Θα
το ξαναπώ. Αυτή η μέρα δεν υπάρχει. Μόλις μπήκα σπίτι, αισθάνομαι σα να με έχει
πατήσει οδοστρωτήρας και απλά δεν την παλεύω. Νυστάζω σα να είναι τουλάχιστον
23h00 και θέλω να κοιμηθώ
και το Σάββατο να ξυπνήσω … Κυριακή… Κι επειδή το μυαλό μου, γενικά τον
τελευταίο καιρό και πολύ περισσότερο σήμερα, λειτουργεί κυρίως σε mode: σχολή-πρακτική-εργαστήριο, θα πω [...]
Σήμερα το πρωί…
Πάλι
στο εργαστήριο και πάλι αντί να γράφω την εργασία μου κάνω άσχετα πράγματα.
Ούτε με το excel
των 22774 γραμμών ασχολούμαι. Το κοιτάζω, με κοιτάζει κι αυτό, ζαλίζομαι από
τις άπειρες γραμμές (ε όχι και άπειρες, 22774 είπαμε!), οι αριθμοί χορεύουν
μπροστά στα μάτια μου, εγώ δε χορεύω μπροστά στα δικά τους, 1 – γιατί δεν είμαι
μόνη [...]
Μια
φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια μεγάλη πόλη η πριγκήπισσα με το
μπιζέλι. Η πριγκήπισσα περνούσε τον καιρό της χορεύοντας και γελώντας,
καταναλώνοντας εικόνες, ήχους και λέξεις και κοιμόταν στα 20 στρώματα
και στα 20 πουπουλένια παπλώματά της.
Τα χρόνια περνούσαν, η πριγκήπισσα μεγάλωνε, το μπιζέλι παρέμενε μικρό.
Και
μια μέρα η πριγκήπισσα αποφάσισε να πάρει το μπιζέλι της [...]
dancinggal