Τα
χέρια μου μουδιασμένα ψάχνουν να βρουν τα πλήκτρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω. Δεν
είναι ότι έγραφα και δεν τα ανέβαζα. Απλά δεν έγραφα. Υπάρχουν μερικά πράγματα
που δεν ξέρω τις λέξεις να τα πω και προτιμάω να τ’αφήνω έτσι. Άρρητα, υπέροχα
και δικά μου. Κι αν σήμερα βρίσκω τις λέξεις να γράψω, είναι γιατί δεν είναι
δικές μου. [...]
Τελικά
αυτές τις μέρες έχω ακούσει πολύ περισσότερο R.E.M. απ’ ό,τι αν ήμουν στη συναυλία. Ίσως
ακριβώς επειδή δεν ήμουν. Συνειδητοποίησα ότι μου έχουν λείψει τα hometown gigs… Και πριν προλάβετε να αρχίσετε να με
βρίζετε, να εξηγήσω. Φυσικά και είναι υπέροχα που μένω σε μια
πόλη-απαραίτητο-σταθμό κάθε συγκροτήματος/καλλιτέχνη. Και οι συναυλιακές
στιγμές που έχω ζήσει όλο αυτόν τον καιρό [...]
Χαμογελάω σαν τη χαζή. Κοιτάζω τις τελευταίες
γραμμές από το προηγούμενο post και μου φαίνεται
μέρες μακριά. Όχι, δεν είμαι κυκλοθυμική. Απλά να, μηδένισα μία ακόμα
αντίστροφη μέτρηση. Την πρώτη μου για φέτος στο Παρίσι. Και ήταν αρκετή για να
θυμηθώ περίπου 4628 λόγους για να μένω εδώ και για να χαμογελάω…
Ναι, αυτό που φαντάζεστε όσοι «διαβάσατε» σωστά τον
τίτλο… [...]
Ποιος
είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις ένα μεταπτυχιακό που μόλις τελείωσες?
α)
Να βγεις έξω με τους φίλους σου να τα πιεις
β)
Να κάνεις ατελείωτες βόλτες χωρίς συγκεκριμένο στόχο δίπλα στο ποτάμι
γ)
Να πας σε ένα φεστιβάλ στο οποίο πρώτο όνομα είναι ένα από τα αγαπημένα σου
συγκροτήματα που δεν έχεις δει ποτέ live.
Ναι,
καλά καταλάβατε. Η σωστή απάντηση είναι δ) [...]
ça
y est! Ήταν αρκετό να μηδενίσω την πρώτη μου
αντίστροφη μέτρηση (βλ. fibonacci-post) για να χαμογελάσω ξανά. Πολύ πολύ πλατιά.
Μόλις γύρισα από τη συναυλία του Nick Cave και προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά για να προλάβω να
καταγράψω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Φωτογραφίες στο κεφάλι. Είχα ξεχάσει τη
φωτογραφική. Ευτυχώς. Κι έτσι, σαν άλλη Kirsten Dunst [...]
dancinggal