Με
το μυαλό μου μουδιασμένο, να αρνείται να σκεφτεί κατά παραγγελία, με τις άμυνές
μου υψωμένες όσο λίγες φορές και παράλληλα τα τείχη μου γκρεμισμένα*, δε μπορώ
να γράψω. Ή μάλλον μπορώ. Ασυνάρτητες σκέψεις χωρίς καμία συνοχή. Λέξεις
απ’αυτές που συνήθως κρατάω μπλεγμένες μέσα στο κεφάλι μου, ήσυχες – μερικές
φορές νομίζω ότι οι λέξεις μου φέρονται σα μικρά απροσάρμοστα παιδάκια: «I live in my own little world, but
that's ok. They know me here.».
Κι όταν αποφασίζω να τις βγάλω από το κεφάλι μου, δεν κάνω καμία προσπάθεια να
τις ξεμπλέξω. Ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Στην τελική, είναι μεγαλύτερες από
μένα…
Ερώτημα
της ημέρας/της εβδομάδας/του μήνα: Όταν η ζωή αποφασίζει να μοιάσει επιτέλους
λίγο στις ταινίες, γιατί διαλέγει τις λάθος σκηνές?
Γεμίζω
τις μέρες μου για να μη μου μένει χρόνος για τις νύχτες μου. Γιατί στις νύχτες
μου υπάρχεις μόνο εσύ…
Έχω
αφήσει το βλέμμα μου στις τσέπες του φούτερ σου. Ξέχασες να το βγάλεις και να
μου το δώσεις πίσω. Ή δε θέλησες, δεν ξέρω. Κι είναι ακόμα εκεί και με
κοιτάζει. Κοιτάζει κι εσένα. Ψάχνει να βρει το δικό σου βλέμμα. Και μπερδεύεται
όταν το βρίσκει καρφωμένο πάνω μου…
Και
θέλω να σκοτώνεις για μένα τις τεράστιες αράχνες, όπως σκότωσες για μένα όλους
τους τεράστιους δράκους που ζούσαν μέσα μου και γύρω μου, πριν με ξυπνήσεις από
το λήθαργό μου. Και τώρα τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ, γιατί τους ακούω έναν
έναν να ζωντανεύουν…
Οι
μέρες μου είναι παραδόξως γεμάτες από εκείνη τη μυρωδιά. Που αν την εισπνεύσεις
σε ικανοποιητικές δόσεις και από την κατάλληλη απόσταση και θέση – η κατάλληλη
απόσταση είναι η μηδενική. Η θέση πάλι, oh well, είναι η θέση σου – τότε μπορεί και να σε κάνει ξανά να χαμογελάσεις. Στ’αλήθεια.
Να ξεχάσεις για λίγο αυτούς τους τελευταίους μήνες που θες να τους γυρίσεις
πίσω και να πάρεις άλλους στη θέση τους. Να ξεχάσεις ότι πονάς. Και να
ησυχάσεις. Σ’εκείνη την αγκαλιά που κλεισμένη μέσα της αισθάνεσαι όπως όταν
ξύπνησες από εκείνο το όνειρο. Το πιο ήρεμο όνειρο που είδες ποτέ. Γιατί είναι
κι εκείνος στο όνειρο. Κι η αγκαλιά είναι η δική του. Στο όνειρο. Στ’αλήθεια.
Και
θέλω να σου πω ότι φτάνει αυτό το αστείο, παρατράβηξε, και να γυρίσεις πίσω…
dancing gal
*«Όποιος
σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες κι όποιος ζητά μοναξιά τη βρίσκει. Όποιος όμως
σηκώνει τοίχους απλά περιμένει κάποιον για να τους γκρεμίσει.» by razzmatazz (ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ). Ελπίζω
να μην την πειράζει το c/p, απλά είναι μία από τις λίγες φορές που
κάποιος που δεν ξέρω σκέφτεται δυομιση γραμμές που μέσα τους χωράει όλη μου η
ζωή. Όλες μου οι στιγμές. Στιγμές μικροσκοπικές και λεπτομέρειες ασήμαντες. Σαν
αυτές που χωράνε τις πιο μεγάλες μου επιθυμίες και τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις…
Armand Amar – Les larmes d’Elisabeth parts
1 et 2
**Θα ‘θελα να ‘μουν
πάνω σου και όλα να μ’αρέσουν
Να μου ψιθυρίζεις
πως αυτές οι μέρες θα περάσουν
Γιατί αισθάνομαι άσχημα
όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον
αέρα…
dancinggal
toukapro! podariko! kalws thn!
(pio sovara) ama kapoios ta kataferei k gkremisei ta teixh gyrw mas, ponaei, h kapoia stigmh tha ponesei. alla ama gkremistoune ta kataramena kapoia stigmh, that’s it, h pragmatikh zwh k oi pio wraies peripeteies xekinoun meta!
(se noiwthw. ti na pw allo? :-*)
Να μαντεψω οτι παιζει καποιο παιχνιδι στο pc που σκοτωνει αραχνες? Δεν μπορω να απαντησω στα ερωτηματα σου,θα παραθεσω και γω απλα ενα δυο πραγματακια
“Ησουν ο παικτης που αφησε το παιχνιδι στην μεση,
μ’αφησες στην σκακιερα κι ολα τα τετραγωνα τα’βαψες μαυρα.
“Κι εμεινα απο τοτε στη σιωπη,το μοναδικο μεσο εκφρασης που μου πηγαινει,που μου απεμεινε.Την επελεξα ομως.Δεν ειναι αφασικη,ειναι διαπλαστικη,η ουσια της βρισκεται σε ολα αυτα που αποφευγω ν’αγγιξω,σ’αυτα με το ειδικο βαρος που δεν ειπωθηκαν ποτε”
*BD, ευχαριστώ τόόόόόόσο πολύ για το ποδαρικό στην επιστροφή!!!! (πιο σοβαρά κι εγώ τώρα) Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν κάποιος καταφέρει να γκρεμίσει τους τοίχους μας. That’s why i’ll always cherish him doing so…
:***
*πάκατεκ, lol, όχιιιιι, ήταν αληθινή αράχνη!!! Στο νεροχύτη, μια τεράστια, κι εγώ έκανα σαν 5 χρονών κι εκείνος ήρθε και τη σκότωσε! Για να μάθει η χαζο-αράχνη να με κάνει να φοβάμαι!
:***
Όσο για τα άλλα, ξέρεις ότι ξέρω. Κι αυτά τα ένα δυο πραγματάκια κι άλλα πολλά που θα μπορούσες να παραθέσεις. Και σ’ευχαριστώ που ξέρω
“Έχω αφήσει το βλέμμα μου στις τσέπες του φούτερ σου. Ξέχασες να το βγάλεις και να μου το δώσεις πίσω.’..
Αααχχχ…
Δεν έχω τι να πω…
Τάπες όλα…
Μόνο να ταυτιστώ, να θυμηθώ…
Πολλές φορές το παζλ μένει με κενά που μας κυνηγάνε παντού..
Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
να τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρω μου είτε μπόρα,
λάμπ΄η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει από τα βάθη του ουρανού και μέσα μου ο καρπός!
Γιατί δεν είπα “Εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει…”
μα “αν είν’ η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως…
Άγγελος Σικελιανός
Λυρικός Βίος, Β’
ego pali giati xairomai poy ksanagrafeis??
*elekat, πφφφφφ…… Ούτε εγώ έχω κάτι άλλο να πω… Ένα χαμόγελο μόνο στέλνω
*σουργελάκι, το έχω διαβάσει δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές… Ξέρω ότι καταλαβαίνεις. Βλέπεις, ήσουν εκεί όταν η μέρα ήταν βροχερή και έζησες από μακριά το πιο πλούσιο φως και τώρα ξέρεις ότι τρέμω που χαλάει ο καιρός… :***
*lonely, χαίρομαι που χαίρεσαι!
Μη νομίζεις, κι εγώ χαίρομαι, απλά τελευταία αισθάνομαι σαν όλες οι μέρες να είναι Κυριακές βράδυ και δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό για το τι θα γράφω, αν ξαναρχίσω πράγματι να γράφω. Γιατί, όπως σίγουρα θυμάσαι, δεν το ‘χω και πολύ τις Κυριακές βράδυ :p
Κι′ εγώ χαίρομαι πολύ που ξαναέγραψες…και κόλλησα επίσης για ώρα στην ίδια φράση με την elekat…κι′ επίσης θέλω να σου πω ότι σε έχω στο μυαλό μου σαν ένα πολύ γλυκό κορίτσι, που πάντα χαμογελάει, ώστε διαβάζοντας αυτό το post, μου κάθισε μια πικρή γεύση στο λαιμό. Και δεν ξέρω αν βγάζει νόημα αυτό, που μόλις έγραψα, αλλά νομίζω ότι θα καταλάβεις τι εννοώ.
Εύχομαι να σου πάνε όλα καλά μικρή
Μπαίνω στην αίθουσα χορού με μεγάλα κέφια .Καλημέεεεεεερεεες , χαίρομαι, χαίρομαι πολύ που βλέπω εσένα τον Max και τον Igor , χαίρομαι για το ποδαρικό της DB , είναι σα να μπαίνω σε σπίτι φίλων . Φιλιά.
Υ.Γ : Επιτέλους επέστρεψες Dancing Δράκου…
/////aaaaaaa re dancing o Max trvei to Rvsso—-kane kati reeee////Max o kanibalow kai h oyra toy Igor ////vraiew pareew ua kanei o giow moy////ekeino to Pari poy legame cofhse?????///feygv exv na pav to paidi stiw koyniew ////
Να μου ψιθυρίζεις πως αυτές οι μέρες θα περάσουν
Γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα…
πιου ρε , πιου , πιου , πιου
πιάνει????
ταυτηση, και αναμνησεις..ασχημες δικιες μου..σε νιωθω..και ξερω πως για σενα δεν εχει καμια σημασια να σε νιωθει καποιος τωρα.απλα θες να γυρισει.αν δεν γυρισει..θα σου φυγει μονο του.αληθεια σου λεω.Και μετα δεν θα το θυμασαι..και θα ειναι καλυτερα!
Συμβουλη για αυτες τις μερες!!!ΚΑΝΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΙΡΟΥΕΤΕΣ!Μπαλετακι γενικοτερα!βοηθαει!σε φιλω
*filira, fysika kai katalava ti ennoeis, giati epeses mesa… s’euxaristw poly poly
*arania, xairomai pou xairesai. St’alhtheia. Spiti filwn einai. Tha sas vgalw kai cheesecake kai millefeuilles, kai ta dyo apo ta xerakia mou. Na pioume kai kafe. Kai meta kanonizoume ki ekeinh thn ellhnikh soureal yperparagwgh pou legame, gia na strwsoun ola
fili :*
*alexb, oxiiiii!!!!!!!! Ma mono egw ki o M. -autos pou milaei gallika kai oxi souaxili :p- katalavainoume ti symvainei??? O Max einai megalos kai mporei na kolymphsei, opote metaferei sto stoma tou ton Igor pou einai mikros kai den kserei akoma. Epishs o Max kai o Igor einai aderfia
Na to ntyseis kala to paidi mh sou pountiasei :p
*manoula-kinezoula, s’euxaristw. Auto mono. Ki ena fili :*
*hairbandou, auto kanw. Strifogyrnaw kratwntas to spot mou. Oxi gia na ksexasw. De thelw na ksexasw. Apla strifogyrnaw. Mpas kai zalistei ki ekeinos kai kanei epafh :ppp (euxaristw
)
μου άρεσαν τα πολύ μικρά γραμματάκια , είναι σαν ψίθυρος….
μουτς
(διαδικτυακό φιλί στη σνομπ χορευταρού …κ ξέρετε dear, δεν τις μπορώ τις οικειότητες
)
*kerasi, όσο πιο μικρά γράμματα τόσο πιο πολλά κλάματα… Ναι, ψίθυρος είναι… Κλασικά, χαίρομαι που σου άρεσαν, δε χαίρομαι που τα έγραψα…
*maskou, ευχαριστώ. Πολύ πολύ πολύ. Ακριβώς επειδή το ξέρω.
Φιλί κι από μένα :*
ohhhh!welcome back!
χμ….δυσκολη περιπτωση μου φαινεται….
αλλά τι στο καλό, life always finds a way back in.
να γελας. είναι μια κάθαρση, right?
φιλιααααααααα!
Φύσηξε ο άνεμος του ανεκπλήρωτου έρωτα και στο Παρίσι…
*lorel, αν η ζωή βρίσκει πράγματι πάντα a way back in, τότε αυτός περνάει σίγουρα από το γέλιο. Όσο για το αν είναι δύσκολη περίπτωση ή όχι, όλοι με έχουν πάντα για τα δυσκόλα, so i’m just proving a point here :pppp
*emperor, χμμμμ, όχι ακριβώς, αλλά ok
cherie, h sympnoia yparxei k ws pros thn prometwpida tou blogs sou..the unrest that keep us walking and makes us more alive.. kalhmeroudia! edw exei ena wraio vroxero fthinwporino prwino, fantazomai to idio k apo ekei. se filw.
*BD, πώς αλλιώς ?!…
:***
Κι εδώ μια από τα ίδια… Μια βρέχει, μια σταματάει… Συνήθως δε μ’αρέσει αυτός ο καιρός. Ή μάλλον μ’αρέσει υπό προϋποθέσεις που σήμερα δεν πληρούνταν. Αλλά ήταν, παραδόξως, ok…
“Έχω αφήσει το βλέμμα μου στις τσέπες του φούτερ σου. Ξέχασες να το βγάλεις και να μου το δώσεις πίσω.’..
Δεν τα γράφουν αυτά τα πράγματα… Οχι τίποτα άλλο, αλλά το διαβάζω Κυριακή απόγευμα μετά απο επιστροφή απο το σπίτι του….όπου η ατμόσφαιρα είναι περίεργη τον τελευταίο καιρό…
*candycandy, αχ αυτές οι άτιμες Κυριακές… :-/
eeeeee still no net here..
mou leipses reee
poly xarika poy vrika kainourio keimenaki..
ithela na grapso kai kati allo alla tora me piezoun giati klevo enan ypologisti tis sxolis kai theloun na ektyposoun simeioseis.otan to thymitho tha to po!
filia pollaaaaa
PS o ximikos mas to leei poly gallika to ok. leei “oke”.
*κορίτσι που ήθελες πολλά, κι εμένα μου ‘λειψες, πολύ.
Αγαπώ γαλλικό ok. Δηλ το αγαπώ επειδή το λέει εκείνος έτσι. Όχι ο χημικός σου. Εκείνος. Με κεφαλαίο το Ε. Κατάλαβες? Κατάλαβες.
Σε φιλώ. :**
welcome back!Και θα σε πω κάτι που ειλικρινά το πιστεύω αν και είναι ασήμαντο
φιλιάαα
*κόκκινα σύννεφα, τελικά δε μου είπες ποιο είναι το ασήμαντο που ειλικρινά πιστεύεις…