένο το τραγουδάκι που παίζει από μόνο του (ντε και σώνει θα το ακούσεις)

Subscribe Free
Add to my Page

Το κάπνισμα είναι το πιο ηλίθιο πράγμα που μπορείς να κάνεις
στο σώμα σου. Εκτός ίσως από το να πεταχτείς στις ρόδες ενός λεωφορείου. Αυτό
μάλλον είναι πιο ηλίθιο από το να ξεκινήσεις το κάπνισμα. Κάνει τα δάχτυλά σου
κίτρινα, τα δόντια σου καφέ και τα πνευμόνια σου μαύρα.

Όσο κάπνιζα, συχνά φανταζόμουν στη μικρή οθόνη του εγκεφάλου
που προβάλλονται οι σκέψεις και οι φαντασιώσεις μας, τα πνευμόνια μου ύστερα
από μήνες καπνίσματος από ροζ υγιή υγρά σφουγγάρια που φουσκώνουν και
ξεφουσκώνουν να έχουν μεταλλαχτεί σε γκρίζες βρώμικες χαρτοσακούλες που
ανοιγοκλείνουν βγάζοντας κριτσαριστούς σφυριχτούς ήχους με κατά τόπους πυώδη
σπυράκια και όζους.

Δεν είναι να αναρωτιέσαι γιατί ήθελα να το κόψω.

Αλλά δε μπορούσα. Για μήνες τα τσιγάρα κι εγώ ήμασταν
παγιδευμένα σε μια καταχρηστική σχέση. Όπως οι γυναίκες που τις χτυπάει ο
άντρας τους κι εκείνες συνεχίζουν να δηλώνουν πως τον αγαπούν, έτσι κι εγώ με
τα τσιγάρα, αυτά με βαρούσαν (εσωτερικά εννοώ-οκέι είναι λίγο αφηρημένη η
μεταφορά αλλά go with it)
κι εγώ δε μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτά. Το να πω ότι κάπνιζα σαν φουγάρο θα ήταν ψέμα. Τα φουγάρα εκλύουν καπνό ήρεμα και γαλήνια χωρίς καμία ιδιαίτερη
προσπάθεια. Εγώ ξίνιζα και στράβωνα τη φάτσα μου σαν δυσκοίλιο σκυλί μπόξερ
ρουφώντας το ένα χαρτάκι του θανάτου μετά το άλλο λες και ήταν η δεύτερη
καριέρα μου. Κατάφερα να καπνίσω και στο ντους. Ειλικρινά. Είναι πιο εύκολο
απότι νομίζεις.

Κάθε τόσο ερχόμουν στα συγκαλά μου και πέταγα τα
βρωμοτσίγαρα υποσχόμενος στον εαυτό μου ότι θα ξεμπέρδευα μαζί τους μια και
καλή. Και μετά από μερικές ώρες ή μέρες, όπως ακριβώς οι γυναίκες που
εγκαταλείπουν τους βίαιους συζύγους τους και μετά κάνουν τα στραβά μάτια στα
ελαττώματά τους ελπίζοντας να έχουν αλλάξει και ξαναγυρίζουν σπίτι, έτσι κι εγώ
σε στιγμές αδυναμίας ίσως μετά από μερικά ποτά και σε παρέα που ο ένας μετά τον
άλλο μου κότσαραν στη μούρη κάποιο πακέτο παρακινώντας με να κάνω «μόνο ένα» έπεφτα
πάλι στην αγκαλιά του τσιγάρου. Αν είχε χέρια δηλαδή για να με αγκαλιάσει, που
δεν έχει.

Συνέχισα να θέλω να το κόψω. Πέρασα μια φαρυγγίτιδα όπου
ήθελα δεν ήθελα έκανα να καπνίσω 2 μέρες. Την τρίτη μέρα μπούκαρα σε
διανυκτερεύον μίνι-μάρκετ έτοιμος να βάλω τα κλάματα ικετεύοντας για ένα
τσιγάρο. Το καλοκαίρι που πήγα στην Κύπρο πήγα αποφασισμένος να το κόψω. Διακοπές
θα ήμουν, χωρίς άγχη και σκοτούρες τι να τα κάνω τα τσιγάρα? Είχα μάλιστα
αναθέσει στον Dreiko να
γίνει ο προσωπικός μου φρουρός κατά του καπνίσματος. Αυτές ήταν οι προθέσεις. Η
πραγματικότητα προέκυψε διαφορετική. Βγαίναμε για καφέ και το πρώτο μισάωρο διαπραγματευόμασταν
πόσα τσιγάρα μου επιτρεπόταν να κάνω. Του έκανα τεμενάδες να με αφήσει να κάνω
ένα ακόμα κι ένα ακόμα. Όταν είχε τα κέφια του μου έδινε λάσκα κανένα παραπάνω.
Όταν άρχιζα να τα ανάβω πίσω από την πλάτη του ή να παλεύουμε για να μου πάρει
τον αναπτήρα ή το πακέτο από τα χέρια απηύδησε και παραιτήθηκε. Οφείλω να του
αναγνωρίσω πως με την ιώβεια υπομονή του με βοήθησε να το μειώσω.

Κάποια φεγγάρια δοκίμασα τα αυτοκόλλητα νικοτίνης.
Προειδοποίηση που συχνά παραλείπουν να αναφέρουν: Μην το φορέσεις και μετά
πέσεις για ύπνο. Θα δεις τρισδιάστατα όνειρα επιστημονικής φαντασίας πιο
ζωντανά κι από τη ζωή την ίδια. Μετά από αυτά θα θες να τρίψεις στη μούρη του
σκηνοθέτη το DVD με το Spiderman
3 και το Lord of the Rings.

Τα αυτοκόλλητα νικοτίνης έκαναν δουλειά. Το σταμάτησα για
1,5 βδομάδα μέχρι που μετά από κάποιες συναισθηματικές ανακατατάξεις στη ζωή
μου αποφάσισα να ξαναξεκινήσω το κάπνισμα όχι για να κρύψω τον πόνο και τον
πληγωμένο εγωισμό στον καπνό του τσιγάρου και στην ευφορία της νικοτίνης αλλά
για να ενισχύσω τη μιζέρια που ένιωθα τότε κάνοντας κάτι αυτοκαταστροφικό. Αυτή τη
φορά η συνήθεια κόλλησε άμεσα. Όταν αποφάσισα να το ξανακόψω δοκίμασα πάλι με
τα αυτοκόλλητα νικοτίνης αλλά τώρα δεν το έκανα με την καρδιά μου. Πιο πολύ
χρησίμευαν σαν κουμπί pause.
Πέταγα πάνω μου ένα αυτοκόλλητο το πρωί προσποιούμενος ότι δεν ήθελα να καπνίσω
όλη μέρα κι όταν ερχόταν το βραδάκι ξεφλούδιζα το αυτοκόλλητο και ρουφούσα ένα
ολόκληρο δεκαράκι λες και βασιζόταν η ζωή μου πάνω σαυτό.

Λίγο καιρό αργότερα άρχισα να βγαίνω με μια φανατική
αντι-καπνίστρια η οποία νόμιζε ότι το είχα κόψει. Όταν περνούσαμε κάποια
σαββατοκύριακα στο εξοχικό ή σπίτι της κάπνιζα στα κρυφά. Πεταγόμουν να αγοράσω
την Πράσινη κι άναβα τσιγάρο με το που έστριβα στη γωνία. Με σταθερή χρήση
καραμελών και τσιχλών για την αναπνοή μπορείς να τη βγάλεις καθαρή χωρίς να σε
πάρουν μυρωδιά. Είχα δημιουργήσει ένα ερωτικό τρίγωνο, εγώ, αυτή και τα
τσιγάρα. Ένιωθα λες και είχα κρυφό παράλληλο δεσμό.

Ένα βράδυ όμως με τσάκωσε. Ένας αναπτήρας έπεσε από την
τσέπη μου καθώς γδυνόμουν. Για αρκετά λεπτά στεκόμουν κρατώντας το παντελόνι
μου κομπιάζοντας δήθεν αγανακτισμένα ότι πρέπει να έπεσε από το ταβάνι, μάλλον
από τους καπνιστές του πάνω ορόφου. Ορκιζόμουν ότι υπήρχε τρύπα στο ταβάνι από καιρό κι όλο λέγαμε ότι θα τη φτιάξουμε αλλά το αφήναμε κι ότι από κει μάλλον θα έπεσε. Δε λέω καλά ψέματα όταν βρίσκομαι υπό
πίεση.

Γενικά με τις κοπέλες και το κάπνισμα δεν τα συνδυάζω σωστά.
Τους πρώτους μήνες που κάπνιζα, όταν είχα επισκεφτεί μια πολύ σημαντική κοπέλα
για μένα σε ένα μακρινό μέρος παρόλο που ήταν φανατική καπνίστρια δεν άντεχε
ούτε να με βλέπει να ρουφάω το τσιγάρο. Ανέβαζε 20 πίεση όποτε με έπιανε με
αυτό στο στόμα, ξεκινούσαμε κουβέντα κι όταν άναβα τσιγάρο σταματούσε να μιλάει
και ξαναξεκινούσε μόνο αν το έσβηνα. Ίσως να ήταν κι αυτή λίγο ιδιότροπη ίσως (και
πιο πιθανό) όντως το θέαμα που παρουσίαζα ως καπνιστής να ήταν γελοίο.

Αυτή η τρέλα έπρεπε να σταματήσει. Έψαξα εναλλακτικούς
τρόπους θεραπείας. Κάπου διάβασα για τον υπνωτισμό, όλοι δήλωναν ότι είναι
αποτελεσματικό και δεν περιλαμβάνει ούτε κόπο ούτε πόνο. Όπως και ναχει δε ρισκάρω
να ανακατεύονται οι άλλοι με τον εγκέφαλό μου όσο είμαι κοιμισμένος. Ποιος
ξέρει μπορεί ο υπνωτιστής να είναι κανένας μανιακός και να με κάνει με το
άκουσμα της λέξης «μπουγάτσα» να θέλω να δολοφονήσω τον πρωθυπουργό. No way.

Ψάχνοντας τρόπους να καταπολεμήσω το πρόβλημά μου είχα
αγνοήσει την ίδια μου την επιστήμη. Την ιατρική. Φυσικά εμείς οι γιατροί είχαμε
βρει τη λύση και γιαυτό. Και φυσικά η λύση περιλάμβανε φάρμακα.

Ανακάλυψα λοιπόν ότι υπάρχουν δύο ουσίες. Η βουπροπιόνη (η
εμπορική ονομασία είναι Zyban)
είναι ένα αντικαταθλιπτικό που χρησιμοποιείται για να σε βοηθήσει να κόψεις το
κάπνισμα. Ξεκινάς να παίρνεις βουπροπιόνη 2 βδομάδες πριν τη μέρα που θα
αποφασίσεις να το κόψεις και συνεχίζεις για 7-12 βδομάδες αφού το κόψεις. Η
βουπροπιόνη λειτουργεί καλύτερα αν συνοδεύεται από αυτοκόλλητα νικοτίνης.
Κάποια αντικαταθλιπτικά συμπεριλαμβανομένων και της βουπροπιόνης μπορεί να
αυξήσουν τον κίνδυνο να βλάψεις τον εαυτό σου ή να κάνεις απόπειρα αυτοκτονίας,
ειδικά σε νέα άτομα. Αν πάρεις βουπροπιόνη κι αρχίζουν και σου μπαίνουν
μυστήριες σκέψεις, τρέξε να δεις το γιατρό σου. Ούτως ή άλλως χορηγείται μόνο
με ιατρική συνταγή. Όπως δείχνουν τα πράγματα, εμείς οι καπνιστές ή θα
πεθάνουμε από το τσιγάρο αν συνεχίσουμε ή θα πεθάνουμε από το ίδιο μας το χέρι αν
το διακόψουμε.

Η άλλη ουσία είναι η βαρενικλίνη (εμπορική ονομασία Chantix), χορηγείται κι αυτό
με ιατρική συνταγή και υποτίθεται πως μπλοκάρει την επίδραση της νικοτίνης αν
ξαναξεκινήσεις το κάπνισμα. Ένα φαρμακευτικό μαγικό τρικ… Φαίνεται πως
λειτουργεί καλύτερα από τη βουπροπιόνη. Ξεκινάς τη βαρενικλίνη μια δυο βδομάδες
πριν το κόψεις και τη συνεχίζεις για άλλες 12 βδομάδες. Οι πιο κοινές
παρενέργειες είναι:
Αίσθημα ναυτίας και εμετοί
Πονοκέφαλοι
Αέρια (!)
Δυσκολίες στον ύπνο
Παράξενα όνειρα
Αλλαγή στην αίσθηση της γεύσης

Με όλες αυτές τις παρενέργειες δε θα θέλω να ξαναξεκινήσω το
κάπνισμα αλλά να το ρίξω στα ναρκωτικά!

Το Zyban,
τη βουπροπιόνη δηλαδή, το δοκίμασε ένας γνωστός μου. Το έπαιρνε για 3 βδομάδες
όταν καθόμασταν ένα βράδυ και βλέπαμε dvd με μεγάλη παρέα και καθώς έπεσαν τα credits του
τέλος σηκώθηκε και βγήκε στο μπαλκόνι. Φαινόταν σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά,
ίδρωνε ξείδρωνε και είχε υπερένταση. Μέσα σε λίγα λεπτά ήταν σωστό ερείπιο.
Αργότερα μας περιέγραψε ότι ένιωσε να αποτραβιέται από την πραγματικότητα, η
καρδιά του χτυπούσε κι οι παλάμες του ίδρωναν, είχε κοκκινίσει κι έπαιρνε
βαθιές ανάσες. Δε βρήκαμε πιεσόμετρο κοντά να του μετρήσω την πίεση, του πήρα
όμως σφυγμούς. Πήγαιναν με 100 χλμ ανά ώρα.

Δεν τον άφησα να ξαναπάρει τα φάρμακα, τα σταμάτησε από την
επόμενη κιόλας μέρα. Χρειάστηκε λίγες μέρες για να καθαρίσει ο οργανισμός του.
Στην αρχή κινούνταν σαν αποσυντονισμένο ραδιόφωνο, συνέχεια νευρικός πολεμώντας
όπως δήλωνε παρανοϊκές σκέψεις. Έμοιαζε να έχει καταλάβει το σώμα του ένας
τρομαγμένος εξωγήινος επισκέπτης μέχρι που επέστρεψε μετά από λίγες μέρες στον
κλασικό βαρετό εαυτό του που όλοι είχαμε συνηθίσει.

Βέβαια μπορεί να μην έφταιγε το φάρμακο και να ήταν απλά μια
σύμπτωση ή ο φίλος να ήταν παρανοϊκός από μόνος του (καλό είναι να ξεκαθαρίσω
τη θέση μου γιατί δεν είναι να το διαβάσει κανείς και να μπλέξουμε με
φαρμακευτικές εταιρίες-αυτές όπως όλοι ξέρουν έχουν τεράστια νομικά κτίρια, σαν
τα κέρδη τους, τα οποία κτίρια περιστρέφονται σε δορυφόρους γύρω από τον
πλανήτη γη στεγάζοντας δικηγόρους δυο φορές πιο ισχυρούς κι από τον ίδιο το
Θεό).

Με το άλλο ανέκδοτο, το ηλεκτρονικό τσιγάρο δε θα ασχοληθώ
καν. Είναι ένα σαχλό παιχνιδάκι που ανάβει ένα φωτάκι και βγάζει καπνό. Μου το
έφερε σήμερα ένας συμφοιτητής. Ρούφηξα και περίμενα να αρχίσει να παίζει η
μουσική: «Γεια σου φραουλίτσα! Γεια σου φραουλίτσα!»

Όπως και να χει αποφάσισα πάλι να κόψω το κάπνισμα. Αυτή τη
φορά ελπίζω οριστικά. Αν είσαι καπνιστής αξίζει η προσπάθεια να το σταματήσεις,
όποιον τρόπο κι αν διαλέξεις. Αρκεί ο τρόπος που θα διαλέξεις να το κόψεις να
μην είναι χειρότερος από τον ίδιο το θάνατο.

Οπότε από σήμερα τέρμα οι εικόνες σαν κι αυτή

σαν κι αυτή

και σαν κι αυτή

(άσχετο, αλλά έτσι για να μην ξεχνιόμαστε)

κι ελπίζω κάποια στιγμή να δούμε αυτή την εικόνα

(ο phantom με πτυχίο κι ανθοδέσμη-ανήκουν στο συμφοιτητή που ορκίστηκε στο προηγούμενο ποστ)

Το ξέρω ότι δε με ρώτησες και μάλλον δε σε νοιάζει αλλά εγώ συμφωνώ με την απόφαση να
απαγορευτεί το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους, σε όλο το ηλιακό
σύστημα μη σου πω. Για ένα και μοναδικό εγωιστικό λόγο: Αποφάσισα να το κόψω
και δε θέλω να μπω πάλι στον πειρασμό να ξαναρχίσω. Αν δεν ανάβει κανείς
τριγύρω μου, δε θα θελήσω εγώ να κάνω τη διαφορά. Που σημαίνει ότι θα ζήσω
περισσότερο. Κι εδώ που τα λέμε μόνο αυτό με νοιάζει. Να βράσω την ελευθερία
επιλογής που επικαλούνται οι καπνιστές. Να βράσω τα ανθρώπινα δικαιώματά τους.
Τώρα μιλάμε για μένα. ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Αν και δεν πιστεύω πως μια απλή απαγόρευση θα καταφέρει
τίποτα. Έχω μια καλύτερη ιδέα που την είχα σκεφτεί πιο παλιά για να μειώσουμε
την ανυπόφορη κίνηση στην Αθήνα και τις παραβάσεις κι αν την μεταλλάξεις λίγο
μπορεί άνετα να χρησιμεύσει και στην απαγόρευση του καπνίσματος. Την προσφέρω
στην ανθρωπότητα χωρίς κανένα αντάλλαγμα σαν ένας γνήσιος αλτρουιστής ευεργέτης.
Αν μου φτιάξετε άγαλμα παρακαλώ βάλτε ένα σκέπαστρο από πάνω μην το χέζουν τα
πουλιά.

Λοιπόν θα σου πω πρώτα την αρχική ιδέα για την κίνηση. Το
υπάρχον σύστημα για να μειώσει την κίνηση περιλαμβάνει το δακτύλιο με τα
μονά-ζυγά, τροχονόμους, κλήσεις, γερανούς, παρκάρισμα με χρέωση μέσω sms και τρέχα γύρευε. Όλα θα
ήταν πιο απλά αν τα αντικαθιστούσαμε με έναν ελεύθερο σκοπευτή.

Ναι έναν σκοπευτή. Δώσε βάση. Αντί να χρεώνεις τους
ανθρώπους με κλήσεις, εισιτήρια για παρκινγκ και πρόστιμα απλά ανακοίνωσε ότι
υπάρχει ένας ελεύθερος σκοπευτής που τριγυρίζει στην πόλη και κρύβεται στις
ταράτσες. Κάθε μήνα θα πυροβολεί με headshot μερικά κεφάλια μοτοσικλετιστών
που δε φοράνε κράνος. 10 άτομα το μήνα το μέγιστο και 5 το ελάχιστο. Είσαι
ελεύθερος να οδηγείς όπου και όπως θες, χωρίς κράνος ή ζώνη, να διπλο-ή
τριπλοπαρκάρεις όπου γουστάρεις. Απλά θα αναλάβεις το ρίσκο. Μπορεί να σε
πυροβολήσει ο σκοπευτής.

Όχι δεν πήρα τελικά βουπροπιόνη και παραληρώ. Η λογική μου
έχει βάση. Στην αρχή θα ανακοινωνόταν η ιδέα του σκοπευτή αλλά κανείς δε θα
πίστευε ότι μιλάς σοβαρά. Τις πρώτες μέρες κιόλας δε θα συνέβαινε τίποτα. Όλοι
θα συνέχιζαν τις ζωές τους συνηθισμένα με τις παραβάσεις τους, τα παράνομα
παρκαρίσματα και το πήξιμο στη Βουλιαγμένης και στην Κατεχάκη. Ώσπου την τρίτη
μέρα: ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ. Ο σκοπευτής ξεπαστρεύει όχι έναν αλλά τρεις
μοτοσικλετιστές χωρίς κράνος σε διαφορετικά μέρη της πόλης. Σοκ, τρόμος,
πρωτοσέλιδα. Όλοι έχουν τρομοκρατηθεί. Κι ο δήμαρχος απλά να βγαίνει στα
κανάλια, να σηκώνει αδιάφορα τους ώμους και να λέει: «Α εγώ σας το είπα».

Μπίνγκο. Θα μειωθεί η κίνηση στο 50% σε μια νύχτα. Το
πρόβλημα λύθηκε. Κι αν μετά από λίγο καιρό αρχίσουν να ξεχνιούνται και να
επαναπαύονται δημιουργώντας πάλι κυκλοφοριακό κομφούζιο στην Αθήνα στέλνεις τον
σκοπευτή να τινάξει τα μυαλά από μια-δυο διασημότητες που έκαναν παραβάσεις και
το θέμα επανέρχεται στην επικαιρότητα.

Δε βρίσκω κανένα ψεγάδι στο σχέδιό μου. Κι όμως οι κρετίνοι
που κυβερνούν δεν τόλμησαν να το εφαρμόσουν και το κυκλοφοριακό χάος καλά
κρατεί. Έχουν όμως μια δεύτερη ευκαιρία να το εφαρμόσουν τώρα με το κάπνισμα.
Λίγο σύντομα όμως να ψηφιστεί αν γίνεται γιατί τώρα αποφάσισα να το κόψω, μην
κατρακυλήσω πάλι.

Θα χρειαστούμε πάνω από έναν σκοπευτή φυσικά γιατί τώρα δεν
έχουμε να καλύψουμε μόνο το κέντρο της Αθήνας αλλά όλη τη χώρα. Και δε θα
βρίσκονται απλά στις στέγες. Θα γίνονται και undercover σαν τον Jack Bauer, θα ακολουθούν
ανθρώπους σε μίνι μάρκετ και περίπτερα γεμίζοντας τους με μολύβι μόλις ζητήσουν
ένα πακέτο. Δε θα απαγορεύσουμε τα μίνι μάρκετ και τα περίπτερα αυτά θα είναι
το δόλωμά μας για τους καπνιστές.

Δε θα υπάρχει πουθενά ασφαλές μέρος για τους καπνιστές. Από
την πρώτη κιόλας βδομάδα θα κάνουμε φανερό ότι we mean business τινάζοντας το σαγόνι
οποιουδήποτε ανάψει τσιγάρο ακόμα και σε σπηλιές στον Υμηττό. Πρέπει να
συνειδητοποιήσουν οι καπνιστές ότι δεν έχουν πουθενά να κρυφτούν.

Και φυσικά θα αλλάξουμε και τις προειδοποιήσεις που έχουν
πάνω τα πακέτα. Τέρμα τα φλώρικα «Το Κάπνισμα Προκαλεί Καρκίνο» κι αηδίες. Θα
βάλουμε απλά τη σιλουέτα ενός σκοπευτή και θα γράψουμε από κάτω «ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ».

Και μετά από τους καπνιστές και τους παραβάτες οδικής
κυκλοφορίας οι σκοπευτές θα κυνηγήσουν τους αλκοολικούς, τους φασαριόζους σε
ώρες κοινής ησυχίας, αυτούς που πετάνε κάτω τα σκουπίδια, τους βαριεστημένους
δημόσιους υπαλλήλους, τους απατεώνες βουλευτές, τις γυναίκες οδηγούς και τους
γιατρούς με φακελάκια. Για το τέλος θα αφήσουμε τους χοντρούς, δε θα γλιτώσουν
ούτε αυτοί. Καλά ακούς Ζυμαρούλη έρχεται κι η σειρά σου. Για κάνε πως αγγίζεις
αυτό το σάντουιτς. Για τόλμα κάθαρμα. Make my day.