Τα Χριστούγεννα δεν είναι η πιο μαγική εποχή του
χρόνου.  Απλά είναι η πιο διαφημισμένη. Όλα
μοιάζουν να είναι υπερφορτωμένα αυτές τις μέρες,  τα φωτάκια, η διασκέδαση, τα φαγητά και τα
γλυκά μοιάζουν να συμπυκνώνονται όλη τη χρονιά και να εκρήγνυνται
φαντασμαγορικά τη βδομάδα των Χριστουγέννων.

Έχω μια θεωρία. Πιθανότατα είναι ηλίθια θεωρία, αλλά δεν παύει
να είναι μια θεωρία. Και στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε σε αυτόν τον
μπερδεμένο και χαοτικό κόσμο όπου τίποτα δεν έχει νόημα και νιώθεις πως ο
κόσμος περιστρέφεται τόσο γρήγορα γύρω σου ενώ εσύ προσπαθείς να κρατηθείς σε
αυτή την περιστρεφόμενη υφήλιο κρεμασμένος από ένα λαδωμένο σκοινί από το οποίο
σιγά σιγά γλιστράνε τα ματωμένα από την προσπάθεια χέρια σου, όλοι χρειαζόμαστε
μια θεωρία έτσι δεν είναι? Δεν έχεις πολύ χρόνο να σκεφτείς την απάντηση οπότε
θα σου την δώσω εγώ: ναι. Ναι, χρειαζόμαστε θεωρίες. Ζήτω μου λοιπόν γιατί έχω
μία.

Η θεωρία είναι ότι ο χρόνος πακετάρεται σε «κουτάκια» του
ενός έτους αλλά δεν πολυχωράει κι έτσι προς τις αρχές του Δεκέμβρη συμπιέζεται
μέχρι τη βδομάδα των Χριστουγέννων όπου σφηνώνεται ασφυκτικά. Φαντάσου να θες
να γράψεις ένα κείμενο σε ένα κομμάτι χαρτί και να σου τελειώνει σιγά σιγά ο
χώρος και να αναγκάζεσαι προς το τέλος να στριμώξεις τα γράμματα συμπυκνώνοντας
και στριμώχνοντας τις λέξεις, μόνο που στη θεωρία μου δεν είσαι εσύ αυτός που
γράφει αλλά ο Χρόνος, μια σοφή γενειοφόρα οντότητα που κάθεται σε έναν τεράστιο
θρόνο κάπου στον Όλυμπο περιτριγυρισμένος από ρολόγια, εκκρεμή, ημερολόγια κι
αυτές τις μαλακίες με τον κούκο που πετάγεται ανά μία ώρα από το πορτάκι και
κάνει κούκου. Κάπου στο βάθος θα υπάρχει κι ένας άγγελος να παίζει άρπα. Παντού
υπάρχουν άγγελοι που παίζουν άρπα.

Έτσι συμπιέζονται όλα στο τέλος της χρονιάς και γιορτάζουμε,
ξοδεύουμε και τρώμε όσο δεν κάναμε όλο τον χρόνο. Σόρι αν δεν πολυβγάζει νόημα η
θεωρία αλλά αυτές τις μέρες ο χρόνος κατέρρευσε γύρω μου γιατί καθώς πλησίαζαν
τα Χριστούγεννα τα deadlines μερικών κλινικών τελείωναν, δώρα έπρεπε να αγοραστούν, ψώνια
για το σπίτι να γίνουν, προετοιμασίες για γιορτή και γενέθλια και διάφορες
άλλες υποχρεώσεις που ξεχνάω τώρα και αγχώνομαι αν θα τις θυμηθώ εγκαίρως. Ακόμα
κι η αναβολή μου για το στρατό έληξε κι έτρεχα να την ανανεώσω. Είμαι σε φάση
που δε μπορώ να πάω ούτε τουαλέτα χωρίς να κοιτάω το ρολόι μου και να μην
πανικοβάλλομαι γιατί αργώ. Με αυτούς τους ρυθμούς θα κάνω την ανάγκη μου
επιτόπου στο δρόμο- θα τα αφήνω να πέφτουν, σαν τα άλογα, απλά για να γλιτώσω
χρόνο. Μην περπατάς πίσω μου τα Χριστούγεννα χωρίς να φοράς μπότες. Μεγάλες χοντρές
καφέ μπότες.

Δεν ξέρω αν κατέβηκες στη γιορτινή Αθήνα. Είναι ένα
παρανοϊκό συνονθύλευμα ανθρώπων που τρέχουν στους βρώμικους πεζόδρομους της
πόλης να ψωνίσουν υπερτιμημένες αηδίες για να νιώσουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα
ακροβατώντας ανάμεσα σε λακκούβες, απλωμένες τσάντες, ρολόγια, cd, μαύρους που τρέχουν να
ξεφύγουν από τους μπάτσους βαστώντας τη πραμάτεια τους στον ώμο μέσα σε ένα
άσπρο σεντόνι, ανθρώπους-αγάλματα, αη-Βασίληδες λεπτοκαμωμένους, δυστυχισμένα
γέρικα πόνι, πελαγωμένες όμορφες πωλήτριες και πορτοφολάδες. Ακόμα και η
πλατεία Συντάγματος φανερώνει την ηλιθιότητα της πόλης. Στη θέση που τόσα
χρόνια ήταν το καρουζέλ έχουν βάλει ένα μαγευτικό δέντρο κι από κάτω έχουν πετάξει
κάτι πολύχρωμα πλαστικά κολωνάκια που τα φυλάνε άγρυπνοι άη-βασίληδες,
στρουμφάκια κι ο Gummy Bear!
Ο Gummy Bear ρε φίλε!!! Have mercy…

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ φέτος αυτό το στούμπωμα του χρόνου
στο τελείωμά του κι αυτή την τρέλα του «ψωνίζω άρα γιορτάζω» αποφάσισα να το
καταπολεμήσω. Κι έφυγα για χριστουγεννιάτικες διακοπές μια βδομάδα πριν τα
Χριστούγεννα, όπου οι τιμές στα καταλύματα δεν έχουν απογειωθεί, οι εθνικές
οδοί είναι ακόμα άδειες κι ο κόσμος περιμένει στωικά και ήρεμα τις γιορτές
χωρίς να έχει καταληφθεί ακόμα από τον γιορτινό πανικό.

Πήγα στο δασικό χωριό Δρυάδες στη λίμνη Πλαστήρα, είναι 20 ενοικιαζόμενα
ξύλινα σπιτάκια χτισμένα μέσα στο δάσος σε μια πανέμορφη πλαγιά ενός βουνού σε
απόσταση 15 χιλιόμετρα από το φράγμα της λίμνης. Μαγευτική τοποθεσία, το
ονόμασαν Δρυάδες από τις νύμφες του δάσους που υποτίθεται ότι διάλεγαν το
καλύτερο σημείο ανάμεσα στα δέντρα για να ζήσουν.  Ένιωθα λες και βρισκόμουν στην Ελβετία, δεν
έχω πάει βέβαια ποτέ στην Ελβετία για να ξέρω πώς νιώθουν όσοι βρίσκονται εκεί αλλά
φαντάζομαι πως παρόμοια αίσθηση θα ξυπνά σε όσους βλέπουν τέτοια μέρη. Αν ούτε
εσύ έχεις πάει στην Ελβετία, τότε δεν θα ξέρεις πώς ένιωσα οπότε τζάμπα το
συζητάμε. Το ξύλινο σπιτάκι μας το χρέωσαν 50 ευρώ τη βραδιά και χωράει άνετα 4
άτομα, ενώ εξίσου άνετα φιλοξενείς κι άλλους δυο, δηλαδή 6 άτομα σε δικό σας
σπιτάκι μόνο με 50 ευρώ. Την τιμή τη λες και γαμώ. Και σε μέρος που είπαμε σου
θυμίζει Ελβετία. Αν δεν έχεις πάει Ελβετία μπορεί να μη σου θυμίσει τίποτα. Αν
κάποια στιγμή πας Ελβετία μπορεί η Ελβετία να σου θυμίσει το δασικό χωριό,
ποιος ξέρει? (το σταματώ εδώ το βιολί με την Ελβετία)

Το δασικό χωριό γενικά είναι ψιλοφίσκα τα
παρασκευοσαββατοκύριακα κι έχει κι ένα εστιατόριο που ανοίγει εκείνες τις μέρες
με ζεστό περιβάλλον και φιλικούς ανθρώπους. Τις υπόλοιπες καθημερινές όμως δεν
υπάρχει ψυχή. Εμείς κινήσαμε για το χωριό Δευτέρα και μέχρι την Πέμπτη δεν
είδαμε και ακούσαμε ούτε δείγμα ανθρώπου όσο ήμασταν εκεί. Το ξύλινο σπιτάκι
μας περικυκλωμένο από πανύψηλα δέντρα δέσποζε αδύναμο και αβοήθητο στις
αρκούδες, τους λύκους και τους παρανοϊκούς δολοφόνους που φανταζόμουν ότι
καραδοκούσαν στο σκοτεινό δάσος. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που έβγαινα
να κλείσω τα παραθυρόφυλλα κι άκουγα τα ξερά φύλλα να θροΐζουν πίσω μου. Γαμώ
τα θρίλερ μου γαμώ.

Είχε ένα πετρόχτιστο τζάκι και μόλις το είδα, ο πυρομανής
μέσα μου χαμογέλασε. Μετά από τις πρώτες αποτυχημένες προσπάθειες κι αφού έκαψα
τον αριστερό μου δείκτη, το τίγκαρα με ξερά ξύλα μέχρι την καμινάδα, σκόρπισα
και καμιά 20αριά από αυτά τα μικρά άσπρα κυβάκια που έχουν για προσάνναμα και
το άναψα έχοντας στο μυαλό δυο πιθανότητες: ή να εκραγεί από το πολύ προσάνναμα
ή να ανάψει και να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας. Ευτυχώς απλά άναψε. Το τζάκι σε
συνδυασμό με τα 2 αιρ-κοντίσιον δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ότι δεν ήσουν
διακοπές στο βουνό των Αγράφων αλλά στις Μπαχάμες. Μέρα-νύχτα κυκλοφορούσα μες
στο σπίτι με το μποξεράκι και το κοντομάνικο τόση ζέστη είχε κι όταν έβγαινα
στην αυλή να πάρω κανα κούτσουρο για τη φωτιά οι τρίχες μου ορθώνονταν σαν
βελόνες από το κρύο.

Καλή η μοναξιά κι η περισυλλογή, τέτοια μέρη είναι η χαρά
ενός αντικοινωνικού σαν τον phantom αλλά δεν παλευόταν και πολύ οπότε με σύμμαχο το γιάρις που
μου παραχώρησε ο αδερφός θελήσαμε να δούμε τα μέρη τριγύρω. Μπορεί το γιάρις να
ήταν σύμμαχος αλλά ο καιρός δεν ήταν. Ή θα έβρεχε ή θα χιόνιζε ή θα είχε
ομίχλη. Ήλιο για μια ολόκληρη βδομάδα δεν είδα, ούτε καν σε σημαία του πασοκ.

Πρώτη μας δουλειά ήταν να κάνουμε το γύρο της λίμνης,
απίστευτα μαγευτική τοποθεσία αφού περάσαμε από το φράγμα. Το φράγμα είναι μια
θεόρατη κατασκευή που συγκρατεί τα νερά της λίμνης και για να περάσεις απέναντι
έχει μόνο ένα στενό δρομάκι που είναι διπλής κατεύθυνσης αλλά χωράει με το ζόρι
μόνο ένα αμάξι και μια πινακίδα σε πληροφορεί πως «Διέρχεστε με δική σας
ευθύνη». Μια τέτοια πινακίδα πρέπει να κρεμάσουμε κι έξω από τα νοσοκομεία μας.

Στη συνέχεια κάναμε αρκετές εξορμήσεις στα τριγύρω μέρη και
παρακάτω σου παραθέτω λίγα πράγματα που συνειδητοποίησα από τα ταξίδια.

Να μην σνομπάρεις
ποτέ τα αξιοθέατα κάθε τόπου. Για παράδειγμα στο δρόμο για να δούμε μια
κοντινή κωμόπολη το Μουζάκι περάσαμε από ένα σημείο που είχε μια ταβέρνα κι απέξω
μια επιγραφή «Ζωολογικός Κήπος». Γεμάτοι περιέργεια κατεβήκαμε να το
τσεκάρουμε, είχε είσοδο 7 ευρώ αλλά η πόρτα ήταν ανοιχτή κι επειδή δεν υπήρχε
ψυχή τριγύρω μπουκάραμε στα μουλωχτά χωρίς να πληρώσουμε. Εκτός από τα κλασικά
ζώα που βρίσκεις στα χωριά όπως κατσίκες, κότες, λαγούς, επιπλέον είχε αυτές
τις μικρές μαϊμούδες που έχουν κάτι άσπρες τούφες στα πλαϊνά του κεφαλιού λες
και βλέπεις μικρογραφία του Αϊνστάιν με καράφλα και ουρά, είχε έναν κροκόδειλο
που είχε αγκαλιάσει ένα καλοριφέρ που το είχαν τοποθετήσει για να ζεσταίνεται και
παραδίπλα είχε κι ένα λάμα! Το ότι θα πήγαινα στα βουνά των Αγράφων και θα
έβλεπα κροκόδειλους αγκαλιά με σόμπες και λάμα, ε αυτό δεν το περίμενα!

Να επιδιώκεις να
μιλάς με τους ντόπιους αλλά και με τουρίστες-συνταξιδιώτες. Όλο και κάποια
πληροφορία και hints and tips θα ανταλλάξετε. Όσο ήμουν στο ζωολογικό κήπο για παράδειγμα
και κοιταζόμασταν με το λάμα προσπαθώντας να το εκνευρίσω για να δω αν όντως
φτύνει τους ανθρώπους όταν το νευριάζεις, μια κυρία μας έπιασε την κουβέντα. Μετά
από μια σύντομη συζήτηση μας αποκάλυψε πως η πανέμορφη Ελάτη των Τρικάλων και
το Περτούλι απείχαν μόνο μισή ώρα από εκεί που βρισκόμασταν. Κι έτσι κινήσαμε και
είδαμε εκείνα τα πανέμορφα μέρη τα οποία κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχαμε
αποφασίσει να επισκεφτούμε αν δεν την είχαμε συναντήσει.

Καλό είναι αν
αποφασίσεις να πας εκδρομή σε κατσάβραχα με κωλόδρομους να έχεις ένα 4x4 κι όχι ένα κατακαημένο γιάρις. Όταν γυρνούσαμε από Ελάτη
μας είχε πιάσει νύχτα και στις απότομες στροφές στα βουνά προς το δασικό χωριό
είχε πιάσει τέτοια ομίχλη που ένιωθες πως βρισκόσουν στη θύρα 7 του Ολυμπιακού
κι είχαν ανάψει 30 καπνογόνα. Το πυκνό σκοτάδι, τα πανύψηλα δέντρα και η
παχύρευστη ομίχλη που σου πλάκωνε το στήθος δημιουργούσε μια τόσο υποβλητική
ατμόσφαιρα που νόμιζες πως όπου να'ναι θα πεταχτεί ο Βόλντεμορτ και θα φωνάξει
«Αβάντα Κεντάβρα!» Δεν έβλεπα ούτε στα 5 μέτρα μπροστά μου και ξαφνικά εκεί που
πάσχιζα να διακρίνω καμιά πινακίδα για να σιγουρέψω ότι πάω σωστά
καταπολεμώντας μια άρχουσα κλειστοφοβική κρίση πανικού λόγω ομίχλης που ένιωθα
να με κυριεύει βλέπω μια κοτρωνάρα στη μέση του δρόμου που την καβάλησα
κανονικά με το αυτοκίνητο. Από εκείνη τη μέρα το γιάρις έτριζε χειρότερα κι από
πόρτα σε ταινία θρίλερ. Γυρνώντας το πήγα για σέρβις. Η κοτρώνα είχε κάνει
ζημιά στο ψαλίδι του αυτοκινήτου αξίας 100 ευρώ. Fuck.

Να δοκιμάζεις την
κουζίνα κάθε τόπου. Λουκάνικα από τον Παλαμά, πέστροφες στη λίμνη Πλαστήρα,
σουβλάκια από την Καρδίτσα, μήλα φυρίκια από το Πήλιο, τσιπουράδικα στον Βόλο
και μεζεδοπωλεία στη Λάρισα. Οκέι δεν τη λες και εξωτική κουζίνα, παρόμοια
τρώμε και στην Αθήνα αλλά τι να κάνουμε δεν πήγα διακοπές στην Ταϋλάνδη για να
φάω ρύζι με κάρυ και σούπα από κότσι βατράχου και μυαλά σαλιγκαριού αλλά στο
θεσσαλικό κάμπο όπου τα σφαγμένα κρέατα είναι τόσο συχνά όσο κι η φράση «τι
φτιάν'ς?» (σημείωση μεταφραστή: τι κάνεις?)

Αν είσαι ψιλοάσχετος
μην δοκιμάζεις extreme sports χωρίς τις κατάλληλες συνθήκες και
τουλάχιστον έναν ειδικό. Σαν γνήσιο μωρό παιδί είχα φαγωθεί να δοκιμάσω να
κάνω σκι. «Χριστουγεννιάτικες διακοπές χωρίς χιόνι και σκι» έλεγα «δεν είναι
διακοπές». Έτσι μια μέρα με κολασμένη κακοκαιρία ανεβήκαμε μέχρι το  χιονισμένο Πήλιο. Στο ξεκίνημα της
μισοχιονισμένης πλαγιάς είχε ένα κιόσκι όπου νοίκιαζες εξοπλισμό για σκι. Με
πληροφόρησαν ότι ο καιρός δεν προσφέρεται για σκι γιατί σε πολλά σημεία της
πίστας ο πάγος είχε λιώσει αλλά θα μου νοίκιαζαν τον εξοπλισμό πιο φθηνά για να
δοκιμάσω. Έτσι με 10 ευρώ (τα οποία επέμειναν να τους πληρώσω πρώτα «πριν χαθώ
σε καμιά πλαγιά»: αυτολεξεί οι κουβέντες του υπεύθυνου) φόρεσα κάτι θεόβαριες
μπότες που τις ένιωθα λες και ήταν από σίδερο. Περπατούσα σαν συγκαμένος
Ρόμποκοπ, ενώ έπρεπε να κρατώ και τις σανίδες του σκι και τα μπαστούνια κι όλα
αυτά ανεβαίνοντας την πλαγιά με το μισολιωμένο χιόνι. Γάμησε τα! Σε πολλά
σημεία της ανάβασης είχε παντού διαφημιστικά για ορθοπεδικά είδη!(γύψους,
πατερίτσες τέτοια πράγματα). Κακό σημάδι…

Φτάνοντας σε κάποιο σημείο αποφάσισα να δοκιμάσω να κατηφορίσω
στην πλαγιά. Φόρεσα με προσοχή τις σανίδες και τσούλησα στην κατηφόρα χωρίς να
έχω προετοιμαστεί ψυχολογικά. Πανικός κυρίευσε το κορμί μου. Κανείς δε μου είχε
δείξει πώς να σταματήσω. Έπεσα ηθελημένα με τον κώλο και τσούλησα 5 μέτρα.
Καθώς το κορμί μου σταμάτησε να σέρνεται και κειτόνταν στο κρύο έδαφος με τις
χιονονιφάδες να μπαίνουν στα μάτια μου και το τσουχτερό κρύο να χαστουκίζει τα
μάγουλά μου συνειδητοποίησα πως οι σανίδες ήταν τόσο μακριές και βαριές που δε
μπορούσα να ισορροπήσω και να σηκωθώ από το έδαφος. Και το κακό στην όλη υπόθεση
ήταν άλλο. Η παρέα μου εκείνη τη μέρα αποτελούνταν από 3 κορίτσια τα οποία
είχαν λυθεί στο γέλιο με τις άκαρπες προσπάθειές μου και στα οποία φώναζα δήθεν
άνετος να έρθουν να με σηκώσουν γιατί αν έμενα κι άλλο εκεί θα γινόμουν σαν
κατεψυγμένος μπακαλιάρος!  Μετά από
συντονισμένες προσπάθειες του προσωπικού μου γυναικείου σωστικού συνεργείου κι
αφού η μια καημενούλα έφαγε μια ξεγυρισμένη κλωτσιά με το παγοπεδιλό μου
καταλάθος, κατάφερα να ορθοποδήσω. Δοκίμασα άλλες δυο φορές να τσουλήσω, κάθε
φορά χειρότερη από την προηγούμενη. Τα κορίτσια της παρέας κλασικές
γυναίκες-παντογνώστριες μου έδιναν συμβουλές «στρίψε έτσι», «σταμάτα γυρνώντας
στο πλάι» αλλά καμία δε δοκίμασε να τα φορέσει, ενώ συνέχεια με προέτρεπαν να
συνεχίσω τις προσπάθειες λέγοντας φράσεις του στυλ «έλα μωρέ τσούλα όλη την
πλαγιά μέχρι κάτω εύκολο είναι», που αν τσούλαγα εγώ την πλαγιά του Πηλίου στην
καλύτερη περίπτωση θα σταμάταγα στα διόδια της Μαλακάσας.

Απογοητευμένος από το φιάσκο της επιχείρησης-σκι πήγαμε στην
κορυφή της πλαγιάς να κάτσουμε σε ένα σαλέ στο Πήλιο. Μπήκα μέσα φορώντας τις
μπότες σκι του Ρόμποκοπ γιατί είχα αφήσει τα αθλητικά μου στο κιόσκι στην αρχή
της πλαγιάς και δε μπορούσα να αλλάξω. Περπατούσα στο ξύλινο δάπεδο του σαλέ σαν
γκαστρωμένος πιγκουίνος και με κάθε βήμα ακουγόταν ΓΚΝΤΟΥΠ από τις μπότες λες
και ήμουν παλαιστής του σούμο που έπαιρνε θέση μάχης. Τα κορίτσια βρήκαν το
μοναδικό ελεύθερο τραπέζι στον πάνω όροφο κι έπρεπε να ανέβω τις ξύλινες σκάλες
κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα των θαμώνων προσπαθώντας να μη γλιστρήσω
μουσκεμένος καθώς ήμουν από τις τούμπες στο χιόνι και φορώντας τις βαριές
μπότες μοιάζοντας με θύμα της μαφίας που του έβαλαν τα πόδια στο τσιμέντο και
τον έριξαν στη θάλασσα αλλά κατάφερε τελικά να το σκάσει.

Το καλύτερο
παιχνίδι-χόμπι όταν οδηγάς σε ταξίδι είναι να κοιτάς τις τιμές από τα
βενζινάδικα. Μεγάλη υπόθεση η φθηνή βενζίνη.

Να μη βλέπεις θρίλερ
για περίοδο 2 μηνών πριν το ταξίδι. Κάθε φορά που χανόμουν στους στενούς
ομιχλώδεις δρόμους ή χάζευα στο σκοτεινό δάσος περίμενα να πεταχτεί ο Φρέντι
Κρούγκερ με βλάχικη προφορά. Όταν ξύπναγα το πρωί φοβόμουν να γυρίσω πλευρό μην
τυχόν και βρεθώ αγκαλιασμένος με καμιά αρκούδα που είχε μπουκάρει κρυφά στο
σπίτι για να ζεσταθεί. Πριν τα ταξίδια σε ερημικά μέρη να βλέπεις μόνο
οικογενειακές κωμωδίες του Τσέβι Τσέις άντε και κανα χριστουγεννιάτικο φιλμάκι!

Το μυστικό για να
περάσεις καλά στις διακοπές είναι η καλή παρέα. Η δική μου ήταν η καλύτερη.
Κι αν αυτή η παρέα είναι και σχετική με τον τόπο που επισκέπτεσαι τότε τα
πράγματα γίνονται ιδανικά. Ερωτεύτηκα τον Βόλο και τα απίστευτα μυστικά
μαγευτικά μέρη που έχει καθώς και το δασικό χωριό Δρυάδες της λίμνης Πλαστήρα,
όπως είχα ερωτευτεί παλιότερα και τη Λάρισα. Και νομίζω επίσης πως κι εγώ έχω
καταφέρει να κάνω ανθρώπους να ερωτευτούν την Αθήνα (πράγμα δύσκολο πίστεψέ με
αλλά ξέρω κι εγώ μερικά μαγικά μυστικά μέρη -γαμιστρώνες- � .

Αυτές ήταν οι δικές μου χριστουγεννιάτικες διακοπές κι
ελπίζω να περάσεις κι εσύ πολύ όμορφα τις δικές σου. Τις υπόλοιπες μέρες που μου
απομένουν σκοπεύω να τις σπαταλήσω τρώγοντας πολύ κρέας, γλυκά και φυσικά σοκολατομελομακάρονα,
παίζοντας need for speed και grand theft auto,
βλέποντας τα Harry Potter και για χιλιοστή φορά τα Die Hard(τα 2 πρώτα Die Hard εξελίσσονται τα Χριστούγεννα) αν βέβαια καταφέρω και βρω
ποτέ ελεύθερο το λάπτοπ με τον αδερφό που λιώνει μέρα νύχτα στα msn- facebook- zoo- badoo τώρα που έχει άδεια.

Οπότε εσύ προσπάθησε να μην επηρεάζεσαι από τη
Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα τριγύρω, μόνο άγχος μπορεί να μεταδώσει αφού
συνεχώς σου προκαλούν το αίσθημα ότι κάτι φοβερά μεγάλο, απίθανο και
διασκεδαστικό πρόκειται να συμβεί τα Χριστούγεννα που συνήθως τελικά δε
συμβαίνει και περνάς τις υπόλοιπες μέρες των γιορτών σαν μαλάκας να αναρωτιέσαι
ξενερωμένος τι έκανες στραβά κι ούτε τα φετινά Χριστούγεννα δεν ήταν μαγικά.

Πρέπει να φταίει ο συνδυασμός των βραδιών γεμάτων υγρασία με
τα φωτεινά λαμπιόνια, τα κάλαντα από παιδικές τσιριχτές φωνές και τον οργασμό
των καταναλωτών που κάνουν τα γιορτινά ψώνια που προκαλεί αυτό το αίσθημα μιας
ακατανόητης υστερίας στον αέρα. Ένα αίσθημα ότι όταν έρθουν οι γιορτές όλα θα
κάνουν shut down και θα μπουν σε χειμερία νάρκη κι εσύ πρέπει να σκοτωθείς να
προλάβεις να κάνεις τα ψώνια αλλιώς κάποιο κακό θα σε βρει. Τα χτυπήματα στα
τριγωνάκια είναι τα καμπανάκια-συναγερμοί ότι οι γιορτές πλησιάζουν κι αν δεν
ψώνισες ο Άη-Βασίλης θα σε τιμωρήσει που δεν αγόρασες φέτος για να γεμίσεις την
παχιά κοιλιά του. Ίσως παραχαλάρωσα στις διακοπές μου και βλέπω τις γιορτές
όπως πράγματι είναι. Κάτι στις φετινές γιορτές με αγχώνει. Δεν είναι τυχαίο που
τα Die
Hard διαδραματίζονται τα Χριστούγεννα. Το να παρακολουθείς τον Bruce Willis να
πετάγεται από σπασμένα παράθυρα και να σκοτώνει τρομοκράτες με βαριά ρώσικη
προφορά θα φαινόταν βαρετό αν διαδραματιζόταν στη γιορτή της μητέρας.

Ο μόνος τρόπος να διατηρήσεις τα λογικά σου τις μέρες των
γιορτών είναι να κρατήσεις τα μάτια σου κολλημένα μπροστά στο μελλοντικό ορίζοντα-
στις άθλιες, βαρετές, καταθλιπτικές, κρύες μέρες του Γενάρη έως Μάρτη που
πρόκειται να έρθουν, όπου τόσα λίγα ανούσια θα�
συμβαίνουν για βδομάδες επί βδομάδων και θα έχεις βάλει το μυαλό σου στη
νεκρά ταχύτητα τόσο ώστε να αναρωτιέσαι κάτι φορές αν είσαι ζωντανός ή βλέπεις
μια βαρετή καθημερινή απογευματινή σειρά.

Η μόνη συμβουλή για τις γιορτές  που θα σου δώσω είναι να έχεις από κοντά τους
ανθρώπους που σε αγαπούν και να τους δείχνεις κάθε στιγμή ότι τους αγαπάς. Αυτό
μόνο. Βασικά υπάρχει και κάτι άλλο που με κάνει πάντα να βρίσκω το κέφι μου τις
μέρες των Χριστουγέννων (αφού δε μπορώ να ξαναγυρίσω στο δασικό χωριό Δρυάδες)
και θα στο πω μήπως σε φτιάξει κι εσένα. Μου αρέσει να βγαίνω αυτές τις μέρες
στα δρομάκια της γειτονιάς μου και των γύρω περιοχών και να βλέπω τα στολισμένα
μπαλκόνια στα σπίτια. Κάτι στα πολύχρωμα φωτάκια που είναι τοποθετημένα στα
μπαλκόνια και στους κήπους ανάλογα με το προσωπικό γούστο του εκάστοτε
ιδιοκτήτη μαγεύει και υπνωτίζει το παιδί που είναι θαμμένο μέσα μου. Βολτάρω
τους δρόμους μόνος με το αμάξι και τα χαζεύω. Αυτή ίσως είναι η μαγεία των
Χριστουγέννων. Η απεγνωσμένη ανάγκη μας να πιστέψουμε σε κάτι μαγικό.

Υ.Γ. 1 Σόρι για την έλλειψη φωτογραφιών από τις εξορμήσεις,
αλλά η φωτογραφική μηχανή ήταν σε άλλα χέρια οπότε θα καθυστερήσω μέχρι να πάρω
στα χέρια μου τις φωτογραφίες. Τα μέρη ήταν μαγευτικά, ίσως κάτι ανέβει κάποια
στιγμή. Ελβετία λέμεεεε!

Υ.Γ.2  Γαμώ το
σπιτάκι, το χωριουδάκι, τη γυναίκα, τα ξωτικά και τους ταράνδους αυτού του
χοντρού με τα κόκκινα γένια που εξαπλώνεται αυτές τις μέρες χειρότερα κι απτον
ιό H1N1 και που η Coka-Cola τον βάφτισε Άη-Βασίλη. Σταμάτα να ψάχνεις για μαγικούς ανθρώπους σε παραμύθια ή διαφημίσεις. Οι μαγικοί άνθρωποι
είναι ανάμεσά μας.

Ένα παράδειγμα θα σου πω και θα σε κλείσω να πας να φας το
λουκούλειο γεύμα σου και να ελευθερώσω το λάπτοπ για να αναλάβει ο αδερφός να
συνομιλήσει με τα μωρά.

Αυτή τη βδομάδα έφυγε από τη ζωή ο Kim Peek, ο άνθρωπος στον οποίο
βασίστηκε η ταινία Rain Man που έδωσε το Όσκαρ στον Ντάστιν Χόφμαν. Πέθανε από καρδιακή
προσβολή σε ηλικία 58 ετών.

Άκου τώρα να κουφαθείς. Ο Kim Peek είχε την ικανότητα να απομνημονεύσει
επί λέξει 12.000 βιβλία συμπεριλαμβανόμενης και της Βίβλου. Μπορούσε να
διαβάσει δύο σελίδες ταυτόχρονα, τη δεξιά σελίδα με το δεξί μάτι και την
αριστερή με το αριστερό. Μπορούσε να θυμηθεί ολόκληρους τηλεφωνικούς
καταλόγους, ενώ μπορούσε να πει ποια μέρα της εβδομάδας ήταν σε οποιαδήποτε
ημερομηνία χρόνια πριν. Ένα κόλπο που έκανε στα πάρτι ήταν να λέει σε αγνώστους
ποιοι έμεναν στα σπίτια τους ή στα γειτονικά σπίτια πριν από χρόνια. Είχε
απίστευτες γνώσεις σε θέματα όπως ιστορία, γεωγραφία, μπέιζμπολ, μπάσκετ,
ποδόσφαιρο, κινηματογράφος, ημερομηνίες και Σαίξπηρ.

Και όλα αυτά ενώ υπέφερε εκ γενετής από τρομερές κινητικές
δυσκολίες και βασιζόταν στον πατέρα του Fran ακόμα και για τις πιο απλές
λειτουργίες όπως να ντυθεί, να χτενιστεί ή να βουρτσίσει τα δόντια του. Μπορούσε
δηλαδή να ονομάσει ατελείωτες πόλεις, δρόμους, εταιρίες, ταχυδρομικούς κώδικες
και ιστορικά δεδομένα από κάθε περιοχή αλλά είχε δυσκολία να κουμπώσει τα
κουμπιά του πουκαμίσου του, ενώ δε μπορούσε ούτε να ανέβει τις σκάλες του
σπιτιού του μέχρι την ηλικία των 16.

Κάθισα κι έψαξα πληροφορίες για τη ζωή του κι η βιογραφία
του είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1951 με σοβαρά
νευρολογικά προβλήματα κι από την ηλικία των 2 όλοι πίστευαν ότι για την
υπόλοιπη ζωή του θα ήταν ανίκανος να επιτελέσει ακόμα και τις πιο βασικές
λειτουργίες. Είχε εξεταστεί από έναν καταξιωμένο νευρολόγο εκείνη την εποχή ο
οποίος απότι λένε τον εξέτασε μέσα σε 5 λεπτά επειδή ήταν καθοδόν για έναν
αγώνα γκόλφ(!) και τον έκρινε ακατάλληλο να προσαρμοστεί στην κοινωνία αφού θεώρησε
πως ούτε να μιλήσει θα μπορούσε, ούτε να απορροφήσει οποιουδήποτε είδους γνώση
και συμβούλευσε τον πατέρα του να τον κλείσει σε ίδρυμα αφού ούτως ή άλλως το
παιδί θα ήταν αποκομμένο από την κοινωνία. Ο πατέρας του όμως, ονόματι Fran, δεν τον εγκατέλειψε, βρισκόταν
δίπλα του σε κάθε δυσκολία απτην αρχή μέχρι το τέλος της ζωής του χωρίς να
συνειδητοποιήσει εξαρχής το φαινόμενο που είχε φέρει στον κόσμο κι έτσι
αποζημιώθηκε και με το παραπάνω στα υπόλοιπα 58 χρόνια της ζωής του γιού του.

«Ο μπαμπάς μου κι εγώ μοιραζόμαστε την ίδια σκιά» έλεγε ο Kim.

Από τότε που η ιστορία του έγινε γνωστή μέσω της ταινίας Rain Man, ο Kim μαζί με τον
πατέρα του ταξίδευαν στον κόσμο δίνοντας διαλέξεις και κάνοντας διάφορα σόου
εκπλήσσοντας τους πάντες με τις μνημονικές του δυνάμεις. Όλοι έμεναν έκπληκτοι από τις
ικανότητές του να αναφέρει γεγονότα από 15 διαφορετικούς τομείς όπως αθλητικά,
ιστορία, λογοτεχνία και θρησκείες.�
Έγιναν το στήριγμα και η ελπίδα κάθε γονιού ενός παιδιού με κινητικά και
άλλα προβλήματα. Νευρολόγοι που τον εξέταζαν δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τι
ακριβώς ήταν αυτό που έκανε τον εγκέφαλό του τόσο ξεχωριστό, σπάνιο και ιδιοφυή.
«Το μεγαλύτερο χάρισμά του» είχαν πει οι γιατροί «είναι ότι αποτελεί πηγή
ελπίδας για όλον τον κόσμο».

 «Δε χρειάζεται να είσαι ανάπηρος για να είσαι
διαφορετικός. Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί» συνήθιζε να λέει.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και μη φοβάστε να αγαπήσετε τους
γύρω σας, ακόμα και τους «διαφορετικούς». Στους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας
κρύβεται όλη η μαγεία που απεγνωσμένα ψάχνουμε.

Subscribe Free
Add to my Page