|
|
Την
Παρασκευή, ενώ ήμουν στο εργαστήριο και έψαχνα απεγνωσμένα οξυγόνο για να
αναπνεύσω, αφού από το άγχος ένιωθα την ανάσα μου να τελειώνει και να μην έχω
άλλο, έπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω video.
Και σα να μη μου έφτανε η υστερία για την παράδοση της
εργασίας τη Δευτέρα, τα νεύρα και η αγωνία, χτύπησα και μια
ποιος- πού- πότε- γιατί*- [...]
Saudade… Φίλοι, χαμόγελα, χέρια, μουσικές, αγκαλιές,
χορός, βλέμματα, μια πόλη που δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα… Saudade… Άνθρωποι που δεν τους ξέρω παρά μόνο
λίγους μήνες, αλλά μάλλον θα ξεχάσω δύσκολα και θα μου λείψουν. Όμορφοι άνθρωποι. Saudade… “Il faut me
suivre…” ♪Danca sol e mar
guardarei no olhar…♪ Saudade… Γρασίδια, σχολή, καφετέρια, δωμάτιο, εργαστήριο… Saudade… Aποχαιρετιστήριο
bbq μιας τάξης που [...]
Είναι
πλέον σίγουρο. Ο ήλιος δυσκολεύεται να βρει το δρόμο γι’ αυτή τη χώρα. Κρυφτό.
Γυρίζοντας
από τη σχολή το απόγευμα περπατούσα μέσα σε αιωρούμενες σταγόνες νερού – αυτή η
ψιλοβροχή σε συνδυασμό με αέρα, αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί πάντα: το
νερό να αιωρείται σα να κινείται σε slow motion κι εγώ να περπατάω γρήγορα και να μην προλαβαίνω [...]
Γιατί
δεν ξέρω καν πόσες φορές το έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Για το γλυκό ήχο
της κιθάρας. Για τις καλοκαιρινές αγκαλιές που μου θυμίζει. Γιατί μου φαινόταν
γλυκό και υπέροχο και με έκανε να χαμογελάω από την πρώτη φορά που το άκουσα, χωρίς
να καταλαβαίνω λέξη από τους στίχους. Γιατί θέλω να γυρίσω σπίτι μου και να
‘χει ξημερώσει. [...]
… ή Πώς να αναποδογυρίσετε μια θεόστραβη
μέρα
14:00
Κάθομαι
στη βιβλιοθήκη του εργαστηρίου και προσπαθώ να βάλω μια σειρά στην εργασία.
Βιβλιογραφία, πειράματα, δοκιμές, σχήματα, φωτογραφίες. Ξεκλέβω λίγη ώρα για να
σκεφτώ. Στις σκέψεις μου δεν προσπαθώ να βάλω σειρά, αυτό είναι παιχνίδι χαμένο
από τα αποδυτήρια. Με τα ακουστικά στ’ αυτιά κάνω προπόνηση για το βράδυ που θα
μηδενίσω και [...]
ça
y est! Ήταν αρκετό να μηδενίσω την πρώτη μου
αντίστροφη μέτρηση (βλ. fibonacci-post) για να χαμογελάσω ξανά. Πολύ πολύ πλατιά.
Μόλις γύρισα από τη συναυλία του Nick Cave και προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά για να προλάβω να
καταγράψω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Φωτογραφίες στο κεφάλι. Είχα ξεχάσει τη
φωτογραφική. Ευτυχώς. Κι έτσι, σαν άλλη Kirsten Dunst [...]
“You have to be lost
to find a place that can’t be found”1
Χάθηκα
λοιπόν κι εγώ. Σε σκέψεις, σε αναμνήσεις, σε αισθήσεις, σε λόγια, σε σιωπές, σε
ανάσες, σε αγγίγματα, σε νύχτες, σε μέρες, σε αποστάσεις, σε θύμησες, σε
υποσχέσεις, σε μοναξιές, στο «μαζί», σε αλήθειες, σε μουσικές, σε βιβλία, στο
εδώ, σε ψέματα, στο αλλού, σε ήχους, ξανά σε [...]
Όπως νομίζω ότι έχω ήδη αναφέρει, η
πριγκήπισσα με το μπιζέλι έχει δύο αδερφούλες, γνωστές και ως «τα κοριτσάκια»,
τη sis C. και τη sis A. Αυτό πάει να πει ότι στο σπίτι, ε,
συγγνώμη, στο κάστρο ήθελα να πω, ζουν ο μπαμπάς Π. η μαμά Χ. και τα τρία
γουρουνάκια. Όχι, αυτό είναι από άλλο παραμύθι. Τα τρία [...]
Θέλω
κάτι να πω αλλά δε βρίσκω τις λέξεις… Θέλω κάτι να σκεφτώ αλλά το κεφάλι μου
είναι άδειο… Ή πολύ γεμάτο. Θέλω κάτι να αισθανθώ αλλά δε βρίσκω το δρόμο.
Χαμένες λέξεις. Μπερδεμένα κουβάρια σκέψης. Κρυμμένα, φοβισμένα συναισθήματα.
Ίσως να είναι η γνωστή νιρβάνα στην οποία πέφτω κάθε φορά πριν από τις
εξετάσεις ή πριν να παραδώσω μια σημαντική [...]
Πάνε
καμιά δεκαριά χρόνια τώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει.
Βλακείες, ως επί το πλείστον. Κάρτες σε φίλους, αφιερώσεις, ατελείωτα
mail με το Μ. Κάποια στιγμή άρχισα να γράφω και για μένα. Κάθε φορά που
το κουβάρι των ατέλειωτων συνειρμών δε χωρούσε πια στο κεφαλάκι μου,
έγραφα. Προσπαθούσα να βάλω σε μια σειρά όλα όσα τριγυρνούσαν μέσα μου.
Αισθανόμουν [...]
|
|
dancinggal