|
|
Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!
Με
το μυαλό μου μουδιασμένο, να αρνείται να σκεφτεί κατά παραγγελία, με τις άμυνές
μου υψωμένες όσο λίγες φορές και παράλληλα τα τείχη μου γκρεμισμένα*, δε μπορώ
να γράψω. Ή μάλλον μπορώ. Ασυνάρτητες σκέψεις χωρίς καμία συνοχή. Λέξεις
απ’αυτές που συνήθως κρατάω μπλεγμένες μέσα στο κεφάλι μου, ήσυχες – μερικές
φορές νομίζω ότι οι λέξεις μου φέρονται σα μικρά απροσάρμοστα παιδάκια: «I live in my own little world, but
that's ok. They know me here.».
Κι όταν αποφασίζω να τις βγάλω από το κεφάλι μου, δεν κάνω καμία προσπάθεια να
τις ξεμπλέξω. Ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Στην τελική, είναι μεγαλύτερες από
μένα…
Ερώτημα
της ημέρας/της εβδομάδας/του μήνα: Όταν η ζωή αποφασίζει να μοιάσει επιτέλους
λίγο στις ταινίες, γιατί διαλέγει τις λάθος σκηνές?
Γεμίζω
τις μέρες μου για να μη μου μένει χρόνος για τις νύχτες μου. Γιατί στις νύχτες
μου υπάρχεις μόνο εσύ…
Έχω
αφήσει το βλέμμα μου στις τσέπες του φούτερ σου. Ξέχασες να το βγάλεις και να
μου το δώσεις πίσω. Ή δε θέλησες, δεν ξέρω. Κι είναι ακόμα εκεί και με
κοιτάζει. Κοιτάζει κι εσένα. Ψάχνει να βρει το δικό σου βλέμμα. Και μπερδεύεται
όταν το βρίσκει καρφωμένο πάνω μου…
Και
θέλω να σκοτώνεις για μένα τις τεράστιες αράχνες, όπως σκότωσες για μένα όλους
τους τεράστιους δράκους που ζούσαν μέσα μου και γύρω μου, πριν με ξυπνήσεις από
το λήθαργό μου. Και τώρα τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ, γιατί τους ακούω έναν
έναν να ζωντανεύουν…
Οι
μέρες μου είναι παραδόξως γεμάτες από εκείνη τη μυρωδιά. Που αν την εισπνεύσεις
σε ικανοποιητικές δόσεις και από την κατάλληλη απόσταση και θέση – η κατάλληλη
απόσταση είναι η μηδενική. Η θέση πάλι, oh well, είναι η θέση σου – τότε μπορεί και να σε κάνει ξανά να χαμογελάσεις. Στ’αλήθεια.
Να ξεχάσεις για λίγο αυτούς τους τελευταίους μήνες που θες να τους γυρίσεις
πίσω και να πάρεις άλλους στη θέση τους. Να ξεχάσεις ότι πονάς. Και να
ησυχάσεις. Σ’εκείνη την αγκαλιά που κλεισμένη μέσα της αισθάνεσαι όπως όταν
ξύπνησες από εκείνο το όνειρο. Το πιο ήρεμο όνειρο που είδες ποτέ. Γιατί είναι
κι εκείνος στο όνειρο. Κι η αγκαλιά είναι η δική του. Στο όνειρο. Στ’αλήθεια.
Και
θέλω να σου πω ότι φτάνει αυτό το αστείο, παρατράβηξε, και να γυρίσεις πίσω…
dancing gal
*«Όποιος
σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες κι όποιος ζητά μοναξιά τη βρίσκει. Όποιος όμως
σηκώνει τοίχους απλά περιμένει κάποιον για να τους γκρεμίσει.» by razzmatazz (ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ). Ελπίζω
να μην την πειράζει το c/p, απλά είναι μία από τις λίγες φορές που
κάποιος που δεν ξέρω σκέφτεται δυομιση γραμμές που μέσα τους χωράει όλη μου η
ζωή. Όλες μου οι στιγμές. Στιγμές μικροσκοπικές και λεπτομέρειες ασήμαντες. Σαν
αυτές που χωράνε τις πιο μεγάλες μου επιθυμίες και τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις…
Armand Amar – Les larmes d’Elisabeth parts
1 et 2
**Θα ‘θελα να ‘μουν
πάνω σου και όλα να μ’αρέσουν
Να μου ψιθυρίζεις
πως αυτές οι μέρες θα περάσουν
Γιατί αισθάνομαι άσχημα
όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον
αέρα…
Στέρεο Νόβα – Το παζλ
στον αέρα
Κι
εκεί που εγώ είχα ξεμείνει από λέξεις, η Δ. μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία που
την τράβηξε σε ένα στενό του Cambridge.
Και μου την έστειλε γιατί, λέει, με σκέφτηκε. Γιατί, λέει, ξέρω τι σημαίνει…
dancing gal
*R.E.M. – Beat a
Drum
Τα
χέρια μου μουδιασμένα ψάχνουν να βρουν τα πλήκτρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω. Δεν
είναι ότι έγραφα και δεν τα ανέβαζα. Απλά δεν έγραφα. Υπάρχουν μερικά πράγματα
που δεν ξέρω τις λέξεις να τα πω και προτιμάω να τ’αφήνω έτσι. Άρρητα, υπέροχα
και δικά μου. Κι αν σήμερα βρίσκω τις λέξεις να γράψω, είναι γιατί δεν είναι
δικές μου. Είναι δανεικές, τραγουδιστές και ξένες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί εγώ
είμαι παράφωνη :p
Όποιος διάβασε σωστά τον τίτλο, ξέρει τι ακολουθεί…
Stade de France,
27 Ιουνίου 2009, αντίστροφη μέτρηση μηδενισμένη. Έχω περάσει δυο μέρες
ακούγοντας μόνο
–
μ’αρέσει τρομερά το καινούριο logo
λέμε! – και το χαμόγελο στα χείλη μου είναι μόνιμο. Ο Μ. – αυτός που μιλάει
γαλλικά και όχι σουαχίλι  – με κοροϊδεύει, αλλά αυτός χάνει. Μ!
Παίρνουμε
με την Κ. το τραίνο, στη διαδρομή μας κοιτάζουν περίεργα καθώς η Κ. τρώει
φλασιές και φωνάζει “Depeche Moooode!
Depeche Moooooode!” κι εγώ γελάω. Φτάνουμε στο στάδιο σχετικά
νωρίς, είναι τεράστιο και έχει ήδη αρκετό κόσμο. Καθόμαστε κάτω και
περιμένουμε. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω χαμόγελα ίδια με το δικό μου. Σκέφτομαι
ότι είναι λογικό, αφού είναι αλλιώς να φτάνει επιτέλους η συναυλία που όχι μόνο
περίμενες τόσον καιρό αλλά επιπλέον φοβόσουν και μήπως δε γίνει τελικά. Επίσης
διαπιστώνω ότι ρίχνουμε το μέσο όρο ηλικίας, πράγμα το οποίο είναι σπάνιο πια,
αλλά μ’αρέσει. Από την άλλη αναρωτιέμαι πού είναι τα γαλλάκια και τι στο καλό
ακούνε αν όχι dm.
Όχι, άσε, δε θέλω να ξέρω.
19h30 ακριβώς βγαίνουν στη σκηνή οι Μ83. Αμυδρά
θυμάμαι να τους έχω πετύχει στο podcast του space – καλά θυμόμουν, το επιβεβαίωσα σήμερα :p. Ωραία έπαιξαν, ειδικά ένα δύο κομμάτια μου
άρεσαν πολύ και θα τα ψάξω, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν αλλού… Μας
χαιρέτισαν κατά τις 20h20
και τότε ήταν που άρχισα να κοιτάω το ρολόι μου ανά δύο λεπτά. Χαμογελάω
βλέποντας δίπλα μας κάτι πιτσιρικάδες γύρω στα 12 με 15 με τη μαμά τους και το
μπαμπά τους. Note
to self: να πηγαίνω κι εγώ τα παιδιά μου (τα οποία
κατά τα άλλα θα ακούνε Sepultura
και Λιλιπούπολη – don’t ask, inside joke ) στους dm!
Κατά
τις 21h05 ανάβει η σφαίρα του
σκηνικού και αρχίζουν να βγαίνουν λευκοί καπνοί από τη σκηνή… Χαμογελάω… Habemus
dm…
The way you move, has got me yearning… Μόνο
όταν ακούω τη φωνή του στους πρώτους στίχους του In chains συνειδητοποιώ ότι είναι εκεί. I was born with the wrong sign, In the wrong house,
With the wrong ascendancy… Φωνάζω, η φωνή μου θα κλείσει, αλλά δε με
νοιάζει… We are here, we can
love, We share something… Μας καλησπερίζει μας ευχαριστεί, εμείς ευχαριστούμε…
But before you come to any conclusions, Try walking in my shoes, Try
walking in my shoes, You’ll stumble in my footsteps… Χορεύει, μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας,
τραγουδάει μαζί μας. Gonna
take my time, I have all the time in the world, To make you mine, It is written
in the stars above… Don't say you're happy, Out there without me, I know you
can't be, 'Cause it's no good… Στριφογυρίζει
με το μικρόφωνο, φοβάμαι ότι θα πέσει, δεν πέφτει. Precious and fragile things, Need special handling… Στα video-walls στο πίσω μέρος και στα πλάγια της σκηνής, η
ταινία μιας γραφομηχανής στην οποία πληκτρολογείται γράμμα γράμμα αυτό το
ποίημα του Πέρση ποιητή Hafez (μην κοιτάτε που κάνω την έξυπνη, ούτε εγώ τον ήξερα, έβγαλα φωτογραφία το video-wall και το έψαξα στο google :ppp). Death is everywhere, There are flies on the windscreen…
Νομίζω σ’αυτό ήταν που έμεινε
μόνο ο Martin Gore στη σκηνή, με την ασημένια ολόσωμη φόρμα
του. My
little
soul, will leave a footprint… Και μας είπε κι αυτό και μετά γύρισαν και οι άλλοι. And I thank you for bringing me here, For showing me
home, For singing these tears, Finally Ive found that I belong here… Χαμογελάω γιατί είμαι μικρή, και χωράω, και
ανήκω… Come
back, come back to me, I've been waiting here patiently…
και μετά Peace will come to me… με σκηνές από διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και τον Dave να μας ζητάει να τραγουδήσουμε δυνατά. Και
πιο δυνατά. Κι ακόμα πιο δυνατά… In
your
room, Where time stands still… κι εγώ σκέφτομαι ότι κι αυτή ακριβώς είναι μια στιγμή ικανή να
σταματήσει το χρόνο… I feel
you, Your sun it shines… τραγουδάμε. Όλοι. Its just time to pay the price, For not
listening to advice, And deciding in your youth, On the policy of truth… κι ο Dave γελάει καθώς μας ακούει. Και μετά … All I ever wanted, All I ever needed, Is
here in my arms… Χαμογελάω.
Βουρκώνω. Σκέφτομαι το μήνυμα που δε θα στείλω. Ακριβώς για να μη σπάσω τη
σιωπή. Κάνω βιαστικά αέρα με τα χέρια μου δίπλα στα μάτια μου για να εμποδίσω
τα δάκρυα να κυλήσουν και τραγουδάω με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Και ξέρω
ότι κάπως, με κάποιο τρόπο, οι λέξεις θα φτάσουν σ’εκείνον, σε τρεις στίχους
όσα δεν τολμάω να πω… I'm taking a ride, With my best friend… Αυτό είναι για το Μ. που είναι στην Κολομβία, δηλαδή μακριά,
αλλά αυτό δε μας εμπόδισε ποτέ να take a ride μαζί… Κι εδώ κάπου οι dm μας καληνυχτίζουν…
Τα
φώτα όμως δεν ανάβουν, οπότε all
good ρε! Ξαναβγαίνουν: Take my hand, Come back to the land, Lets
get away, Just for one day, Let me see you, Stripped down to the bone… και μετά There’s a new game… We
call
it
master
and
servant…
Ο Dave έχει πάρει το μικρόφωνο και στριφογυρίζει
στη σκηνή με το μαύρο – ασημί γιλέκο του. And I’ll make it all worthwhile, I’ll make your heart smile,
Strangelove… κι εμείς απλά παρακαλάμε να μην τελειώσει. Αλλά μας καληνυχτίζουν ξανά…
«Ας
μην ανάψουν τα φώτα. Ας μην ανάψουν τα φώτα…» Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να φύγω.
Δε νομίζω να είμαι και ποτέ αλλά εκείνη τη στιγμή μου κάνουν τη χάρη και
ξαναβγαίνουν… Your
own
personal
jesus…
Reach
out
and
touch
faith…
Στριγγλίζουμε, ο Dave μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας,
χαμογελάει. Φαίνεται κι εκείνος ευτυχισμένος, νομίζω, μάλλον, δεν ξέρω, μπορεί
απλά να αντανακλώ τη δική μου ευτυχία στο χαμόγελό του… Πηγαίνει και παίρνει
τον Martin και έρχονται
μπροστά για να μας χαρίσουν μια τελευταία ανάμνηση. I'm waiting for the night to fall, I know that it will save us all… Η νύχτα έχει πέσει ακόμα και σ’αυτήν την
πόλη που το καλοκαίρι δε νυχτώνει. Και ξέρω ότι τα φώτα θα ανάψουν. Αλλά μου
φτάνει η τελευταία τους εικόνα: στέκονται όλοι μαζί μπροστά μπροστά στη σκηνή,
ο Dave μας παρουσιάζει τα
υπόλοιπα μέλη ένα ένα, τα χέρια μου έχουν κοκκινίσει, η φωνή μου έχει
κλείσει…
Σε
όλο το δρόμο για το τραίνο, με την Κ. μάλλον σκεφτόμαστε ότι θέλουμε κι άλλο,
γιατί μουρμουρίζουμε το ρυθμό της εισαγωγής του Just can’t
get enough, παρασέρνοντας όποιον περπατάει δίπλα μας.
Η διάθεσή μου συνοψίζεται στα ασορτί μπλουζάκια που φοράει ένα ζευγάρι δίπλα
μας, που γράφουν στην πλάτη “In
the right place, at the right time”…
Τελευταία
σκηνή. Στο μετρό για το σπίτι. Με τ’ακουστικά στ’αυτιά, κάθομαι στην αγαπημένη
μου γωνιακή θέση και μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Στο iPod παίζει στο repeat το μόνο τραγούδι που μου έλειψε…
Now all that she wants
Is three little wishes
She wants to see with your eyes
She wants to smile with your smile
She wants a nice surprise
Every once in a while
Χαμογελάω
γιατί μετράω τις ευχές μου που πραγματοποιούνται… Δαγκώνω τα χείλη μου γιατί
φοβάμαι μήπως ξυπνήσω ένα πρωί και σταματήσουν να πραγματοποιούνται…
dancing gal
ps: Ξέρω, ήταν σεντόνι. Αλλά δεν ήθελα να
αφήσω τίποτα απέξω… Καταρχάς γιατί δεν ήθελα να ξεχάσω τίποτα – αν και όπως
πάντα, οι καλύτερες αναμνήσεις είναι οι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και κατά
δεύτερον γιατί αυτή η συναυλιακή ανταπόκριση ήταν για το Μ. και τη Δ. αλλά και
για τον awake?, τη maskou, τον space, τη vasia, τον k,
τον rain, τον thio και για όποιον άλλο διαβάζει και δεν ήταν
εκεί. Δηλαδή εκείνοι ήταν – ή έστω ήθελαν να είναι, δεν ξέρω, οι dm δεν ήταν. Hope
you enjoyed it κι ελπίζω να μη με καταριέστε από μέσα σας :p…
*Little 15
– Depeche Mode
Και
αμέσως μετά θα βρείτε και το Enjoy
the silence, γιατί δε γινόταν να λείπει! xD
«Άμα
σκοτεινιάσεις κι εσύ, ποιός θα μας κρατάει τα φώτα αναμμένα;»*
Φώτα αναμμένα. Πάντα έτσι ήμουν. Δυνατή όταν οι
άλλοι δείλιαζαν. Χαμογελαστή όταν οι γύρω μου σκοτείνιαζαν.
Φώτα αναμμένα. Ακόμα έτσι είμαι. Κι όταν βρέχει –
μέσα – σφίγγω τα δόντια και περιμένω να βγει ο ήλιος. Πάντα βγαίνει στο τέλος.
Μετά από μια ώρα, μια μέρα, δυο-μήνες-και-κάτι, λίγα-χρόνια-παρά-κάτι-μέρες,
δεν έχει σημασία, πάντως βγαίνει.
Φώτα αναμμένα. Σου φαίνεται εύκολο ε? Δεν είναι
καθόλου. Βαρύ κι ασήκωτο είναι. Να ξέρεις ότι όλοι περιμένουν από σένα να
κρατήσεις τα φώτα αναμμένα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που με έχουν δει όσες
φορές δεν άντεξα και τ’άφησα να σβήσουν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός
χεριού. Η αγκαλιά της sis C., το μικρό χεράκι της sis A., οι φωνές της Kay, τα μεταμεσονύκτια mail του Μ., τα
τραγούδια της C. εκείνα τα
μεσημέρια στο δώμα. Και κάπως έτσι έβρισκα το κουράγιο να ξανανάψω τα φώτα. Και
να τα κρατήσω έτσι.
Φώτα αναμμένα.
Για μένα. Για να περνάω απέναντι στην επόμενη μέρα
χωρίς να σκοντάφτω.
Φώτα αναμμένα.
Για τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί καμιά φορά
σκοτεινιάζει στο σύμπαν τους και φοβάμαι μη χαθούν και πέσουν.
Φώτα αναμμένα.
Για σένα. Γιατί ταιριάζεις, γιατί χωράω, γιατί
γελάς, γιατί είμαι μικρή, πολύ μικρή, γιατί λες πως –cut-, γιατί –cut-, γιατί –cut-, γιατί ησυχάζω. Γιατί έτσι.
Φώτα αναμμένα. Και χρωματιστός ουρανός. «Κόκκινος, κίτρινος, ροζ (πολύ ροζ!) και
μπλε, πράσινος και μωβ με στρασάκια. …απλώς μονότονα μπλε. Αλλά ποτέ μαύρος.
Ναι;»* Ναι. 
dancing gal
ps: Μην τα ξαναλέμε. Για την έλλειψη γαλλικών υστερόγραφων και την πληθώρα
ψαλιδισμένων λέξεων φταίνε o M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι –
και τα pink ribbon stars/scars :p
*Ατάκες της Β. σκορπισμένες κάπου εδώ μέσα. Που σε
ανύποπτο χρόνο έκαναν διάνα στο πώς σκέφτεται το μικρό κορίτσι με τις μεγάλες
λέξεις.
Play
Εφηβικό δωμάτιο. Κοριτσίστικο. Στο μεγάλο τοίχο κρεμασμένος ένας πίνακας
με γαλάζια κορνίζα. Μια μπαλαρίνα να δένει τα παπούτσια της. Γύρω γύρω βιβλία
πολλά. Και επιτραπέζια παιχνίδια. Αλλά πιο πολλά βιβλία. Ρούχα πεταμένα σε μια
καρέκλα στη γωνία. Ένα κορίτσι καθισμένο στο γραφείο. Τα πόδια της ανεβασμένα
στην καρέκλα, παίζει με την κοτσίδα της, προσπαθεί να συγκεντρωθεί να λύσει την
άσκηση της γεωμετρίας και παράλληλα σιγομουρμουρίζει αυτό. Είναι 15 χρονών, της
αρέσει να χορεύει, να διαβάζει βιβλία και να χαμογελάει και όλα όσα της
συμβαίνουν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου. Κυρίως το αν εκείνος της
χαμογελάει ή όχι. Πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Πρέπει να μάθει κολύμπι.
Stop
Fast Forward
Play
Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο δωμάτιο, χειμώνας. Δε φαίνεται να έχουν
αλλάξει πολλά πράγματα. Κι όμως. Το κορίτσι δε χορεύει, γιατί διαβάζει. Δηλαδή
χορεύει, μόνο του στο σπίτι, καθώς διαβάζει ιστορία. Περπατάει πάνω κάτω στο
διάδρομο, κάνει port-des-bras και επαναλαμβάνει δυνατά κατεβατά για τους
βενιζελικούς που «διώκονταν απηνώς» και για το Θανάση Κλάρα το γεωπόνο από τη
Λαμία. Αυτά όταν δε λύνει ασκήσεις μαθηματικών – η «κυρία» άλγεβρα και η
«πουτάνα» ανάλυση, έτσι τις λέει ο καθηγητής της… Αλλά το κορίτσι χαμογελάει. Χαμογελάει γιατί είναι Δευτέρα ή Τετάρτη και
θα κάνει πάλι μια ώρα να βρει τι θα βάλει στο φροντιστήριο και θα φτάσει και
μισή ώρα νωρίτερα, όταν στο σχολείο πάει με τη φόρμα και ένα λεπτό αργότερα… Ανοίγει τη ντουλάπα της. Στη μέσα μεριά κολλημένη μια σκισμένη
σελίδα τετραδίου με τέσσερις στίχους που επαναλαμβάνει 2 χρόνια μέσα στο κεφάλι
της σαν ξόρκι…
Stop
Fast Forward
Play
Καλοκαίρι. Ξημερώματα 19ης Ιουνίου. Σε κάποιο club της παραλιακής. Όλοι οι φίλοι της
είναι εκεί, γιορτάζουν το τέλος της σχολικής τους ζωής. Κρατάει τα ψηλοτάκουνα στο χέρι και ξυπόλητη χαζεύει
τη θάλασσα και σκέφτεται ότι έμαθε τελικά να κολυμπάει. The hard way, αλλά
ξέρει ήδη ότι δεν υπάρχει κι άλλος… Δυο γνώριμα χέρια την αγκαλιάζουν.
Ησυχάζει στην αγκαλιά του καλύτερού της φίλου και τον ακούει να της λέει ότι
«Όλα εδώ αρχίζουν»…
Fast Forward
Χαμόγελα, μουσικές, χορός, γέλια, φίλοι, «φίλοι»,
εκδρομές, θάλασσα, κατασκήνωση, ταξίδια, καλοκαίρια, στιγμές, αγκαλιές, φιλιά,
φωτογραφίες, μαθήματα, Πολυτεχνείο, αμφιθέατρα, παιχνίδια, καινούριοι φίλοι, κι
άλλες μουσικές, χειμώνες, κομμένες
ανάσες, βροχές, κλάματα, πολλά κλάματα, αλλά πώς αλλιώς, και μετά ξανά γέλια. Πρόσωπα που επαναλαμβάνονται, πρόσωπα που χάνονται,
φθινόπωρα, χαμόγελα που ξεθωριάζουν, άλλα που ξαναζωντανεύουν και άλλα που
είναι πάντα εκεί, σίγουρα χαρτιά, συναυλίες, φωνές, ψίθυροι, λέξεις που δεν
ειπώθηκαν ποτέ, λέξεις που ποτέ δε θα μπορέσουν να πάρουν πίσω, άνοιξη. Μία. Κι
άλλη μία. Κι άλλη μία… Πέντε μέτρα.
Play
Το κορίτσι είναι καθισμένο στο δωμάτιό του. Άλλο δωμάτιο. Πιο μικρό.
Ασφυκτικά γεμάτο από τα βιβλία, αλλά η μπαλαρίνα πάντα στη θέση της στον τοίχο
πάνω από το κρεββάτι, και απέναντι από την πόρτα, ένα παράθυρο από τον ένα
τοίχο ως τον άλλο. Για να «φεύγει». Προσπαθεί να βολευτεί στο κρεββάτι της, την
ενοχλεί το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα. Στα πόδια της απλωμένες οι σημειώσεις
ενός μαθήματος που το έχει περάσει πριν 4 χρόνια, αλλά δίνει εξετάσεις για μια
υποτροφία και πρέπει να το ξαναδιαβάσει. Τίποτα δε θυμάται. Θυμάται όμως που
ήταν 19 χρονών και ονειρευόταν και περίμενε και ανυπομονούσε. Θυμάται και που
ήταν 17 και πίστευε ότι «Όλα εδώ αρχίζουν». Κάνει απολογισμούς μέσα στο κεφάλι της.
Τους τσαλακώνει και τους πετάει. Όλα όσα έζησε, έκανε, αγάπησε, προσπέρασε,
κράτησε, ξέχασε, πόνεσε, προσπάθησε, κατάφερε, διάλεξε, άφησε, όλα αυτά στα
οποία πνίγηκε και κολύμπησε, είναι όλα δικά της. Κι ούτε καν εκείνη δε μπορεί
να τα χωρέσει σε λίστες.
Stop
Fast Forward
Play
Παρίσι, χειμώνας 2009.
Το κορίτσι είναι καθισμένο στο διπλό κρεββάτι, στο
βασίλειο των 25 τ.μ. Στα πόδια της το laptopάκι, και εκείνη
πληκτρολογεί σαν τρελή…
mercredi
11 février 2009
Κοίτα να δεις που δε μπορώ να γράψω ούτε μία από
τις χιλιάδες σκέψεις που κάνω όλη μέρα. Η καλύτερη καταχώρηση που θα μπορούσα
να γράψω θα μείνει για πάντα μέσα στο κεφάλι μου. Σκέψεις που δεν έγραψα.
Στιγμές που έζησα. Συνενοχή που κρύβεται σε μικρές λέξεις. Λέξεις υπεράνω
υποψίας. Που είναι όμως δικές σου. Και δικές μου. Μαζί. Γελάς. Με κρατάς.
Θέλω να -cut. Να μου
χαμογελάς, να κάνεις γκρίνιες, να με κοροϊδεύεις, να ρωτάς αν μπορείς να πιεις
κι άλλη coca-cola -cut-, να κάνω μιαμ
και να γελάς, -cut- και να μου λες
“c’est moi”, λες και δε θα ήξερα ότι ήσουν εσύ, -cut-, να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι -cut-, να λες “incroyable” και να γελάς, να λέω “trop trop bien” και να
γελάς και μετά να γελάω κι εγώ. Οι μέρες μου χωράνε στο γέλιο σου. Εγώ χωράω
στην παλάμη σου. Και να μη θέλω να μάθω πώς είναι οι μέρες μου να γίνουν πιο
μεγάλες από το γέλιο σου. Να μη θέλω να μάθω πώς είναι να γίνω πιο μεγάλη από
την παλάμη σου. Να μη θέλω να μάθω αν “όταν λείπεις όλα είναι λιγότερο ωραία”.
…………………………….. η ταινία
σταματάει, κόβεται, λογοκρίνεται
dancing gal
ps: Δεν ξέρω γιατί αυτό. Ίσως για εκείνη την ανατολή του 2001, που είναι ο
λόγος που θέλω να γυρίζω σπίτι μου μετά το ξημέρωμα… Ίσως απλά γιατί όλα αυτά
τα χρόνια, θυμάμαι αυτή τη φωνή να ακούγεται κάπου στο βάθος…
Τα Ξύλινα Σπαθιά – Τώρα αρχίζω και θυμάμαι
Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ
κοιμόμουν μόνο 2 ώρες. Έξω.
Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ
κοιμόμουν μόνο μερικά χρόνια παρά κάτι μέρες. Μέσα.
Έγραφα όσο κοιμόμουν. Πολύ. Και παραδόξως, στα
ελληνικά. Και τώρα που λύθηκαν τα μάγια της σύνδεσης internet στο σπίτι, θα τα πω όλα μαζεμένα. Ή και όχι.
Αν τα παρακάτω ήταν τυπωμένα σε χαρτί θα ήταν ψαλιδισμένα,
σα λογοκριμένα γράμματα…
All is quiet on New Year’s Day…
…I want to be with you
Be with you night and day…
…Oh… Maybe tonight…
I will be with you again…
play
Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Με πυροτεχνήματα μάλλον.
Και με μπουκάλια σαμπάνιας. Πίνω αστέρια λοιπόν, όπως έλεγε και στον
Τρυποκάρυδο, και χαζεύω τα πυροτεχνήματα…
Υπέροχες διακοπές στο σπίτι. Sis C., Sis A., Kay, Α., C., Μ. – αυτός που
τρώει πολύ millefeuilles, Β., Δ., X., Ε. και όλοι οι άλλοι, ξενύχτια, παιχνίδια,
χαμόγελα, αγκαλιές, βλέμματα, κλάματα, εκπλήξεις, γέλια, μαγειρέματα και
τραπεζώματα, και μια τούρτα έκπληξη εκεί που δεν την περίμενα για να ξανακάνω
την ευχή μου κι αυτή τη φορά να είναι όλοι εκεί. Δηλαδή σχεδόν όλοι, αλλά ο Μ. κι εγώ έχουμε κάνει το «εκεί» να μοιάζει
τόσο με το εκεί, που καμιά φορά ξεχνιέμαι και αναρωτιέμαι πού είναι και γιατί
έχει αργήσει κι αν θα προλάβει να έρθει πριν σβήσω τα κεράκια…
Διακοπές που φέτος δεν είχαν στιγμές που να χρειάζεται
να μπούνε σε παρένθεση…
Τουρουρούν… Όχι ένα οποιοδήποτε τουρουρούν… Το
τουρουρούν που με ξύπνησε κατά τις 11h30 το πρωί της
πρωτοχρονιάς. Μόλις 4 ώρες πριν έπεφτα για ύπνο και ευχόμουν να με ξυπνήσει
αυτό το ίδιο τουρουρούν… Χαμογελάω όταν ξυπνάω και βρίσκω μηνύματα στο
κινητό, γιατί πάει να πει ότι κάποιος με σκεφτόταν όσο κοιμόμουν… Ο Mr S. πιθανότατα..
(080109)
I’ve watched the stars fall silent from your eyes…
…Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet…
…I want the hummingbirds, the dancing bears
Sweetest dreams of you
Look into the stars
Look into the moon…
play
Ο Μr S. ο οποίος με κρατάει από το χέρι από την αρχή
αυτής της χρονιάς και κάνει να συμβούν όσα δεν έχω τολμήσει καν να ευχηθώ
δυνατά. Ακούει τις άρρητες ευχές μου, τις πραγματοποιεί
και με κάνει να απορώ πώς δεν το έβλεπα
πιο πριν… Ψάχνω τη λογική συνέχεια ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα και δεν τη
βρίσκω… Φαίνεται σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Αλλά όλα είναι τόσο μα τόσο
διαφορετικά…
You're the only story that I never told
You're my dirty little secret, wanna keep you so
play
Και παντού γύρω μου έχω γεμίσει αστεράκια… Είναι
τόσα πολλά που ανοίγω τα παράθυρα και τ’αφήνω να βγαίνουν στην αυλή και γελάω
με τους περαστικούς που αναρωτιούνται πού βρέθηκαν τόσα αστέρια μέρα μεσημέρι
να κόβουν βόλτες σε παρισινές αυλές… Υπέροχα pink ribbon scars/stars that I’ll never forget, όπως τόσο εύστοχα τα είχε πει η maskou στο post των γενεθλίων μου,
parce qu’en fait ils s’agissent de toi. Et moi. Regards complices,
mains insatiables, sourires secrets…
Ακούς το κλιπ-κλοπ-κλιπ-κλοπ? Είμαι εγώ που καλπάζω πανηγυρικά προς την
ολοκληρωτική καταστροφή. Καταστροφική καταστροφή. Υπέροχη καταστροφή. Και για
πρώτη φορά στη ζωή μου δε με νοιάζει…
(150109)
Κι
ότι το κορίτσι στη φωτογραφία υπάρχει…
Ότι είναι ωραίο το πρόσωπό της έτσι όπως φαίνεται
κάθε φορά που αστράφτει…
play
Νομίζω πως είμαι το κορίτσι στη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν το πρόσωπό μου είναι ωραίο έτσι όπως φαίνεται
κάθε φορά που αστράφτει, ξέρω όμως ότι φοβάται όταν βροντάει… Γέλασες τη μέρα
που σου είπα ότι φοβάμαι τις βροντές. -cut.
-cut-… Και νομίζω
ότι όλα τα τραγούδια -cut. Κι ύστερα είναι
κι εκείνα τα άλλα τραγούδια -cut- και κλείνω
σφιχτά τα μάτια μου και με τα χέρια μου τ’ αυτιά μου και μουρμουρίζω «λαλαλα»
μέχρι τα τραγούδια να σταματήσουν να ακούγονται -cut.
Why dont you just take me
Where I've never been before
I know you want to hear me
Catch my breath…
play
Ισορροπώ ανάμεσα στο σαν να και στο δεν… Κι είναι υπέροχο αυτό το σαν να, αλλά η αλήθεια βρίσκεται
στο δεν και το επαναλαμβάνω συνέχεια στον εαυτό μου για να μην το ξεχνάω. Αλλά μετά -cut- Αχ και να ‘ξερες τι είπες τώρα. Kαι πώς το είπες…
Εγώ μαγειρεύω
κι εσύ χαζεύεις το μισοτελειωμένο puzzle στο τραπέζι. Απορείς με την υπομονή
μου και λες ότι θα σου είχαν σπάσει τα νεύρα, γελάω και προσπαθώ να σου εξηγήσω
ότι έτσι είναι τα puzzle, ή σ’ αρέσουν ή όχι, με κοροϊδεύεις για το αυτονόητο
της διαπίστωσής μου κι εγώ γελάω ξανά κι εσύ με κοιτάς χαμογελώντας πονηρά και
με ρωτάς «Άμα δεν ταιριάζει το κομμάτι μπορούμε να το πιέσουμε για να
ταιριάξει?» κι εγώ σου λέω πως όχι και χαμογελάω – μέσα – μ’ αυτό που έχεις πει
χωρίς να ξέρεις ότι το έχεις πει και σκέφτομαι ότι θέλω να σου πω ότι εσύ
ταιριάζεις, αλλά χαμογελάω – έξω – και δε λέω τίποτα…
This won't get any easier now
…Make a mess of me…
play
-cut- Koh-Lanta -cut.
-cut.
-cut.
-cut.
(270109)
Τρέχουμε. Κάπου στο βάθος ακούγεται το “Lovers in Japan”
-Lovers, keep on the road you're on…
Tonight maybe we're gonna run
Dreaming of the Osaka
sun…
But I have no doubt
One day the sun will come out… -
play
κι εμείς τρέχουμε. Δεν ξέρω που πάμε. Ούτε εσύ φαίνεται να ξέρεις. Νομίζω ότι με κρατάς από το
χέρι. Δεν ξέρω γιατί, αφού είχες πει ότι δε θα το έκανες... Κι όμως, νομίζω με
κρατάς από το χέρι και τρέχουμε. Χαμογελάς και με κάνεις να γελάω. Γελάς με τ’
αστεία μου. Δε με νοιάζει που δεν ξέρω που πάμε. Δε με νοιάζει που μπορεί
τελικά να μη μου κρατάς το χέρι. Με νοιάζει που είσαι εδώ δίπλα μου. Τώρα.
(290109)
Χόρευα το πρωί και με αλλεπάλληλους συνειρμούς
θυμήθηκα αυτό το post και το σχόλιο της
Β. Και σκέφτηκα ότι πάνω από δυο μήνες μετά μπορώ επιτέλους να της απαντήσω:
Χορεύω. Χαμογελάω.
Χωράω.
dancing gal
ps: «Εγώ σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να κατακτήσω τίποτα, ήθελα μονάχα να δω
όλες τις χώρες του κόσμου και να γίνω εκστατικά ευτυχισμένη μαζί και δίπλα και
απέναντι σε ένα αγόρι. Δεν ήθελα να τον παντρευτώ, ούτε ήθελα να είναι πλούσιος
– ήθελα μόνο να με κάνει να γελάω και να ξέρει τα αγαπημένα μου τραγούδια και
να φιλάει ωραία και να θέλει κι αυτός να δει όλο τον κόσμο...»
Σώτη Τριανταφύλλου, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης
-cut.
pps: Δεν έχει γαλλικό υστερόγραφο αυτή τη φορά, για ευνόητους λόγους. Έχει
όμως ένα ακόμα τραγούδι, για πολύ συγκεκριμένους λόγους...
The Smashing Pumpkins – Bodies
(μετά απ’ αυτό θα βρείτε και όσα από τα τραγούδια
δεν είχαν link σε video! )
Μετράω ακόμα αντίστροφα. Θα
γίνω πάλι η υπερπαραγωγή των διεθνών αεροδρομίων. Και στις αφίξεις και
στις αναχωρήσεις. Μεγάλη επιτυχία λέμε.
Μετακόμισα. Στο βασίλειο των 25
τ.μ. Μπορεί να μην έχει 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά
είναι δικό μου και το αγαπώ xD
Κοιτάζω δίπλα από το κρεβάτι
μου την κορνίζα που μου έχει χαρίσει ο Α. Με το παιδικό σκίτσο του και το
σπασμένο τζάμι, αλλά πάντα στη θέση της, δίπλα μου. Την έβαλα εκεί από το
πρώτο βράδυ. Για να γίνει το σπίτι «σπίτι μου».
Κόλλησα και τις φωτογραφίες μου
στον τοίχο. Ξυπνάω το πρωί και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι τα δικά μου
υπέροχα πλάσματα. Να γελάνε, να ποζάρουν, να χορεύουν, να στριμώχνονται
μαζί μου σε XXL t-shirt, να γελάνε
ξανά…
Κοιτάζω από το παράθυρο την
παιδική χαρά και γελάω με τα πιτσιρίκια που σκαρφαλώνουν στα παιχνίδια και
κρεμιούνται στο κενό χωρίς να φοβούνται. Άγνοια κινδύνου. Υπέροχη,
αναντικατάστατη, χαμένη άγνοια κινδύνου.
Ο Μr S. Έτσι απλά. Μπορεί να
ήταν εκεί και να κατέβαινε στις πορείες κάθε μέρα, αλλά ερχόταν που και
που να δει τι κάνω και αν τα βγάζω πέρα… Η αλήθεια είναι ότι δεν την
πάλευα και πολύ. Λιποτάκτης… Αυτό αισθανόμουν. Σα να έχω αφήσει πίσω μου
όλα όσα έχουν σημασία. Και τώρα να κινδυνεύουν. Κι εγώ να είμαι εδώ,
μακριά, ήσυχη, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα… Έπιανα τον εαυτό μου να
αποστρέφει τα μάτια του από τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. «Τσακισμένη
χαρά»… Ο M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι – ερχόταν από
το δίπλα γραφείο να με δει. Με τρόμαζε με τσαλακωμένα χαρτιά, μου έλεγε
αστεία, ξαφνικά γελούσα. Και το ίδιο ξαφνικά σκοτείνιαζα…
*
Τελικά οι Smashing Pumpkins θα
ενώνουν πάντα κομμάτια της ζωής μου…
300+ mails ανάμεσα σε 6 φίλους σε 4 διαφορετικές χώρες
γεμάτα γέλια και σπόντες και φυσικά χωρίς ίχνος σοβαρότητας… Νομίζω ότι
αισθανόμαστε όλοι όπως όταν πηγαίναμε σχολείο, που τέτοιες μέρες πλησίαζαν
οι διακοπές των Χριστουγέννων και δεν αντέχαμε άλλο και το κανιβαλίζαμε
τελείως…
“Mais je serai toute seule le 24!…” “Arrête ! Toi, tu seras
seule pour un jour, moi je serai tout seul pour 10 jours…”
Kinder Schokobons
*
How I Met Your Mother
Σε μια γωνιά του σπιτιού
στοιβαγμένα τα δώρα… Πάλι θα κατέβω με μια βαλίτσα 800 τόνους και θα τη
γυρίσω άδεια… Τέλεια.
Η διαφορά. Είχε δίκιο ο alex1910, η διαφορά είναι που μετράει. Je compte tes petites différences et je souris. Je
compte les miennes aussi. Elles sont nombreuses, tu sais ? Je crois
que les tiennes aussi…
*
Κάλεσα τους φίλους μου για
φαγητό. Έχει πλάκα να το λέω αυτό χωρίς να είμαι στην Ελλάδα. Εκεί που τα
τραπεζώματα των φίλων μου είναι πλέον θεσμός καθώς επίσης και μόνιμο
αστείο – η sis C. μου λέει πάντα ότι κερδίζω τους φίλους μου
με το φαγητό. Η μικροσκοπική μου κουζίνα είναι ένα χάος, παλεύω με το
κρέας για το φαγητό και με τα μπισκότα για το γλυκό και χαμογελάω μόνη μου
σαν τη χαζή…
Μου τραγούδησαν τα Χρόνια Πολλά
σε 3 διαφορετικές γλώσσες. Τα κεράκια έλιωναν, αλλά εγώ γελούσα καθώς
άκουγα το ελληνικό, το γαλλικό και το πορτογαλικό τραγουδάκι το ένα μετά
το άλλο και ετοιμαζόμουν να κάνω την ευχή μου και έπαιρνα βαθειά ανάσα για
να κάνω «φου»…
Και ξέρεις κάτι? Ήταν όλοι
εκεί. Δηλαδή όχι εκεί, αλλά «εκεί». Κι αυτό είναι που μετράει…
Άκουγα ασταμάτητα τουρουρούν. Σαν
το κινητό μου να προσπαθούσε να αναπληρώσει για όλα τα τουρουρούν που δεν
ήταν εκεί… Στις 00h10 ο Α.,
λίγο μετά η Δ. και ο Μ. – αυτός που τρώει πολύ millesfeuilles – στις 07h00 η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π., λίγο μετά που ξύπνησα ο Μ. – αυτός
που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι – και μετά τα κοριτσάκια μου και
μετά έχασα το λογαριασμό από τη χαρά μου και πάει…
*
Είναι ωραία να έχεις γενέθλια,
να είναι Κυριακή πρωί και να κάνει κρύο αλλά να μη θες να μείνεις μέσα,
γιατί έχει τέλεια μέρα… Ξυπνήσαμε με τη Χ. και πήγαμε με τα πόδια μέχρι
το Champs-de-Mars και τον Πύργο. Με γάντια και κασκόλ και την
ανάσα μας να παγώνει, περπατούσαμε και μιλούσαμε και γελούσαμε…
La princesse au petit-pois et le cascadeur…
*
Φτιάχνω ξανά puzzle. Πάνω στο
πιο μικρό τραπέζι που έχω φτιάξει ποτέ puzzle στριμώχνονται τα κομμάτια,
περιμένοντας να τα βάλω στη θέση τους. Κι εγώ τη στιγμή που βρίσκω δύο
κομμάτια που ταιριάζουν, χαμογελάω καθώς σκέφτομαι το μικρό κορίτσι που
όταν ήταν 21 φορούσε στο λαιμό ένα κομμάτι puzzle και χαμογελούσε αμήχανα όταν τη ρωτούσαν αν ψάχνει το άλλο της
μισό και που σήμερα κλείνει τα 25 και φοράει στο λαιμό μια πεταλούδα για
να μπορεί να πετάει και να ψάχνει καλύτερα…
dancing gal
* Μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες.
Που, αν τις έγραφα, θα τις έγραφα στα γαλλικά, αλλά ούτε αυτό δε θα κάνω. Γιατί
είναι τόσο μικροσκοπικές που άμα τις αφήσω να φύγουν μακριά μου μπορεί να τις
χάσω. Γιατί είναι τόσο ασήμαντες που φαίνονται σημαντικές μόνο στο μικρό
κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις. Αλλά είπαμε, εκεί χωράνε οι πιο μεγάλες μου
επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις…
Αύριο δε θα μπορώ
να κουνηθώ. Τέλεια. Σήμερα έκανα 3 ώρες μπαλέτο εκ των οποίων η μία pointes και
άμα σκεφτείς ότι είχα να βάλω pointes από τον Ιούνιο του 2007 καταλαβαίνεις ότι
τώρα δεν την παλεύω και πολύ. Όταν άνοιξα τα μάτια μου από τον απογευματινό
πριγκηπικό λήθαργο χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να πάει από τον εγκέφαλο
στο υπόλοιπο σώμα το μήνυμα ότι θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Θυμήθηκα τον
καλό μου το μπαμπά που όταν γύριζα χώμα από το χορό και σωριαζόμουν στον καναπέ
και έκανα 5 λεπτά να φτάσω μέχρι το δωμάτιό μου – όχι, δε μένουμε σε μέγαρο –
με ρωτούσε όλο απορία: «Μα καλά, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου??». Νομίζω
η απορία του απαντήθηκε την πρώτη φορά που με είδε να χορεύω πάνω στη σκηνή…*
Διαβάζω τον
Τρυποκάρυδο του Tom Robbins και γελάω μόνη μου στο μετρό. Γελάω και με τον Μ.
στο γραφείο, που βλέπει το εξώφυλλο και με ρωτάει τι λέει ο τίτλος και μου
μαθαίνει πώς λέγεται ο τρυποκάρυδος στα γαλλικά (pivert, έτσι, για να μαθαίνεις
κι εσύ) και μετά αναρωτιέται γιατί ο τρυποκάρυδος κρατάει ένα σπίρτο με το
ράμφος και δυναμίτη με τα πόδια του και άντε να του εξηγήσεις και μετά κάνει
ότι διαβάζει στα ελληνικά κι εγώ γελάω. Πού να του πω κιόλας ότι μερικές φορές
νομίζω ότι είμαι η πριγκήπισσα Leigh-Cheri. Όπως όταν αναρωτιέται αν όλος ο
κόσμος είναι τελικά το μπιζέλι που την ενοχλεί κάτω από το στρώμα της. Ή η
πριγκήπισσα Leigh-Cheri είναι εγώ, δεδομένου ότι εγώ είμαι η πριγκήπισσα με το
μπιζέλι? Δεν ξέρω, μπερδεύομαι.
Χθες, αργά το
απόγευμα. Η sis A. μου έχει στείλει κάπου 30 σελίδες για να της τις μεταφράσω
κι εγώ καθώς μεταφράζω γκρινιάζω στον Α. στο msn:
dancing gal: Ρε είναι
βαρετό το κείμενο… Και ακαταλαβίστικο. Όχι από άποψη αγγλικών, από άποψη
περιεχομένου
Α: Κι εσύ είσαι
βαρετή και ακαταλαβίστικη αλλά προσπαθούμε να σε μεταφράσουμε
dancing gal:
Αχαχαχαχαχαχαχααααααααααααα
1) Εσύ
δεν προσπαθείς, το έχεις καταφέρει ήδη
2) ΒΑΡΕΤΗ
ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΗ??????
Παλιορεμάλι…
Α: 1) I speak you
fluently
2)΄Ντάξει, το
«βαρετή» το δέχομαι με κεφαλαία (διαμαρτυρία)….. το «ακαταλαβίστικη» όχι, who
are you kidding???
Priceless… Γέλαγα
μια ώρα. Κι είχε και δίκιο…
Ο Mr S. δεν μπορώ
να πω ότι έκανε και το καλύτερό του αυτό το σουκού, αλλά τουλάχιστον ήταν εδώ.
Όταν την Παρασκευή το βράδυ κατά τη 01h00, πάνω από ένα κουτί corn flakes και
ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό, προσπαθώντας να φτιάξει τη βαλίτσα της μπας και
προλάβει το αεροπλάνο, η Δ. με ρωτούσε τι θα κάνει στη ζωή της… Ήταν εδώ κι
όταν χαμογελούσα χωρίς λόγο καθώς σκεφτόμουν τα γαλλικά μου υστερόγραφα και
αναρωτιόμουν μήπως τελικά έχω λόγο να χαμογελάω…
Η sis A. μου είπε
ότι μου ετοιμάζει ήδη το δώρο των γενεθλίων μου. Η ξαδέρφη μου μου στέλνει
επικές φωτογραφίες του ανηψιού μου (ετών σχεδόν-2). Η sis C. μου φωνάζει από
μακριά όπως κάνει και από κοντά και μετά μου μιλάει γλυκά και μου λέει να μη
στεναχωριέμαι κι ότι μ’ αγαπάει. Ο Μ. – ο Αργεντίνος – μου χαρίζει τις ατάκες
της εβδομάδας, κάνει διάνα στους μεγαλύτερούς μου φόβους και τους χειρότερούς
μου εφιάλτες και μου δίνει τροφή για σκέψη πολλών ημερών. Ο Α. με κάνει να
γελάω. Με την Kay χτίζουμε για άλλη μια φορά τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες. Τόσο
μακριά κι όμως τόσο κοντά… International υπέροχα πλάσματα…
dancing gal
*Φυσικά και δε
χορεύω έτσι πάνω στη σκηνή, αλλά κάθε φορά που βλέπω αυτό το video – που το είχε ανεβάσει κάποτε μια κοπέλα εδώ –
θυμάμαι γιατί χορεύω. Θυμάμαι γιατί έχω σπάσει τα μούτρα μου προσπαθώντας να
στρίψω στις pointes. Θυμάμαι γιατί η
ζωή μου θα ήταν μισή χωρίς το χορό. Και νομίζω αυτή είναι και η απάντηση στην
απορία του μπαμπά Π.
**Ο Mr S. μου θύμισε αυτό
το τραγουδάκι που μου το είχε στείλει πριν από κανα μήνα ο Ν. και ξανάφαγα
κόλλημα και είδα το video άπειρες φορές.
Χαζοχαρούμενο τελείως λέμε. Κι αυτό κι εγώ. Κυρίως εγώ. xD
Herman Dune – I wish that I
could see you soon
Ψάχνω εδώ και ένα
τέταρτο να βρω την πρώτη λέξη. Με παρακολουθώ να κοιτάζω την οθόνη με σφιγμένα
χείλη και να προσπαθώ να βρω τρόπο να πω όλα αυτά που γυρνοβολάνε στο κεφάλι
μου. Κάθομαι στον καναπέ. Σηκώνομαι και κόβω βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο με τα
χέρια σταυρωμένα. Εντάξει, τό‘σκαψες το αυλάκι, μόνο κοίτα να θυμηθείς να
προσέξεις μην πέσεις μετά, ναι? Ναι. Ξανακάθομαι, ανεβάζω τα πόδια στον καναπέ,
τα διπλώνω και τα αγκαλιάζω με τα χέρια μου και γίνομαι μια σταλιά. Μικρό
κορίτσι με μεγάλες λέξεις… Τόσο μικρό που νομίζω πως χωράω στην παλάμη
σου… Λέξεις μεγάλες και τρομακτικές που δε χωράνε πουθενά…
Είχα στείλει το
Mr S. στη Β. για το σουκού και έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Κάνοντας ότι δεν
ακούω τον ήχο του κινητού που δε χτυπάει. Με βάζω για ύπνο. Καμιά φορά ξυπνάω
και γράφω υστερόγραφα στα γαλλικά κι ύστερα ξανακοιμάμαι. Με κοιτάζω που
χαμογελάω στον ύπνο μου. Ένα χαμόγελο εύθραυστο και αβέβαιο. Κι όταν με κοιτάζω
στον καθρέφτη στα μάτια μου διαβάζω όσα δεν τολμάω να πω…
Πρόσθεσα ένα
ακόμα τραγούδι στον κατάλογο αυτών που είναι χορογραφημένα στο κεφάλι μου. Το
άκουγα και αισθανόμουν ότι χόρευα πάνω στις λέξεις. Και κάθε φορά που το
άκουγα, πονούσε και λίγο περισσότερο… Συνειδητοποιώ ότι αν κάνω playlist τα τραγούδια αυτά, καλύτερα να την
ονομάσω “6 degrees to depression”… Όπως λέει
και η αγαπητή maskou, τα ξυράφια
προσφορά του καταστήματος…
Είχα στείλει το
Mr S. στη Β. για το σουκού και νομίζω ότι βρήκε ευκαιρία να κάνει τουρισμό στην
Αθήνα. Ξημερώματα Παρασκευής προς Σάββατο πάντως, έκοβε σίγουρα βόλτες πάνω από
το κεφάλι του Α. Τον πήρε και τηλέφωνο. Δεμπαμεκαλά.
Ξέρεις τι είναι
σήμερα? Χα! Εγώ ξέρω και εγκαινιάζω μια ακόμα αντίστροφη μέτρηση! xD
Είχα στείλει το
Mr S. στη Β. για το σουκού και κατάφερα να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Έριξα πόρτα
στον κυνισμό που μου έστειλε η sis C. για παρέα, γιατί δεν ταιριάζουμε, λέμε,
πώς να το κάνουμε δηλαδή, και τα έβγαλα πέρα. Βόλτες με την Δ. και την Κ., για
να θυμηθούμε τις παλιές καλές μέρες, καινούριοι άνθρωποι, η Δ. να γελάει χαμένη
σε αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και να φτιάχνει καινούριες. Όπως όταν ο Ο.
που είναι γάλλος και είχε να τον δει κανα χρόνο της είπε: «Σε θυμάμαι εσένα!
Είσαι εσύ που γελάς συνέχεια!»
Βρεγμένοι δρόμοι, γκρι Παρίσι, παγωμένα χέρια, ζεστά
χαμόγελα, γάντια με κομμένα δάχτυλα, θύμησες από κομμένες ανάσες.
Κυριακή πρωί,
μάθημα μπαλέτου. Στέκομαι στην αγαπημένη μου θέση στη μπάρα, δίπλα στο
παράθυρο, και χαμογελάω συνειδητοποιώντας ότι σε όλες τις αίθουσες χορού πάντα
έψαχνα να βρω τη θέση δίπλα στο παράθυρο. Ισορροπώ με το ένα πόδι στη μπάρα και
το άλλο στις μύτες του ποδιού. Κοιτάζω έξω. Χιονίζει… Κατεβαίνω από την
ισορροπία και βάζω το άλλο πόδι στη μπάρα και σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένη
στη μικρή στιγμή με τα τρία χ. Χιονίζει. Χορεύω. Χαμογελάω.
dancing gal
ps:
Banksy, Southbank, London 2004
*Συνήθεις Ύποπτοι – Ημερολόγιο
|
|
dancinggal