καθημερινές ιστορίες εν Αθήναις

Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

Καλοκαίρι τέλος…πάντα έτσι ένιωθα από μικρό παιδί όταν
έμπαινε ο Σεπτέμβρης…τώρα θα τ’ αλλάξω ; έτσι ήρθε η ώρα του απολογισμού…θετικά
και αρνητικά μαζί…για μένα έχουν την ίδια αξία αν και λόγω μιας διαστροφής
προτιμώ τα …θετικά…χιχιχιχ…

�

20 μπάνια , απόλαυσα τα 8….

1200 χιλιόμετρα…

3 φορές τσιπουράδικο και τις
τρείς στην Αγριά…πάντα χωρίς γλυκάνισο

7 ψαρέματα, δεκάδες σπάροι
μόνο ένας σαργός…

4 τσακωμοί με τη μαινάδα
μου, στους 3 είχε δίκιο…

4 πεινερλί…τα 2 με
ουγγαρέζα και πατάτες…

Μία πανσέληνο…

Για πρώτη φορά ένιωσα το
γιο μου να κλωτσάει…

23 φορές του τραγουδήσαμε
το κουνελάκι…

Ένα βιβλίο, ¨το
αμερικάνικο ταμπλόιντ¨

13 ώρες διάβασμα για ΑΣΕΠ

2 καραβιδομακαρονάδες…

2 εφιάλτες…δε θυμάμαι
κανέναν… απλά ο ένας ήταν μετά τη μία καραβιδομακαρονάδα…

Ένα μπουκάλι τζιν

Ένα ποτό στον Κισσό, στο
Βασίλη…

4 καινούρια cd..δε με ενθουσίασε
κανένα…

102 ανάμματα πίπας…2
διαφορετικοί καπνοί…

43 σ’ αγαπώ της…13 είσαι
βλάκας…

Ένας υπέρηχος…άλλες 12
βδομάδες μένουν…

7 μεσημεριανοί ύπνοι…

46 καφέδες…

Άγνωστα μέρη μόνο για δυο
μέρες…όλες τις άλλες στα κλασικά…

Μία φορά Πινακάτες…αρκούσε
για να φουντώσει πάλι η επιθυμία της μετοίκησης…

�

Ένα καλοκαίρι αναμονής του Νοεμβρίου..γλυκά βαρετό και τρυφερά
συνηθισμένο με τη νοσταλγία του μέλλοντος�
εντονη…ένα καλοκαίρι με καθημερινές ιστορίες …

Ανθούν οι σιωπές στα περιβόλια μας
πια…μακρόσυρτες, εκκωφαντικές, άδειες από μυστικά ,γεμάτες από απόγνωση…που
και που μας ξεγελάνε αφήνοντας να αναδυθούν κάτι ανούσια φωνήεντα  και κάποια αυθάδη και αλλαζονικά σύμφωνα…απλά,
εκσπερμάτωση εντάσεων κουβαλάνε οι λέξεις μας …από δημιουργία τίποτα…ακόμα
και η τέχνη αυνανίζεται ψελλίζοντας ναρκισσιστικούς ύμνους …μέχρι και οι ήττες
μας έχουν καταντήσει βαρετές και αναμενόμενες…ό,τι χειρότερο για μια ήττα…λίγα
μας έμειναν αλλά πολύτιμα …έρωτες, φίλοι, μνήμες, χαζολόι στην πόλη, μια ανάσα
βαθειά στα ταξίδια…ας παλέψουμε για αυτά λοιπόν…ας στήσουμε οδοφράγματα με
ό,τι πιστεύουμε αλλά και με ό,τι αμφισβητούμε…ας είναι αυτή η επανάστασή
μας…ας διδαχτούμε από τη φωτογραφία…

αδημονώ για την άνοιξη…
την άνοιξη μέσα μας…
ν' ανθίσουν τα παιδικά μας δέντρα που όσοι δεν τα ξεριζώσαμε πάντα ελπίζουμε…
να στήσουμε κανά γλέντι έτσι χωρίς λόγο…
στο τραπέζι κάμποσες από τις αυταπάτες μας…καιρός να τις συγχωρήσουμε πια για όλες αυτές τις απογοητεύσεις…
να βγάλουμε και από τη ντουλάπα κανά παλιό όνειρο να το φορέσουμε ξανά…
μπορεί να μας στενεύει λίγο πια αλλά στο χέρι μας είναι να αδυνατίσουμε πετώντας τις περιττές μας μικροαστικές μαλακίες..
κανά δυο χαμόγελα , λίγη καλή διάθεση και η γιορτή μας είναι έτοιμη..

είναι ωραία να μου διαβάζεις…
απλά κλείνω τα μάτια και σε ακούω…
διαβάζεις διαφορετικά από μένα…
την ποίηση σα βιβλίο συνταγών για τη ζωή…
τη λογοτεχνία σαν εγχειρίδιο αυτοκαταστροφής…
τα άρθρα σαν προφητείες της Αποκάλυψης…
είναι ωραία όταν μου διαβάζεις…
με τους τόνους στη θέση τους…
με το τελικό σίγμα να κλείνει την αυλαία…
με το ο να νιώθει μειονεκτικά μπροστά στο ω…όπως πρέπει να νιώθει…
είναι ωραία να μου διαβάζεις…
αυτά που γίναν τα διαβάζεις ασπρόμαυρα
και αυτά που ίσως έρθουν με το χρώμα της πλησμονής και του φόβου…
είναι ωραία όταν μου διαβάζεις…
έλα μια ακόμη σελίδα…

υπάρχουν ιστορίες που ζεις…

και ιστορίες που δεν λέγονται….

στην Παλαιστίνη η σφαγή συνεχίζεται…Εβραίοι εναντίον μουσουλμάνων..οι χριστιανοί διαιτητές…σφυρίζουν πέτσινα πέναλτι ή κάνουν ότι δεν βλέπουν τίποτα…άλλωστε τόσο καιρό αυτό κάνουν αφού αυτή η επίθεση ήταν ολοφάνερο ότι ερχόταν…

τραγική ειρωνεία…
την ίδια ώρα στο Λονδίνο ξεκίνησε καμπάνια διαφημιστική (λεωφορεία,μετρό) περί μη ύπαρξης του Θεού ( για την ύπαρξη του οποίου -μεταξύ μας- ούτε εγώ είμαι τόσο σίγουρος)

άλλη τραγική ειρωνεία;
600 αστυνομικοί έκαναν πορεία έξω από τον Ερυθρό σταυρό για τον χτυπημένο αστυνομικό..αυτοί που πριν 2 βδομάδες εμπόδιζαν άλλους χιλιάδες να κάνουν τη δική τους πορεία για το δικό τους νεκρό…

γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως μια τρομοκρατική οργάνωση που θα λειτουργούσε κόντρα στην εξουσία δε θα την εξυπηρετούσε τόσο πολύ με μια δολοφονική απόπειρα εναντίον αστυνομικού ειδικά αυτόν τον καιρό; τι καλύτερο για τον Καραμανλή από αυτήν την απόπειρα αυτήν την εποχή…μήπως ο Επαναστατικός Αγώνας ψηφίζει δεξιά;

τα δέντρα ξεστολίζονται εξίσου μελαγχολικά με τη μέρα του στολισμού τους…οι δημοσιογράφοι τετραγωνίζουν τον κύκλο όπως κάνουν πάντα…να δω τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους- γιορτές…καταναλώνουμε άρα νομίζουμε πως ζούμε…και ζήσαν αυτοί καλά γιατί για μας αρχίζω να αμφιβάλλω…εσείς;

σιωπή…δε μου βγαίνει να φωνάξω…δε μου βγαίνει να θυμώσω…νιώθω περισσότερο ένοχος…λες και σήκωσα εγώ το όπλο…ντρέπομαι…γιατί με κοιτάνε οι μαθητές μου και με αυτή την γλυκιά αναίδεια της νιότης μου λένε με λίγα λόγια  να βάλω το μάθημα της έκθεσης στον κώλο μου…η ζωή κι ο θάνατος είναι εκεί έξω…και όσα τους λέω για δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα και πως να να τα αναπτύξουν …σκατά στα μούτρα μου…νιώθω τόσος "ένας γελοίος παρλαπίπας κοκοράκος"…γιατί ξέρω ότι φταίω, φταίμε…επαναπαυμένοι στον επαναστατικό μαλακισμένο λόγο της θεωρίας…από πράξη σκατά…ταινίες και βιβλία ψαγμένα… από πράξη τίποτα…εναλλακτική μουσική, εναλλακτικές διακοπές…από αλλαγή στον κόσμο που ζούμε τίποτα…και θυμώνουμε πίνοντας στο σαλόνι ή στο μπαρ με κινήσεις των χεριών σαν βγαλμένες από ταινία με τον Τσε…αλλά μετά νανάκια όλοι μας…με τις χρυσαφιές μας πυτζάμες που πήραμε από το Mall της ασυνειδησίας μας και της δειλίας μας…αλλά και αυτά θα περάσουν…και θα συμεχίσουμε την πλαστική ζωή μας ασχολούμενοι με τις αυταπάτες μας…και όχι με τη Ζωή…

Το zapping
είναι μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες. Επιτέλους εξουσία στα χέρια του
αστού. Δεν μου αρέσει η μια παπαριά θα πάρω το σερφ-κοντρόλ μου και θα σερφάρω
σε άλλες συχνότητες. Βαρέθηκα να βλέπω χελώνες να ζευγαρώνουν…θα πάω να
ερωτοτροπήσω με την παρουσιάστρια που ξεφωνίζει δίπλα σε λαϊκό βάρδο και από
κει η τελευταία καμπάνια του «ταπουλάωόλαmarketing»
για τη μηχανή κιμά που βγάζει έτοιμα πλασμένα κεφτεδάκια(έχω και εγώ τους
κρυφούς μου πόθους) και πάλι με το όπλο μου στο χέρι θα συμπονέσω τον Παντελή
που η Νίτσα τον άφησε για να φύγει με τον Μπάμπη τον κουμπάρο, ωχ να και η
Νίτσα στο πλατώ, το μικρόφωνο και η κάμερα στη Νίτσα που λέει πως ο Παντελής
την έβγαζε συνέχεια στο καφενείο και ένιωθε τόσο μόνη και εκεί της στάθηκε ο
Μπάμπης, μα τι βλέπω και ο Μπάμπης εκεί; Ναι, κάθεται δίπλα της, ο Παντελής του
ορμάει και ο παρουσιαστής Χιούτσικοδρουζας φωνάζει πως πρέπει να ηρεμήσουν
γιατί έχουν διαφημιστικό διάλειμμα, ευτυχώς θα συνεχίσουν μετά και εγώ βρήκα το
χρόνο να χαζέψω την κλήρωση του λόττο, ευτυχώς τίποτα και σήμερα, που να
κερδίζεις και να μπαίνεις σε μπελάδες, αλλά τι βλέπω τσόντα τόσο νωρίς; χαζεύω
λίγο θαυμάζοντας την ομαδικότητα της πρωταγωνίστριας και οι ουρές συνεχίζουν
στο κτηματολόγιο ενώ ο υπουργός κατεβαίνει από τη μηχανή του στην παραλία της
Ψαρούς και η Μάρω Μύτρα εκμυστηρεύεται τα δύσκολα παιδικά της χρόνια που τα
νεφελίμ της έκλεβαν τις σερβιέτες «όχι πια άλλα δάκρυα» σε μια ταινία του
κορεάτη τσου κάτι με τον Μπακογιαννόπουλο να αναλύει την αφαιρετική δράση του
μινιμαλιστικού φουτουρισμού της με μια τάση χωροταξικής αστάθειας και
έλλειψης… «Νίτσα άσε το Μπάμπη» φώναξε σε άπταιστα κορεάτικα ο πρωταγωνιστής
πίνοντας ένα μαρτίνι σε ένα παράθυρο δίπλα σε παπά που έστελνε στην κόλαση τις
αδελφές που χρησιμοποιούν το νέο veet οδηγώντας το νέο jeep
με κάμποσα άλογα που κάποιος τα γήτεψε φορώντας μια βέρα στο δεξί όπως άλλωστε
και η Νίτσα που ποτέ δεν την έβγαλε γιατί τιμά τον Παντελή που ποτέ δεν
ξεπέρασε και το δηλώνει μέσα από ένα τραγούδι στο FATE STORY

Οι παρομοιώσεις είναι σπουδαίο εργαλείο στο εργαστήρι της γλώσσας.
Βέβαια, οι πετυχημένες παρομοιώσεις. Γιατί τύπου «είσαι σαν μαλάκας» ή
«πάχυνες, έγινες σαν βόδι» στερούνται φαντασίας, είναι εύκολες και δεν
προσφέρουν τίποτα πέρα από το προσβάλλουμε τη γλώσσα και τον αποδέκτη της
παρομοίωσης. Η παρομοίωση πρέπει να είναι αναγκαία χωρίς όμως να κραυγάζει η
παρουσία της. Στο παραπάνω παράδειγμα ο ομιλητής θα μπορούσε να αρκεστεί στο
«πάχυνες» και να μην εμπλέξει το ζωικό βασίλειο αφού έτσι και αλλιώς το μήνυμα
έχει περαστεί σε όλο του το μεγαλείο. Όταν όμως θέλεις να εκφράσεις το θαυμασμό
σου σε μια γυναίκα, το «είσαι τόσο όμορφη» δεν αρκεί. Είναι φτωχό, έχει ανάγκη
την παρομοίωση για δώσει το στίγμα της, να προσδώσει την ποιότητα και το
μέγεθος και για να δείξει τη διαφορά σε σχέση με το παρελθόν που σε κάποια άλλη
(λιγότερο ή περισσότερο όμορφη) είπες το ίδιο. Έτσι το « είσαι όμορφη σαν μια
Ανατολή στην έρημο» κρύβει μυστήριο, το « είσαι όμορφη σαν λουλούδι που μόλις
άνοιξε τα πέταλά του» έχει λυρισμό, το «είσαι όμορφη σαν τη μάνα μου» κρύβει
κάμποση μαλακία. Βλέπουμε λοιπόν τη μεζούρα που κρατά στα χέρια της η
παρομοίωση φτιάχνοντας το κοκτέιλ των φράσεών μας. Επίσης δεν αλλοιώνει και δεν
προδίδει την ατομικότητα του αντικειμένου της παρομοίωσης σε αντίθεση με τη μεταφορά.
Η διαφορά είναι στο «σαν». Το «είσαι γλυκιά  σαν όνειρο θερινής νύκτας» έχει διαφορά από το
«έχεις τη γλύκα καλοκαιρινού ονείρου». Στην παρομοίωση το «σαν» προστατεύει, δε
μειώνει δεν εξαφανίζει το υποκείμενο, σε αντίθεση με τη μεταφορά που τα φώτα της
σκηνής πέφτουν πάνω στο υποκείμενο του οποίου τις ιδιότητες δανειζόμαστε. Η
προσωποποίηση; Η προσωποποίηση είναι μια εγωιστική εφεύρεση του ανθρώπου που
φέρνει τα πάντα στα μέτρα του… γι’ αυτό θα της φερθώ όπως φέρεται μια όμορφη
Ελληνίδα σε κάποιον που την πλησιάζει σε κάποιο μπαρ…αδιάφορα.

�