καθημερινές ιστορίες εν Αθήναις

ρε παιδιά δεν τους αντέχω άλλο τους μαλάκες…έσκαψαν όλους τους δρόμους πριν τις εκλογές και τα έχουν παρατήσει…ερχόμουν πριν λίγο από το φροντιστήριο και στο κολυμβητήριο του Αμαρουσίου μπροστά βλέπω ένα σκοτεινό όγκο…σκοτεινό γιατί απλά άλλος ένας κεντρικός δρόμος δεν φωτίζεται…περιμένουμε τα Χριστούγεννα με τα λαμπάκια για να δούμε…και βλέπω έναν κάδο απορριμάτων , να [...]

ένα από τα λίγα πράγματα που έχω καταφέρει τον τελευταίο καιρό(πέρα από το να μη μου λασπώνουν τα μακαρόνια κ΄επιτέλους να σιδερώνω πουκάμισα)είναι πως έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου με το παρελθόν…δεν το διέγραψα…αντίθετα αυτό με καθορίζει,είμαι το παρελθόν μου αλλά κυνηγώντας το παρόν και το μέλλον που γουστάρω…δεν του χρωστώ κ΄δεν μου χρωστάει…καλοί λογαριασμοί,καλοί [...]

έχει πλάκα όταν οι φίλοι σου δίνουν συμβουλές…προφανώς το ίδιο κάνω κ΄εγώ…ο καθένας συμβουλεύει με βάση την κοσμοθεωρία του,το τι έχει περάσει,πόσο τον έχει πληγώσει μια γυναίκα ( α, θεώρησα αυτονόητο το ότι καταλάβατε πως μιλάμε για το γνωστό ζήτημα) και όχι με βάση τον χαρακτήρα σου…βγαίνεις λοιπόν με τα ρεμάλια και καταλήγει η βραδιά [...]

πολλά είναι αυτά που με εξιτάρουν…ένα από αυτά είναι οι συναντήσεις με ανθρώπους που τους ζεις για μια ώρα, μια μέρα και μετά δεν τους ξαναβλέπεις…ειδικότερα όταν αυτό έχει σχέση με γυναίκες (έτσι για να δικαιώσω τη φίλη μου την Θ που με κατηγορεί πως γράφω μόνο για γυναίκες)…ανεβαίνετε λοιπόν στι ίδιο σύννεφο για ένα [...]

γύρω στις 11.00…Τετάρτη πρωί…ο συνηθισμένος μου καφές στον Ερατεινό στο Χαλάνδρι…όσοι μένετε κοντά να πάτε είναι μια γλύλα…έχω να διορθώσω ένα σωρό εκθέσεις με θέμα την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων…προτιμώ έξω ώστε να αερίζω τα ορθογραφικά λάθη και τις ασυνταξίες..να τι σκεφτόμουν το πρωί…είσαι μια χαρά…καιρό πια απολαμβάνεις την κάθε στιγμή αποδεσμευμένος από τη γλύκα [...]

εκλογές τέλος…επιτέλους να φύγουν οι κωλόφατσες απ’ τις κωλόνες…χίλιες φορές οι διαφημίσεις για σκυλάδικα,τσιγάρα,εσώρουχα…εσώρουχα(α το ξανάγραψα)…να πάψουν παλιοί συμμαθητές τυχαία να ξεθάβουν το τηλέφωνό σου , να θυμούνται τα παλιά και να θυμούνται στο τέλος πως είναι και υποψήφιοι …κ θα θελα την στήριξή σου και πούτσες μπλε…(ζητώ συγνώμη από τα στρουμφάκια)…να πάψουν οι πόλεις [...]

στο απυρόβλητο του σήμερα το χτες…συγχωροχάρτι που το βγάζεις μόνος σου…το επικυρώνεις…το διπλώνεις…και όποτε χρειαστεί το έχεις έτοιμο προς χρήση…ποτέ δεν έφταιξες περισσότερο από τους άλλους…αυτό το σλόγκαν έχεις καρφιτσώσει στον απέναντι τοίχο των ενοχών σου…και καθάρισες…την αυτοκριτική την βάφτισες αυτοπεριορισμό και την έσβησες από τον χάρτη σου…αυστηρός στα ανώδυνα…επιεικής στα δύκολα…γενναίος στο φως…με [...]

                            δώσε στους άλλους ό,τι περισσότερο μπορείς….

                                                   σε σένα ό,τι θέλεις….

                                      και κλείσε τα μάτια σου…

να ονειρευτείς τον παράδεισό σου…

χτες το μεσημεράκι γύρναγα από τον κλασικό καφέ στο κέντρο…καθώς ανέβαινα την Μεσογείων και ενώ περίμενα στο φανάρι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων πέρναγε την διάβαση…αλλά πολύ ηλικιωμένων…80 και…εκείνη τον κράταγε από το χέρι πήγαινε μπροστά και εκείνος σαν μικρό παιδί την ακολουθούσε…έλα Παναγιώτη μου…έλα…-ε μόλις άκουσα και το όνομα έλιωσα…κάτι παρόμοιο έζησα πριν χρόνια στο μετρό…ήμουν [...]

δεν με κρατάει το σπίτι…εμένα που σαν εξαρτημένος κυνήγαγα μια δόση μοναχικότητας μακριά απ’ όλους και όλα…δεν με κρατάει το σπίτι…εμένα που χρόνια πάλευα για λίγες ώρες με την κιθάρα,τα βιβλία και τις ταινίες μου…και δεν είναι το ότι πια δεν με αντέχω…σαν δίδυμος… και ψωνάρα…τα ‘χω βρει μια χαρά με τα υπόλοιπα κομμάτια μου…απλά [...]