καθημερινές ιστορίες εν Αθήναις

η προσμονή γεννήθηκε από το βλέμμα της μάνας
πριν δει πρώτη φορά το παιδί της….

ο φόβος από την πρώτη ελπίδα…

η αμηχανία από το βλέμμα δυο ερωτευμένων πριν
δώσουν το πρώτο φιλί…

το θαύμα από το πρώτο ποίημα…

το δέος από το βλέμμα ενός παιδιού που βλέπει πρώτη φορά τη θάλασσα…

η έλλειψη από την προσδοκία
πλήρωσης…

η προσμονή από την μέρα πριν [...]

Τι σου είναι το υποσυνείδητο; Την Κυριακή σε μια πολύ όμορφη
βόλτα εξομολογήθηκα στην συνοδοιπόρο μου έναν κρυφό μου πόθο….χθές σας ρώταγα τι
ονειρεύεστε ;

Ε… όλα αυτά ήρθαν και έδεσαν μέσα μου και για πρώτη φορά
χθες είδα όνειρο στο οποίο ο κρυφός μου πόθος πήρε σάρκα και οστά…ένα καφενείο
στο Πήλιο…

Θα έχει στους τοίχους όργανα και θα περνάνε [...]

Κάποια βράδια έχω την αίσθηση πως όλοι κοιμάστε και είμαι ο μόνος ξύπνιος….rolling μόλις τελειώσεις κλείσε
το φως….

Θα ‘θελα πολύ να μπω
στα όνειρά σας….όχι από περιέργεια…αλλά από δίψα για ζωές που ποτέ δεν θα ζήσω…λίγο
να γίνω τυμβωρύχος του υποσυνειδήτου σας…

Νομίζω πως έχω ακούσει πως τα όνειρά μας είναι ασπρόμαυρα…μπορεί
να κάνω και λάθος…δηλαδή ονειρευόμαστε [...]

Πες μας οιωνοσκόπε …ποια είναι τα μελλούμενα όπως τα χαράζει
το πέταγμα των πουλιών ;

Θα έχουμε ούριο άνεμο αυτήν εδώ την άνοιξη;

Θα ξανοιχτούν τα καράβια μας για θάλασσες πρωτόγνωρες;

Θα γεμίσει το βλέμμα μας ταξίδια και το κενό μας πάθος;

Για να έχετε ούριο άνεμο…πρέπει να εξευμενίσετε τους θεούς…έχετε
διαπράξει ύβρη…κλεισμένοι στα τείχη σας…πρέπει να θυσιάσετε το φόβο σας [...]

Και τι είναι η
μουσική ; αναρωτήθηκε ο μικρός πρίγκηπας…

Η μουσική…απαντάει η αλεπού… η μουσική είναι η
εξομολόγηση του ανθρώπου για όσα δεν πρόλαβε να ζήσει ή για όσα τα άφησε να
φύγουν…είναι το δώρο των αγγέλλων στον άνθρωπο…είναι η ζωγραφική με
ήχους….είναι η ιστορία των ανθρώπων ειπωμένη από ένα παιδί…….

Πες μου κι άλλα μου αρέσει να ακούω [...]

ξέρω πολύ καλά πως αυτή εδώ η χώρα δεν πρόκειται να φύγει από τη μιζέρια της….

έχει μπλεχτει στον ιστό μιας αράχνης που η ίδια έθρεψε…τη νοοτροπία μας…το έχει αποδείξει και ιστορικά αυτό….δεν μπορούμε να κάτσουμε πολύ ώρα έξω από τα σκατά…

1821 , 1940-1944….κατάφερε πολλά μια τόσο μικρή χώρα με μόνο όπλο τον τσαμπουκά , με [...]

 Να έρθεις όταν εγώ δεν σε περιμένω…όταν θα έχω βγάλει την πανοπλία
μου να ξαποστάσω από τις μάχες….

Να έρθεις και να με βρεις απροετοίμαστο… σαν ανοιξιάτικη
μπόρα…δεν θα τρέξω να κρυφτώ…θα βγάλω τα ρούχα μου και θα σε αφήσω να με
αγκαλιάσεις…

Να έρθεις σαν κόκκινο που κάτι ερωτεύτηκε από το γκρίζο μου…

Να έρθεις σαν όνειρο σε καλοκαιρινό μεσημεριάτικο [...]

Πάντα θεωρούσε μαγικό το γυναικείο κορμί….

 από μικρό παιδί…

ένας βωμός στον οποίο έπρεπε να θυσιάσει τον εγωισμό  και τα ένστικτά του…

έπαιρνε το ποδήλατό του και πήγαινε στο ποτάμι που κάθε πρωί
βούταγε ολόγυμνη….δεν έχει ποθήσει ποτέ κάτι περισσότερο…διαδρομές γεννιόντουσαν
στη φαντασία του…πάντα με σεβασμό , με δέος μπροστά σε αυτό που δεν μπορείς
να υποτάξεις….δεν ήθελε να το παραβιάσει…δεν [...]

Γεια σας …είμαι ο Κωνσταντίνος…ο ανιψιός του θείου Πάνου…ή
rolispote..  ή κάπως έτσι…. τον
βλέπω που γράφει συνέχεια χτυπώντας κάτι κουμπάκια και αναρωτιέμαι γιατί  του αρέσει  τόσο πολύ και δεν έρχεται να κυλιόμαστε μαζί
στο χώμα ή να βρει καμιά γυναίκα να μου κάνει ξαδερφάκι….του τα λέει και η
γιαγιά μου… « καλά περίμενε να πας σαράντα να δούμε [...]

χθές έζησα ένα πολύ σουρεάλ σκηνικό…βασικά ένας από τους κολλητούς μου έχασε τον πατέρα του χθες το πρωί…καβαλάω λοιπόν το πράσινο κουβαδάκι μου ανάγκασα τον van morrison  να μου κάνει παρέα , έφτιαξα μια πίπα με χαρμάνι ανοιξιάτικο και ξεκίνησα…ναι σαν εκδρομή φαίνεται το ξέρω  ενώ ο λόγος που πήγαινα ήταν γάμησέ τα…αλλά έτσι είναι [...]