«Άμα
σκοτεινιάσεις κι εσύ, ποιός θα μας κρατάει τα φώτα αναμμένα;»*
Φώτα αναμμένα. Πάντα έτσι ήμουν. Δυνατή όταν οι
άλλοι δείλιαζαν. Χαμογελαστή όταν οι γύρω μου σκοτείνιαζαν.
Φώτα αναμμένα. Ακόμα έτσι είμαι. Κι όταν βρέχει –
μέσα – σφίγγω τα δόντια και περιμένω να βγει ο ήλιος. Πάντα βγαίνει στο τέλος.
Μετά από μια ώρα, μια μέρα, δυο-μήνες-και-κάτι, λίγα-χρόνια-παρά-κάτι-μέρες,
δεν έχει σημασία, [...]
Play
Εφηβικό δωμάτιο. Κοριτσίστικο. Στο μεγάλο τοίχο κρεμασμένος ένας πίνακας
με γαλάζια κορνίζα. Μια μπαλαρίνα να δένει τα παπούτσια της. Γύρω γύρω βιβλία
πολλά. Και επιτραπέζια παιχνίδια. Αλλά πιο πολλά βιβλία. Ρούχα πεταμένα σε μια
καρέκλα στη γωνία. Ένα κορίτσι καθισμένο στο γραφείο. Τα πόδια της ανεβασμένα
στην καρέκλα, παίζει με την κοτσίδα της, προσπαθεί να συγκεντρωθεί να λύσει την
άσκηση [...]
Κόκκινη κλωστή δεμένη
Στην ανέμη τυλιγμένη
Δώσ'της κλώτσο να γυρίσει
Παραμύθι ν’ αρχινίσει
Κάποτε
αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η
πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως
αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα [...]
Μια
φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια μεγάλη πόλη η πριγκήπισσα με το
μπιζέλι. Η πριγκήπισσα περνούσε τον καιρό της χορεύοντας και γελώντας,
καταναλώνοντας εικόνες, ήχους και λέξεις και κοιμόταν στα 20 στρώματα
και στα 20 πουπουλένια παπλώματά της.
Τα χρόνια περνούσαν, η πριγκήπισσα μεγάλωνε, το μπιζέλι παρέμενε μικρό.
Και
μια μέρα η πριγκήπισσα αποφάσισε να πάρει το μπιζέλι της [...]
dancinggal