|
|
Ή αλλιώς, Canard
sauce aigre-douce…
Αισθάνομαι
σα χοιρινό με γλυκόξινη σάλτσα… Μάλλον σαν πάπια, που είναι και πιο
ντελικάτη. Ναι, καλά διάβασες. Όχι, δεν έκανα λάθος. Δεν εννοώ σα να έφαγα πάπια.
Εννοώ σα να είμαι εγώ η πάπια. Κολυμπάω στη γλυκόξινη σάλτσα και δεν ξέρω τι
γεύση έχει. Στο κεφάλι μου μπλεγμένα όλα, το sokoban (don’t
ask, θα σου εξηγήσω σε
επόμενο [...]
Αυτός
ήταν ο τίτλος μιας ψηφοφορίας του περιοδικού ΜΕΤΡΟ το 199?. Δήθεν – ξε-δήθεν (sic), το περιοδικό τότε μου άρεσε, για
διάφορους λόγους. Κυρίως για τα «Κέρματα» του Οδυσσέα και για τον Αρκά. Ίσως και
γιατί ήμουν μικρή και νόμιζα ότι εκείνο με έμαθε
να «αγαπάω τις αδυναμίες μου»,
ενώ μάλλον μόνη μου το έμαθα. Αυτό το βαρύγδουπο με τις [...]
Κόκκινη κλωστή δεμένη
Στην ανέμη τυλιγμένη
Δώσ'της κλώτσο να γυρίσει
Παραμύθι ν’ αρχινίσει
Κάποτε
αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η
πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως
αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα [...]
Στο τελευταίο post του thiou,
αυτό στο οποίο
αντί να αρκεστεί σε έναν αριθμό κάθισε και έγραψε 1816 λέξεις – όχι, δεν τις
ξαναμέτρησα, το θυμόμουν :p – κάπου εκεί που
γινόταν «γουέι του φάκιν όμπβιους αγκέν, γιου μάδα φάκα» και έπινε έναν «από
τους πιο όμορφους μοναχικούς καφέδες» και μία από «τις πιο όμορφες “παρεΐστικες”
μπίρες που έχει πιει [...]
Θυμάσαι
τότε που ήμαστε μικρές?
Θυμάσαι
στις διακοπές στη Β.? Τότε που και μαζί να ‘βαζες τα χρόνια μας, διψήφιο
νούμερο δεν κάνανε, που περπατούσαμε δίπλα από τους ήλιους και σε τραβούσα
μακριά, γιατί μαζεύονταν πάντα μέλισσες και φοβόμαστε.
Θυμάσαι
τι απαντούσαμε όταν μας ρωτούσαν τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε? – Μη
γουρλώνεις τα μάτια, δε θα το γράψω, ήθελα απλά να [...]
Αγαπώ
τις Παρασκευές, το έχω πει ποτέ? Ε λοιπόν τις αγαπώ! Γιατί κρύβουν την προσμονή
του σουκού, γιατί μου θυμίζουν τις Παρασκευές στο σχολείο που μέτραγα τα λεπτά
για να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι και να πάμε βόλτα με την Kay, γιατί, γιατί, γιατί… Γιατί μπορώ και
θέλω!
Περπατάω
στο δρόμο ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά και διαβάζοντας το βιβλίο μου
όπως [...]
Χαμογελάω σαν τη χαζή. Κοιτάζω τις τελευταίες
γραμμές από το προηγούμενο post και μου φαίνεται
μέρες μακριά. Όχι, δεν είμαι κυκλοθυμική. Απλά να, μηδένισα μία ακόμα
αντίστροφη μέτρηση. Την πρώτη μου για φέτος στο Παρίσι. Και ήταν αρκετή για να
θυμηθώ περίπου 4628 λόγους για να μένω εδώ και για να χαμογελάω…
Ναι, αυτό που φαντάζεστε όσοι «διαβάσατε» σωστά τον
τίτλο… [...]
«… γιατί είναι και κάτι πληγές που δεν
γιατρεύονται όσο και να κουβεντιάζει κανείς για δαύτες. Αντίθετα,
κακοφορμίζουνε και ματώνουνε πιότερο όταν τις ντύνεις με τα λόγια.»1
(Είναι κάτι πληγές που δεν τις ξεχνάς ποτέ. Που
αρκεί μια μυρωδιά ή ένα τραγούδι για ν’ αρχίσουν ξανά να πονάνε. Ακριβώς όπως
την πρώτη φορά.
Είναι κάτι πληγές που ξανανοίγουν τα βράδια, λίγο
πριν [...]
ή αλλιώς "Athens – Paris and the days in between"
lundi 1er septembre
2008
Η πλαγιαστή μου
ημερομηνία γραμμένη ξανά στα γαλλικά. Γύρισα. Στην προσωρινή μου αφετηρία. Και
ήταν η πιο περίεργη από όλες τις φορές… Καλά καλά δεν είχα προλάβει να
συμβιβαστώ με το γεγονός ότι από τις 23 Αυγούστου, μετά από 24 μέρες ήλιο,
θάλασσα, χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές, ήμουν [...]
|
|
dancinggal