οι όχθες του τάμεση…τόσο όμορφη βόλτα…τόσο όμορφη φωτογραφία…όχι δεν την τράβηξα εγώ…εγώ είμαι από τους άλλους που θα τράβαγαν τα κτίρια απέναντι ή κανά πλοιάριο που θα πέρναγε μπροστά μας…εκείνη όμως βλέπει διαφορετικά…βλέπει αυτό που δεν υποψιάζομαι…άλλωστε και η σκέψη της περπατά σε όχθες που ποτέ δεν φαντάστηκα πως υπάρχουν…εγώ είμαι από αυτούς που φτιάχνουν ιστορίες ενώ εκείνη τις αισθάνεται, τις βιώνει…εγώ για την καρέκλα θα άρχιζα να φτιάχνω ιστορίες για αποχωρητές, για άρτι χωρισθέντες…οι πατημασιές για μένα είναι πρόσωπα …για εκείνη όλα αυτά είναι ενέργεια, το βλέπω στο βλέμμα της…βιώνει τα δάκρυα ή τα γέλια που έχουν ξαποστάσει σε αυτή την καρέκλα…νιώθει την κούραση των ανεκπλήρωτων ερώτων που άφησαν τα χνάρια τους στην άμμο…γι αυτό ανάβω την πίπα μου και την αφήνω να αποτυπώνει τις εικόνες της…μήπως και μετά μόλις τις δω μπορέσω να εισχωρήσω λίγο στο μαγικό της κόσμο…ε και να φτιάξω και τις ιστορίες μου με την ησυχία μου…
rollingsoul
αφού είδατε μόνο μια καρέκλα στις όχθες του τάμεση είναι θετικό! γιατί αλλιώς είναι δύσκολο να πλάσεις ιστορίες για καροτσάκι του σούπερ μάρκετ, ένα αυτοκίνητο και μία σκάλα….:)
γι αυτο ψαχνουμε το αλλο μας μισο.για να μας συμπληρωνει……..
Εμένα η καρέκλα μου θύμισε σκηνικό mister Bean που πάει σε παραλία και υπάρχει ένας τυφλός που κάθεται σε μια και μοναδική καρέκλα, αλλά ο Bean δεν ξέρει πως είναι τυφλός και θέλει να βάλει το μαγιώ αλλά δεν έχει πού να αλλάξει και τελικά κάνει ένα απίστευτο, βάζει το μαγιώ και μετά βγάζει το παντελόνι!
Σόρι για την σαχλαμάρα με παρέσυρε ο teaser, κατά τάλλα υπέροχο ποστ!
ειχα προαισθημα οτι ξαναγυρισες κ ειπα να τσεκαρω… Καιρος να επιστρεψεις κ σε αλλες παλιες καλες συνηθειες δε νομιζεις?? Σε εχω βγαλει μερικες φωτο επι σκηνης, με την αδεια σου λεω να βαλω καμια στο blog μου, ετσι για να θυμουνται οι παλιοι κ να μαθαινουν οι νεοι