|
|
Το σαββατοκύριακο μετράω το χρόνο με το τηλέφωνο
που δε χτυπάει. Καμιά φορά μου συμβαίνει και τα βράδια των καθημερινών αλλά,
ειδικά τα σαββατοκύριακα, ο χρόνος μετριέται με τα τουρουρούν που δεν ακούω…
Καμιά φορά μετράω το χρόνο με τις φορές που ακούω
ένα τραγούδι ή ένα δίσκο. Το καλοκαίρι μετρούσα τις μέρες με ώρες ύπνου. Όταν
ήμουν πιο μικρή μετρούσα το χρόνο με λάθος συναγερμούς. Υποσυνείδητα μπορεί να
το κάνω ακόμα, δεν ξέρω…
Το αγαπημένο μου όμως είναι οι αντίστροφες
μετρήσεις. Βάζω μπροστά μου ημερομηνίες ορόσημα και τις κυνηγώ. Μεγάλες ή
μικρές, εύκολες ή δύσκολες, δεν έχει σημασία. Ο μηδενισμός των δύσκολων με
φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στις εύκολες, κι έτσι πορεύομαι… Η ζωή σαν
ωρολογιακή βόμβα. Ο switterz το είχε πει έτσι. Και ο alex1910 με είχε ρωτήσει
αν τα βράδια κάνω μηδενισμό χρονομέτρων. Και του είχα απαντήσει πως ναι. Κάθε
βράδυ. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, το βράδυ μηδενίζω και την άλλη μέρα αρχίζω από
την αρχή. Δεν ξεχνάω τι έχει γίνει, απλά μηδενίζω για να μπορέσω να το
αντιμετωπίσω…
Στο S.I. η μονάδα μέτρησης του χρόνου είναι το 1 second. Στο μυαλό μου μονάδες μέτρησης του χρόνου έχουν
υπάρξει σχεδόν τα πάντα… Σελίδες ιστορίας, ώρες πρόβας, καλοκαιρινά μπάνια,
φορές που έφαγα τα μούτρα μου πριν στρίψω για πρώτη φορά στις pointes, ασκήσεις
γεωμετρίας και άλγεβρας και αργότερα ασκήσεις στατικής και εδαφομηχανικής,
αφίξεις και αναχωρήσεις από την κατασκήνωση, μετακομίσεις, Πέμπτες που τις
περνούσα με την ξαδέρφη μου και το νεογέννητο τότε ανηψιό μου, οχτάρια στις
ασκήσεις χορού, ασκήσεις για τους προσαγωγούς και το en-dehors, «5 λεπτά ακόμη» ύπνου το πρωί, χαμόγελα,
στεναχώριες, συναυλίες και παραστάσεις χορού, μέρες, μήνες και τώρα πια χρόνια
που περνάνε ανάμεσα στις φορές που βλέπω το Μ. από κοντά – άτιμο BsAs, γιατί
πήγες και χώθηκες στην άλλη άκρη του κόσμου?? – επιστροφές στο σπίτι, τρίμηνα
στο γυμνάσιο, τετράμηνα στο λύκειο, εξάμηνα στο Πολυτεχνείο και στην Ecole, ο
εικονικός χρόνος ενός παιχνιδιού που έπαιζε στο internet ο Α. και με έβαζε να
τον ξυπνάω αξημέρωτα, που εγώ είχα ήδη ξυπνήσει, για να παίξει, κλεμμένες
ανάσες, όνειρα, τηλέφωνα που δε χτυπούσαν ποτέ όταν τα περίμενα, τηλέφωνα που
χτύπησαν όταν δεν το περίμενα καθόλου και έκαναν το χρόνο να παγώσει, στιγμές
που έκαναν το χρόνο να σταματήσει*…
Είμαι στο τραμ και ακούω μουσική και αντί να συνεχίσω
να γράφω μουντζουρώνω αφηρημένα το χαρτί… Υποτίθεται ότι αυτό το ποστ θα ήταν
για το χρόνο, αλλά φτάνοντας στις στιγμές που είναι ικανές να σταματήσουν το
χρόνο έκαψα φλάντζα και το μυαλό μου έγινε Βιτάμ-Soft και σκέφτομαι μόνο υστερόγραφα στα γαλλικά…
dancing gal
ps:
Tu me laisses
pas jurer en grec, je te deteste pas, tu le sais déjà, j’ai pas envie de
travailler, tu me dis de ne pas faire la tête et de ne pas froncer les
sourcils, je te fais sourire, tu me dis de te faire confiance, je me demande si
je peux mais je dis rien, tu souris et j’oublie tout… Je t’apprends des gestes
grècques que tu comprends pas et tu ris, tu me dis que c’est comme si je jète
des boules de feu comme Dragonball et je ris, tu me regardes faire mes affaires
et j’ai pas envie de partir sur chantier parce que tu ne seras pas là… Dans la
journée je mésure le temps avec les bouts de papier. Avec tes sourires
et tes regards. Avec les miens. Avec mes petits moments. Ou nos petits
moments ? Dis-moi qu’ils sont à toi aussi…
*Όπως λέει και σ’ αυτήν την ταινία που αγαπώ:
“They say when you meet the love of your life, time
stops, and that's true. What they don't tell you is that when it starts again,
it moves extra fast to catch up.”
Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Από το τέλος νομίζω.
Και στο τέλος θα καταλήξω κιόλας. Μάλλον γιατί δεν έχω αρχή. Έχω τόσα πολλά
πράγματα μες στο κεφάλι μου και δε μπορώ να βάλω δύο λέξεις στη σειρά.
Γιατί εκεί που περπατούσα χθες το πρωί και
σκεφτόμουν το σουρρεαλισμό και αν τελικά θα εγκατασταθεί για τα καλά στη ζωή
μου, συγκρούστηκα μετωπικά με την πραγματικότητα. Και πόνεσε. Πολύ.
Δάγκωσα τα χείλη μου, έβαλα τα RayBan κι ας είχε
συννεφιά και συνέχισα να περπατάω. Ούτε που ήξερα πού πήγαινα. Μετά από ώρα
έβγαλα από την τσάντα μου το χάρτη μπας και βρεθώ πριν φτάσω στη Βρετάνη με τα
πόδια. Πήρα τηλέφωνο τα κοριτσάκια μου να τα ακούσω. Κάτι τέτοιες στιγμές ήθελα
να μπορούσα να διακτινίζομαι. Να στριφογυρίζω γρήγορα γρήγορα γρήγορα γύρω από
τον εαυτό μου μέχρι να ζαλιστώ και να χάσω τον κόσμο από τα μάτια μου, όχι
γιατί λιποθυμάω αλλά γιατί απλά διακτινίζομαι…
Σε μια παραλία που να βλέπεις θάλασσα μέχρι εκεί
που πιάνει το μάτι σου. Με μουσική στ’ αυτιά να κάθομαι απλά να την κοιτάζω. Ή
μάλλον όχι, χωρίς μουσική, για ν’ ακούω τον ήχο του κύματος που σκάει… Να
πάρω το κινητό μου στα χέρια, να ανοιγοκλείσω το πορτάκι για 4758η και
τελευταία φορά και να το εκσφενδονίσω στο νερό, να το δω να κάνει
μπουρμπουλήθρες και την πραγματικότητα που τόλμησε να συγκρουστεί μαζί μου
μετωπικά να χάνεται στον πάτο της θάλασσας… Και μετά να περπατήσω ξυπόλυτη στην
άμμο, να φτιάξω σχέδια με τα πόδια κι ο αέρας να μου ανακατεύει τα μαλλιά και
να στεγνώνει τα δάκρυα που κυλάνε. Κι ύστερα να νυχτώσει και να κρυώνω και να
φορέσω το άσπρο φούτερ μου με τα ιρλανδέζικα πράσινα πουά και να ξαπλώσω
ανάσκελα και να κοιτάζω τ’ αστέρια. Και μετά να με περιμένει κάπου ένα διπλό
κρεββάτι με 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα και να κοιμηθώ για μέρες.
Να πέσω σε πριγκηπικό λήθαργο. Να μη σκέφτομαι, να μην αισθάνομαι. Κι όταν
ξυπνήσω να είναι εκεί τα κοριτσάκια μου…
(Funny, όλη αυτή η σκέψη λειτούργησε κάπως σαν αυτό μέσα στο κεφάλι μου)
Όταν είμαι έτσι δε με χωράει ο τόπος. Όλα μου είναι
ξένα. Κοιτάζω γύρω μου σα χαμένη και προσπαθώ να βρω κάτι να μου φαίνεται
οικείο. Ψάχνοντας έφτασα μέχρι το πάρκο απέναντι από το σπίτι και μπήκα να πάρω
τη δόση μου από φθινόπωρο, δέντρα, πράσινο και κίτρινα φύλλα που τσακίζουν στο
πέρασμά μου. Και βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στο μάθημα ζωής της ημέρας: κοριτσάκι
γύρω στα 10 που μαθαίνει να κάνει rollers. Ισορροπούσε, με τα χέρια ανοιχτά, σα
να ήθελε να μάθει να πετάει, κοίταζε την άλλη άκρη του δρόμου και ξεκινούσε.
Μια, δυο, τρεις, έπαιρνε φόρα και πήγαινε και πήγαινε και πήγαινε και πάρτην
κάτω, φαρδιά πλατιά… Και γελούσε και σηκωνόταν και ξανάρχιζε. Για να
ξαναπέσει και να ξανασηκωθεί. Κι η αδερφούλα της, που δε θα ‘ταν 4 χρονών,
γελούσε και της άπλωνε το χέρι της για να βοηθήσει να ισορροπήσει…
Καθώς έγραφα καθισμένη στο παγκάκι, ένας κυριούλης
γύρω στα 70 στάθηκε μπροστά μου και χαμογέλασε:
Κυριούλης: Ils vous ont laissée toute seule? Mais
c’est pas gentil !!!
dancing gal (γελώντας): Non, non, non!!!
(Σ.τ.Μ.:
Κυριούλης: Σας άφησαν ολομόναχη? Μα δεν είναι ευγενικό!!!
dancing gal (γελώντας): Όχι, όχι, όχι!!!)
(Πεστακαλέμουάνθρωπεπέστατηντρέλαμουμέσακαιτοσουρρεαλισμόμουμαζί)
Αν οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο
αγαπημένες μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες
λεπτομέρειες, τότε οι μεγαλύτεροί μου φόβοι και οι χειρότεροί μου εφιάλτες
κρύβονται σε μεγάλες τρομακτικές λέξεις και στην εικόνα ενός κοριτσιού με
σφιγμένα χείλη και χέρια σταυρωμένα…
dancing gal
ps: αντί γαλλικού υστερόγραφου…
Where’s that day?
Time has covered it with dust
Far away, as far away as I can run
I’ll be expecting you, expecting you
to fill me with a hug
I’ll be remembering your eyes, remembering
the greatest things they swear
Hide the sun, hide the sun
Before I cry
‘Cause I don’t dare
Never dare to do the right
Whenever memories rebuilt the faith
You’ll be calling feeling in the air
And I’ll be waiting day and night
I’ll be waiting day and night
I’ll be waiting for you every day and night
I’ll be waiting every day and night
You’re in the air
Everywhere I go I need your side
Monika – To no avail
*Monika –
Pretend
Το album της Monika ήταν το soundtrack του πουσουκού. Το
άκουγα από την Παρασκευή, σχεδόν non-stop, το άκουγα τη στιγμή της σύγκρουσης, το άκουγα και
μετά. Μέχρι που αποφάσισα να ακούσω λίγο Radiohead και έβαλα το The Bends και αφού έπαιξαν τα πρώτα 11
τραγούδια έφτασα στο 12 και μόλις τελείωσε το έβαλα να ξαναπαίξει. Και να
ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει…
Vestiaire
Τελικά δεν είμαι σίγουρη αν οι αλήθειες μου είναι 7
ή 77. Όπως δεν είμαι σίγουρη μήπως αυτές που άφησα απέξω είναι πιο σημαντικές
από αυτές που «πέρασαν την τάξη». Η lonely με κάλεσε να
παίξω επειδή έχω ένα θέμα με τις λίστες και το θέμα έγινε ζήτημα και μάλιστα
μεσανατολικό μέχρι να αποφασίσω ποιες να γράψω… Παρόλ’ αυτά, νομίζω ότι όσες
δεν είναι γραμμένες εδώ είναι κάπου κρυμμένες στις υπόλοιπες ασυναρτησίες μου,
οπότε δεν ανησυχώ… Η chinoise όταν σχολίασα τις
δικές της τραγουδιστές αλήθειες μου είπε ότι είναι σειρά μου να χορέψω, οπότε
κι εγώ ανοίγω την πόρτα στην αίθουσα χορού και σ’ αφήνω να παρακολουθήσεις το
μάθημα μπαλέτου. Γιατί μόλις περνάω αυτήν την πόρτα, έχω μόνο αλήθειες. Και τον
καθρέφτη απέναντί μου για να με κοιτάζω. Εγώ. Ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού
μου.
Barre à terre
Όταν χορεύω είμαι ευτυχισμένη και ολόκληρη. Όταν δε
χορεύω είμαι δυστυχισμένη και μισή. Τόσο απλά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που
πάτησα το πόδι μου στην αίθουσα χορού. Θυμάμαι την άσκηση που κάναμε. Και ξέρω
ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μ’ αρέσει η δουλειά μου, θα έρχονται
κάτι πρωινά σαν την προηγούμενη Τρίτη που θα αναρωτιέμαι τι κάνει μια μπαλαρίνα
στο εργοτάξιο/στο γραφείο/οπουδήποτε-εκτός-από-την-αίθουσα-χορού. Γιατί στο “Breakfast
at Tifanny’s” test, δηλαδή ποιο είναι για μένα αυτό το μέρος που για την Holly
είναι τα Tifanny’s, απαντάω η θάλασσα και η αίθουσα χορού. Γιατί εκεί
αισθάνομαι απόλυτα ασφαλής. Τίποτα δεν μπορεί να μου συμβεί. Γιατί “no matter what… when you come back here, you’ll be
home…”*
Barre
Όταν είμαι αγχωμένη βλέπω εφιάλτες. Τώρα που λείπω,
σχεδόν όλες τις φορές οι εφιάλτες έχουν να κάνουν με τα κοριτσάκια μου. Ξυπνάω
κλαίγοντας και τις παίρνω τηλέφωνο να τις ακούσω. Δε με νοιάζει τι λένε. Μου
αρκεί που τις ακούω να ανασαίνουν στο ακουστικό. «Μην κλαις, είμαι καλά. Μην
κλαις, δε θέλω να κλαις. Σ’ αγαπώ και θα σε πάρω τηλέφωνο αργότερα»… Δεν
περνάει μέρα που να μη μου λείπουν. Που να μην αναρωτιέμαι τι να κάνουν. Που να
μη σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να είμαι εκεί για να τις προσέχω, όσο κι αν έχουν
μεγαλώσει και μερικές φορές με προσέχουν εκείνες πια.
Petit-allegro
Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω. Δε μου αρέσει όμως
καθόλου να χάνω. Ποτέ. Και σε κανένα παιχνίδι. Είναι τα κατάλοιπα του εγωισμού
της κακομαθημένης πριγκήπισσας μάλλον…
Allegro
Φοβάμαι τις βροντές. Πάρα πολύ. Παράλογα πάρα πολύ.
Νομίζω ότι ο ουρανός θα σπάσει και φοβάμαι μη μου πέσει στο κεφάλι. Στην Αθήνα
έτρεχα στα δωμάτια των κοριτσιών. Εδώ βάζω τη μουσική στη διαπασών και κάνω ότι
δεν ακούω.
Grand-allegro
Θα μπορούσα να έχω ερωτευτεί κάποιον επειδή τον
άκουγα στο ακουστικό να φυσάει τον καπνό του τσιγάρου του και για τον τρόπο που
γελούσε όταν τον έπαιρνα τηλέφωνο να τον ξυπνήσω.
Adage
Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου, τη στιγμή που σβήνω τα
κεράκια – που πάντα είναι ο σωστός αριθμός και τα σβήνω με μιαν ανάσα, αμέ –
κοιτάζω γύρω μου, τα μάτια μου ψάχνουν τα δικά τους και κάνω την ίδια ακριβώς
ευχή. Κάθε χρόνο.
Pirouettes
Οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες
μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες.
dancing gal
Révérence
Κι επειδή, αφού κατάφερα να τα βγάλω εγώ πέρα με τη
λίστα μου, μπορεί να τα καταφέρει ο οποιοσδήποτε, περιμένω εναγωνίως τις
αλήθειες των awake?, switterz, thios (again, γιατί τον ακούω που σφυρίζει αδιάφορα), pureshadow, pp1987, k (συμβιβάζομαι και με 7 αληθινά τραγούδια :p), vasia και όποιον
μπορεί να έχει θέματα με τις λίστες και πρέπει να τα λύσει!! :ppp
*από το “Center Stage”
**κατά το “Six degrees of Kevin Bacon” :ppp
Τις Κυριακές κάνω φασίνα. Μέσα έξω. Μαζεύω το
σπίτι. Μαζεύω και τα κομμάτια όλης της βδομάδας από τις γωνίες του μυαλού μου
στις οποίες περιφέρονται άσκοπα και τα τακτοποιώ όμορφα στα κουτάκια τους.
Τελοσπάντων, αυτό προσπαθώ να κάνω. Γιατί κατά κανόνα δεν προλαβαίνω. Το
σύνδρομο «Κυριακή βράδυ» κάνει πάντα την εμφάνισή του. Θεαματικά συνήθως.
Και τότε γίνομαι ξανά μικρό κοριτσάκι και την άλλη
μέρα έχω σχολείο, κι εκεί, κατά τις 6 το απόγευμα, στο κεφαλάκι μου αρχίζει να
στριφογυρίζει το πρόγραμμα της άλλης μέρας και προσπαθώ να θυμηθώ αν τα έχω
διαβάσει όλα, γιατί δεν πρέπει να διαβάσω με το φως της λάμπας, και μετά
μεγαλώνω και διαβάζω με το φως της λάμπας γιατί αλλιώς δεν προλαβαίνω, αλλά την
Κυριακή έχω πάντα ένα κόμπο στο στομάχι μήπως κάτι δεν έχω διαβάσει και μήπως
γράψουμε την άλλη μέρα και, σα να μη φτάνουν όλα αυτά, ανησυχώ και για το αν θα
μου μιλήσει ο S. – καλά, γι’ αυτό ανησυχούσα κάθε μέρα όχι μόνο τις Κυριακές –
και πιο μετά μεγαλώνω κι άλλο κι όταν τελείωνω το διάβασμα, ψάχνω να βρω τι θα
φορέσω στο φροντιστήριο τη Δευτέρα το απόγευμα γιατί θα με δει ο Μ. – άλλος Μ.
είναι αυτός, στο ‘χω πει ότι η ζωή μου είναι μια ατελείωτη σειρά από Μ. – και
μετά ξανασκέφτομαι τα μαθήματα και μετά πάλι το Μ. και μετά πάλι τα μαθήματα
και δε μπορώ να πάρω ανάσα και ουφ, δε θέλω να πάω σχολείο αύριο…
Θεαματικά πάει να κάνει την εμφάνισή του και
σήμερα, αλλά θα βάλω σκούπα – μέσα – για να το προλάβω και θα τακτοποιήσω και
τα κομμάτια της βδομάδας…
Τρίτη + Πέμπτη
«Τι δουλειά έχει μια μπαλαρίνα στο εργοτάξιο???» Sis C. στο τηλέφωνο
την Τρίτη το πρωί. Έλα μου ντε. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω. Αυτή τη βδομάδα το
εργοτάξιο μου έφαγε τη ζωή… Κι ο καιρός έχει πια χαλάσει, οπότε έπρεπε να
οργανωθώ. Πήγα λοιπόν, μια και δυο, και αγόρασα παπούτσια πεζοπορίας, αδιάβροχα
και ζεστά, καταπληκτικό μοντελάκι, νομίζω ήμουν μισή ώρα μπροστά στο ράφι
προσπαθώντας να βρω με ποιο ζευγάρι θα άντεχα να με δω να κυκλοφορώ. Όπου
«κυκλοφορώ» εννοούμε στο εργοτάξιο, εκτός φοράω κανονικά παπούτσια, ολόκληρη
πριγκήπισσα, και τα αλλάζω στην cabane de chantier (ακούγεται πιο chic από το
κοντέινερ, καταλαβαίνεις :p). Επίσης αγόρασα
και ένα αδιάβροχο. Κόκκινο. Είπαμε, καλό το εργοτάξιο, αλλά εγώ με νιτσεράδα
(sic) χρώματος καφέ-χωματί (ξανά-sic) δεν εμφανίζομαι!
Σάββατο
Κάποια μέρα η fnac θα μου στήσει ένα μεγααααάλο
άγαλμα κι εσύ θα το βλέπεις και θα λες «Α, αυτήν την ξέρω, διάβαζα τις
ασυναρτησίες της στο net»… Πήγα για να σκοτώσω την ώρα μου και σκότωσα λίγη
ακόμα από την – ήδη λιγοστή– περιουσία μου. Πήρα όμως ένα τόμο του Jamie και
σήμερα θα μαγειρέψω, χεχ! Τι πάει να πει ποιανού Jamie???
Κυριακή
Η μελαγχολία μου χτυπάει την πόρτα, αλλά εγώ κάνω
ότι δεν ακούω, το έσωσε, μάλλον, την τελευταία στιγμή η sis A. Γύρισε από το
νησί για το τετραήμερο και με πήρε τηλέφωνο και κάναμε bonding – η έκφραση που
χρησιμοποιούμε με περισσή ειρωνεία με τις αδερφές μου για να δηλώσουμε ότι
περάσαμε ατελειώτες ώρες στο τηλέφωνο ή από κοντά λέγοντας τα νέα μας – και λέγαμε
για τα μαθήματα :p Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βοηθάει και ο Jamie και το φαγητό
που μοσχοβολάει… Το οποίο μου θυμίζει ότι χρωστάω μια συνταγή στον k, δεν το
έχω ξεχάσει, το οποίο με τη σειρά του μου θυμίζει ότι έχω και κάτι αλήθειες να
ανεβάσω. Επειδή όμως είμαι καλό κορίτσι και I play by the rules (σε άκουσα
εσένα που μίλησες και ξέρω ποιος είσαι! Σουτ είπα!), οι κανόνες έλεγαν 7
αλήθειες και όχι 77 που έχω εγώ στο κεφάλι μου, οπότε θέλω λίγο ακόμα χρόνο για
τη διαλογή, ναι? xD
dancing gal
Robert Doisneau (1943) – Le remorqueur du Champs de Mars
ps: lundi + mercredi + vendredi
Parc, soleil, films, livres, aikido, danse, rires,
pieds, mains, regards, sourires, mer, vélo, gosses, n’importe quoi,
inspiration, gnion-gnion, orange, scanneur, matin, sommeil, vrai, marrant,
animation, bouts de papier, loupé, toujours des rires, des regards, des
sourires, toi, moi, j’ai oublié un “et”, non ? Dis-moi que j’ai oublié un
“et”…
*Όταν ήμουν μικρή ξυπνούσα καμιά φορά ανάποδα
τελείως. Ειδικά τις Δευτέρες. Και μου έφταιγαν όλα. Ή μπορεί και να ξυπνούσα ίσια,
αλλά στην πορεία να στράβωνε κάτι τόσο δα μικρό κι εμένα πάλι μου έφταιγαν όλα.
Και όλοι. Τότε ο μπαμπάς Π. για να ησυχάσει την πριγκήπισσά του, άνοιγε το
πικ-απ, ψαχούλευε τους 1000+ δίσκους του, έβρισκε αυτόν που ήθελε και έβαζε να
παίξει αυτό το τραγούδι. Κι η πριγκήπισσα γελούσε μέσα από τα δάκρυά της και ως
δια μαγείας αισθανόταν ικανή να βγάλει πέρα και αυτή τη μέρα που είχε ξεκινήσει
θεόστραβα. Από τότε το ακούει καμιά φορά την Κυριακή το βράδυ, όταν οι
ισορροπίες της είναι εύθραυστες και δεν ξέρει αν θα χαμογελάσει ή αν θα
μελαγχολήσει – παράξενο, μόλις παρατήρησα ότι οι δύο λέξεις είναι σχεδόν
αναγραμματισμός η μία της άλλης, όταν τις ισορροπίες της τις κρατάνε ένα
τηλεφώνημα στα ελληνικά και ένα υστερόγραφο στα γαλλικά…
Cat Stevens – Sad Lisa
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, που καμιά φορά το Σάββατο
το πρωί παίρναμε με τη μαμά Χ. το τρόλλεϋ και κατεβαίναμε στο κέντρο για ψώνια.
Τότε μου φαινόταν τόσο μακριά από το σπίτι μου. Τώρα πια είναι απλά προέκταση
του σπιτιού μου.
When you're alone
And life is making you lonely,
You can always go downtown
Δίπλα στο ποτάμι. Με το βιβλίο μου και τη μουσική μου – το
«μου» είναι σχετική έννοια, πολλές φορές οι μουσικές που με συνοδεύουν στις
βόλτες μου είναι «δώρα» κάποιων φίλων. Άλλοτε περπατάω, άλλοτε κάθομαι και
διαβάζω, άλλοτε κάθομαι και χαζεύω τον κόσμο που περνάει. Φτιάχνω ιστορίες με
το μυαλό μου και γελάω με το πόσο έξω μπορεί να πέφτω… Χαμογελάω στα
πιτσιρίκια που παίζουν δίπλα μου. Καμιά φορά τους μιλάω κιόλας, γινόμαστε φίλοι
των 5 λεπτών, με ρωτάνε πώς με λένε και πού είναι η μαμά μου εμένα ή πώς με
λένε κι αν έχω παιδιά :-/. Χαζεύω την πόλη γύρω μου και κάνω ταβανοθεραπεία με
ταβάνι τον ουρανό – άμα δε βρέχει, that is.
When you've got worries,
All the noise and the hurry
Seems to help, I know, downtown
Δεν
ξέρω πώς γίνεται αλλά βοηθάει. Δεν έχει σημασία σε ποια πόλη. Κατεβαίνω στο
κέντρο έχοντας κάψει φλάντζα και ξαφνικά βρίσκω τον τρόπο να τα βάλω όλα σε μια
τάξη στο μυαλό μου. Ή τελοσπάντων, ακόμα κι αν δεν τα βάλω σε τάξη – πράγμα
εξαιρετικά πιθανό, καθώς το «μυαλό-της-πριγκήπισσας-σε-τάξη» είναι το λιγότερο
σχήμα οξύμωρο – βρίσκω ένα τρόπο να μη στεναχωριέμαι. Γυρίζω σπίτι με λιγότερες
έγνοιες*.
Just listen to the music of the traffic in the city
Linger on the sidewalk where the neon signs are pretty
How can you lose?
The lights are much brighter there…
Κοιτάζω
τις βιτρίνες, τα φώτα, τις μαρκίζες, τα αυτοκίνητα. Στην Αθήνα αναζητάω την
Ακρόπολη φωτισμένη – αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, η στιγμή που στρίβει το
τραμ στην Αρδηττού και φαίνεται για πρώτη φορά ο Παρθενώνας. Εδώ αναζητάω τον
Πύργο, κάθε «ακριβώς», quand elle chatille – αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, είμαι
πάνω στο ποδήλατο και διασχίζω το ποτάμι, μπροστά μου και πίσω μου άλλα
ποδήλατα που τα καβαλάνε μερικά από τα δικά μου υπέροχα πλάσματα και ξαφνικά
βλέπω τον Πύργο, τσιρίζω κι αρχίζω να φωνάζω το περίφημο πια “I’m the queen of the woooooorld!!!!!”. Είναι αυτή η χαζή βεβαιότητα ότι δε
μπορεί, όλα καλά θα πάνε. Ότι τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά. Πως no matter what, όλα κάπως θα λυθούν. Ως δια μαγείας.
You can forget all your troubles, forget all your cares…
Book-hunting. Να πώς αλλιώς τα ξεχνάς όλα. Στην Αθήνα,
ατελείωτες ώρες στην Πολιτεία, ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, χαζεύοντας τα εξώφυλλα,
διαβάζοντας τις περιλήψεις. Γέλια με τη μαμά Χ. όταν συναντιόμαστε μετά από
μισή ώρα που περιπλανιόμαστε χωριστά για να διαπιστώσουμε ότι τα μισά από τα
βιβλία που κρατάει η κάθε μία τα κρατάει και η άλλη. Χαμόγελα μπροστά από το
αγαπημένο μου άγαλμα σε όλη την Αθήνα. Εδώ πάλι, ατελείωτες ώρες στο Shakespeare and Co. δίπλα στο ποτάμι για να βρω αγγλικά
βιβλία, στη fnac
για να στρογγυλοκαθίσω στο πάτωμα και να ξεφυλλίσω όλα τα βιβλία για το χορό
μέχρι να βρω ποιο θα αγοράσω και σε όλα τα second-hand βιβλιοπωλεία για να ανακαλύψω θησαυρούς.
Don't hang around
And let your problems surround you
There are movie shows downtown
Τρεχάλα
από την έξοδο του μετρό στην Κοραή μέχρι το Αττικόν για να μη χάσουμε την αρχή.
Χορός στην Σταδίου σιγομουρμουρίζοντας αυτό μετά από αυτό. Καλοκαίρι,
ατελείωτες κοριτσίστικες συζητήσεις έξω από τη Δεξαμενή. Γρήγορο, νευρικό
περπάτημα στην Ακαδημίας μετά από αυτό. (Βιτρίνες στη Βουκουρεστίου πριν την ταινία κι εσύ να
με κοροϊδεύεις που χαζεύω, κι εγώ να γελάω, κι εσύ να με φιλάς.)
Maybe you know
Some little places to go to
Where they never close downtown
Μαξιλάρια
στο Σπίτι του Ανατέλλοντος Ηλίου. Σοκολάτες, καφέδες και γέλια στο Μικρό
Λουλούδι. Ατελείωτος χορός σ’ εκείνο το μακρόστενο bar που χωράνε 10 άνθρωποι όλοι κι όλοι,
σχεδόν. Οι φίλοι μου κι εγώ εν προκειμένω. Τρία κοριτσάκια που κουτουλάνε από τη
νύστα, τρώνε πρωινό και διαβάζουν στο γνωστό και σημειώνουν σε χαρτοπετσέτες τι
έχουν να πούνε η μία στην άλλη στο διάλειμμα. Funny, όταν συνέβαινε αυτό, το ένα κοριτσάκι
έκανε διπλωματική, το δεύτερο έδινε πανελλήνιες και το τρίτο πήγαινε σχολείο
και έμεναν στο ίδιο σπίτι. Τώρα το ένα δουλεύει, το δεύτερο σπουδάζει και το
τρίτο μόλις τελείωσε το σχολείο και αρχίζει να σπουδάζει και είναι σκορπισμένα
στα 3 σημεία του ορίζοντα… Αν είναι αλήθεια ότι “Home is where your heart is”, εμένα σπίτι μου είναι τα κοριτσάκια μου.
Just listen to the rhythm of a gentle bossanova
You'll be dancing with 'em too before the night is over
Happy again
Καλοκαίρι.
Malibu anana σε τραπεζάκια έξω σ’ εκείνη τη μικρή
πλατεία φέτος το καλοκαίρι. Malibu
anana όρθια στο δρόμο με τον Μ. και το Β. πριν
από χρόνια. Cosmopolitan
με την Kay και την C. σε μια ταράτσα στο Γκάζι. (Χειμώνας.
Βόλτες πάνω – κάτω στην Ερμού, με αγκαλιάζεις γιατί κρυώνω, με κρατάς από το
χέρι και γελάς. Καλοκαίρι. Ανεβαίνουμε την Ερμού, ισορροπώ στο πεζούλι στην
Καπνικαρέα και γελάς, φοράω την πράσινη φούστα και νομίζω πως μπορώ να πετάξω
και πως μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι. Δε μπορώ να πετάξω και ζητάω το χέρι
σου για να πηδήξω κάτω και δε μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι.)
The lights are much brighter there
You can forget all your troubles, forget all your cares and go
Downtown where all the lights are bright,
Downtown, waiting for you tonight,
Downtown, you're gonna be alright now
Downtown…
Downtown λοιπόν. Δεν ξέρω αν όλες οι λύσεις είναι
εκεί. Δεν πιστεύω πια στις λύσεις. Στα θαύματα μόνο. Και στα παραμύθια. Και το
δικό μου παραμύθι, αν γυριστεί ποτέ ταινία, θα έχει πολλές σκηνές που θα
διαδραματίζονται downtown.
dancing gal
*Και
λιγότερα λεφτά, ενίοτε, τώρα που το σκέφτομαι. Και περισσότερα ρούχα ή παπούτσια.
Το λες και shopping therapy
και εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στις δύσκολες περιπτώσεις. Για τις εύκολες
αρκούν οι βόλτες και το window-shopping.
**Μου το έστειλε πριν από χρόνια ο Α., χωρίς να
έχουμε συζητήσει τίποτα απ’όλα αυτά και σε μια στιγμή που ήμουν τόσο μα τόσο fucked up… Το άκουσα,
χαμογέλασα και τον πήρα αμέσως τηλέφωνο. Να τον ευχαριστήσω που καταλαβαίνει
χωρίς να λέω και να του πω άμα με θέλει κάτι να με πάρει στο κινητό, γιατί πάω σινεμά. Στο κέντρο.
Petula Clark – Downtown
Τελικά
αυτές τις μέρες έχω ακούσει πολύ περισσότερο R.E.M. απ’ ό,τι αν ήμουν στη συναυλία. Ίσως
ακριβώς επειδή δεν ήμουν. Συνειδητοποίησα ότι μου έχουν λείψει τα hometown gigs… Και πριν προλάβετε να αρχίσετε να με
βρίζετε, να εξηγήσω. Φυσικά και είναι υπέροχα που μένω σε μια
πόλη-απαραίτητο-σταθμό κάθε συγκροτήματος/καλλιτέχνη. Και οι συναυλιακές
στιγμές που έχω ζήσει όλο αυτόν τον καιρό στο Παρίσι (+εκείνες του Δουβλίνου, bonus, heh!) είναι πολύ ψηλά στη σχετική λίστα. Κι εννοείται ότι είμαι
τυχερή που γνώρισα την Κ. που σέρνουμε η μία την άλλη στις συναυλίες. Αλλά –
ναι, έχει και αλλά – υπάρχουν πολλά πράγματα που μου λείπουν…
Μου
λείπει που ο Β. ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με έπαιρνε τηλέφωνο να μου ανακοινώσει
τσιρίζοντας ποιος-πού-πότε (και πόσα λεφτά, αλλά αυτή είναι μια πληροφορία που
θέλω να ξεχνάω). Εκτός αν τον προλάβαινα εγώ. :p
Μου
λείπει που κανονίζαμε πάντα με ποιους άλλους θα πάμε και τελικά πηγαίναμε με
κάποιους άλλους.
Μου
λείπει που βρίσκαμε τυχαία όλους αυτούς που περιμέναμε ότι θα είναι εκεί, χωρίς
να έχουμε μιλήσει μαζί τους…
Μου
λείπουν οι αδέξιες καλησπέρες των καλλιτεχνών στα ελληνικά… Ok, ομολογώ, οι αντίστοιχες στα γαλλικά είναι
κατά κανόνα εξίσου αδέξιες και εξίσου adorables. 
Μου
λείπει η συνάντηση στα Everest
μετά τη συναυλία. Με ανθρώπους που δεν ήξερες, πιθανότατα έβλεπες πρώτη φορά
στη ζωή σου, αλλά ήξερες ότι ήταν εκεί που ήσουν κι εσύ. Συνένοχοι στη μουσική,
πάντα με κάνει να χαμογελάω αυτή η διαπίστωση…
Ήθελα
να είμαι εκεί την Κυριακή. Να φωνάζω μαζί σας το fiiiiiiiiiiine, όπως ακούω να το φωνάζετε… Γι’ αυτό μ’
αρέσουν τόσο οι συναυλιακές ανταποκρίσεις, να διαβάζω και να κάνω. Γιατί η
μουσική είναι από τα πράγματα που μοιράζεσαι και γυρίζει πίσω σε σένα στο
πολλαπλάσιο…
Άλλα
είχα στο κεφάλι μου όταν ξεκίνησα να γράψω, άλλα βγήκαν. Μέσα στο κεφάλι μου το
θέμα ήταν η πριγκήπισσα, το μπιζέλι – που σ’ αυτήν την ιστορία έχει ρόλο
κομπάρσου – και ο σουρρεαλισμός. Αλλά κι αυτό από τους R.E.M. ξεκίνησε, οπότε…
Την
Τρίτη το πρωί στο δρόμο για τη δουλειά της η πριγκήπισσα άκουγε το “The great beyond” και σκεφτόταν τους υπέροχους
σουρρεαλιστικούς του στίχους… (σημ: βλέπεις ότι ο σουρρεαλισμός είναι ήδη
παρών από την πρώτη γραμμή της ιστορίας. Ακόμα παλεύω να αντιμετωπίσω το ασυμβίβαστο
των λέξεων «πριγκήπισσα» και «δουλειά» στην ίδια πρόταση, αλλά δεν…)
«J’aimerais bien un peu de ce
surréalisme-là dans ma vie…
I’ve watched the stars fall silent from your eyes
Κάτι
τόσο σουρρεαλιστικό που να με κάνει να χαμογελάσω με τον παραλογισμό του… Να
μη μπορώ να πιστέψω ότι συμβαίνει…
I’m pushing an elephant up the stairs
Ο
ελέφαντας είναι ροζ φυσικά, δε χρειαζόταν καν να ρωτήσεις…
Why cant we
pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet
Να,
σα να πετάω… Όπως μου έμαθε η Tinker Bell στα όνειρά μου…»
Κι
εκεί που πετούσε μέσα στο κεφάλι της προσγειώθηκε στη δουλειά. Έξω από το
κεφάλι της. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά… Στο διάδρομο, οι άλλοτε άσπροι τοίχοι
ήταν γεμάτοι με νέον γράμματα και laser οράματα (το ‘χω ξαναπεί, πρέπει να σταματήσω να το ταλαιπωρώ αυτό το τραγούδι) που αναβόσβηναν την ίδια φράση, που της κοπανούσε το κεφάλι
από το προηγούμενο βράδυ… «Και μη νομίζεις ότι θα σταματήσεις να είσαι
πριγκήπισσα… Θα είσαι απλά μια πριγκήπισσα με αρχίδια» – Excuse his french. Και τότε η πριγκήπισσα αποφάσισε να
καλέσει το σουρρεαλισμό για φαγητό. Να πάνε να φάνε στο πάρκο και να δούνε τι
μπορούν να κάνουν με την περίπτωσή του στη ζωή της. Έφαγαν υπό το φως του ήλιου
(δηλαδή η πριγκήπισσα έβλεπε ήλιο, στην πραγματικότητα ο ουρανός ήταν γκρι και
ήταν προφανές ότι θα έβρεχε σε λίγο, αλλά δεν είχε να κάνει), υπό τους ήχους γιαπωνέζικου rock, καθισμένοι σε ένα παγκάκι, πάνω σ’ ένα carousel, μόνο που δε γυρίζαν η πριγκήπισσα και ο
σουρρεαλισμός γύρω γύρω, αλλά το γύρω γύρω γύρω από αυτούς, όπου γύρω γύρω βάλε
καμιά 30ριά τύπους και τύπες που περνάνε το μεσημεριανό τους διάλειμμα
τρέχοντας στο πάρκο σα να ετοιμάζονται για το Λονδίνο 2012… Κι η πριγκήπισσα
γελούσε με το σουρρεαλισμό κι ο σουρρεαλισμός γελούσε με την πριγκήπισσα… Και
φυσικά ακόμα δεν ξέρουν τι θα γίνει με την περίπτωσή του στη ζωή της αλλά ο
ελέφαντας είναι ακόμα ροζ και τα γουρούνια πετάνε. I rest my case.
dancing
gal
ps : Tu frappes à la porte, tu
souris, tu as raison, je m’énerve, tu ris, tu me regardes dans les yeux, je
souris, tu me déconcentres et j’oublie la moitié des choses, je te déconcentre
et tu arrives pas à travailler, je cherche un “on”, et toi ?
R.E.M. – The great beyond
Πόσα
πράγματα μπορούν να χωρέσουν μέσα σε ένα ΠΣΚ???
Μια
ερώτηση.
Μια
λάθος διαδρομή.
Ένα sushi (για την ακρίβεια,
κάμποσα maki, μια σαλάτα και μια
σούπα).
Ένα
μπουκάλι λευκό κρασί to share με έναν φίλο.
Ένα
παγωτό Amorino – απλά yummie, δεν μπορώ να πω κάτι άλλο…
Μια
χαμένη συναυλία της Patti
Smith*
Ένας
ουρανός που ζύγιζε κάτι τόνους, χρώματος γκρι, με ειδικά εφέ τρομερά δυνατού
αέρα.
Μια
γαμημένη διάθεση που βρίσκει τις βαθύτερες αιτίες της στα δύο προηγούμενα και
σε κάποια ακόμα που δε χωράνε σ’ ένα ΠΣΚ.
Ένα
χαμένο μάθημα χορού – don’t ask, αυτό, μαζί με την Patti, ήταν ίσως το χειρότερο απ’ όλα, ειδικά αν
σκεφτεί κανείς ότι αν πήγαινα, θα τα αναποδογύριζε όλα. (σημ: αν θες να με δεις
πραγματικά ευτυχισμένη, παραμόνεψε σε μια γωνία έξω από τη σχολή χορού. Να με
δεις να βγαίνω μετά το μάθημα. Φοράω ακουστικά και ακούω μουσική, χαμογελάω,
καμιά φορά γελάω κιόλας μόνη μου, τα μάγουλά μου είναι αναψοκοκκινισμένα και τα
μάτια μου λάμπουν…).
Πολλές
πολλές ταινίες, αξιόλογες και μη, τις περισσότερες από τις οποίες είχα ξαναδεί,
αλλά η διάθεσή μου απαιτούσε οπωσδήποτε μια répétition.
Ένα
τηλεφώνημα μες στη μαύρη νύχτα στη sis C.
για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Κομμάτια μου, that is.
Ατελείωτες
ώρες πριγκηπικού ληθάργου.
Και
τέλος, μια μακαρονάδα με πιπεριές και κρέμα γάλακτος για να ξορκίσει το κακό.
Καθώς γράφω τρέχω στην κουζίνα να ρίξω κλεφτές ματιές στα μακαρόνια που
βράζουν. Οι πιπεριές έχουν τσιγαριστεί, μαζί με δυο κουταλιές ντομάτα, η κρέμα
γάλακτος τα έχει περιλούσει και έχει δέσει και περιμένουν να τα ρίξω όλα πάνω
από τα μακαρόνια και μέσα στο pyrex,
με λίγο τυρί από πάνω για να ψηθούν ένα τεταρτάκι στο φούρνο. Χμμμ… Λες
τελικά να πιάσουν τα μάγια???
dancing gal
*αγαπητή
maskou τώρα είναι η ώρα
που θα γκρινιάξω: την τρέλα μου μέσα, κανείς δε σκέφτεται τους (σκληρά, ομολογουμένως)
εργαζόμενους νέους (ούτε) σ’ αυτήν την πόλη, γιατί άμα δίνετε τα –δωρεάν-
μαγικά χαρτάκια για τη συναυλία της Patti (η συναυλία ήταν χθες το βράδυ, μέσα στην Eglise Saint-Germain, 600 άτομα όλα κι όλα και η Patti τραγούδησε μαζί με τα παιδιά της, Jesse και Jackson) πού είχα μείνει πριν την παρένθεση? Α ναι.
Αν λοιπόν δίνετε τα μαγικά χαρτάκια μόνο την Παρασκευή 15h00 – 17h00 είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι εγώ
δουλεύω και δεν μπορώ να στηθώ 4 ώρες πριν στην ουρά για να τα προμηθευτώ, ε???
Thought so….
ps: Καθώς έγραφα, άκουγα R.E.M., kinda tribute από μακριά, καταλαβαίνεις.
Αυτό που ανέβασα όμως δεν έχει καμία σχέση. Μα καμία. Μόνο, άμα είσαι
κοριτσάκι, μην το ακούσεις την ώρα που μαγειρεύεις, ναι? Θα ξεχάσεις τα μισά
υλικά… Been there, done that…
Χαΐνηδες – Συνταγές Μαγειρικής
Ή αλλιώς, Canard
sauce aigre-douce…
Αισθάνομαι
σα χοιρινό με γλυκόξινη σάλτσα… Μάλλον σαν πάπια, που είναι και πιο
ντελικάτη. Ναι, καλά διάβασες. Όχι, δεν έκανα λάθος. Δεν εννοώ σα να έφαγα πάπια.
Εννοώ σα να είμαι εγώ η πάπια. Κολυμπάω στη γλυκόξινη σάλτσα και δεν ξέρω τι
γεύση έχει. Στο κεφάλι μου μπλεγμένα όλα, το sokoban (don’t
ask, θα σου εξηγήσω σε
επόμενο post), μια χαζή
βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά, μια ακόμα πιο χαζή αλλά πολύ πιο αγχωμένη
αβεβαιότητα για το αν το «όλα» περιλαμβάνει και το «χαμόγελο-παγίδα»….
“Don’t give up on
the dream
Don’t give up on the
wanting
Because I want you
too…”
Αυτό έπαιζε όλο το σουκού μέσα στο κεφάλι μου ή και έξω από αυτό. Σαν ευχή, σαν
κρυφή ελπίδα, σαν ξέρω-κι-εγώ-τι…
Πάει
κι ο λιγοστός ήλιος που είχε απομείνει στον ουρανό αυτής της πόλης. Σήμερα
έκανε όλη μέρα γκρι… Παραδόξως δεν επηρέασε τη διάθεσή μου. Πιθανότατα γιατί
τις τελευταίες μέρες κάνει τα δικά της. Μια πάνω μια κάτω. Τη μια στιγμή βλέπω
να περνάνε μπροστά μου πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε, ενώ
το δωμάτιο γύρω μου γεμίζει με καρδούλες και την επόμενη διώχνω τις πεταλούδες,
ζωγραφίζω τους ελέφαντες γκρι, κόβω τα φτερά από τα γουρούνια (γουρούνια που
πετάνε, αηδίες!), παίρνω καρφίτσα και σκάω μία μία τις καρδούλες… Ή και το
ανάποδο. Έπινα καφέ το Σάββατο κι ακριβώς τη στιγμή που ισορροπούσα μεταξύ του
ηλίθιου χαμόγελου και των σκοτεινών μου σκέψεων, ξαφνικά οι πρώτες νότες από τους αγαπημένους Royksopp με τράβηξαν αποφασιστικά προς το πρώτο. Δαγκώνω τα χείλη μου για να τα
αναισθητοποιήσω, να τα βγάλω νοκ-άουτ και να μη χαμογελάνε χωρίς λόγο…
Και
μέσα σ’ όλα, τρία νούμερα που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο στη σωστή
σειρά δε θα είναι ποτέ πια ένας τυχαίος τριψήφιος αριθμός. Θα είναι το σπίτι
μου. Τόσο απλά.
Μερικές
φορές θα ήθελα να ο έρωτας να είναι αξιοκρατικός. Εδώ ο switterz θα έλεγε χάι χο.
Βλακείες.
Χαμόγελα, βλέμματα, ανούσιες ατάκες που λέγονται γιατί έψαχνες απλά κάτι να
πεις και αφορμή για να μιλήσεις. Μικρές αγαπημένες βλακείες. Που πάντα
νομίζουμε ότι δε θα μας κάνουν πια να χαμογελάμε όπως όταν ήμαστε 13, αλλά
τελικά μας κάνουν. Πάντα. Όπως στο τραγούδι αυτό** που μου έστειλε ένας φίλος
και προσέξαμε τον ίδιο ακριβώς στίχο: « And so I act like I'm 21…» (Σ’ ευχαριστώ
φανταστικέ μου ραδιοφωνικέ παραγωγέ, ξέρεις εσύ. :p)
Je vais pas t’apprendre comment prononcer
mon prénom correctement… Je veux que tu le dises toujours avec ce petit accent
sur le « a ». Comme ça je vais savoir que c’est toi qui m’appelle.
Laisse-moi garder ces petits moments… Donne-moi de quoi tenir…
Το
πρωί στη δουλειά άκουγα Muse, Space Dementia και σε χρόνο dt είχα βρεθεί αλλού.
Διακοπές part II, κι εκείνα τα 5 λεπτά ξαναπαίζουν μπροστά
στα μάτια μου σαν ταινία. Ή μαλλον όχι. Είναι σα να τα ξαναζώ. Αισθάνομαι τον
αέρα να φυσάει μέσα από τη μπλούζα μου καθώς σηκώνομαι στις μύτες – το ήξερα
ότι θα τη θυμόμουν αυτή τη στιγμή, την είχα αισθανθεί να φωτογραφίζεται. Πέφτω.
Σηκώνομαι. Τρέχω. Ανασαίνω. Κοιτάζω. Τα μάτια μου δε χορταίνουν. Το φως με
τυφλώνει. Απλώνω το χέρι. Πηδάω ψηλά. Ξαναπέφτω. Ανεβαίνω. Με σπρώχνει τη
στιγμή που τη σπρώχνω. Το φως. Το φως πάντα εκεί. Τα πρόσωπα αχνά, δεν
ξεχωρίζω. Αλλά ζω. Ολόκληρη. Είμαι εκεί. Στις μικρές μου στιγμές που αξίζουν
μια ζωή. Τη δική μου ζωή.
dancing gal
ps: Η προφανής έλλειψη συνοχής του post οφείλεται στο γεγονός ότι είναι στ’ αλήθεια puzzle από σκόρπια χαρτιά που σημείωνα τις τελευταίες
μέρες, από σκόρπιες εικόνες μπροστά στα μάτια μου και σκόρπιες λέξεις στο
κεφάλι μου…
*Αντίστροφα Ξόρκια
Δανεισμένο από τον αγαπημένο Harry Potter (ναι, τα έχω
διαβάσει όλα και τα αγαπώ). Στον H.P. σημαίνει όταν ένα ραβδί παράγει την «αύρα» από τα
τελευταία ξόρκια που έχει εκτελέσει, με αντίστροφη σειρά. Εμένα πάλι μου ήρθε
όταν θυμήθηκα αυτό το τραγούδι και άρχισα να το σιγομουρμουρίζω. Σαν αντίστροφο
ξόρκι. Για ευνόητους λόγους.
The Smiths – Last night I dreamt that somebody loved me
**And so we meet and there are sparks,
Its gold it's new and free from sharks…
Nada Surf – Are you
lightning?
Αυτός
ήταν ο τίτλος μιας ψηφοφορίας του περιοδικού ΜΕΤΡΟ το 199?. Δήθεν – ξε-δήθεν (sic), το περιοδικό τότε μου άρεσε, για
διάφορους λόγους. Κυρίως για τα «Κέρματα» του Οδυσσέα και για τον Αρκά. Ίσως και
γιατί ήμουν μικρή και νόμιζα ότι εκείνο με έμαθε
να «αγαπάω τις αδυναμίες μου»,
ενώ μάλλον μόνη μου το έμαθα. Αυτό το βαρύγδουπο με τις αδυναμίες ήταν το slogan που ακολούθησε την ψηφοφορία, της οποίας ζητούμενο ήταν οι
αναγνώστες να ψηφίσουν τις δέκα αγαπημένες τους ταινίες και τους δέκα
αγαπημένους τους δίσκους. Όχι τα δέκα*2=είκοσι καλύτερα. Τα είκοσι αγαπημένα.
Και
μετά από αυτό το σύντομο blast-from-the-past
για κάποιους και
ασυναρτησίες-για-ένα-περιοδικό-που-σταμάτησε-να-βγαίνει-πριν-800-χρόνια για
κάποιους άλλους, ξαναβρίσκω τον ειρμό της σκέψης που δεν είχα καν αρχίσει.
Δηλαδή την είχα αρχίσει, μέσα στο κεφάλι μου, όταν θυμήθηκα μερικά βιβλία και
μετά μερικές ταινίες και μετά μερικούς δίσκους που σίγουρα έχουν κερδίσει τη
θέση τους στο δικό μου «Αγαπάς 10*3=30?».
Θα
μου πεις, και τι σε νοιάζει εσένα! Πιθανότατα τίποτα. Γι’ αυτό και μπορείς να σταματήσεις
να διαβάζεις – πάρτο όλο πάνω δεξιά, στο κόκκινο χ (βασικά, άσπρο χ σε κόκκινο
τετράγωνο) σταμάτα! Άμα συνεχίσεις, μπορεί να διαφωνήσεις κάθετα και οριζόντια
και πλαγίως και να πεις «Πάει η καημένη πριγκήπισσα, της σάλεψε από τον πολύ
χορό και το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα!». Μπορεί όμως και να αναγνωρίσεις
κάποια από τα δικά σου αγαπάς-δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσα μέσα στα δικά μου. Μπορεί
απλά να θυμηθείς τα δικά σου που δεν είναι δικά μου και να χαμογελάσεις… Το
μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να δημιουργήσω ένα σημείο αναφοράς για τον
εαυτό μου. Κι όταν κάποια στιγμή στο μέλλον, μακρινό ή μη, ξαναδιαβάσω τι
αγαπούσα το φθινόπωρο του 2008, να γελάσω, να νοσταλγήσω ή να τραβήξω τα μαλλιά
μου – όπως θέλω να πιστεύω ότι κάνουν σήμερα όλοι αυτοί που τότε στην ψηφοφορία
είχαν αναδείξει τον Τιτανικό στη δεύτερη θέση των ταινιών…
Θα
ξεκινήσω από τα βιβλία. Πρώτον, γιατί αυτά σκέφτηκα και ξεκίνησε όλη αυτή η
παράκρουση. Δεύτερον και κυριότερο, γιατί μια φορά που απαντούσαμε με το Μ.
ερωτήσεις για να δούμε πόσο καλά ξέρουμε ο ένας τον άλλο, στην ερώτηση «Αν
ναυαγούσαμε εσύ κι εγώ σε ένα έρημο νησί, ποιο είναι το ένα πράγμα που θα
έπαιρνα μαζί μου?», ο Μ. είχε απαντήσει «Ένα κάρο βιβλία!»… I rest my case…
Έχουμε
και λέμε λοιπόν (τα παραθέτω με τη σειρά που τα έχω διαβάσει, όσο τη θυμάμαι -
που τη θυμάμαι :p):
1.
Ο
μικρός πρίγκηπας, του Antoine de
Saint-Exupéry.
Για τις ζωγραφιές του. Για τις αλήθειες του. Γιατί «si tu
m’apprivoises, nous aurons besoin l’un de l’autre. Tu seras pour moi unique au
monde. Je serai pour toi unique au monde…»1.
2. Ε.Π., της Ζωρζ Σαρή. Γιατί όταν το διάβαζα,
στα 13 μου, ονειρευόμουν να μείνω κι εγώ έτσι με τις φίλες μου. Ε.Π. Και κάπου
μέσα μου υπάρχει ακόμα εκείνο το 13χρονο κοριτσάκι που ονειρεύεται. Ε.Π.
Ενωμένες Πάντα.
3. Το θεώρημα του παπαγάλου, του Denis Guedj. Γιατί αγαπώ τα μαθηματικά και τα μυστήρια.
Και την άμμο ανάμεσα στις σελίδες του…
4. 1984, του George Orwell. Δεν ξέρω γιατί. Όταν το τελείωσα
αισθανόμουν σα να μου έχουν ρίξει μια γροθιά στο στομάχι. Μια αριστουργηματική γροθιά
στο στομάχι.
5. Ο πίνακας της Φλάνδρας, του Arturo Pérez-Reverte.
Για τις κινηματογραφικές περιγραφές, τον περιθωριακό σκακιστή κεντρικό ήρωα,
και τις ανατροπές.
6. Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η συντροφιά του
δαχτυλιδιού, του J.R.R.
Tolkien. Φυσικά και έχω
διαβάσει και τα άλλα. Διάλεξα αυτό γιατί στις σελίδες του βρήκα, για πρώτη
φορά, έναν υπέροχο κόσμο, έξω από τον κόσμο αυτό.
7. Η λέσχη των τιποτένιων, του Jonathan Coe. Γιατί μπορεί να μην ανήκω στη γενιά των πρωταγωνιστών
του βιβλίου, αλλά μοιραζόμαστε τις ίδιες αγαπημένες μουσικές.
8. Τι ωραίο πλιάτσικο!, του Jonathan Coe. Για τους «φτωχούς, ευπαθείς και
έκπληκτους»2 ήρωές του.
9.
Just friends, της Robyn Sisman.
Because, foolish or not, I believe that pigs do fly.
10. Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης, της Σώτης
Τριανταφύλλου. Γιατί όταν το διάβασα αποφάσισα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω.
«Εκστατικά ευτυχισμένη».
Εννοείται ότι αισθάνομαι ότι έχω αφήσει
απέξω πάρα πολλά. Αλλά καθένα απ’ αυτά τα 10 έχει λόγο που βρίσκεται εδώ. Για
σήμερα τουλάχιστον. Λυπάμαι που όλα βρίσκονται στην Ελλάδα και δεν μπορούσα να
βγάλω φωτογραφία τα φθαρμένα τους εξώφυλλα και τις κιτρινισμένες σελίδες
μερικών απ’ αυτά. Έκανα όμως ό,τι καλύτερο μπορούσα: μάζεψα τα εξώφυλλα και τα
έδωσα στον αγαπημένο μου awake? (χειροκρότημα) με μία και μόνη οδηγία: να κάνει ό,τι θέλει! Τα πήρε λοιπόν, τα
αράδιασε σε ένα τραπέζι, και μετά πήρε το τραπέζι και το πήγε εκεί που
τελειώνει το ουράνιο τόξο. Λένε ότι στο τέλος του ουράνιου τόξου υπάρχει ένας
θησαυρός, ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι. Όταν είδα την εικόνα που μου έφτιαξε ο awake? – βάζοντας και το nick μου αντί για το δικό του, να φαίνεται ότι είναι τα δικά μου
βιβλία, heh! – σκέφτηκα ότι
είναι αλήθεια. Μόνο που ο δικός μου θησαυρός είναι χάρτινος, μυρίζει
τυπογραφείο ή κλεισούρα, και χωράει αμέτρητους κόσμους. Και καμιά φορά κρύβει
και άμμο ανάμεσα στις σελίδες του. Χρυσαφένια.
dancing gal
ps: πάκατεκ, σ’ ευχαριστώ τοοοοοοόσο πολύ!!! Για
μια ακόμα φορά, έκανες διάνα, χωρίς να πω τίποτα!! :*
1«αν
μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός
στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…»
2
Φράση δανεισμένη από το επίμετρο της Σώτης Τριανταφύλλου
Κόκκινη κλωστή δεμένη
Στην ανέμη τυλιγμένη
Δώσ'της κλώτσο να γυρίσει
Παραμύθι ν’ αρχινίσει
Κάποτε
αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η
πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως
αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα να μου διαβάσει
ένα παραμύθι μου διάβαζε αυτό γιατί ήταν το πιο μικρό. Μεγαλώνοντας, το
παραμύθι έμεινε ξεχασμένο σε κάτι σκονισμένες γωνίες του μυαλού μου. Μέχρι που
το ξέθαψε η ιστορική πλέον ατάκα της Κay.
Κay: Κοιμήθηκες καλά?
dancing gal: Ναι, αλλά χωρίς μαξιλάρι, γιατί δε με
βόλευε αυτό που μου έδωσες…
Κay: Έλεος πια, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι!!!
Η
πριγκήπισσα όμως δεν έκατσε ποτέ ήσυχη στο δικό της παραμύθι. Βαριόταν με τον
πρίγκηπα βλέπεις, γιατί παραήταν φλώρος για τα γούστα της. Ήθελε να κόβει
βόλτες και στα διπλανά παραμύθια του βιβλίου.
«Έννοια
σου και δε θα πω τίποτα σε κανέναν» έλεγε στον Αλή Μπαμπά η γυναίκα του αδερφού
του κι η πριγκήπισσα ήθελε να τρέξει να του πει ότι του λέει ψέματα κι ότι άμα
λέμε «Έννοια σου» δε λέμε αλήθεια…
Ήθελε
να έχει δύο μεγάλους αδερφούς σαν την όμορφη γυναίκα του Bluebeard να έρθουν να τη σώσουν. Από τι θα την
έσωζαν δεν ήξερε, γιατί δεν της συνέβαινε και τίποτα κακό, ε εντάξει, την ενοχλούσαν
καμιά φορά τα μπιζέλια κάτω από τα 20 στρώματα και τα 20 πουπουλένια παπλώματα,
αλλά αυτό δε απαιτεί διάσωση…
Ήθελε
να δώσει μια ξανάστροφη στον Rumpelstiltskin
που μας έπρηξε πια με το όνομά του και να βοηθήσει τα ξωτικά να φτιάξουν τα
παπούτσια του καλού τσαγκάρη.
Κι
επιτέλους ήθελε μια μέρα εκεί που καθόταν και διάβαζε για χιλιοστή τριακοσιοστή
εβδομηκοστή όγδοη φορά τα αγαπημένα της βιβλία να περάσει ο λαγός της Αλίκης,
να τον ακολουθήσει και να βρεθεί στη Χώρα των Θαυμάτων, μήπως και τελικά γίνονται
στ’ αλήθεια θαύματα…
Μόνο
να βρεθεί στη θέση της μπαλαρίνας του μολυβένιου στρατιώτη δεν ήθελε. Την
έπιανε κλειστοφοβία, άγχος και της κοβόταν η ανάσα στη σκέψη και μόνο να είναι
κολλημένοι στην ίδια βάση για πάντα. Άσε που εκείνη ήθελε να χορεύει, δε
μπορούσε να περάσει μια ζωή σε pirouette position
και τα χέρια σε πέμπτη.
Να,
και σήμερα που περπατούσε στο εργοτάξιο, που είναι σε ένα δάσος κι έχει κι ένα
κάστρο, σκεφτόταν από μέσα της: «Λύκε, λύκε είσαι εδώ?» και κοιτούσε τριγύρω
της μήπως δει κανένα ξωτικό κρυμμένο πίσω από τα δέντρα, κάνοντας πάλι μπάχαλο
τα παραμύθια στο κεφάλι της. Μόνο κάτι εργάτες είδε. Τα παράθυρα του κάστρου
πάντως ήταν κλειστά, μάλλον η Rapunzel
κοιμόταν.
Περισσότερο
απ’όλα όμως, ήθελε να πετάξει μαζί με τον Peter Pan. Να έχει φτερά όπως σ’ εκείνη την
«πειραγμένη» από το χέρι ενός φίλου της φωτογραφία της (μερικές φορές το σκέφτεται
ακόμα και τώρα και ξαφνιάζεται από το πόσα πολλά είχε καταλάβει αυτός ο φίλος
της σε τόσο λίγο χρόνο). Η Tinker
Bell της είχε μάθει ότι
το μόνο που χρειάζεται είναι “Faith,
trust and pixie dust” και τότε πια δε θα χρειάζεται να περπατάει
παρά μόνο να πετάει αφού “Why
walk when you can fly?”. Να πετάει, για να φεύγει απ’ όλα όσα τη
φοβίζουν, όπως τόσες και τόσες φορές έχει κάνει στα όνειρά της…
dancing gal
ps: Η πριγκήπισσα σταμάτησε να γράφει για λίγο
και χαμογέλασε. Χαμογέλασε γιατί σκέφτηκε ότι το μόνο που θέλει κατά βάθος
είναι το δικό της παραμύθι. Όχι το αρχικό. Το άλλο. Αυτό που γράφεται από τις
στιγμές της. Τις λαμπερές, που είναι σα φωτογραφίες πασπαλισμένες με
νεραϊδόσκονη και τις σκοτεινές, που τις κοιτάζει κλεφτά και μετά τις κρύβει στο
συρτάρι και κάνει σα να μην υπάρχουν. Αλλά είναι δικές της, όλες. Και στο
παραμύθι θα έχει δίπλα της όποιον θέλει. Όχι τις κυρίες της αυλής ούτε ιππότες
κι αηδίες, τα βαρέθηκε όλα αυτά. Τα δικά της υπέροχα πλάσματα θέλει και κάποιον
που να γελάει με τ’ αστεία της. Και στο τέλος… Δεν ξέρει τι θα γίνει στο
τέλος. Δε θέλει να ξέρει. Έχει πιο πολλή πλάκα έτσι…
*Tori Amos
– A sorta fairytale
Την εικόνα την ανακάλυψα εδώ !
|
|
dancinggal