Με πονάει το δόντι μου. Το προηγούμενο Σάββατο με είχαν καλέσει σε ένα πάρτυ κι επειδή βαριόμουν να πλύνω τα δόντια μου, μόλις βγήκα από το σπίτι έφαγα μια τσίχλα για να έχω καθαρή αναπνοή. Στο δρόμο για το πάρτυ εκεί που μάσαγα σαν μηρυκαστικό νιώθω κάτι να ξεκολλάει και μετά από λίγο να μασάω ένα κομμάτι σίδερο. Είχε ξεκολλήσει το μισό μου σφράγισμα κι είχε γίνει ένα με την τσίχλα.

Εδώ το κομμάτι από το σφράγισμα σε σύγκριση με το μέγεθος του μικρού μου νυχιού.

Σαν γνήσιος αναβλητικός και βαρεμένος άνθρωπος άφησα να περάσει μια βδομάδα, να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο, να νιώθω πως έχω στο στόμα μου ένα μίνι κομπρεσέρ που βαράει υπερωρίες για να φτάσω στο σημείο να πάρω την απόφαση και να κλείσω ραντεβού με την οδοντίατρο. Θα την δω σήμερα το απόγευμα, σε μιαμιση ώρα περίπου.

Δεν είναι ότι είμαι κανένα 3χρονο κορίτσι που φοβάται τον οδοντίατρο, θέλω να πιστεύω πως έχω αντοχή στον πόνο. Μια φορά στο μάι τάι μού είχαν μαυρίσει το μάτι και δεν είχα νιώσει τίποτα μέχρι που το κοίταξα στον καθρέφτη και κόντεψα να λιποθυμήσω. Έμοιαζα με ρακούν. Για το υπόλοιπο βράδυ είχα γυρίσει σπίτι και είχα φορέσει για μάσκα προσώπου ένα σακουλάκι κατεψυγμένο αρακά μπαρμπα-Στάθη μπας και φύγει το πρήξιμο. Ένα μήνα μετά, το πρήξιμο υποχώρησε.

Δεν είναι λοιπόν ότι φοβάμαι, απλά η εμπειρία μου στον οδοντίατρο δεν είναι κι από τις πιο ευχάριστες. Την προηγούμενη φορά που πήγα για σφράγισμα (αυτό που ξεκόλλησε) ήταν όλα μια χαρά. Την προ-προηγούμενη όμως, τα πράγματα δεν ήταν τόσο ευχάριστα…

Ήταν ο καιρός που είχα πάρει μεταγραφή για Αθήνα κι είχα μόλις αφήσει πίσω μου την έντονη ζωή του φοιτητή γεμάτη κραιπάλες και καταχρήσεις και σκέφτηκα μιας και βάζω τη ζωή μου σε μια τάξη ας πάω να ασπρίσω και τα δόντια μου. Οι καφέδες, τα κρασιά κι οι τσακωμοί με την οδοντόκρεμα τα έκαναν να μοιάζουν λες και η ζωή είχε σκουπίσει τον κώλο της επάνω τους. Η ιδέα να πάω στον οδοντίατρο τότε ήταν από τις πιο ηλίθιες της ζωής μου.

Νόμιζα πως ήξερα πώς λειτουργεί ο καθαρισμός των δοντιών. Σου απλώνουν κάτι σαν κρέμα στα δόντια, σε βάζουν κάτω από ένα λέιζερ και μπίνγκο!…φεύγεις με ένα ραδιενεργό χαμόγελο σαν του βαρβάτου Αλέξανδρου Πετρίδη.

Ανυποψίαστος και γεμάτος προσμονή για το νέο φωτεινό χαμόγελο που θα αποκτούσα πήγα στον οδοντίατρο της γειτονιάς. Ξάπλωσα στο κρεβατάκι με τον προβολέα από πάνω και μετά από μια σύντομη τυπική κουβέντα ξεκίνησε τη διαδικασία για τον καθαρισμό. Πήρε ένα πράγμα με σουβλερή άκρη κι άρχιζε και μου έξυνε τα δόντια. What the fuck? Τι φτηνιάρικος τρόπος καθαρισμού είναι αυτός? Είναι σαν να πηγαίνεις το αμάξι σου για πλύσιμο κι αντί να βάζουν επάνω την μαγική κρέμα καθαρισμού που εξαφανίζει τους λεκέδες, να παίρνουν ένα γυαλόχαρτο και να στο τρίβουν μέχρι να αλλάξει χρώμα.

Νιώθοντας εξαπατημένος και ρίχνοντας άγρια βλέμματα στον οδοντίατρο ενώ το στόμα μου έχασκε ορθάνοιχτο κι αυτός ψαχούλευε κι έγδερνε δόντια, τον άφησα να συνεχίσει. Ίσως αυτό να είναι το πρώτο στάδιο, σκέφτηκα, χαλάρωσε ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει. Μόλις πέρασε όλα τα δόντια ένα χεράκι, μου λέει: «Χμμ, πρέπει να βγάλουμε και την πέτρα».

Να τη βγάλεις την πέτρα, εδώ που φτάσαμε δε μας παίρνει να αφήσουμε την πέτρα μες στο στόμα. Είπαμε θέλω χαμόγελο colgate. Οπότε τι πάει και κάνει το άτομο? Παίρνει άλλο ένα πιο σουβλερό πραγματάκι κι αρχίζει και ξύνει την επιφάνεια ανάμεσα στο ούλο και στο δόντι! Έξυνε ούλο προς ούλο κι εγώ να αρχίζω να σκέφτομαι μήπως είναι κανένας σαδομαζοχιστής που κλείδωσε τον οδοντίατρο στην ντουλάπα και βγάζει το αρρωστημένο άχτι του πάνω μου!

«Ξέπλυνε λίγο το στόμα σου» μου κάνει και μου βάζει ένα πλαστικό ποτηράκι νερό στα τρεμάμενα χέρια μου. Δε θέλω τίποτα από σένα! ήθελα να του πω, αλλά αποφάσισα να μην τον νευριάσω και να φανώ συνεργάσιμος. Ήπια λίγο, το υπόλοιπο το έκανα γαργάρα κι έφτυσα ένα ρυάκι αίματος. Έψαξα στο νεροχύτη μήπως έβλεπα κανένα δόντι μου ανάμεσα στα υπολείμματα των ξυμένων ούλων. Πού ξέρω τι κάνει αυτός μες στο στόμα μου. Αν αργούσα πολύ να γυρίσω σπίτι όλο και κάποιος θα ειδοποιούσε την αστυνομία να με γλιτώσει από τα χέρια αυτού του μανιακού.

«Το δύσκολο κομμάτι σχεδόν πέρασε» μου κάνει.

«Το σχεδόν δε μαρέσει».

«Πάψε βρε κοτζάμ παλικάρι» μου λέει, λες και του κλαιγόμουν που δε μου πήρε παγωτό.

Μου εξήγησε πως στη διαδικασία που θα ακολουθούσε τα δόντια μου ίσως ένιωθαν κάποια υπερ-ευαισθησία. Πόσο οδυνηρό θα μπορούσε να είναι? Εδώ αντέξαμε να μας ξύνει το ούλο με τη στραβοβελονιά, σε μια «υπερ-ευαισθησία» θα κολλήσουμε?

Η διαδικασία αποτελείτο από τρία 15λεπτα διαστήματα κάτω από το μαγικό φως, που θα διακόπτονταν από 5λεπτα διαλλείματα.

Το πρώτο 15λεπτο κύλησε όμορφα. Είχα ένα γαργαλιστικό αίσθημα στους κυνόδοντές μου, αλλά μέχρι εκεί. Στο δεύτερο 15λεπτο ένιωσα τον πρώτο έντονο πόνο στο ένα δόντι. Έχεις δαγκώσει ποτέ κομματάκι πάγου με ευαίσθητο δόντι? Πολλαπλασίασε αυτό το αίσθημα επί 10 και μετά φαντάσου να διαρκεί για κανα 5λεπτο και να σου το προκαλούν απροειδοποίητα.

«Αυτή είναι η υπερ-ευαισθησία για την οποία σου έλεγα» μου είπε χαμογελώντας και χτυπώντας με στην πλάτη.

Ενθαρρύνθηκα κι εγώ και θεώρησα πως μπορώ να το αντέξω. «Θα την παλέψω» του κάνω προσπαθώντας να το παίξω γενναίος.

Τι διάλο, ο Ράμπο στο νούμερο 3 έβγαλε ολόκληρη σφαίρα με το μαχαίρι του και μετά καυτηρίασε την πληγή με μπαρούτι από το πολυβόλο του. Εγώ δε θα αντέξω ένα τσιμπηματάκι στο δόντι?

Στο τρίτο 15 λεπτο οι πύλες της κόλασης άνοιξαν. Πρώτα πυροδοτήθηκε ο ένας τραπεζίτης. Μετά κι άλλος, κι άλλος, μετά οι κυνόδοντες. Κάθε 30 δευτερόλεπτα μου κάρφωναν κι άλλο μαχαίρι, όλο και πιο βαθιά και μετά το έστριβαν κιόλας. Αν ήμουν τρομοκράτης, θα είχα ομολογήσει τα πάντα.

Δεν ξέρω πώς επιβίωσα αυτή τη δοκιμασία. Δε σκεφτόμουν τίποτα. Βρισκόμουν σε άλλο κόσμο. Ήμουν ένα φοβισμένο αγρίμι σε πλήρη σύγχυση. Είχα φύγει από τη Γη. Ένα κομμάτι του εαυτού μου πέθανε εκείνη τη μέρα και δε νομίζω να ξαναγυρίσει ποτέ.

Μόλις ο οδοντίατρος απομάκρυνε τον ανακριτικό προβολέα κι έβγαλε τη μέγγενη που κρατούσε το στόμα μου ανοιχτό, η ψυχή επέστρεψε στο σώμα μου.  Δεν ξέρω πού περιπλανιόταν, αλλά ένιωσα όπως νιώθεις όταν ξυπνάς από έναν εφιάλτη. Για να συνειδητοποιήσω ότι δεν τελείωσε ακόμα.

«Μπορεί να νιώθεις κάπως ευαίσθητα τα δόντια σου για λίγο ακόμα».

«Πόσο ακόμα δηλαδή?»

«Ε, περίπου 48 ώρες. Εγώ θα έπαιρνα κανά Nurofen αν ήμουν στη θέση σου».

Κατέβηκα παραπατώντας από το κρεβάτι του πόνου. Πλήρωσα όπως όπως και πάνω στον πανικό μου να φύγω από κει μέσα, ξέχασα το μπουφάν μου. Πήγα στο φαρμακείο απέναντι να αγοράσω Nurofen εκλιπαρώντας σχεδόν, αλλά εκείνη την ώρα πυροδοτήθηκε άλλο ένα δόντι οπότε ζήτησα Νουροφέεεεεεεεεν!

Την υπόλοιπη μέρα έκατσα σπίτι, παράφρων κι εξαπατημένος, νιώθοντας πως είχαν βιάσει το στόμα μου, ενώ έστειλα τον αδερφό να πάρει πίσω το μπουφάν μου. «Ζήτα το από την πόρτα» του είπα, «μην τολμήσεις και μπεις πιο μέσα είναι ψυχοπαθής ο άνθρωπος!», κομπιάζοντας και κάνοντας παύσεις μετά από κάθε λέξη γιατί έσκαγαν πυροτεχνήματα στο στόμα μου. Ήταν στιγμές που ήθελα να βγω τρέχοντας από το σπίτι και να χώσω το κεφάλι μου κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου. Οτιδήποτε για να σταματήσει ο πόνος!

Τελικά ο πόνος σταμάτησε και μετέπειτα μπορούσα και χαμογελούσα στον κόσμο χωρίς να τους προκαλώ αναγούλα, ενώ έβλεπα τα μάτια τους να μισοκλείνουν και τις κόρες τους να συστέλλονται από τη γυαλάδα που ανέδυα.

Αυτά τότε. Η νέα οδοντίατρός μου, γυναίκα και φίλη της mother είναι πολύ πιο συμπαθητική κι αλαφροχέρα και με έκανε να ξεχάσω κάπως τις οδυνηρές αναμνήσεις του προηγούμενου οδοντίατρου-ανακριτή της CIA. Είναι χαμογελαστή και σβέλτη αλλά είναι φορές που κι ένα απλό χαζό αστείο να της πεις, ξεκαρδίζεται και την πιάνει νευρικό γέλιο και δε σταματάει. Οπότε κάθεσαι εσύ ξαπλωμένος με παγωμένο χαμόγελο, ανοιχτό στόμα και τα σάλια να τρέχουν στις χαρτοπετσέτες που σου έχει βάλει στο λαιμό να κοιτάς αυτήν που κοπανιέται στα γέλια κουνώντας ανεξέλεγκτα τα χέρια που έχουν το ένα μια μυτερή λαβίδα και το άλλο έναν τροχό.

Μα γιατί έπρεπε να ξεκολλήσει το σφράγισμα, μου λες?

Όπως και να’χει εκτός κι αν συντρέχει μεγάλη ανάγκη, αν θες να διατηρήσεις τα λογικά σου, μείνε μακριά από τον οδοντίατρο. Εγώ σε μιάμιση ώρα προβλέπω να χάνω κι αυτά που μου απέμειναν.