καθημερινές ιστορίες εν Αθήναις

εχθές το απόγευμα καθώς ήμουν στο αυτοκίνητο ακούγοντας Νίνα Σιμόν και χαζεύοντας αυτό το υπέροχο πορτοκαλί του δειλινού βλέπω μια γυναίκα γύρω στα 25 στο απέναντι να περπατάει βιαστικά κλαίγοντας….πρώτον δεν  θεωρώ καθόλου αναξιοπρεπές το να κλαίει κάποιος…όπως μπορούμε να γελάμε παντού έτσι μπορούμε και να κλαίμε παντού…αλλά να δεν μπορώ να βλέπω γυναίκες να κλαίνε…δεν [...]

καθώς πέρναγα από την πλατεία τον είδα να μιλά στο άγαλμα…παλιοί γνωστοί σκέφτηκα

χθές ένα φύλλο έπεσε μπροστά στο παράθυρό μου…κάποιος μου έστειλε μήνυμα σκέφτηκα

άπλωνε κάθε μέρα το όνειρό της να αεριστεί,να μαζέψει ήλιο για τις κρύες νύχτες του χειμώνα…ύστερα το δίπλωσε πρσεκτικά,να ταιριάξει η μία γωνία με την άλλη,να μην τσαλακωθεί…ποτέ δεν θα ανέχοταν ένα τσαλακωμένο όνειρο…απραγματοποίητο ναι…τσαλακωμένο…ποτέ

Φοράνε μάσκες…ίδιες όλες μα καμιά δεν μοιάζει με την άλλη…έτοιμες για όλα και για τίποτα…έργα τέχνης φθηνά πουλημένα να μη μείνουν στο ράφι…πουλιά αποδημητικά που ποτέ όμως δεν ταξίδεψαν…απέραντο γαλάζιο που το στενεύει η θάλασσα…τραγούδι που κανείς δεν το ψέλλισε…βροχή που τη μαζεύει το λούκι και τη σκορπά στο δρόμο…φάρος στο σκοτάδι,πότε ανάβει πότε σβήνει…τόσο [...]

ως κλασικός εργένης που σέβεται την ιδιότητα βρέθηκα και εγώ βράδυ σ’ ένα fastfood…άλλωστε όλα γρήγορα κυλάνε στη ζωή μου το φαγητό θ’ αποτελούσε εξαίρεση;δίπλα μια παρέα πιτσιρικάδες,με τα μακριά μαλλάκια ,τα σκουλαρίκια και τα φαρδιά πολύχρωμα ρούχα τους…σεβόμενοι και αυτοί την ιδιότητά τους…νέοι…πολλοί συχνά βρίσκομαι κοντά σε τέτοιες παρέες -είναι και η άλλη μου [...]

Γεμάτη ταμπέλες αυτή εδώ η πόλη…οδοί,καθαριστήρια,γραφεία τελετών,ρούχα,cafe,κοσμήματα,φροντιστήρια,ανεγέρσεις οικοδομών…μεγάλες,μικρές,πλαστικές,σιδερένιες,φωτισμένες, με χρώματα,μοναχικές ταμπέλες,χλιδάτες ταμπέλες…παντού διάχυτη η ανάγκη να δηλωθεί η παρουσία,να προβληθεί η ταυτότητα…κάπως έτσι και οι άνθρωποι αυτής της πόλης-πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά…-το αυτοκίνητο,το σπίτι,τα ρούχα,τα μαλλιά,οι μουσικές , οι έρωτες,ο τρόπος που μιλάμε και κινούμαστε είναι οι δικές μας ταμπέλες…άλλες φανταχτερές γιατί [...]

Είναι μαγικό πως μια ωραία γυναίκα μπορεί να αλλάξει τα πάντα σ’ ένα χώρο…Πρώτα να προσδιορίσουμε το ”ωραία γυναίκα”…Σαφώς έχει να κάνει και με την εξωτερική εμφάνιση-πάντα στο πλαίσιο του υποκειμενισμού που κρύβει η αισθητική-έχει να κάνει λοιπόν με τα τα χαρακτηριστικά της,τα μάτια,τα μαλλιά,το σώμα…καλά όλα αυτά και πάντα μου ασκούσαν τρομερή έλξη (έχω κι εγώ [...]

τον είδα σε μια πλατεία μπροστά σε μια φωτιά…το βλέμμα του …αυτό του ανθρώπου που αντίκρυσε κάτι πολύ μεγάλο και αληθινό και τόλμησε να μην κλείσει τα μάτια…έριχνε αλάτι στη φωτιά…τι κάνεις γέροντα; τον ρώτησα…ικεσία στο θεό της Λήθης…επιτέλους πρέπει ή να ξεχάσω ή να με ξεχάσουν…

πολλή μοναξιά κρύβει αυτή η πόλη…μη μου πείτε πως δεν το βλέπετε…πρέπει να κλείσεις τα μάτια και να το ακούσεις να το μυρίσεις…διάχυτη στον αέρα δεν σε αφήνει να κοιμηθείς τα βράδια…κλείνεις τα παράθυρα και αυτή τρυπώνει στα όνειρά μας…μοναξιές παρέες που τα πίνουν και δεν φλερτάρουν… τι πιο ωραίο και πιο ξηγημένο από το να [...]