«Άμα
σκοτεινιάσεις κι εσύ, ποιός θα μας κρατάει τα φώτα αναμμένα;»*
Φώτα αναμμένα. Πάντα έτσι ήμουν. Δυνατή όταν οι
άλλοι δείλιαζαν. Χαμογελαστή όταν οι γύρω μου σκοτείνιαζαν.
Φώτα αναμμένα. Ακόμα έτσι είμαι. Κι όταν βρέχει –
μέσα – σφίγγω τα δόντια και περιμένω να βγει ο ήλιος. Πάντα βγαίνει στο τέλος.
Μετά από μια ώρα, μια μέρα, δυο-μήνες-και-κάτι, λίγα-χρόνια-παρά-κάτι-μέρες,
δεν έχει σημασία, [...]
dancinggal