Play
Εφηβικό δωμάτιο. Κοριτσίστικο. Στο μεγάλο τοίχο κρεμασμένος ένας πίνακας
με γαλάζια κορνίζα. Μια μπαλαρίνα να δένει τα παπούτσια της. Γύρω γύρω βιβλία
πολλά. Και επιτραπέζια παιχνίδια. Αλλά πιο πολλά βιβλία. Ρούχα πεταμένα σε μια
καρέκλα στη γωνία. Ένα κορίτσι καθισμένο στο γραφείο. Τα πόδια της ανεβασμένα
στην καρέκλα, παίζει με την κοτσίδα της, προσπαθεί να συγκεντρωθεί να λύσει την
άσκηση της γεωμετρίας και παράλληλα σιγομουρμουρίζει αυτό. Είναι 15 χρονών, της
αρέσει να χορεύει, να διαβάζει βιβλία και να χαμογελάει και όλα όσα της
συμβαίνουν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου. Κυρίως το αν εκείνος της
χαμογελάει ή όχι. Πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Πρέπει να μάθει κολύμπι.
Stop
Fast Forward
Play
Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο δωμάτιο, χειμώνας. Δε φαίνεται να έχουν
αλλάξει πολλά πράγματα. Κι όμως. Το κορίτσι δε χορεύει, γιατί διαβάζει. Δηλαδή
χορεύει, μόνο του στο σπίτι, καθώς διαβάζει ιστορία. Περπατάει πάνω κάτω στο
διάδρομο, κάνει port-des-bras και επαναλαμβάνει δυνατά κατεβατά για τους
βενιζελικούς που «διώκονταν απηνώς» και για το Θανάση Κλάρα το γεωπόνο από τη
Λαμία. Αυτά όταν δε λύνει ασκήσεις μαθηματικών – η «κυρία» άλγεβρα και η
«πουτάνα» ανάλυση, έτσι τις λέει ο καθηγητής της… Αλλά το κορίτσι χαμογελάει. Χαμογελάει γιατί είναι Δευτέρα ή Τετάρτη και
θα κάνει πάλι μια ώρα να βρει τι θα βάλει στο φροντιστήριο και θα φτάσει και
μισή ώρα νωρίτερα, όταν στο σχολείο πάει με τη φόρμα και ένα λεπτό αργότερα… Ανοίγει τη ντουλάπα της. Στη μέσα μεριά κολλημένη μια σκισμένη
σελίδα τετραδίου με τέσσερις στίχους που επαναλαμβάνει 2 χρόνια μέσα στο κεφάλι
της σαν ξόρκι…
Stop
Fast Forward
Play
Καλοκαίρι. Ξημερώματα 19ης Ιουνίου. Σε κάποιο club της παραλιακής. Όλοι οι φίλοι της
είναι εκεί, γιορτάζουν το τέλος της σχολικής τους ζωής. Κρατάει τα ψηλοτάκουνα στο χέρι και ξυπόλητη χαζεύει
τη θάλασσα και σκέφτεται ότι έμαθε τελικά να κολυμπάει. The hard way, αλλά
ξέρει ήδη ότι δεν υπάρχει κι άλλος… Δυο γνώριμα χέρια την αγκαλιάζουν.
Ησυχάζει στην αγκαλιά του καλύτερού της φίλου και τον ακούει να της λέει ότι
«Όλα εδώ αρχίζουν»…
Fast Forward
Χαμόγελα, μουσικές, χορός, γέλια, φίλοι, «φίλοι»,
εκδρομές, θάλασσα, κατασκήνωση, ταξίδια, καλοκαίρια, στιγμές, αγκαλιές, φιλιά,
φωτογραφίες, μαθήματα, Πολυτεχνείο, αμφιθέατρα, παιχνίδια, καινούριοι φίλοι, κι
άλλες μουσικές, χειμώνες, κομμένες
ανάσες, βροχές, κλάματα, πολλά κλάματα, αλλά πώς αλλιώς, και μετά ξανά γέλια. Πρόσωπα που επαναλαμβάνονται, πρόσωπα που χάνονται,
φθινόπωρα, χαμόγελα που ξεθωριάζουν, άλλα που ξαναζωντανεύουν και άλλα που
είναι πάντα εκεί, σίγουρα χαρτιά, συναυλίες, φωνές, ψίθυροι, λέξεις που δεν
ειπώθηκαν ποτέ, λέξεις που ποτέ δε θα μπορέσουν να πάρουν πίσω, άνοιξη. Μία. Κι
άλλη μία. Κι άλλη μία… Πέντε μέτρα.
Play
Το κορίτσι είναι καθισμένο στο δωμάτιό του. Άλλο δωμάτιο. Πιο μικρό.
Ασφυκτικά γεμάτο από τα βιβλία, αλλά η μπαλαρίνα πάντα στη θέση της στον τοίχο
πάνω από το κρεββάτι, και απέναντι από την πόρτα, ένα παράθυρο από τον ένα
τοίχο ως τον άλλο. Για να «φεύγει». Προσπαθεί να βολευτεί στο κρεββάτι της, την
ενοχλεί το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα. Στα πόδια της απλωμένες οι σημειώσεις
ενός μαθήματος που το έχει περάσει πριν 4 χρόνια, αλλά δίνει εξετάσεις για μια
υποτροφία και πρέπει να το ξαναδιαβάσει. Τίποτα δε θυμάται. Θυμάται όμως που
ήταν 19 χρονών και ονειρευόταν και περίμενε και ανυπομονούσε. Θυμάται και που
ήταν 17 και πίστευε ότι «Όλα εδώ αρχίζουν». Κάνει απολογισμούς μέσα στο κεφάλι της.
Τους τσαλακώνει και τους πετάει. Όλα όσα έζησε, έκανε, αγάπησε, προσπέρασε,
κράτησε, ξέχασε, πόνεσε, προσπάθησε, κατάφερε, διάλεξε, άφησε, όλα αυτά στα
οποία πνίγηκε και κολύμπησε, είναι όλα δικά της. Κι ούτε καν εκείνη δε μπορεί
να τα χωρέσει σε λίστες.
Stop
Fast Forward
Play
Παρίσι, χειμώνας 2009.
Το κορίτσι είναι καθισμένο στο διπλό κρεββάτι, στο
βασίλειο των 25 τ.μ. Στα πόδια της το laptopάκι, και εκείνη
πληκτρολογεί σαν τρελή…
mercredi
11 février 2009
Κοίτα να δεις που δε μπορώ να γράψω ούτε μία από
τις χιλιάδες σκέψεις που κάνω όλη μέρα. Η καλύτερη καταχώρηση που θα μπορούσα
να γράψω θα μείνει για πάντα μέσα στο κεφάλι μου. Σκέψεις που δεν έγραψα.
Στιγμές που έζησα. Συνενοχή που κρύβεται σε μικρές λέξεις. Λέξεις υπεράνω
υποψίας. Που είναι όμως δικές σου. Και δικές μου. Μαζί. Γελάς. Με κρατάς.
Θέλω να -cut. Να μου
χαμογελάς, να κάνεις γκρίνιες, να με κοροϊδεύεις, να ρωτάς αν μπορείς να πιεις
κι άλλη coca-cola -cut-, να κάνω μιαμ
και να γελάς, -cut- και να μου λες
“c’est moi”, λες και δε θα ήξερα ότι ήσουν εσύ, -cut-, να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι -cut-, να λες “incroyable” και να γελάς, να λέω “trop trop bien” και να
γελάς και μετά να γελάω κι εγώ. Οι μέρες μου χωράνε στο γέλιο σου. Εγώ χωράω
στην παλάμη σου. Και να μη θέλω να μάθω πώς είναι οι μέρες μου να γίνουν πιο
μεγάλες από το γέλιο σου. Να μη θέλω να μάθω πώς είναι να γίνω πιο μεγάλη από
την παλάμη σου. Να μη θέλω να μάθω αν “όταν λείπεις όλα είναι λιγότερο ωραία”.
…………………………….. η ταινία
σταματάει, κόβεται, λογοκρίνεται 
dancing gal
ps: Δεν ξέρω γιατί αυτό. Ίσως για εκείνη την ανατολή του 2001, που είναι ο
λόγος που θέλω να γυρίζω σπίτι μου μετά το ξημέρωμα… Ίσως απλά γιατί όλα αυτά
τα χρόνια, θυμάμαι αυτή τη φωνή να ακούγεται κάπου στο βάθος…
dancinggal
loipon…eimai sigouri oti sto epomeno dwmatio sou pou tha bretheis, mprosta apo ena fwteino parathuro i mpalkonoporta i kapoia xoreutria tou dega, tha zwntanepsoun mageika kai tha paroun morfi oles oi skepseis kai oi lekseis pou twra dn mporoun na apotupwthoun….kai pali tha einai tosa pou dn tha briskeis listes kai pali tha einai ola dika sou alla to xamogelo tha einai pio plati…
)))))))))) 
P
PS…mporei na eixa kai alla na pw alla dn blepw to pliktrologio apo ti nusta…
bonnee soiree cherie…
play-stop-fast forward-play
ή μηπως
play-fast forward-play
χωρις stop και διακοπες?
κασσετα ειναι και η ζωη μας…απο τις παλιες…το θεμα ειναι αν θα πατησεις ενα στοπ πριν την πας μπροστα ή θα την τρεξεις χωρις σταματημα
Bonjour!
*sourgelaki, xamogelw sthn anamnhsh tou mellontos mou…. Koimhsou leme, akous ekei bonne soirée 5 h wra to prwi! :pppp
:***
*alex1910, otan hmoun mikrh kai vlepame kassettes sto video, o mpampas P. fwnaze na patame panta stop prin to fast forward ki egw ton akouga, alla kamia fora otan den evlepe, anypomonousa kai ekana play-fast forward-play. Gia th zwh mou den eimai sigourh….
oxi re pousth mou, OXI RE POUSTH MOU! diavaza ena poly omorfo kai glyko post kai pragmatika eixa sastisei kathws gia allh mia fora den iksera ti na sxoliasw, para mono xamogelousa glykopikra… kai kapou ekei mou petakses afto to gamhmeno “Εγώ χωράω στην παλάμη σου” kai me eskises.
thymithika fash me kollhto. eimaste antiparo 2-3 kalokairia pisw… mpekropinoume sthn plateia typou ki aftos paizei me ta matia me mia kaloula gkomena h opoia deixnei na antapokrinetai… telika distazei na paei na milhsei… skefthke ta dika tou kai thn kaname gia to dwmatio.. sto dromo metaniwse kai mou leei “malakia pou den ths milhsa re. sto xeri thn eixa”. opote tou apanthsa “mh se noiazei agori mou…” meta ekleisa thn palamh mou kai thn kinhsa palindromika kai synexisa “…kai to vrady sto xeri tha thn exeis”.
katalaves twra ti mou kanes? thanks for nothing gal!
κανονικο ΠΑ-ΤΕ-ΝΤΕ το ποστακι σου!! συγκινηθηκα κοματι! [α! ο Παυλιδης των Ξυλινων σπαθιων,παιζει αυτες τις μερες!]
Ο χρονος ειναι κατι απιθανα..μακρυ! καλημερες!!
Φοβερές οι εικόνες-αναδρομή στο παρελθόν σου. Πολύ γλυκές…! Και βρίσκω ότι έχουμε ένα κοινό. Όχι δεν χόρευα μπαλέτο! Απλά πάντα περιτριγυριζόμουν από ένα κάρο βιβλία! Και πάντα διάβαζα!
))
*thie, ahahahahahaaaaaaaaaaaaaaa Eliwsa me to skhniko!!! Prepei na sou omologhsw oti hksera oti riskarw me auth th frash kai me epivevaiwses :ppppp
*soundpan, xairomai pou sou arese! Oso gia ton Paulidh, eimai toso makria pou de thelw na kserw! M!
*phantom, s’euxaristw poly poly! Oso gia ta vivlia, kalo fytouklaki hsoun kai tou logou sou! :p
“to ‘riska’ einai kalo”, eipe h mikrh annoula kai akoikse magazi…
πολύ όμορφο ποστ. ειδικά αυτό με το play kai forward μουαρέ πολύ..χιχι
me arese poly poly…
Καλησπέρα girl!
Πήγα να γράψω διάφορα, αλλά μένω στο τραγούδι που μου ήρθε κερασάκι, αφού είναι το αγαπημένο μου του Παύλου!
*thie, :pppppp
*vasia, thanks κορίτσι!
)) :*
*candycandy, κι εγώ χαίρομαι πολύ πολύ που σου άρεσε πολύ πολύ!
)
*vlavo, κι εμένα είναι από τα αγαπημένα μου….
))
mexri to 2009 ola teleia….kai gia tous perisoterous pano kato ta idia…ha. omorfa logia!!
*lonely, καλέ για μένα το 2009 μέχρι στιγμής είναι πιο τέλειο! :p
))
(thanks)
έμεινα λίγο με ανοιχτό στόμα γιατί μου χει κολλήσει το φρόνιμα κούκλα μου τελευταία!!
μετά θυμήθηκα κι άλλα πολλά πολλά τραγουδάκια που τώρα ξέχασα γιατι δεν είχαν πολλή σημασία.
αλλά είμαι σίγουρη πως κάτι μου θυμίζει το κοριτσάκι που πάει μισή ώρα νωρίτερα στο φροντ!
τι μπελάς κι αυτός κάθε πέμπτη να αδειάζω όλη τη ντουλάπα στο κρεβάτι!=Ρ
και ύστερα διάβασα το τραγούδι επίλογο και σκέφτηκα πως σ αυτό μοιάζουμε.κάποιος μας είπε πως ό,τι αντικρίζουμε θα το ερωτευόμαστε κι εμείς τον πιστέψαμε και το κάνουμε.
αχ ρε συ..
πολύ χαίρομαι να σε διαβάζω και να βλέπω τι απ αυτά έχω σκεφτεί και έχω κάνει
*κορίτσι που ήθελες πολλά, χεχ, το “Φρόνιμα κούκλα μου” ήταν το τέλειο ξόρκι λέμε!
))
Αυτό για τη ντουλάπα, δεν το συζητώ καν! (ψιθυριστά: κυρίως γιατί δε με παίρνει αφού το ίδιο κάνω κάθε μέρα τώρα) :ppp
Όσο για το τραγούδι επίλογο, διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτό που είπες και απλά χαμογελώ…
Κι εμένα ρεεεεε, γι′αυτό μ’αρέσει να σε διαβάζω!!!
)) :***
τι φοβερό ποστ! κι ακόμα κι αν τα γεγονοτα δεν συμπίπτουν, συμπιπτουν τρομερά τα συναισθήματα και ο τροπος σκέψης =)
πολύ το απολαυσα το ποστ σου…
*λίνα, σ’ευχαριστώ πολύ πολύ! Μ’αρέσει να συμπίπτουν τα συναισθήματα σε διαφορετικά γεγονότα!
))
Καλή μου… Τώρα το διάβασα, έχω χάσει λίγο τα του χρόνου.. Είμαι σ’ένα διαρκές stop – rewind – stop – fast fwd – stop – FUCK. Πολύ όμορφο ποστ, πολύ γλυκό κι ερωτικό κ μελαγχολικό… πολύ… πολύυυυ…..
*starlet, αγαπημένη μου, ελπίζω να έχασες τα του χρόνου για να τα ξαναβρείς και αυτό το ατέλειωτο πέρα-δώθε, μπρος-πίσω να σε πάει κάπου. Πού δεν ξέρω. Και δεν έχει σημασία αν ξέρεις κι εσύ. Μόνο κοίτα να ‘χει μπριζόλες
Χαίρομαι που σ’ άρεσε. Σ’ευχαριστώ που χαίρεσαι… 
)) :***
Ουφ, πολύ συγκινήθηκα! Μάλλον επειδή ταυτίστηκα κάπως και με την κοπέλα! Πολύ ωραίο!
*Anel, ευχαριστώ πολύ πολύ! Ταύτιση rules!!!
))